Anneke van Giersbergen: «Είμαι πιο νοσταλγική από όσο συνήθιζα να είμαι»

 

Anneke van Giersbergen (Φωτογραφία: Mark Uyl)

Από τα σημαντικότερα metal (και όχι μόνο) συγκροτήματα, οι Ολλανδοί The Gathering γιορτάζουν τα 30 χρόνια του θρυλικού Mandylion και έρχονται για δύο συναυλίες σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα (24 και 26 Σεπτεμβρίου, αντίστοιχα).

Μια συζήτηση με την Anneke van Giersbergen, την τραγουδίστρια που καθόρισε τη φυσιογνωμία του γκρουπ, για τη μουσική, τη ζωή, τη νοσταλγία και τον θάνατο.

Είτε ως soprano είτε ως mezzo-soprano, διαθέτεις μια από τις πιο ξεχωριστές φωνές της σύγχρονης μουσικής. Πότε συνειδητοποίησες για πρώτη φορά την κλίση σου;

Δεν είμαι και τόσο βέβαιη.

Από μικρή λάτρευα τη μουσική και το τραγούδι και είχα παρατηρήσει από την εμπειρία μου ότι είχα καλή φωνή, οπότε είχα συνειδητοποιήσει πως αυτός ήταν σίγουρα ένας καλός λόγος να συνεχίσω να κάνω μουσική.

Υπήρξε μια αποφασιστική στιγμή κατά την οποία το συνειδητοποίησες;

Όχι ακριβώς.

Όταν, όμως, πήγα σε ειδικό σχολείο σε ηλικία δεκατριών-δεκατεσσάρων χρονών, παραδίδονταν μαθήματα μουσικής και ο δάσκαλος μού είπε ότι έχω την καλύτερη φωνή στην τάξη και πως έπρεπε να κάνω μαθήματα φωνητικής για να τη βελτιώσω.

Έκτοτε, είχα πλέον συνειδητοποιήσει ότι έχω καλή φωνή, πως θέλω να κάνω κάτι με αυτήν στη ζωή μου και άρχισα να τη δουλεύω. Σε κάθε περίπτωση, ήμουν πολύ νέα.

Πώς καταφέρνεις να «κατοικείς» κάθε μουσικό είδος με το οποίο καταπιάνεσαι;

Δεν το πολυσκέφτομαι, υποθέτω. Βασίζομαι πολύ στο συναίσθημα. Η καρδιά μου βρίσκεται στo metal και στο progressive rock.

Μερικές φορές, όταν ακούω ένα συγκεκριμένο είδος μουσικής, αναρωτιέμαι: «Δε θα ήταν ωραίο να το τραγουδούσα;» Και απλά το κάνω.

Το ίδιο συμβαίνει όταν μου προτείνεται να συμμετάσχω σε ένα καινούριο πρότζεκτ, εφόσον νιώθω ότι μπορώ να αφιερώσω τον εαυτό μου και τη δημιουργικότητά μου σε αυτό.

Όταν εισήλθες στο «σύμπαν» των The Gathering, αισθάνθηκες ευπρόσδεκτη σε αυτό - αλλά και στον κόσμο του metal, εν γένει;

Ασφαλώς. Έψαχναν τραγουδίστρια και θεώρησαν πως η φωνή μου ταίριαζε άριστα με το είδος μουσικής που έπαιζαν. Μου ζήτησαν, λοιπόν, να τραγουδήσω και αμέσως υπήρχαν καλές δονήσεις.

Το κοινό της metal μουσικής, ωστόσο, δεν ήταν εξοικειωμένο με την παρουσία πολλών γυναικών τραγουδιστριών.

Οπότε, στις πρώτες μας συναυλίες ήταν απρόθυμο και αρκετά έκπληκτο να ακούει μουσική που ήταν σχεδόν doom metal και βασισμένη στα πλήκτρα τραγουδισμένη από γυναίκα. Χρειάστηκε, επομένως, λίγο χρόνος για να συνηθίσει στο σοκ!

Όταν, όμως, συνειδητοποίησε τη σοβαρότητα με την οποία προσεγγίζαμε τους στίχους και τη μουσική, κερδίσαμε πολύ σεβασμό.

Πέρα από την απροθυμία και την έκπληξη που βίωνε το metal κοινό στη θέα μιας γυναίκας τραγουδίστριας, υπήρχε κι ένα στοιχείο σεξισμού στη στάση του στην Ολλανδία των eighties;

Υπήρχαν τύποι οι οποίοι φώναζαν.

