Η μετεμφυλιακή Δραπετσώνα μέσα από την «πένα» της Γεωργίας Δ. Καρατζιά

Οδοιπορικό στη μεταπολεμική και μετεμφυλιακή Δραπετσώνα της προσφυγιάς και της φτωχολογιάς, αλλά, έμμεσα, και της ρημαγμένης Ελλάδας, η μυθιστορηματική αυτοβιογραφία της Γεωργίας Δ. Καρατζιά Δραπετσώνα, η θυμωμένη μαγιά αποτελεί ένα πολύτιμο ντοκουμέντο και ταυτόχρονα ένα απολαυστικό αφήγημα.

Γεννημένη πριν από σχεδόν 88 χρόνια στο κεφαλοχώρι Κακόβατος του νομού Ηλείας, η Γεωργία Δ. Καρατζιά μετακομίζει σε πολύ νεαρή ηλικία, ούτε 17 χρονών, στη Δραπετσώνα, προκειμένου να ολοκληρώσει τις γυμνασιακές σπουδές της.

Παντρεύεται σε νεαρή ηλικία και επί τριάντα χρόνια δουλεύει πλάι στον σύζυγό της ως έμπορος. «Ήταν ένας θαυμάσιος άνθρωπος και έζησα μαζί του εβδομήντα χρόνια αληθινής αγάπης, μύθος για την εποχή την παρούσα», λέει η ίδια.

Η μυθιστορηματική αυτοβιογραφία της, έργο ζωής το οποίο γράφεται επί δεκαετίες, αναπλάθει δεξιοτεχνικά τη σχέση της με τον τόπο και τους ανθρώπους του, που την καθορίζουν αποφασιστικά και στη μετέπειτα διαδρομή της.

Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου αναδύεται και ανασυστήνεται με τρόπο ανεπιτήδευτο, ακριβή, νοσταλγικό και συγκινητικό ένας κόσμος με ευγένεια, ήθος και σοφία, ο κόσμος της εργατικής τάξης και της προσφυγιάς της Δραπετσώνας.

Μακριά από εύκολους συναισθηματισμούς, ωραιοποιήσεις και ναρκισσιστική αυτοαναφορικότητα, η Δραπετσώνα..., συνυφαίνει την προσωπική και τη συλλογική Ιστορία, χωρίς να απουσιάζουν οι αιχμηρές κοινωνικο-πολιτικές παρατηρήσεις.

Έτσι, η κυρα-Ευγενούλα, η σπιτονοικοκυρά της αφηγήτριας, η κυρα-Ναζαρέτ, η Μπαμπέσα, ο Μήτσουλας, ο μπαρμπα-Δανήλος πέρα από υπαρκτοί άνθρωποι λειτουργούν και ως φορείς νοημάτων, ποιοτήτων και σημασιών που τους υπερβαίνουν.

Η ανάγνωση του βιβλίου παράγει εικόνες και ήχους, και συχνά έχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς τον Δράκο ή, ακόμα περισσότερο, τη Συνοικία το όνειρο.

Η πλούσια ντοπιολαλιά των χαρακτήρων, Μικρασιατών προσφύγων και «Παλιοελλαδιτών», αναπαράγεται με ακρίβεια και σεβασμό, και ρέει αβίαστα.

«Ποτέ στη ζωή μου δεν παραιτήθηκα, πόσω μάλλον τώρα, που το οφείλω στα χρυσά μου εγγόνια. Θέλω τώρα να ξέρουν πώς ζούσε ο κόσμος στις φτωχογειτονιές του Πειραιά και τι τραβούσε να σταθεί στα πόδια του», γράφει η συγγραφέας.

Η μυθιστορηματική αυτοβιογραφία της Γεωργίας Δ. Καρατζιά Δραπετσώνα, η θυμωμένη μαγιά, ένα βιβλίο για όσους δεν παραιτούνται και δεν εγκαταλείπουν τα όνειρά τους, κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Anubis.

Η Μεξικανική Επανάσταση μέσα από το μυθιστόρημα του Μαριάνο Ασουέλα «Οι καταδικασμένοι»

Ακόλουθος του Πάντσο Βίγια, εκ των ηγετών της Μεξικανικής Επανάστασης, ο συγγραφέας και γιατρός Μαριάνο Ασουέλα φιλοτεχνεί με το κλασικό μυθιστόρημά του Οι καταδικασμένοι τη συναρπαστική «τοιχογραφία» μιας πολυτάραχης περιόδου.

