Simón Mesa Soto: «Νοιάζομαι περισσότερο για τη ζωή, παρά για το σινεμά»

 

Σκοτεινά κωμική, η ταινία του Κολομβιανού Simón Mesa Soto, Ένας Ποιητής, εστιάζει στον Όσκαρ Ρεστρέπο, «αποτυχημένο» ποιητή, πατέρα και σύζυγο, που η ζωή του αλλάζει όταν αποφασίζει να βοηθήσει μια έφηβη να αναπτύξει το ταλέντο της στην ποίηση.

Συζητώντας με τον σκηνοθέτη για την ποίηση, την τέχνη, τη ζωή, την «επιτυχία» και την «αποτυχία», με αφορμή την έξοδο του φιλμ στα σινεμά στις 28 Μαΐου.

Η εξαιρετική δραμεντί σου, Ένας Ποιητής, εστιάζει στον Όσκαρ Ρεστρέπο, «αποτυχημένο» ποιητή, πατέρα και σύζυγο, που η ζωή αλλάζει όταν αποφασίζει να βοηθήσει την έφηβη Yurlady να αναπτύξει το ταλέντο της στην ποίηση.

Πού μπορεί να αποδοθεί το ενδιαφέρον σου για την ποίηση, τόσο ως μέσο αυτοέκφρασης όσο και ως εργαλείο προσωπικής και κοινωνικής απελευθέρωσης;

Για μένα, η ποίηση στην ταινία είναι μια επινόηση για να μιλήσω για τον εαυτό μου και για την ίδια την ποίηση.

Όχι, όμως, την ποίηση των ποιητών. Δεν ήθελα να κάνω ένα φιλμ γι’ αυτήν την καλλιτεχνική φόρμα, αλλά να προσεγγίσω τους ποιητές, ιδίως από το Μεδεγίν, τη γενέτειρά μου, με έναν κάπως ανθρωπολογικό τρόπο, σαν να γύριζα ένα ντοκιμαντέρ.

Ενδιαφέρομαι για τον κόσμο των ποιητών του Μεδεγίν επειδή βρίσκομαι σε επικοινωνία μαζί τους εδώ και πολλά χρόνια.

Είμαι ενεργός πολίτης της πόλης μου, κατοικώ τους δρόμους και τις γειτονιές της και το βρίσκω φυσιολογικό να παρακολουθήσω μια ανάγνωση ποίησης, μια συναυλία, ένα θεατρικό έργο ή να επισκεφθώ μια βιβλιοθήκη.

Υπάρχει, επομένως, αυτός ο χαρακτήρας από την πόλη μου, ο Όσκαρ Ρεστρέπο, ο οποίος ανήκει στη γενιά των πενηντάρηδων, των εξηντάρηδων, που θεωρούν πως είναι ξεχωριστοί και κάτι πέτυχαν στο παρελθόν.

Για μένα, η ενασχόληση με αυτούς τους χαρακτήρες ήταν ένας τρόπος να προβάλω τον εαυτό μου στο μέλλον και να καταπιαστώ με τα διλήμματα τα οποία αντιμετωπίζω ως καλλιτέχνης.

Από τη στιγμή που ξεκίνησα τη συγγραφή του σεναρίου, ξεκίνησα και να διαβάζω περισσότερη ποίηση, να μαθαίνω γι’ αυτήν, ακόμα και να προσπαθώ να γράψω ο ίδιος, αν και δεν είμαι ποιητής.

Πώς αξιολογείς την «επιτυχία» και την «αποτυχία» με κοινωνικούς και δημιουργικούς όρους;

Είναι μέρος της διαδικασίας τού να είμαι καλλιτέχνης.

Η πρώτη μου σκέψη ήταν να κάνω αυτήν την ταινία προκειμένω να μιλήσω για την αίσθηση της αποτυχίας που βίωσα ολοκληρώνοντας το πρώτο μου φιλμ.

Τότε, ένιωσα ότι είναι αδύνατο να κάνω ανεξάρτητο σινεμά, ιδίως στο Μεδεγίν, και σκεφτόμουν να εγκαταλείψω το πάθος μου για τον κινηματογράφο και να αφοσιωθώ στη διδασκαλία, η οποία εξάλλου πληρώνει τους λογαριασμούς.

Υπάρχουν στιγμές επιτυχίας και αποτυχίας, αλλά το πιο σημαντικό για μένα είναι να απαλλαγώ από την εμμονή με την επιτυχία και την αποτυχία. Στην τελική, δε θα γίνεις καλύτερος ή ευτυχέστερος άνθρωπος, αν «πετύχεις».

Οι πιο γεμιστικές στιγμές στη ζωή μου δε σχετίζονται κατ’ ανάγκη με την επιτυχία, αλλά με την καθημερινότητά μου.

Ως καλλιτέχνες, ασφαλώς είμαστε ναρκισσιστές και αναζητούμε διαρκώς αναγνώριση και επικύρωση για τη δουλειά μας. Κι αυτό είναι εντάξει.

Ήθελα, όμως, να πω κάτι για τον καλλιτέχνη ο οποίος δεν επιδιώκει την επιτυχία. Εντάξει είναι κι αυτό.

Η αναγνώριση ότι η μη επίτευξη επιτυχίας δεν είναι πρόβλημα λειτούργησε θεραπευτικά για μένα, στο πλαίσιο της αντιμετώπισης της ζωής με έναν πιο ήρεμο τρόπο.

Προσεγγίζω τη διαδικασία δημιουργίας φιλμ ως έναν τρόπο κατανόησης τού πώς θέλω να βιώσω τη ζωη μου: θέλω να την απολαμβάνω, να βρίσκομαι με τα αγαπημένα μου πρόσωπα, να φροντίζω τα φυτά μου.

Όχι να είμαι ο ποιητής ο οποίος βρίσκεται στη σκιά και πρέπει να υποφέρει, προκειμένου να πετύχει κάτι σπουδαιότερο.

Νοιάζομαι περισσότερο για τη ζωή, παρά για το σινεμά.

Σε ποιον βαθμό νιώθεις κοντά στους «παρίες» της ζωής, σε εκείνους που, για οποιονδήποτε λόγο, δε συμμορφώνονται με τους κυρίαρχους κανόνες/προσδοκίες;

Kατά κάποιον τρόπο όλοι είμαστε παρίες - ή υπάρχουν στιγμές κατά τις οποίες αισθανόμαστε έτσι.

Πολλά στοιχεία του χαρακτήρα του Όσκαρ αντλήθηκαν από έναν θείο μου, που αντιμετωπίζει προβλήματα αλκοολισμού.

Είναι ένας όμορφος, ταπεινός, εύθραυστος, αλλά και προβληματικός άνθρωπος. Πέρασα πολύ χρόνο μαζί του, για να τον αναλύσω.