Σε κάθε εργασιακό χώρο συναντάς άντρες που δε δείχνουν σεβασμό στις γυναίκες, ωστόσο. Ήταν παρόντες, επομένως, και στον χώρο του metal, αλλά όχι σε τόσο έντονο βαθμό.

Στο μουσικό είδος το οποίο υπηρετούσαμε και υπηρετούμε, το progressive metal, το κοινό σέβεται πολύ τους/τις καλούς/καλές μουσικούς. Αλλά, όπως προείπα, πάντα υπάρχουν άντρες που δε σέβονται τις γυναίκες και θα κάνουν ανόητα σχόλια.

Όντας -πέρα από τραγουδίστρια και κιθαρίστρια- και στιχουργός, πώς διαχειρίζεσαι αυτές τις διαφορετικές ιδιότητες τις οποίες φέρεις;

Συνήθως, η σύνθεση της μουσικής συμβαδίζει με τη συγγραφή των στίχων. Μερικές φορές μπορεί να προηγείται η μελωδία, άλλες οι στίχοι.

Οι συναυλίες είναι η εμπειρία την οποία απολαμβάνω περισσότερο, επειδή μπορώ να προσφέρω στο κοινό τα πάντα την ίδια στιγμή, αναδημιουργώντας τους στίχους και τη μελωδία.

Γενικά, μου αρέσει να γράφω στίχους, και τους γράφω μόνη μου. Κατόπιν, ενορχηστρώνουμε εκ νέου τις συνθέσεις με τους εκάστοτε συνεργάτες μου.

Το εμβληματικό Mandylion βρίσκεται στην «καρδιά» της εν εξελίξει περιοδείας σας ως σχήματος. Πώς ερμηνεύεις τη διαχρονική απήχησή του, τριάντα χρόνια μετά την πρώτη κυκλοφορία του;

Μας ζεσταίνει την καρδιά που τόσοι άνθρωποι εξακολουθούν να το ακούνε.

Νομίζω πως αφήσαμε ένα αποτύπωμα σε αυτήν την εποχή του heavy metal των δεκαετιών των eighties και των nineties. Για εμάς, ως δημιουργούς και μουσικούς, είναι πολύ ωραίο να βλέπουμε τόσους ανθρώπους στις συναυλίες μας.

Εκτός από τη συνεργασία σου με τους The Gathering, καθώς και με άλλους καλλιτέχνες/άλλες καλλιτέχνιδες, έχεις και μια λαμπρή προσωπική σταδιοδρομία.

Το άλμπουμ σου The Darkest Skies Are The Brightest, ειδικότερα, συγκαταλέγεται στα κορυφαία και πιο προσωπικά σου. Θα ήθελες να εμβαθύνεις στην αφετηρία της δημιουργίας του;

Το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι όντως αρκετά προσωπικό για μένα.

Είχα αρχίσει να συνθέτω «βαριά» τραγούδια για ένα καινούριο πρότζεκτ μου.

Αποφάσισα, ωστόσο, να ακολουθήσω τη διαίσθηση και τα συναισθήματά μου, κι έτσι αυτό το άλμπουμ «κύλησε» από μέσα μου. Ήταν ακουστικό, πιο «απαλό», με αυθεντικούς στίχους και αυθεντική δημιουργικότητα.

Δεν ήξερα αν θα αρέσει στο κοινό, αλλά έγινε πολύ ευνοϊκά δεκτό και είναι ένας από τους πιο ειλικρινείς δίσκους τους οποίους έχω κάνει. Είμαι πολύ ευτυχής που βγήκε έτσι.

Το La Vie, La Mort, L’Amour, το επικείμενο άλμπουμ σου, είναι εξίσου προσωπικό, με την έννοια ότι αναφέρεται σε αγαπημένους σου ανθρώπους τους οποίους έχεις χάσει, αν κατάλαβα σωστά.

Όντως είναι έτσι. Αφορά στη ζωή, τον θάνατο και την αγάπη. Καθώς μεγαλώνουμε, όλοι χάνουμε ανθρώπους.

Πρόκειται για μια πολύ αληθινή συνθήκη. Έτσι αποφάσισα να γράψω γι’ αυτήν, αναλογιζόμενη και τη δική μου ζωή, αλλά και τον δικό μου θάνατο. Ξέρω πως πολλοί άνθρωποι βιώνουν τέτοια συναισθήματα και κάνουν τέτοιες σκέψεις. Δεν είμαι η μόνη.