Η Μεξικανική Επανάσταση, ίσως το σημαντικότερο κοινωνικοπολιτικό γεγονός στην Ιστορία του Μεξικού και μια από τις μείζονες εξεγέρσεις του 20ού αιώνα, ξεκινά το Νοέμβριο του 1910 και τερματίζεται τον Μάιο του 1920.

Οι απαρχές της ανάγονται στην αντιπαράθεση μεταξύ των εκπροσώπων της πολιτικής ελίτ Πορφίριο Δίας, του επί 31 χρόνια Προέδρου της χώρας, και Φρανσίσκο Μαδέρο.

Αυτή η αντιπαράθεση αποτελεί προϊόν της αποτυχίας του Δίας, ο οποίος έχει αποκληθεί «φιλελεύθερος μονάρχης», να εξασφαλίσει μια ομαλή μετάβαση σε ένα καθεστώς που δε θα περιλαμβάνει τον ίδιο στο εξουσιαστικό «κάδρο».

Σταδιακά, ωστόσο, εμπλέκονται οι μεσοαστοί, ο αγροτικός πληθυσμός και, σε ένα βαθμό, η οργανωμένη εργατική τάξη.

Ο Μαριάνο Ασουέλα γεννιέται στο Λάγος δε Μορένο την 1^η Ιανουαρίου του 1873, και είναι γιος του πετυχημένου κτηματία Εβαρίστο Ασουέλα. Η φάρμα όπου μεγαλώνει αποτελεί το σκηνικό μεγάλου μέρους της μετέπειτα μυθοπλαστικής δουλειάς του.

Αντιτίθεται στο καθεστώς του Δίας, και μετά την ανατροπή του διορίζεται πολιτικός αξιωματούχος υπό την προεδρία του Μαδέρο. Έπειτα από τη δολοφονία του Μαδέρο συνοδεύει ως γιατρός τις δυνάμεις του Χουλιάν Μεδίνα, ακόλουθου του Βίγια.

Ο Ασουέλα θεωρείται από τους επιφανέστερους Μεξικανούς συγγραφείς και χρονικογράφους της Μεξικανικής Επανάστασης, την οποία ζει και καταγράφει «από πρώτο χέρι».

Βαθιά επηρεασμένο από τις προσωπικές εμπειρίες του, το πολυεπίπεδο μυθιστόρημά του  Οι καταδικασμένοι αφηγείται την ιστορία του αγρότη Δημήτριο Μασίας, ο οποίος συγκροτεί μια αντάρτικη ομάδα υποστηρίζοντας την Επανάσταση.

Γύρω από τον Μασίας περιστρέφεται ένας «γαλαξίας» δευτερευόντων, αλλά όχι λιγότερο σημαντικών χαρακτήρων, που λειτουργούν τόσο σε συμβολικό επίπεδο όσο και σε πραγματικό.

Αναγκεμένοι, άπληστοι, αμόρφωτοι φτωχοδιάβολοι οι περισσότεροι, με εξαίρεση τον Λουίς Σερβάντες, λιποτάκτη του Ομοσπονδιακού Στρατού, φοιτητή ιατρικής και δημοσιογράφο, δεν ξέρουν πάντα για ποιον σκοπό πολεμούν.

Κι όχι μόνο αυτό, αλλά τείνουν να αναπαράγουν τις ίδιες εξουσιαστικές πρακτικές, εναντίον των οποίων φαίνεται ότι έχουν εξεγερθεί.

Με μια γλώσσα που χαρακτηρίζεται από ρεαλισμό, ακρίβεια, σαρκασμό και μια τραχιά τρυφερότητα, ο Ασουέλα καταγράφει και έμμεσα στηλιτεύει τον ηθικό εκφυλισμό μιας επανάστασης και κάποιων από τους μη συνειδητούς φορείς της.

Ο Ασουέλα, ωστόσο, δεν είναι ο αφ’ υψηλού κριτής και παρατηρητής, ούτε ο στρατευμένος πολιτικός αντίπαλος-συκοφάντης, αλλά ο απομαγευμένος πρώην συνοδοιπόρος και σύντροφος, που ποτέ δεν προσχωρεί στο αντίπαλο στρατόπεδο.