Κάποιες στιγμές, νιώθω ότι έχουμε κοινά στοιχεία. Αποτύπωσα, λοιπόν, αυτά τα στοιχεία, ώστε να μην εξελιχθώ κι εγώ έτσι στο μέλλον.

Η ταινία σου θίγει διακριτικά, αλλά σε βάθος, το ζήτημα των ταξικών διαιρέσεων στην κολομβιανή κοινωνία, χωρίς να εξωτικοποιεί/εξιδανικεύει/θυματοποιεί τους μη προνομιούχους χαρακτήρες της.

Πόσο σημαντική είναι η απεικόνιση αυτών των διαιρέσεων μυθοπλαστικά και πόσο έντονες είναι στην πραγματική ζωή;

Αντιλαμβάνομαι τον εαυτό μου ως μέλος της εργατικής, της μεσαίας τάξης και το Μεδεγίν είναι μια πόλη με πολλή ανισότητα.

Ως καλλιτέχνης, ενδιαφέρομαι να αποτυπώνω την ταξική διαίρεση στη δουλειά μου, επειδή οι Κολομβιανοί σκηνοθέτες τείνουν να προβάλλουν τον «άλλο» με έναν κάπως ανθρωπολογικό -και σε μερικές περιπτώσεις οπορτουνιστικό- τρόπο.

Κάνω κοινωνικό σινεμά. Υπάρχει, λοιπόν, ένα ηθικό δίλημμα στην επιλογή της αποτύπωσης του «άλλου». Τα διλήμματα του κεντρικού χαρακτήρα είναι και τα δικά μου, καθημερινά διλήμματα.

Ο Όσκαρ είμαι εγώ, όσον αφορά στο πώς αλληλεπιδρά με το περιβάλλον του.

Το Ένας Ποιητής καταπιάνεται επίσης με την έννοια της ομορφιάς.

Ο Ubeimar Rios, ειδικότερα, ο ηθοποιός που υποδύεται τον Όσκαρ, μπορεί να μην είναι η επιτομή της σωματικής ομορφιάς εξωτερικά, ωστόσο εκπέμπει ένα σπαρακτικό εσωτερικό φως. Ποιος είναι ο δικός σου ορισμός της «ομορφιάς»;

Δεν επέλεξα τον Ubeimar Rios επειδή είναι ή δεν είναι σωματικά όμορφος, αλλά επειδή είναι μοναδικός. Το ίδιο ίσχυε και για τους υπόλοιπους χαρακτήρες.

Πρέπει να σκεφτείς και να αναλύσεις πολλά στη διάρκεια ενός casting, μεταξύ των οποίων τα χαρακτηριστικά κάθε ανθρώπου και τις υποκριτικές του ικανότητες.

Η ηθοποιός που υποδύεται την μητέρα του Όσκαρ, για παράδειγμα, είναι ένας όμορφος, αξιαγάπητος άνθρωπος. Γι’ αυτό και την διάλεξα. Δεν είναι τέλεια ηθοποιός, οπότε έπρεπε να δουλέψουμε περισσότερο, για να πετύχουμε το σωστό αποτέλεσμα.

Με προβληματίζει η έννοια της ομορφιάς σε σχέση με τον κινηματογράφο. Στα casting οι ηθοποιοί τείνουν να θεωρούν ότι πρέπει να δείχνουν χαριτωμένοι/χαριτωμένες και πως το σινεμά είναι ταυτόσημο της showbiz.

Δε μου αρέσει αυτό. Μου αρέσει η ζωή. Και στη ζωή οι άνθρωποι μπορεί να είναι όμορφοι, άσχημοι ή συνηθισμένοι. Το ίδιο και στον κινηματογράφο,  αν αυτό συνδέεται οργανικά με μια ιστορία. Μπορούν να είναι οτιδήποτε είμαστε.

Αναζητώ την πραγματικότητα. Λειτουργώ σαν να κάνω ντοκιμαντέρ για τους χαρακτήρες. Και χρειάζομαι να αισθάνομαι πως υπάρχουν.

Από τον πρωταγωνιστή του Ένας Ποιητής μέχρι τον τελευταίο χαρακτήρα, το cast είναι συνολικά εξαιρετικό. Τι αναζήτησες στους ηθοποιούς σας στη συγκεκριμένη ταινία και τι βρήκες;

Οι χαρακτήρες λειτουργούν λόγω του σεναρίου. Το πιο σημαντικό κομμάτι της δουλειάς ήταν η όσο το δυνατόν πιο  λεπτομερής και βαθιά αποτύπωσή τους στο χαρτί.

Ακόμα και οι χαρακτήρες με τον μικρότερο κινηματογραφικό χρόνο συμμετέχουν εξίσου στη «χορογραφία», στην αρμονία που είναι χτισμένη πάνω στο σενάριο.

Ασφαλώς, η διαδικασία του casting ήταν μακρά. Διήρκεσε δύο χρόνια. Κάναμε τις καλύτερες δυνατές επιλογές, ψάχνοντας παντού. Ένας/μία σπουδαία ηθοποιός μπορεί να προέλθει από οπουδήποτε - είτε είναι επαγγελματίας, είτε ερασιτέχνης.

Τι σημαίνει να συνεργάζεσαι με τον Ubeimar Rios;

Ο Ubeimar αφοσιώθηκε πολύ στο εγχείρημα, εγκαταλείποντας τη ζωή του.

Στην αρχή, δεν έδειξα ενδιαφέρoν γι’ αυτόν, δεν τον αντιλαμβανόμουν ως τον ποιητή τον οποίο είχα στο μυαλό μου, αλλά πιο πολύ ως έναν από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες του κύκλου των ποιητών.

Όταν, όμως, τον παρακολούθησα στο βίντεο του casting, άλλαξε την οπτική μου για τον πρωταγωνιστικό χαρακτήρα. Σαν να μου τον «έκλεψε».

Κι αυτό είναι ένα από τα ευχάριστα «ατυχήματα» της κινηματογραφικής διαδικασίας. Κάθε ταινία είναι προϊόν πολλών παραγόντων.

Κάναμε πρόβες επί σχεδόν τρεις μήνες με τον Ubeimar, για να νιώσει άνετα με την τεχνική της υποκριτική, καθώς ήταν η πρώτη μου εμφάνιση σε ταινία. Οι πρόβες μάς βοήθησαν να αποκομίσουμε το καλύτερο δυνατόν από αυτόν.

Έπρεπε να δουλέψει πολύ. Όλο το συνεργείο τον αγάπησε. Ήταν μια όμορφη εμπειρία και για εκείνον και για εμάς.