Κι όταν γράφεις και τραγουδάς για τέτοια ζητήματα, οι άνθρωποι σού ανοίγονται και μοιράζονται πράγματα μαζί σου. Αυτό ανακάλυψα.

Το συγκεκριμένο άλμπουμ είναι, επίσης, εξαιρετικά ειλικρινές. Ακούγοντάς το, το κοινό κατανοεί από πού προέρχομαι, πού βρίσκομαι και προς τα πού οδεύω.

Δημιουργείται, συνεπώς, ένας ξεχωριστός δεσμός με τους ακροατές και τις ακροάτριες. Κι αυτό είναι όμορφο.

Ένας τέτοιος δεσμός δημιουργήθηκε και με εμένα ως ακροατή, καθώς έχασα και τους δύο γονείς μου το 2024 από καρκίνο.

Λυπάμαι πολύ!

Είσαι συμφιλιωμένη με το σκοτάδι που βρίσκεται μπροστά - ή γύρω μας;

Δύσκολη ερώτηση.

Μου αρέσει η ζωή μου. Κάποιες φορές είναι δύσκολη, άλλες όμορφη και διασκεδαστική. Όλοι οι άνθρωποι θέλουμε να πεθάνουμε σε μεγάλη ηλικία και ευτυχισμένοι.

Όταν, όμως, έχεις παιδιά -έχω έναν γιο είκοσι ενός ετών-, γι’ αυτά φοβάσαι και εκείνα θέλεις να ζήσουν τη ζωή τους. Οπότε είμαι ευτυχισμένη με τη ζωή μου, αλλά θέλω κι ο γιος μου να είναι ευτυχισμένος.

Μιας και ξαναβρεθήκατε με τους The Gathering ενόψει της περιοδείας, υπάρχει περίπτωση να συνθέσετε, να ηχογραφήσετε και να κυκλοφορήσετε κάτι καινούριο ως συγκρότημα;

Δεν έχουμε κανένα σχέδιο. Οι The Gathering θα συνεχίσουν με ό,τι έχουν κατά νου, κι εγώ με τις δικές μου περιοδείες.

Θέλαμε να γιορτάσουμε τα τριάντα χρόνια του Mandylion, και θα ολοκληρώσουμε την περιοδεία μας τον Ιανουάριο του 2027 με μια τεράστια συναυλία στο Άμστερνταμ, όπου θα παίξουμε το Mandylion, αλλά και το Nighttime Birds.

Το αγαπώ κι αυτό.

Σε ευχαριστώ! Είναι ένας ξεχωριστός δίσκος και για εμάς, και μάς τον ζητάει το κοινό στις συναυλίες.

Μιλήσαμε αρκετά (και) για το παρελθόν. Αισθάνεσαι καθόλου νοσταλγία για ανθρώπους, τόπους, καταστάσεις;

Αρκετή. Παλιότερα δεν ένιωθα έτσι. Αλλά τώρα, με την περιοδεία και εξαιτίας του ότι μεγαλώνουμε λιγάκι και αποκτούμε οικογένειες, ανατρέχω στο παρελθόν περισσότερο. Αυτές οι αναμνήσεις είναι και διασκεδαστικές.

Ακούω πολύ heavy metal και progressive rock από τα eighties στο αυτοκίνητο και τα λατρεύω. Αλλά ναι, είμαι πιο νοσταλγική από όσο συνήθιζα να είμαι.

Ανά διαστήματα, επιστρέφεις συναυλιακά στην Ελλάδα. Πόσο συνδεδεμένη αισθάνεσαι με το ελληνικό και το αθηναϊκό κοινό;

Είστε πολύ παθιασμένοι/παθιασμένες με την τέχνη, τη μουσική, την ποίηση. Είναι, λοιπόν, πολύ ξεχωριστό να παίζω ενώπιον ανθρώπων οι οποίοι τρέφουν τέτοιο σεβασμό για την τέχνη.

Πέραν αυτού, αγαπώ την ελληνική κουζίνα και τον καιρό στη χώρα!

Ανυπομονώ για τη συναυλία σε έναν τόσο όμορφο χώρο όπως το Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού στις 26 Σεπτεμβρίου.

Τα λέμε τότε, λοιπόν.

Υπέροχα!

Ευχαριστώ θερμά τον Jim Kotsis για την καθοριστική συμβολή του στον προγραμματισμό της συνέντευξης με την καλλιτέχνιδα.