Μέχρι το τέλος της ζωής του, άλλωστε, παραμένει, ως γιατρός πλέον, δίπλα στους φτωχούς συμπολίτες του, γεγονός που καθιστά την κριτική ματιά του ανιδιοτελή και γόνιμη.

Το μυθιστόρημα του Μαριάνο Ασουέλα Οι καταδικασμένοι κυκλοφορεί στα ελληνικά από τις Εκδόσεις Ενύπνιο σε μετάφραση του Σταμάτη Πολενάκη.

Πηγές:

https://en.wikipedia.org/wiki/Mexican_Revolution

https://en.wikipedia.org/wiki/Porfirio_D%C3%ADaz

https://en.wikipedia.org/wiki/Mariano_Azuela

https://en.wikipedia.org/wiki/The_Underdogs_(novel)

“Home”: Λίγα λόγια για τo καινούριο άλμπουμ της Πολωνής μουσικού Hania Rani

Photo credit: Kinga Karpati

Τηρώντας τις υποσχέσεις που είχε καλλιεργήσει με το μαγευτικό solo πιανιστικό ντεμπούτο της Esja και την αλησμόνητη συναυλία της στην Αθήνα, η πολύ ταλαντούχα Πολωνή πιανίστα και συνθέτις Hania Rani μάς προσφέρει με το Home άλλο ένα συναρπαστικό μουσικό ταξίδι.

Το Home, που κυκλοφορεί στις 29 Μαΐου από την Gondwana Records, αποτελεί τη συνέχεια του ταξιδιού που ξεκίνησε με το Esja και την «ολοκλήρωση της πρότασης», όπως η ίδια το θέτει.

«Κάποιος μπορεί να είναι χαμένος, αλλά να βρει το σπίτι στον εσωτερικό του κόσμο. Δεν έχει σημασία το πού πηγαίνουμε, αλλά το πόσο είμαστε ικανοί να δούμε και να ακούσουμε όσα συμβαίνουν  γύρω μας», γράφει σχετικά. 

«Προσπαθώ να εξερευνώ νέα είδη και να ανακαλύπτω καινούριους καλλιτέχνες. Δε θέλω να είμαι προσκολλημένη σε αυτά που ξέρω, θέλω να μαθαίνω για πράγματα που ακόμα είναι καινούρια για μένα», εξηγεί.

Η διαρκής αναζήτηση νέων εκφραστικών μέσων αποδεικνύεται και στο Home. Στις 13 συνθέσεις του άλμπουμ η Hania Rani όχι μόνο διευρύνει τη μουσική «παλέτα» της, αλλά και προσθέτει τα ιδιόμορφα φωνητικά της σε πέντε από αυτές.

Photo credit: Marta Kacprzak

Στο Tennen, για παράδειγμα, όρος που στα ιαπωνικά σημαίνει τη φυσική κατάσταση των πραγμάτων, χρησιμοποιεί πιάνο, κουιντέτο εγχόρδων, διπλό μπάσο, ντραμς και διάφορα είδη συνθεσάιζερ.

«Δε θα ήθελα να θεωρηθώ απλώς ως τραγουδίστρια, θα κρατήσω μια ισορροπία», διευκρίνιζε στην κουβέντα μας ενόψει της αθηναϊκής συναυλίας της. 

Κι είναι ακριβώς αυτά τα φωνητικά, σαν μικρού ξωτικού, που θυμίζουν λίγο Kate Bush, τα οποία αποκαλύπτουν άλλη μια πτυχή του πολύπλευρου ταλέντου της, ιδίως σε συνθέσεις όπως το Leaving ή το ομώνυμο Home.

Δε λείπουν, ασφαλώς, και οι πιο μινιμαλιστικές πιανιστικές συνθέσεις. Το Summer, τo Rurka ή το Ombelico είναι μικρές σπουδές στη γαλήνη και τη χαρμολύπη, με έντονα θεραπευτικό χαρακτήρα.

«Η μουσική είναι το καταφύγιό μου, το μαγικό νησί», μου έλεγε η Hania Rani στην ίδια συνέντευξη. 

Χαίρομαι που είναι τόσο γενναιόδωρη, ώστε να το μοιράζεται και με τους αυξανόμενους ακροατές της ανά τον κόσμο.