Το φιλμ σου υιοθετεί έναν σκοτεινά κωμικό τόνο. Μήπως επειδή η ίδια η ζωή είναι -ή μπορεί να είναι- κωμικοτραγική; Ή μήπως το κωμικό στοιχείο εισάγεται για να εξισορροπήσει το βαρύ περιεχόμενο της ταινίας;

Ήθελα κυρίως να γυρίσω μια κωμωδία για θεραπευτικούς λόγους, επειδή το φιλμ προέκυψε από μια αίσθηση απογοήτευσης και επειδή βασανιζόμουν κάνοντας σινεμά εκείνη την περίοδο.

Ήθελα να απαλλαγώ από αυτήν την ιδέα, να απολαύσω τη διαδικασία της δημιουργίας μαζί με το υπόλοιπο συνεργείο και να επανασυνδεθώ με το νεανικό μου πάθος για το σινεμά.

Επιπλέον, δεν υπήρχε άλλος τρόπος να διαχειριστώ τα θέματα της ταινίας.

Ήθελα να μιλήσω για και να γελάσω με τα πάντα: με την κοινωνία, με τα διλήμματα του καλλιτέχνη, με τα προβλήματα τού να είσαι άντρας, στρέφοντας την κάμερα προς τους καλλιτέχνες και προς έμενα, κάνοντάς μας να αισθανθούμε άβολα.

Η ποίηση μού επιτρέπει να γελάσω με τα πάντα - και με τον εαυτό μου. Ελπίζω κι οι θεατές να μπορούν να γελάσουν με τους εαυτούς τους.

Λατρεύω, εξάλλου, την κωμωδία, που αντιμετωπίζεται ως δευτερεύουσα τέχνη, όχι τόσο σημαντική όσο το δράμα. Με την κωμωδία μπορείς να μιλήσεις ελεύθερα για ζητήματα με τα οποία φοβάσαι να καταπιαστείς.

Σε έναν κόσμο κυριαρχούμενο από πολέμους και γενοκτονίες, έχει ακόμα νόημα η τέχνη;

Για μένα, η τέχνη έχει πολύ νόημα. Γι’ αυτό, άλλωστε, και ήθελα να γυρίσω ένα φιλμ σχετικά με αυτήν. Αναζητούσα τον πυρήνα της.

Όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με τον κινηματογράφο, ήταν κάτι τεράστιο για μένα.

Μεγαλώνοντας, και καθώς γίνεσαι κομμάτι της καλλιτεχνικής βιομηχανίας, αντιλαμβάνεσαι και λιγότερο ενδιαφέροντα πράγματα. Τότε, η τέχνη μετατρέπεται σε ό,τι αντιπαλεύεις.

Πάνω σε αυτά τα ζητήματα ήθελα να στοχαστώ με το Ένας Ποιητής.

Υπάρχει τέχνη αυθεντική, γεμάτη ψυχή και αγάπη, και καλλιτέχνες πρόθυμοι να μιλήσουν για όσα κουβαλάνε στην καρδιά τους.

Κάποιες φορές, όμως, κάνουμε τέχνη για να ευχαριστήσουμε τους άλλους και σκεπτόμενοι την αγορά.

Αυτό το φιλμ συνιστά, για μένα, την αναζήτηση της τέχνης η οποία είναι αγνή, προσωπική και όμορφη.

Ευχαριστώ θερμά τον σκηνοθέτη για τον χρόνο του και για την παραχώρηση της φωτογραφίας του.

H ταινία του Simón Mesa Soto Ένας Ποιητής προβάλλεται στους κινηματογράφους από τις 28 Μαΐου σε διανομή της Filmtrade.

N.U. Unruh: «Είχαμε και εξακολουθούμε να έχουμε πίστη σε αυτό που κάναμε/κάνουμε»

 

Επί 45 και πλέον χρόνια, οι Einstürzende Neubauten παραμένουν ανυποχώρητα στις «επάλξεις» μιας αβάν-γκαρντ ασυμβίβαστης, παιγνιώδους και βαθιά προσωπικής. Οι δε συναυλίες τους αποτελούν  μοναδικές εμπειρίες ζωής.

Ενόψει δύο τέτοιων συναυλιών, στο Φεστιβάλ Μονής Λαζαριστών και στο Ηρώδειο -την Τετάρτη 17 και την Πέμπτη 18 Ιουνίου, αντίστοιχα-, συνομιλούμε με τον N.U. Unruh, ντράμερ και ιδρυτικό μέλος του συγκροτήματος.

Οι Einstürzende Neubauten σχηματίστηκαν στις αρχές της δεκαετίας του 1980 στο (τότε) Δυτικό Βερολίνο/Δυτική Γερμανία.

Ήταν η επιλογή του ονόματος του συγκροτήματος μια συνειδητή απόφαση; Αποτελούσε κάποιο είδος αισθητικής/πολιτικής δήλωσης εκ μέρους σας;

Το όνομα του συγκροτήματος ανάγεται στα μαθήματα γεωγραφίας στο σχολείο και σε συγκεκριμένες ζημιές από σεισμό σε κτίρια στην Τουρκία.

Ένα δίμετρο έγχρωμο παιδί από την τάξη μας έδωσε σε αυτό το απόφθεγμα μια απτή διάσταση χαμογελώντας και ψιθυρίζοντας στους άλλους τι είχε πει ο δάσκαλος: «Einstürzende Neubauten».

Χρειάστηκαν άλλα 4-5 χρόνια για να χρησιμοποιηθεί αυτή η σύμπτωση ως το όνομα του συγκροτήματος.

Πώς θα περιγράφατε και πώς βιώσατε το πολιτιστικό και πολιτικό κλίμα στη (Δυτική) Γερμανία εκείνη την εποχή;

Το πολιτιστικό και πολιτικό κλίμα ήταν αρκετά απαλλαγμένο από περιορισμούς στο (Δυτικό) Βερολίνο.

Το λογότυπο του συγκροτήματος μπορεί να είναι εμπνευσμένο από τον ιερό δακτύλιο του Στόουνχεντζ, μια σπηλιά των ιθαγενών Αμερικανών Oλμέκων ή αρχαίες κινεζικές παραδόσεις.

Γενικά, έχετε ενδιαφερθεί για Δυτικές και μη Δυτικές φιλοσοφικές παραδόσεις;

Δεν έχουμε μία και μοναδική εξήγηση για το πώς εμφανίστηκε αυτό το σχέδιο. Οι υποθέσεις σου κινούνται στη σωστή κατεύθυνση.

Ένα από τα καθοριστικά χαρακτηριστικά του ήχου των EN είναι η χρήση οργάνων κατά παραγγελία, φτιαγμένων κυρίως από παλιοσίδερα και εργαλεία κατασκευής. Είστε αποκλειστικά υπεύθυνος για αυτήν την καινοτομία.