Οι The Gathering, με την Anneke van Giersbergen στα φωνητικά, εμφανίζονται ζωντανά στη Θεσσαλονίκη στις 24 Σεπτεμβρίου (Μονή Λαζαριστών) και στην Αθήνα στις 26 Σεπτεμβρίου (Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού).

Οι πόρτες ανοίγουν στις 19:00.

Οι Καλιφορνέζοι συνεχιστές του ψυχεδελικού ροκ Allah Las στο Gazarte (14 Σεπτεμβρίου)

 

Σχεδόν μια εικοσαετία από τον σχηματισμό τους, δεκαπέντε μετά την κυκλοφορία του καταιγιστικού εφτάιντσου ντεμπούτου τους και με ένα ολοκαίνουριο άλμπουμ, το Sirenas, οι Καλιφορνέζοι συνεχιστές του ψυχεδελικού ροκ, Allah Las, επιστρέφουν συναυλιακά στην Αθήνα στις 14 Σεπτεμβρίου. 

Μακριά από εφήμερες μόδες και έντονα επηρεασμένοι από το γκαράζ, το surf, την ψυχεδέλεια και τη φολκ, παράγουν συνθέσεις -άλλοτε ορχηστρικές άλλοτε με στίχους- που φέρουν το πάντα ιδιαίτερο προσωπικό στίγμα τους.

Τον Σεπτέμβριο του 2012, οι Allah Las κυκλοφορούν το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους, σε παραγωγή του Νick Waterhouse για την Innovative Leisure.

Σε κριτική στο Pitchfork, o εν λόγω δίσκος έχει περιγραφεί ως:

«Μια συλλογή από μελωδίες σε ελάσσονα κλίμακα, γεμάτες ονειροπόλα νοσταλγία και αβίαστη γοητεία, οι οποίες στοχάζονται απαλά πάνω στα συνηθισμένα θέματα που απασχολούν τους νέους άνδρες: το σεξ, την ελευθερία και τους τρόπους με τους οποίους το πρώτο μπορεί να επηρεάσει τη δεύτερη και το αντίστροφο».

Με έξι studio άλμπουμ και αδιάλειπτη συναυλιακή παρουσία διεθνώς,  οι Allah Las δεν επαναπαύ

ονται στις όποιες κατακτημένες μουσικές φόρμες, αλλά τείνουν να «ανοίγονται», να εξελίσσονται και να πειραματίζονται.

Υπό αυτήν την έννοια, το Sirenas ίσως αποτελεί το μέχρι στιγμής συνθετικό αποκορύφωμά τους.

Εδώ, η αφηγηματικότητά τους ξεδιπλώνεται με έναν αμιγώς ορχηστρικό τρόπο, και ηχεί πιθανόν πιο πειραματική και περιπτειώδης από ποτέ.

Το φάσμα επιρροών, ευρύ:

Οι «ψυλλιασμένοι» μουσικόφιλοι θα ανακαλύψουν ψήγματα από τους The Durutti Column, από τα σάουντρακ των Popol Vuh για τις ταινίες του Werner Herzog, και από το όραμα του Jacques Cousteau για τον υπο-ωκεάνειο Σιωπηλό Κόσμο.

Υποσυνείδητα ρυθμικά μοτίβα, «τα οποία γεννήθηκαν μέσα από χαλαρές συλλήψεις αλλά βιώθηκαν με βαθιά ένταση», ανοίγουν «δρόμους που προηγουμένως ήταν αδιανόητοι», διαβάζουμε στη σελίδα του συγκροτήματος στο Bandcamp.

Οι Allah Las εμφανίζονται ζωντανά στο Gazarte - Ground Stage (Βουτάδων 32-34, Γκάζι) τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου.

Ας απολαύσουμε μια μπάντα η οποία δεν αναμασά κάποιο «ενδοξο» μουσικό παρελθόν, αλλά ακριβώς επειδή το αγαπάει και το σέβεται, το αναδημιουργεί.

Opening act: NODA & THE PAPPAS.

32ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαράγεβο: Μια ματιά στα μεγάλου μήκους φιλμ του Διαγωνιστικού

 

Την πολυμορφία της σύγχρονης βαλκανικής (και όχι μόνο) φιλμικής παραγωγής αναδεικνύει η επιλογή των μεγάλου μήκους ταινιών μυθοπλασίας που συμμετέχουν στο Διαγωνιστικό του 32^ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαράγεβο (14-21 Αυγούστου).

Παρακολουθήσαμε τις 7 από τις 9, και μοιραζόμαστε τις πρώτες εντυπώσεις.