«Ο Γιώργος του Κέδρου»: Μια τρυφερή φιλμική «ωδή» στη Δονούσα και τους ανθρώπους της

Μια συγκινητική και τρυφερή φιλμική «ωδή» στον χώρο, τον χρόνο, τους ανθρώπους και τη μνήμη, το ντοκιμαντέρ των Γιάννη και Γιώργου Κολόζη Ο Γιώργος του Κέδρου προβάλλεται μέχρι και αύριο στο πλαίσιο της διαδικτυακής εκδοχής του 22^ου ΦΝΘ.

Πρωτοπόρος του οικολογικού κινηματογράφου στην Ελλάδα, ο ντοκιμαντερίστας και φωτογράφος Γιώργος Κολόζης υπήρξε θερμός λάτρης της Δονούσας και των ανθρώπων της. Την επισκέφτηκε για πρώτη φορά το 1972 μετά από ταξίδι 32 ωρών!

Μια «κουκκίδα» στο Αιγαίο, χωρίς λιμάνι και ηλεκτρικό, άσκησε ιδιαίτερη γοητεία στον φοιτητή εκείνη την εποχή Γιώργο Κολόζη. 

Έκτοτε ξεκίνησε να κινηματογραφεί και να φωτογραφίζει τους ωραίους ανθρώπους της, ενώ σταδιακά συνέδραμε στα γυρίσματα και ο γιος του, Γιάννης Κολόζης.

Ο πρόωρος θάνατος του Γιώργου Κολόζη το Σεπτέμβριο του 2009 μπορεί να έβαλε τέλος στη δικιά του σχέση με τη Δονούσα, όχι όμως και σ’ εκείνη του γιου του, ο οποίος συνέχισε τα γυρίσματα και υλοποίησε το όνειρο του πατέρα του το 2020.

Ο Γιώργος του Κέδρου, ένα DIY κομψοτέχνημα, αναδεικνύει με συγκινητικό και αφτιασίδωτο τρόπο τη σχέση που συγκροτείται ανάμεσα στον ταξιδευτή και τον ντόπιο μέσα από τις δεκαετίες.

Αναδεικνύει επίσης, με έμμεσο τρόπο, την κατά κανόνα καταστροφική επίδραση του μαζικού τουρισμού σε μικρότερους και μεγαλύτερους προορισμούς, στοχασμός εξαιρετικά επίκαιρος σε καιρό πανδημίας και κρατικής διαχείρισής της.

Ο Γιώργος του Κέδρου προβάλλεται στο πλαίσιο της διαδικτυακής εκδοχής του 22^ου Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Θεσσαλονίκης, το οποίο ολοκληρώνεται αύριο Πέμπτη, 28 Μαΐου .

Η φυσική του θέση, ωστόσο, όπως και όλων των ταινιών, βρίσκεται στη μεγάλη οθόνη, όπου ελπίζουμε να έχουμε σύντομα τη χαρά να την απολαύσουμε.

Σχετικά με την εν εξελίξει δίωξη του αναρχικού Ιρανού μετανάστη Abtin Parsa

«Ήμουν ένας 16χρονος με αναρχικές απόψεις και αθεϊστικές πεποιθήσεις. Βασανίστηκα εξαιτίας των αθεϊστικών μου απόψεων και της αντικυβερνητικής μου στάσης ενώ ήμουν μαθητής στην πόλη Zarghan, στο Ιράν». 

Έτσι εξιστορούσε ο 22χρονος σήμερα Abtin Parsa, αναρχικός μετανάστης και αιτών πολιτικό άσυλο στην Ελλάδα όπου βρίσκεται από το 2017, την αντιμετώπισή του από τις ιρανικές αρχές μεταξύ του 2014 και το 2015 σε παλαιότερο κείμενό του.

Τον Ιανουάριο του 2019 συνελήφθη στην Πάτρα κατά την προσπάθειά του να περάσει στην Ιταλία με πλαστό διαβατήριο (η δίκη εκκρεμεί), ενώ τον Αύγουστο του ίδιου χρόνου συνελήφθη και καταδικάστηκε σε πρώτο βαθμό για απείθεια.

Άτομο με ανοιχτή πολιτική και κινηματική δράση στον εγχώριο αντιεξουσιαστικό χώρο τα τελευταία χρόνια, κατά καιρούς δημοσιοποιεί ενυπόγραφα κείμενά του μέσω του ίντερνετ και των social media.