Θα θέλατε, λοιπόν, να αναλύσετε τόσο την αναγκαιότητα της επιλογής, όσο και τη διαδικασία μέσω της οποίας κατασκευάστηκαν αυτά τα όργανα και στη συνέχεια ενσωματώθηκαν στον ήχο των EN;

Αναγκάστηκα να πουλήσω το σετ ντραμς μου για να πληρώσω το ενοίκιο και έφτιαξα ένα μεταλλικό σετ ντραμς ως υποκατάστατο.

Μας ευχαρίστησε ιδιαίτερα το ότι χρησιμοποιήσαμε έτοιμα αντικείμενα που βρήκαμε και τα οποία μας ενέπνευσαν μουσικά.

Για παράδειγμα, εξαρτήματα κλιματιστικών, ελατήρια οικοδομών και διάφορα πράγματα από εργοτάξια, συμπεριλαμβανομένων και μηχανημάτων.

Μεταφέραμε όλο εκείνο τον μεταλλικό εξοπλισμό στους χώρους του στούντιο κατά τη διάρκεια των πρώτων περιόδων ηχογράφησης.

Ξεκινήσαμε με δύο ντράμερ - τον FM Einheit και εμένα, τον N.U. Unruh.

Παρά τις περιστασιακές αλλαγές μελών, όχι μόνο δεν έχετε καταρρεύσει με την πάροδο του χρόνου, αλλά έχετε επίσης καταφέρει να παραμείνετε ενεργοί και να επανεφεύρετε συνεχώς τη μουσική σας ταυτότητα.

Πού αποδίδετε τη μακροζωία των EN;

Είχαμε και εξακολουθούμε να έχουμε ισχυρή πίστη σε αυτό που κάναμε/κάνουμε, και οι αντιδράσεις στις συναυλίες ήταν πολωτικές.

Πώς αξιολογείτε τη συνάφεια του συγκροτήματος στο παρόν;

Δεν κρίνουμε τη συνάφεια μόνοι μας.

Ήσασταν -και εξακολουθείτε να είστε- ένα ασυμβίβαστα πειραματικό συγκρότημα. Πώς ορίζετε την πειραματική μουσική σήμερα, τόσο ως προς τη μορφή όσο και ως προς το περιεχόμενο;

Η μορφή και το περιεχόμενο της μουσικής η οποία παράγεται με πειραματικό τρόπο -όχι συμβατικό, δηλαδή- έχουν έναν μικρό κανόνα: να μην είναι πολύ επαναλαμβανόμενα με τον έναν ή τον άλλον τρόπο.

Η Τεχνητή Νοημοσύνη εξελίσσεται ραγδαία και σταδιακά διεισδύει σε κάθε πόρο της ζωής μας. Πώς πιστεύετε ότι θα μπορούσε να επηρεάσει τον τρόπο με τον οποίο η μουσική -πειραματική ή μη- συλλαμβάνεται, παράγεται και βιώνεται;

Είμαστε πεπεισμένοι πως η Τεχνητή Νοημοσύνη δεν επηρεάζει ιδιαίτερα τη δουλειά μας.

Διατηρείτε την αίσθηση της Ευφορίας στην εποχή της ψηφιακής μεταφοράς δεδομένων, για να παραφράσω τον τίτλο του εξαιρετικού σόλο άλμπουμ σας από το 2000;

Ο τίτλος αυτού του άλμπουμ από το 2000 ήταν ένα εικονογραφημένο όνομα και χρησιμοποίησα κυρίως τους θορύβους των κινητών τηλεφώνων για να δημιουργήσω ένα είδος ambient ηλεκτρονικής μουσικής.

Θα γνωρίζεις το βιβλίο του Βάλτερ Μπένγιαμιν, Το έργο τέχνης στην εποχή της τεχνολογικής του αναπαραγωγιμότητας.

Το τελευταίο άλμπουμ των EN, Rampen (apm: alien pop music), είναι ένα απολαυστικά χαλαρό (αλλά με έναν παράξενο τρόπο) μουσικό κέρασμα. Τι είναι η ποπ μουσική, κατά τη γνώμη σας;

Αξιολογώντας το τελευταίο μας άλμπουμ δεν μπορώ να έχω μια απάντηση, δε σκεφτόμασταν την εμπορική επιτυχία ή τη δημοφιλία κατά την ηχογράφησή του.

Προσωπικά, ακούω κλασική μουσική στην κουζίνα, στο αυτοκίνητο ή στο εργαστήριο.

Στις 17 και 18 Ιουνίου θα εμφανιστείτε σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα, αντίστοιχα. Πώς νιώθετε που την Πέμπτη 18 Ιουνίου θα παίξετε στο Θέατρο Ηρώδου του Αττικού, λίγο πριν το κλείσιμό του για ανακαίνιση;

Θα έχουμε την ευκαιρία να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον σημαντικό αρχαίο τόπο για τη μουσική μας. Ίσως να είναι μια μοναδική εμπειρία!

Οι Einstürzende Neubauten εμφανίζονται ζωντανά στο Θέατρο Ηρώδου του Αττικού στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου την Πέμπτη 18 Ιουνίου στις 21:00.

Μία μέρα νωρίτερα, την Τετάρτη 17 Ιουνίου, θα δώσουν το συναυλιακό παρόν και στη Θεσσαλονίκη, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Μονής Λαζαριστών. Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00.

Χάινερ Γκαίμπελς: «Η τέχνη είναι η μόνη δυνατότητα και προϋπόθεση της ελευθερίας»

 

Χάινερ Γκαίμπελς (Φωτογραφία: Harald Hoffmann)

Συνθέτης, μαέστρος, πανεπιστημιακός καθηγητής, ο Γερμανός Χάινερ Γκαίμπελς έχει μεταμορφώσει το σύγχρονο θέατρο και τη μουσική μέσα από το πολύπλευρο έργο του επί πέντε και πλέον δεκαετίες.

Ενόψει της παρουσίασης του εμβληματικού Σλήμαν ΙΙΙ (29/5-1/6) στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου, απάντησε από την Κολομβία στις ερωτήσεις μας.

«Ο Χάινερ Γκαίμπελς κατάφερε να επανεφεύρει το μουσικό θέατρο. Είναι ένας από τους σημαντικότερους εκπροσώπους της διεθνούς μουσικής και του πρωτοποριακού θεάτρου», διαβάζω στην απόφαση της κριτικής επιτροπής για το Ευρωπαϊκό Βραβείο Θεάτρου που σας απονεμήθηκε το 2001.

Τροφοδοτείται η καλλιτεχνική σας πρακτική από την επείγουσα ανάγκη να επανεπινοείτε συνεχώς -ίσως ακόμη και να αμφισβητείτε- τον εαυτό σας ως καλλιτέχνη;

Η καλλιτεχνική μου πρακτική είναι βασισμένη στην εμπιστοσύνη στην ατομική φαντασία του κοινού και τροφοδοτείται από τη δυσπιστία προς την ιεραρχική δομή των θεσμικών μορφών τέχνης.

Επιπλέον, είμαι μουσικός και πιστεύω στην ανοιχτότητα της πολυφωνίας - όχι μόνο όταν μιλάμε για μουσική, αλλά και για όλα τα άλλα μέσα τα οποία παίζουν σημαντικό ρόλο στις παραστατικές τέχνες, όπως το φως, ο χώρος, οι λέξεις, οι ήχοι και οι εικόνες.

Πώς αντιλαμβάνεστε την έννοια της «πρωτοπορίας» σήμερα;

Κάποτε, στη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, μου είχε απονεμηθεί ένα δελτίο ταυτότητας πρωτοποριακού καλλιτέχνη, το οποίο είχε εκδώσει ένας άλλος καλλιτέχνης της αβάν-γκαρντ... Αλλά αυτό ήταν αστείο...

Επί του παρόντος βρίσκεστε στην Κολομβία, όπου την πρώτη εβδομάδα του Ιουνίου θα παρουσιάσετε το νέο σας έργο, DO YOU REMEMBER DO YOU NO I DON’T για το Teatro Colón. Πώς έχει εξελιχθεί αυτή η εμπειρία μέχρι στιγμής;

Ω, είναι μια υπέροχη εμπειρία, βρισκόμαστε ακόμα στη μέση της. Είναι μια συνεργατική διαδικασία με μια ομάδα 8 χορευτών και 6 μουσικών - όλα τα άτομα από την Κολομβία.

«Το έργο ξεδιπλώνεται ως ένα σύγχρονο μυστήριο. Το μυστήριο εδώ αναφέρεται στην κοινή αβεβαιότητα παρά στην υπέρβαση, στην κοινή προσοχή παρά στην κοινή πεποίθηση», σύμφωνα με την ιστοσελίδα σας.

Με ποια έννοια μπορεί το μυστήριο να γίνει απελευθερωτικό;

Δε θέλω να σκηνοθετήσω ένα συγκεκριμένο νόημα και δεν έχω κάποιο μήνυμα.

Έτσι, το μυστήριο είναι μια άλλη λέξη για την ανοιχτότητα της τέχνης στην ατομική ερμηνεία: ενός κειμένου, ενός τραγουδιού ή μουσικής και οποιωνδήποτε ήχων, ενός έργου τέχνης.

Ο Γάλλος συγγραφέας Μορίς Μπλανσό είχε μιλήσει για τη λογοτεχνία ως ένα σύγχρονο μαντείο.

Το Σλήμαν ΙΙΙ, το οποίο θα παρουσιαστεί στο πλαίσιο του φετινού Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου, «είναι μια προσπάθεια δημιουργίας χώρων για την εμπειρία του κοινού, που μπορούν να επανεξετάσουν την αντίληψή μας για την Iστορία».

Η Ιστορία διαπερνά επίσης το DO YOU REMEBER DO YOU NO I DON’T, στην περίπτωση αυτή ως «ένα πεδίο από θραύσματα, υπολείμματα, χειρονομίες, μουσικές, ήχους και αντικείμενα».

Πού μπορεί να αποδοθεί το έντονο ενδιαφέρον σας για την Ιστορία ως (αποσπασματική) εμπειρία;

Το ενδιαφέρον μου είναι διττό: αφενός, μια αμφιβολία για τον κόσμο μας σήμερα. Αφετέρου, η αποφυγή της επανάληψης της Ιστορίας.

Το πολύπλευρο έργο σας σάς έχει ταξιδέψει σε «περισσότερες από 50 χώρες τα τελευταία 40 χρόνια». Πώς αυτή η ευλογία έχει αναζωογονήσει και διευρύνει την προσέγγισή σας στην τέχνη;

Ω, αυτό ήταν πριν από δέκα χρόνια... Υποθέτω ότι θα έχουν συμβεί περισσότερα μέχρι τώρα, αλλά είμαι πολύ προνομιούχος που έχω την ευκαιρία να κάνω τόσες πολλές όμορφες και εμπλουτιστικές συναντήσεις με τον Άλλο.

Είστε ενεργός υποστηρικτής της προώθησης «των συνθηκών και των δομών της σύγχρονης θεατρικής εκπαίδευσης, όντας συνιδρυτής αρκετών συνεργατικών δομών».

Ποια είναι η σημασία των συνεργατικών δομών στη θεατρική εκπαίδευση;

Είναι ο πυρήνας για την απελευθέρωση από τις εξουσίες και τις ιεραρχίες.

Στις μέρες μας, όλο και περισσότεροι/περισσότερες από εμάς ζούμε σε κυριολεκτικές ή μεταφορικές εμπόλεμες ζώνες. Ποιος είναι ο ρόλος -και το μέλλον- της τέχνης σε ένα τέτοιο πλαίσιο;

Η τέχνη είναι η μόνη δυνατότητα και προϋπόθεση της ελευθερίας.

Ευχαριστώ θερμά τον καλλιτέχνη για τον χρόνο του.

Η πολυεπίπεδη σκηνική σύνθεση του Χάινερ Γκαίμπελς, Σλήμαν ΙΙΙ, παρουσιάζεται μεταξύ 29 Μαΐου και 1 Ιουνίου στην Πειραιώς 260 (Δ), 21:00, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Αθηνών-Επιδαύρου.

Συντελεστές:

Σύνθεση-Σκηνοθεσία: Χάινερ Γκαίμπελς

Σκηνικά-Κοστούμια-Σχεδιασμός φωτισμού: Michael Simon

Δραματουργία: Stephan Buchberger

Βοηθός σκηνοθέτη: Αλίκη Στενού

Βοηθός σκηνογράφου-ενδυματολόγου: Ελπίδα Δαλιάνη

Ήχος: Willi Bopp

Σχεδιασμός βίντεο: René Liebert

Παίζουν: Ακύλλας Καραζήσης, Ανδρομάχη Φουντουλίδου

Τραγουδούν: Λυδία Κονιόρδου, Άγγελος Κυδωνιεύς (κόντρα τενόρος)

Μουσικοί: Ανέστης Μπαρμπάτσης (μπουζούκι), Φίλιππος Φασούλας (κλαρίνο).

Michael Evill: «Εστιάζουμε περισσότερο στην τέχνη παρά στο χρήμα»

 

Περισσότερο ένα μουσικό «μέτωπο» παρά ένα συμβατικό γκρουπ, οι Βρετανοί The Music Liberation Front Sweden αποτελούν επί τέσσερις δεκαετίες την επιτομή της αταξινόμητης, DIY ποπ.