Σε ένα από αυτά, το οποίο αναρτήθηκε στον αντιεξουσιαστικό ιστότοπο πληροφόρησης Athens Indymedia στις 9 Μαρτίου, προέβη σε μια εκτενή ανάλυση του μεταναστευτικού ζητήματος και της αλληλεγγύης προς τους μετανάστες.

«Πιστεύω πως το μεταναστευτικό δεν λύνεται αλλάζοντας τους νόμους επειδή ο καπιταλισμός και το κράτος δημιουργούν την μεταναστευτική κρίση», επισήμανε στο εν λόγω κείμενο.

«Γι’ αυτό η αλληλεγγύη στους μετανάστες θα πρέπει να έχει αντικρατικά και αντικαπιταλιστικά χαρακτηριστικά», συμπέρανε.

«Εμείς σαν μετανάστες θα πρέπει να παλέψουμε για τις ανάγκες μας και αυτή την στιγμή η μεγαλύτερη ανάγκη μας είναι η επιβίωση, γι’ αυτό και πρέπει να καταστρέψουμε αυτούς που μας σκοτώνουν», υπογράμμισε.

«Δεν είμαστε επικίνδυνοι για την κοινωνία˙οι μπάτσοι είναι επικίνδυνοι για την κοινωνία και οι μόνοι τρομοκράτες είναι το κράτος και ο καπιταλισμός», διευκρίνισε.

Ήταν, όμως, μια συγκεκριμένη φράση του που, εντέχνως αποκομμένη από το υπόλοιπο κείμενο, ερμηνεύτηκε από τα πάντα πρόθυμα καθεστωτικά Μ.Μ.Ε. ως έκκληση να οπλιστούν οι μετανάστες στον Έβρο. 

Αυτή η φράση αναπαράχθηκε ευρύτατα, προκειμένου να φιλοτεχνηθεί το επιθυμητό από την εξουσία και τους μηχανισμούς της προφίλ του επικίνδυνου «τρομοκράτη», και δη μετανάστη.

Σε καταγγελία του, που αναρτήθηκε διαδικτυακά στις 23 Μαρτίου, κατηγόρησε συγκεκριμένα τον τηλεοπτικό σταθμό  STAR για «ξεκάθαρη χειραγώγηση» των λέξεών του και εστίαση στην ιδιότητά του ως μετανάστη.

Σχεδόν τρεις βδομάδες μετά τη δημοσίευση του κειμένου, στις 29 Μαρτίου, και εν μέσω πρωτόγνωρων περιοριστικών μέτρων εξαιτίας ή υπό το πρόσχημα της πανδημίας, ο Abtin Parsa συνελήφθη από την «Αντι»τρομοκρατική στην πλατεία Βικτωρίας.

Την επομένη οδηγήθηκε στο Αυτόφωρο Τριμελές Πλημμελειοδικείο Αθήνας. 

Η εκδίκαση της υπόθεσης αναβλήθηκε, όμως, για την Πέμπτη 9 Απριλίου λόγω αντιρρήσεων της υπεράσπισης στο να αναγνωστούν οι ένορκες καταθέσεις που περιλαμβάνονται στη δικογραφία.

Μια δικογραφία, της οποίας, σε κάθε περίπτωση, το ακριβές περιεχόμενο παραμένει ακόμα άγνωστο τόσο στον διωκόμενο όσο και στην συνήγορο υπεράσπισης.

Στη συνέχεια, του αποδόθηκε η πλημμεληματική κατηγορία της «προώθησης ένοπλης εξέγερσης» με την επιβαρυντική διάταξη του 187Α, του διαβόητου «τρομονόμου», ακριβώς λόγω του «επίμαχου» δημοσιεύματος.

Πρόκειται για την πρώτη φορά τα τελευταία χρόνια που απαγγέλλεται τέτοια κατηγορία στο πλαίσιο του 187Α.

Αυτό συνιστά μια ξεκάθαρη απόπειρα των κατασταλτικών μηχανισμών να ποινικοποιήσουν έναν πολιτικό λόγο που αντιτίθεται στον κυρίαρχο, όσο «αμφιλεγόμενος» ή «εμπρηστικός» κι αν αυτός μπορεί να θεωρηθεί από κάποιους.