Ενόψει της εμφάνισής τους στο 4^ο Athens Underground Pop Fest (Παρασκευή 22 Μαΐου), κουβεντιάζουμε με τον Michael Evill, ιδρυτικό μέλος του σχήματος.

«Οι The Music Liberation Front Sweden είναι λιγότερο μια μπάντα και περισσότερο ένα συνονθύλευμα από μουσικούς απροσάρμοστους με αφετηρία έναν σπόρο σπαρμένο στα πρώιμα eighties», διαβάζω στη σελίδα των TMLFS στο Discogs.

Ποιοι αποτέλεσαν τον αρχικό πυρήνα αυτών των «απροσάρμοστων»;

Ποτέ δεν ενδιαφερθήκαμε για τη «βιομηχανική» πλευρά των πραγμάτων:

Aπό τον Andy, ο οποίος ξεκίνησε το θρυλικό συγκρότημα της Sarah, Action Painting!, μέχρι τον Steve που έφυγε από τους Beta Band μετά τα 3 EP παίζοντας αυτές τις υπέροχες μπασογραμμές.

Υπάρχει επίσης ο Matt, αρχικό μέλος ο οποίος τώρα είναι ιδιοκτήτης του Soundz of Southsea, του πιο κουλ δισκοπωλείου στο Πόρτσμουθ.

Ο Ben, που είχε φανταστικά μαλλιά και μετακόμισε στη Γαλλία, και ο Dave ο οποίος έγινε παραγωγός ταινιών και λέκτορας πανεπιστημίου.

Μαζί με εμένα, αυτός ήταν ο αρχικός «σπόρος» των πάντων και ήμασταν πολύ «C86» το 1986.

(Ο Matt, ο Steve, ο Andy κι εγώ θα παίξουμε και στο 4^ο Athens Pop Underground Fest!)

Και μετά, προέκυψε η Σουηδία.

Μετά από μια easy listening περίοδο στο Μπράιτον, μετακόμισα στη Λουντ της Σουηδίας.

Εκεί, ίδρυσα την Electronic Watusi Boogaloo Recording Company.

Στην EWB ενεπλάκησαν o Biowire, μέλος της παρέας του LTJ Bukem στο Λονδίνο, o St Jude, μέλος της λονδρέζικης κολεκτίβας PPQ και μέντοράς μου, και ο Richard Olson, τώρα στους Hanging Stars.

Τέλος, ο Mattias, που τώρα φτιάχνει μουσική με το όνομα VED.

Η EWB προέκυψε όταν ο Jude κι εγώ παίζαμε δίσκους easy listening και τζαζ για τον Βασιλιά και τη Βασίλισσα της Σουηδίας στο Παλάτι της Στοκχόλμης.

Ένα από τα τραγούδια ήταν η καινούρια μας σύνθεση Happiness, αρκετά μεγάλης διάρκειας ώστε να μπορούμε να στρίψουμε και να καπνίσουμε ένα τσιγαριλίκι.

Ο Fred από τους Uppers την πρόσεξε και κανόνισε μια συνάντηση με την Universal/MCA Records.

Η συνάντησή μας διακόπηκε από κάποιον που είπε ότι βγήκε το νέο LP της Madonna και όλοι έφυγαν τρέχοντας, οπότε την κοπανήσαμε, καπνίσαμε ένα τσιγαριλίκι και αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε την EWB.

Το επόμενο στάδιο ήταν όταν ο Richard και εγώ μετακομίσαμε στο Μάλμε.

Εκεί, συνεργαστήκαμε με τα στούντιο Tambourine (Cardigans, Vibrafon, Heavenly Social) και ξεκινήσαμε μια βραδιά με τίτλο UltraWide Knights/ The Solution με τον Martin, επικεφαλής των Vibrafon.

Τότε άρχισα να ζω με τον Patrick Skoog (We Are, Headroom, Agaric). Εκείνη την περίοδο το όνομα του σχήματος έγινε «The Music Liberation Front Sweden».

Λίγο αργότερα, εντάχθηκε ο Joe Foster (Television Personalities/ Slaughter Joe/ Creation Records Producer) και αφού επέστρεψα στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Damo Suzuki (Can).

Κάναμε ένα διάλειμμα μέχρι που ο θρύλος της ποπ σκηνής το Πόρτσμουθ, Tony Rollinson, μού ζήτησε να οργανώσουμε μερικές συναυλίες.

Έτσι, κινητοποίησα δέκα άτομα και διασκεδάσαμε εξαιρετικά. Σ’ αυτά συμπεριλαμβάνονταν οι Adrain Blake, Dan Tiley, Lisa Tiley, Andy Tiley και Carl Hitchcock.

Μετά, ήρθε η πανδημία του κορονοϊού, ξεκίνησα τη Shambotic και γνώρισα τον Βασίλη και την παρέα της δισκογραφικής εταιρείας Old Bad Habits.

Εκεί, γνώρισα τον Tim και τη Vanessa Vass, που τώρα αποτελούν μεγάλο μέρος των TMLFS.

Η Shambotic έβγαλε πάνω από 500 ψηφιακές κυκλοφορίες. Όλες ήταν εξαιρετικές. Μακάρι να μπορούσα να τις θυμηθώ όλες για να τις γράψω εδώ.

Μετά τον κορονοϊό τις διέγραψα όλες από παντού, καθώς ο σκοπός μου ήταν να δείξω στους καλλιτέχνες πώς να χρησιμοποιούν και να κάνουν κατάχρηση πλατφορμών όπως το Spotify και η Apple Music.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός «συμβατικού» συγκροτήματος και ενός «μετώπου»; Ποια είναι η πιο απελευθερωτική πτυχή της διαδικασίας δημιουργίας μουσικής/ζωντανής εμφάνισης;

Είμαστε κάτι περισσότερο από μια ομάδα φίλων με παρόμοιο τρόπο σκέψης, έχουμε τις ίδιες πεποιθήσεις ενάντια στα πάντα και υπέρ των πάντων.

Επιπλέον, όλοι νοιαζόμαστε για το περιβάλλον και τα συναισθήματά μας, αλλά το μόνο που μπορούμε να αλλάξουμε είναι το μέσα μας. Είναι ίσως η πρώτη ωραία «λατρεία».

Εστιάζουμε περισσότερο στην τέχνη παρά στο χρήμα.

Οι συνθέσεις σας συνήθως χρειάζονται πολύ χρόνο για να πάρουν μορφή. Κι όμως, συχνά επαναπροσδιορίζονται, ανακυκλώνονται, επαναχρησιμοποιούνται.