Το ίδιο βέβαια δεν ισχύει για τον αντιμεταναστευτικό/ξενοφοβικό λόγο και τις απορρέουσες από αυτόν έκνομες πρακτικές. Αυτός όχι μόνο επιβραβεύεται και επικροτείται, αλλά και αντανακλά την κυρίαρχη πολιτική στρατηγική.

Σε μια κοινωνική και πολιτική συγκυρία ανάδυσης ενός επιθετικού μετα-μοντέρνου ολοκληρωτισμού που «σαρώνει» δικαιώματα κατακτημένα μέσα από αιματηρούς αγώνες, η υπόθεση του Abtin Parsa σίγουρα αποκτά ευρύτερες προεκτάσεις.

Πολλαπλώς στοχοποιημένος ο ίδιος, ως αναρχικό πολιτικό υποκείμενο και μετανάστης, θεωρείται από την εξουσία ένας «αδύναμος κρίκος». 

Οι αμέσως επόμενοι «αδύναμοι κρίκοι» μπορεί να είναι όσοι εργαζόμενοι επιλέξουν προσεχώς να διεκδικήσουν τα δικαιώματά τους που βάναυσα καταργούνται, αναστέλλονται ή περιστέλλονται υπό το πρόσχημα της εν εξελίξει πανδημίας.

Γι’ αυτό και υποθέσεις όπως του Abtin Parsa είναι σημαντικές ψηφίδες του «μωσαϊκού» ενός πολέμου ενάντια στα καταπιεζόμενα στρώματα της κοινωνίας, ο οποίος μαίνεται.

«Μονό καπουτσίνο για τέσσερα χέρια»: Μια παράσταση με άποψη, λόγο και ένταση

Δε διαρκεί παραπάνω από 50 λεπτά, είναι, όμως, τόσο μεστή και πυκνή που νιώθεις ότι ο χρόνος έχει διασταλεί. Ο λόγος για τη θεατρική παράσταση Μονό καπουτσίνο για τέσσερα χέρια, που ανεβαίνει μέχρι και τις 27 Ιουνίου στο Κε.Με.Θετ.

«Μια in progress περφόρμανς για το σερβιτοριλίκι, με εξεταζόμενο υποκείμενο την Σερβιτόρα», βασίζεται σε κείμενα της μκχ, η οποία, μετά το διαδικτυακό της “coming out” ως γραφιάς, δοκιμάζει για πρώτη φορά τις δυνάμεις της ως θεατρική συγγραφέας.

Ο λόγος της- ασθματικός, βιωματικός, έντονος, ποιητικός και βαθιά πολιτικός, αντλεί από οικείες εμπειρίες, συστήνοντάς μας μια συγγραφέα που έχει ακόμα πολλά να δώσει.

Πρόκειται, όμως, επί της ουσίας για μια συλλογική διαδικασία- και στη σύλληψη και στην εκτέλεσή της. Με αυτή την έννοια, οι τρεις επί σκηνής πρωταγωνίστριες αναδεικνύουν την πολλαπλότητα του βιώματος της Σερβιτόρας.

Ειδική μνεία χρειάζεται να αποδοθεί στην Εκάτη, η οποία, με την έντονη σωματικότητα που χαρακτηρίζει την ερμηνεία της, ενσαρκώνει το ρόλο της με τρόπο ιδανικό.

Η ευφυής χρήση πρωτότυπης μουσικής λειτουργεί, εξάλλου, σχολιαστικά στο κείμενο, προσδίδοντας ένα επιπλέον επίπεδο ανάγνωσης.

Η θεατρική παράσταση Μονό καπουτσίνο για τέσσερα χέρια, η οποία ανεβαίνει για τρίτη και τελευταία -προς το παρόν- φορά την Πέμπτη 27 Ιουνίου, είναι αφιερωμένη στην a.a.m, προσφάτως αποφυλακισμένη μητέρα δύο αγοριών.

Περισσότερες πληροφορίες εδώ.

Μια καθημερινή ιστορία αστυνομικοδικαστικής «τρέλας»

Βρέθηκα τη Δευτέρα 18 Ιουνίου στα Δικαστήρια της Ευελπίδων για μια υπόθεση, καταλήγοντας, τυχαία, να παρακολουθώ μια άλλη. Μια από εκείνες τις φαινομενικά «μικρές», τις χωρίς «κάλεσμα», οι οποίες συμπυκνώνουν, ωστόσο, την ουσία της κατασταλτικής λογικής και λειτουργίας του αστυνομικοδικαστικού συμπλέγματος.

Οι συγκατηγορούμενοι δύο, ένας άντρας και μία γυναίκα.

Ο άντρας, λίγους μήνες πριν, οδηγός σε μηχανάκι με συνεπιβάτιδα την μητέρα του που επειγόταν να επισκεφτεί νοσοκομείο για εξέταση, διατάσσεται να σταματήσει σε μπλόκο της Τροχαίας στο κέντρο της Αθήνας, επειδή δε φορούσε κράνος, και από τον τσαμπουκαλή νεαρό τροχονόμο του δηλώνεται ότι θα του επιβληθεί κλήση 600 Ευρώ. Εκείνος αντιδρά, και επιχειρεί να αποσπάσει τα χαρτιά του, καταλήγοντας συλλαμβανόμενος με 4 πλημμεληματικές κατηγορίες σε βάρος του.

Η γυναίκα, ανάμεσα σε άλλους διαμαρτυρόμενους, απλώς στέκεται σε απόσταση, διερωτώμενη πώς θα μπορούσε να συνδράμει, καταλήγοντας κι εκείνη συλλαμβανόμενη με 2 κατηγορίες, επειδή δε «συνεμορφώθη προς τας υποδείξεις» να απομακρυνθεί από το σημείο.

Χτες, καταδικάστηκαν από το Β' Αυτόφωρο Τριμελές σε 16 και 8 μήνες, αντίστοιχα, με τριετή αναστολή χωρίς ελαφρυντικά. Ηθικό δίδαγμα: ο φορέας της καταστολής έχει πάντα δίκιο, οφείλεις να τον υπακούς αδιαμαρτύρητα κι αν τυχόν υπερβείς τα «εσκαμμένα» «απειλώντας» με μήνυση για τυχόν κατάχρηση εξουσίας θα φρονηματιστείς παραδειγματικά για «ασέβεια».

Ένοχοι και στο Εφετείο οι 4 βασανιστές του Ουαλίντ Τάλεμπ

Μια μικρή ηθική δικαίωση για τον Αιγύπτιο μετανάστη Ουαλίντ Τάλεμπ αποτέλεσε η σημερινή καταδίκη και σε δεύτερο βαθμό των 4 βασανιστών του, των Γιώργου Σγούρδα, Σταμάτη Σγούρδα, Φρέντερικ Ζότο και Γιώργου Ζαχαριάδη, για τις κακουργηματικές πράξεις της αρπαγής, της ληστείας και της βαριά σκοπούμενης σωματικής βλάβης.

Θυμίζουμε ότι οι 4, με προεξάρχοντα τον Γιώργο Σγούρδα, ιδιοκτήτη πρατηρίων αρτοσκευασμάτων στη Σαλαμίνα, είχαν υποβάλει τον παθόντα σε πολύωρα βασανιστήρια το Νοέμβριο του 2012, αφού προηγουμένως τον είχαν αλυσοδέσει, και στη συνέχεια του είχαν αφαιρέσει 8.000 ευρώ και άλλα πολύτιμα αντικείμενα, προτού καταφέρει να δραπετεύσει. Κι όλα αυτά με το πρόσχημα πως ο μέχρι πρότινος υποδειγματικός υπάλληλος είχε δήθεν κλέψει ποσά, που, ανάλογα με τη φάση κατά την οποία βρισκόταν η διερεύνηση της υπόθεσης και η υπερασπιστική στρατηγική των συνηγόρων των βασανιστών, κυμαίνονταν από 150 έως 16.000 ευρώ.

Μετά από πολύωρη διαδικασία, στους 4 βασανιστές επιβλήθηκαν ποινές 13, 5, 9 και 10 ετών, αντίστοιχα, κατά συγχώνευση και 3ετής στέρηση των πολιτικών τους δικαιωμάτων. Στον Σταμάτη Σγούρδα αναγνωρίστηκε, όπως και πρωτόδικα, το ελαφρυντικό της μετεφηβικής ηλικίας και η εκτέλεση της ποινής του είχε ανασταλτικό χαρακτήρα. Οι υπόλοιποι 3 οδηγήθηκαν στη φυλακή. Ρατσιστικό κίνητρο απέδωσε στις αξιόποινες πράξεις η εισαγγελέας σε μια ασυνήθιστα αυστηρή και εμπεριστατωμένη αγόρευση.