Θα ήθελες να αναλύσεις τις τεχνικές τις οποίες χρησιμοποιείτε και την υπαρξιακή σας ανάγκη για συνεχή επανεφεύρεση της ταυτότητάς σας;

Λατρεύω την ιδέα να απαθανατίζω στιγμές στον χρόνο, ακόμα κι αν είναι ελαφρώς άθλιες.

Αυτά τα λάθη διορθώνω σε μεταγενέστερες επανεφευρέσεις και αυτό με κάνει επίσης να νιώθω ξανά κοντά σε όλους, καθώς ζούμε παντού και οι ζωντανοί τύποι σπάνια μιλάνε μεταξύ τους.

Έτσι, τείνω να ηχογραφώ ζωντανά αναλογικά όργανα και φίλους χρησιμοποιώντας, συνήθως ως τύπο ηχογράφησης πεδίου, την καταγραφή.

Συνθέτω έναν βασικό κορμό και κατόπιν προσθέτω και εξομαλύνω ό,τι είναι διαθέσιμο με έναν «αντι-ποπ» τρόπο, διασφαλίζοντας πως δε θα παιχτεί στο Ραδιόφωνο ή την Τηλεόραση.

Η συνδυαστική μουσική συμβολή καθιστά επίσης ευκολότερο και πιο συναρπαστικό το να διοργανώνεις ζωντανές εμφανίσεις.

Είμαι αυτιστικός. Το ανακάλυψα αργότερα στη ζωή μου, αλλά πάντα ήμουν λειτουργικός, οπότε δυσκολεύομαι να συνδεθώ με τους ανθρώπους και το κάνω μέσω της μουσικής.

Όπως πιστεύω ακράδαντα, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις στη ζωή σου - αρκεί να το φανταστείς. 

Προφανώς, αν επιθυμείς να γίνεις δισεκατομμυριούχος, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Αν, όμως, τα όνειρά σου είναι ρεαλιστικά, σίγουρα μπορούν να υλοποιηθούν.

Επί του παρόντος εργάζομαι στον κλάδο της φροντίδας και τον λατρεύω απόλυτα.

Δυστυχώς, οι εργαζόμενοι/εργαζόμενες τον κλάδο δεν εκτιμώνται αρκετά στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Δουλεύω με μερικούς από τους πιο φροντιστικούς και στοργικούς ανθρώπους, οι οποίοι λαμβάνουν τον κατώτατο μισθό και τους φέρονται σκατά με έναν εταιρικό τρόπο.

The Music Front Liberation Sweden (1986)

Ενώ βρίσκονταν στο Βερολίνο στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι TMLFS ηχογράφησαν «μια σειρά από μινιμαλιστικά ηλεκτρονικά αντι-ποπ EP γεμάτα ανάδραση». Με ποια έννοια «αντι-ποπ»;

Ποια ήταν η πιο συναρπαστική πτυχή του Βερολίνου;

Μετέφερα ολόκληρο το πρότζεκτ από τη Σουηδία στο Βερολίνο για να ανακατέψω λίγο τα πράγματα.

Δυστυχώς, όσο ήμουν εκεί, ο πατέρας μου πέθανε και αναγκάστηκα να επιστρέψω στην Αγγλία για να φροντίσω την μητέρα μου.

Ο αδερφός της, τον οποίο αγαπούσα πολύ και έγραψε τους στίχους για το Anyone Can Play The Flugelhorn Outside My Window που θα παίξουμε ζωντανά στην Αθήνα, πέθανε πρόσφατα.

Έζησε κι εκείνος στη Γερμανία. Χωρίς αυτόν, δε θα είχα τη δύναμη ή τη δυνατότητα να επιστρέψω στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η Σουηδία είναι μια όμορφη χώρα, αλλά εκείνη την εποχή ένιωσα ότι χρειαζόμουν κάτι πιο τολμηρό.

Κατά ειρωνικό τρόπο, εύχομαι τώρα να ζούσα ακόμα στη Σουηδία, αν και η ζωή μου στο Fareham του Ηνωμένου Βασιλείου είναι υπέροχη και είμαι ευτυχισμένος.

Όσο βρισκόμουν στο Βερολίνο ενδιαφέρθηκα και για τον μελωδικό θόρυβο, κάτι που με γύρισε στις ρίζες μου της C86.

Λάτρευα τη ζωή στο Βερολίνο. Ήταν μια αληθινή πόλη, η οποία λειτουργεί σε 24ωρη βάση.

Ωστόσο, αναγνωρίζω επίσης πως πιθανότατα θα ήμουν νεκρός τώρα αν έμενα εκεί, καθώς δεν έχω βούληση και μου αρέσει να δοκιμάζω καθετί καινούριο και να είμαι μέρος των πάντων.

Το Βερολίνο και η Γερμανία είναι πολύ αντι-ποπ υπό την έννοια ότι παίρνουν την ποπ (που όλοι, αν είναι ειλικρινείς, λατρεύουν γιατί θα είναι πάντα αυτό που ακούς ως νέος άνθρωπος) και μετά τη γαμάνε...

Οι Kraftwerk το ξεκίνησαν αυτό! Η Σουηδία ήταν πολύ ποπ!

Το Watson is in heaven now  είναι ίσως η πιο τρυφερή και παιχνιδιάρικη κυκλοφορία των TMLFS μέχρι σήμερα, ένας συγκινητικός φόρος τιμής στο αείμνηστο σκυλάκι. Τίνος ήταν;

Ο Watson ήταν ο σκύλος μου. Toν χάσαμε υπερβολικά πρόωρα. Η γυναίκα μου έσωσε μια αδέσποτη σκυλίτσα από ένα καταφύγιο και από την πρώτη κιόλας μέρα ο Watson την πήρε υπό την προστασία του και της έδειξε τα πάντα.

Ήταν καταπληκτικό θέαμα και με ενέπνευσε απόλυτα.

Ο Watson δε με άφηνε ποτέ να ηχογραφήσω τίποτα χωρίς να εμπλακεί, οπότε όταν πέθανε ανακύκλωσα πολλούς από τους ήχους που παρήγαγε στο LP.

Επίσης, ένα σημαντικό μέρος αυτής της κυκλοφορίας πιστώνεται στον Bernard από την Astra Solaria και τον Nick οι οποίοι φιλοτέχνησαν το εξώφυλλο. Πραγματικά έπιασαν το νόημα και είναι καταπληκτικοί άνθρωποι.

Το A Collection Of Warped Pop Songs (Third Kind Records) σίγουρα ανταποκρίνεται στον τίτλο του.

Είτε αντιληπτή ως «αντί» είτε ως «στρεβλωμένη», πώς φαντάζεσαι την ποπ του παρόντος και του μέλλοντος - και τον εαυτό σου μέσα σε αυτήν;

Η μουσική έχει αλλάξει πολύ.