Στη σημερινή συνεδρίαση ολοκληρώθηκαν οι απολογίες των 4 βασανιστών. Εξαιρετικά θρασείς, προσπάθησαν ανεπιτυχώς να αποσείσουν τις εγκληματικές ευθύνες, οι οποίες τους βάρυναν, ισχυριζόμενοι ότι δήθεν προσπάθησαν να παρέμβουν αποτρεπτικά, κατευνάζοντας την οργή του Γιώργου Σγούρδα.

«Η οργή του (σημ.: αναφερόμενος στον πατέρα του) δικαιολογείται. Λυπάμαι, αλλά αναγκάστηκε», δήλωσε ξεδιάντροπα ο Σταμάτης Σγούρδας σχετικά με τη βάναυση συμπεριφορά του πατέρα του απέναντι στον παθόντα, διεκτραγωδώντας, παράλληλα, τη δική του δεινή θέση.

«Δεν είχα ανάμιξη, δε συμμετείχα πουθενά», κατέθεσε ο 3^ος κατηγορούμενος, ο αλβανικής καταγωγής Φρέντερικ Ζότο. «Όσο μπορούσα να τον συγκρατήσω (σημ.: τον Γιώργο Σγούρδα), τον συγκράτησα. Ο ρόλος μου ήταν “πυροσβεστικός”. Ήταν από όλους μας λάθος χειρισμός το να αφαιρέσουμε χρήματα, που δε μας ανήκαν», ισχυρίστηκε ο 4^ος κατηγορούμενος Γιώργος Ζαχαριάδης.

«Είναι πρωτόγνωρος για τα ελληνικά δεδομένα αυτός ο βασανισμός. Υπήρξε μια ανηλεής επίθεση εναντίον του παθόντος από όλους τους κατηγορούμενους. Αφού τον χτύπησαν, του αφαίρεσαν παράνομα και διά της βίας 8.000 ευρώ. Θα μπορούσε να έχει πεθάνει από το βασανισμό. Κίνητρο των πράξεών τους δεν ήταν η κλοπή, αλλά τα οικονομικά προβλήματα, που αντιμετώπιζε ο Γιώργος Σγούρδας. Ρατσιστικό το περιεχόμενό τους», επισήμανε η εισαγγελέας της έδρας σε μια ιδιαιτέρως αυστηρή αγόρευση, προτείνοντας την ενοχή όλων των κατηγορουμένων για τα κακουργήματα της αρπαγής κατά συναυτουργία, της άμεσης συνέργειας σε ληστεία και της βαριά σκοπούμενης σωματικής βλάβης.

«Να αποδοθεί δικαιοσύνη θέλει ο Ουαλίντ Τάλεμπ και να δοθεί ένα μήνυμα στην ελληνική κοινωνία ότι τέτοιες συμπεριφορές δεν μπορούν να γίνουν δεκτές», επισήμανε ο συνήγορός του Βασίλης Παπαστεργίου.

Να υποβαθμίσει τη βαναυσότητα των αξιόποινων πράξεων επιχείρησε ο συνήγορος υπεράσπισης των 4 βασανιστών, ζητώντας τη μετατροπή των κατηγοριών σε πλημμεληματικές, και πιο συγκεκριμένα σε παράνομη κατακράτηση, παράνομη βία και απλές σωματικές βλάβες.

Η ανακοίνωση της ετυμηγορίας της έδρας έγινε δεκτή με ιδιαίτερη συγκίνηση τόσο από τον ίδιο τον Ουαλίντ Τάλεμπ, όσο και από τους δεκάδες αλληλέγγυους, οι οποίοι από νωρίς το πρωί είχαν κατακλύσει τον 3^ο όροφο του Δικαστικού Μεγάρου Πειραιά, μην επιτρέποντας στους ολιγάριθμους υποστηρικτές των βασανιστών να αρθρώσουν το μισανθρωπικό τους λόγο. Αλγεινή εντύπωση προκάλεσε, εξάλλου, η προσπάθεια αστυνομικού να εμποδίσει την είσοδο του Ουαλίντ Τάλεμπ στην αίθουσα του δικαστηρίου κατά την έναρξη της διαδικασίας, υπό το πρόσχημα πως δε γνώριζε την ιδιότητά του, γεγονός που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.