Το κοινό μεταξύ της μουσικής του Nicholas Langley (Third Kind Records) και της δικής μου έγκειται στο ότι είναι τόσο παραμορφωμένη, που κάτι θα προστεθεί για να μην μπορεί να αναπαραχθεί στο Ραδιόφωνο.

Αυτό, οι άνθρωποι οι οποίοι δημιουργούν μουσική με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνη δεν μπορούν και ελπίζουμε πως δε θα μπορέσουν ποτέ να κάνουν.

Ο υπέροχος κουνιάδος μου και βασικό μέλος της μπάντας, ο Andy, δεν καταλαβαίνει γιατί πρέπει να προσθέτω θορύβους ή να τα κάνω μαντάρα με τα πλήκτρα κ.λπ., όταν το τραγούδι είναι ήδη υπέροχο.

Είναι εν μέρει αυτο-δολιοφθορά και εν μέρει επίγνωση ότι κανείς άλλος δεν θα το είχε κάνει έτσι.

Only Happy People Die Young!, διακηρύσσεις. Γιατί;

Το μισώ όταν κάποιος πεθαίνει νέος, αλλά ζηλεύω το αθώο στάδιο της ζωής στο οποίο μας άφησε. Πιστεύω πως η ζωή είναι κάτι περισσότερο από όσο καταλαβαίνουμε και ότι ο θάνατος πιθανώς δεν είναι το τέλος.

Ζήσε γρήγορα, πέθανε νέος: αυτά πίστευα, αλλά μάλλον τα έκανα μαντάρα και σ’ αυτόν τον τομέα!

Αλλού, δηλώνεις: A Lot Of Things Ain’t Changing. Τι αλλάζει και, κυρίως, τι πρέπει να αλλάξει σήμερα, ιδίως κοινωνικά και πολιτικά;

Τα πράγματα δεν αλλάζουν, δε μαθαίνουμε ποτέ από την Ιστορία.

Ακόμα κι αν το θέλαμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, εκτός αν είμαστε από εκείνους τους μεγαλοδισεκατομμυριούχους οι οποίοι κινούν τα νήματα και δε δεσμεύονται από χώρα, πεποιθήσεις, χρήματα ή τιμή.

Οι TMLFS εμφανίζεστε στην Αθήνα την Παρασκευή 22 Μαΐου στο πλαίσιο του 4ου Athens Pop Underground Fest. Περιμένω αυτό το σετ να είναι μια κονοτική εμπειρία. Εσύ;

Ναι, θέλω αυτή να είναι μια στιγμή που όλοι θα μπορούν να απολαύσουν και να συμμετάσχουν. Στο τελευταίο τραγούδι θέλουμε ο κόσμος να φέρει σέικερ, ντέφια κ.λπ. και να γίνει μέλος της μπάντας.

Θα είμαι ο μεγαλύτερος μαλάκας εκεί, ώστε όλοι οι άλλοι να χαλαρώσουν και απλώς να διασκεδάσουν!

Η συναυλία στην Αθήνα θα είναι πολύ ξεχωριστή. Κρίμα που ο Joe είναι πολύ άρρωστος για να έρθει μαζί μας. Tου στέλνω πολλή αγάπη.

Μας λείπει πολύ και ο Simon Holiday (Stereolab, Fleet Foxes, MUR, Duophonic 45s). Υπήρξε από τα πλέον βασικά μέλη των TMLFS και πνευματικός ηγέτης τους.  

Αλλά οι Tim Vass, Vanessa Vass, Matt Loten, Steve Duffield, Βασίλης (KLB, Old Bad Habits), Jane, Carly, David Musker, Jamie (ο αδερφός μου) και ο Andy Hitchcock θα δώσουν το παρόν.

Ελπίζω επίσης όλη η παρέα της Old Bad Habits και οι Crabber να μας κάνουν παρέα στη σκηνή!

«Ενώ ο θυμός και η απογοήτευση σιγοβράζουν, η ανθρωπιά και η ελπίδα φωτίζουν κάθε σκοτεινή γωνιά αυτού του βαθιά αφοσιωμένου άλμπουμ», γράφεις στη σελίδα Bandcamp των TMLFS για το Lost Hope Society.

Έχεις κάποια ιδέα για το πώς μπορούμε να αναζωογονήσουμε τον πυρήνα της αποσυντιθέμενης ανθρωπιάς μας σε έναν κόσμο ρημαγμένο από πολέμους και γενοκτονίες;

Φαίνεται ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου όλα είναι εκτός του ελέγχου της κοινωνίας, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζεται πως λειτουργούν προς όφελός της.

Η ηθική φαίνεται να ανήκει στο παρελθόν, ειδικά όσον αφορά στους πολιτικούς ηγέτες μας, τις εταιρείες και τα συναφή.

Απλώς πρέπει να είμαστε οι καλύτεροι που μπορούμε, να φερόμαστε στους ανθρώπους όπως θα θέλαμε να μας φέρονται, να αντιδρούμε όταν βλέπουμε κάτι λάθος και να μην το αποδεχόμαστε.

Να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε ένα καλύτερο μέλλον, αλλά να θυμόμαστε ότι είμαστε ακόμα αρκετά τυχεροί που ζούμε σε αυτές τις εποχές και να είμαστε ευγνώμονες για όσα έχουμε και όχι πικραμένοι για όσα δεν έχουμε!

Θα ήθελες να προσθέσεις κάτι;

Ο κόσμος φαίνεται να είναι χάλια αυτήν τη στιγμή, αλλά πάντα ήταν χάλια: οι ελίτ τον κάνουν χάλια για να σε κρατήσουν υποταγμένο! Κάνε και να είσαι αυτό που θέλεις, μη βασίζεσαι στους άλλους. Απλώς κάν’ το μόνος σου.

Υπάρχουν μερικά καταπληκτικά πράγματα τα οποία συμβαίνουν στην επιστήμη, την τέχνη, τη ζωή... Μην κατηγορείς τους άλλους και μην εστιάζεις στα αρνητικά, γιατί αυτό θέλουν οι ελίτ. Είμαστε νικητές, όχι ηττημένοι!

Να θυμάσαι: είμαστε όλοι μέρος της Ανθρώπινης Φυλής!

Ευχαριστώ θερμά τον Michael Evill, ιδρυτικό μέλος των The Music Liberation Front Sweden, για την αστείρευτη ενέργειά του και για την παραχώρηση του φωτογραφικού υλικού.

Οι The Music Liberation Front Sweden συμμετέχουν την Παρασκευή 22 Μαΐου στο lineup του 4^ο Athens Pop Underground Fest, στο An Club (Σολωμού 13-15, Εξάρχεια).