Small Things (Zvonimir Jurić)

Ένα χειμερινό Σαββατοκύριακο, οι αδελφές Αnica και Ιrena, μαζί με τα δύο παιδιά της Ιrena, ταξιδεύουν σε ένα νησί για να επισκεφθούν τον πατέρα τους και τον αδελφό τους, Ivan, έναν άνθρωπο ήσυχο, μοναχικό και μάλλον ευρισκόμενο σε κατάθλιψη.

Αφορμή για τη συγκέντρωση είναι η απόφαση του πατέρα τους να πουλήσει την οικογενειακή γη.

Εγκλωβισμένα στο φθαρμένο πατρικό σπίτι, τα μέλη της οικογένειας έρχονται αντιμέτωπα με εντάσεις για καιρό καταπιεσμένες και με δύσκολες αποφάσεις.

Εξαιρετικά σκηνοθετημένο από τον Zvonimir Jurić και βραβευμένο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Πούλα, το Small Things είναι ελλειπτική σπουδή χαρακτήρων και συνάμα ένα σχόλιο για τα μυστικά και τα ψέματα των ενδοοικογενειακών σχέσεων.

Skateboarding Is Not For Girls (Dina Duma)

Στην πόλη των Σκοπίων, η εντεκάχρονη Adela και η μεγαλύτερη αδελφή της, Ζara, μοιράζονται έναν βαθύ δεσμό, σφυρηλατημένο μέσα από την κοινή πορεία τους ανάμεσα σε δύο φαινομενικά αντιφατικούς κόσμους.

Στο σχολείο, είναι οι τυπικές, επαναστατημένες έφηβες με σκέιτμπορντ, παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, crop tops και συναναστροφές με αγόρια.

Στο σπίτι, ήρεμες και πειθαρχημένες, βοηθούν την μητέρα τους στις καθαριότητες για να τα βγάλουν πέρα ​​οικονομικά.

Όταν τα χρέη συσσωρεύονται και η φτώχεια πλήττει την οικογένεια εξαιτίας του ανεύθυνου απόντα πατέρα, η Αdela προσπαθεί να σώσει την ανήλικη αδελφή της από μια αδιανόητη -αν και σχεδόν αναπόφευκτη- μοίρα: ένα προξενιό.

Στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της, η οποία έκανε την πρεμιέρα της στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Τραϊμπέκα, η Dina Duma συνεχίζει με αξιοσημείωτη συνέπεια να εξερευνά τους γυναικείους νεανικούς χαρακτήρες της.

17 (Kosara Mitić)

Η δεκαεπτάχρονη Sara κρύβει ένα επώδυνο μυστικό στη διαρκεια μιας σχολικής εκδρομής.

Όταν γίνεται η ίδια μάρτυρας του βιασμού της φίλης της Lina, σπάνε μαζί τον φαύλο κύκλο της βίας.

Μεγάλου μήκους κινηματογραφικό ντεμπούτο της Βορειομακεδόνισσας Kosara Mitić, το 17 είναι ένα καθηλωτικό σχόλιο για την έμφυλη βία και την τοξική αρρενωπότητα.

Εκπληκτική η ερμηνεία της Eva Kostić στον ρόλο της Sara.

Small Things

Dua (Blerta Basholli)

Βρισκόμαστε στην Πρίστινα του Κοσόβου στα τέλη της δεκαετίας του 1990.

Καθώς η έκρηξη του πολέμου δεν αργεί και οι εθνοτικές εντάσεις κλιμακώνονται, η δεκατριάχρονη Dua προσπαθεί να βρει τη θέση της ανάμεσα στους συνομηλίκους της και μέσα στο σώμα της που αλλάζει.

Μετά από ένα τραυματικό γεγονός το οποίο συγκλονίζει την αλβανόφωνη κοινότητα, στοχοποιείται και η ίδια, ενώ συνδέεται φιλικά με ένα ατρόμητο κορίτσι, που την παρακινεί να μάθει τζούντο, ώστε να μπορεί να αντιστέκεται.

Ανάμεσα στην καθημερινή βία και την αυξανόμενη απειλή της εξορίας και της προσφυγιάς, δεν υπάρχει, όμως, μεγάλο περιθώριο για ήρεμες αφυπνίσεις.

Με συμμετοχή στη φετινή Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Καννών, το Dua, το δεύτερο φιλμ της Blerta Basholli, επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για μια εξελισσόμενη δημιουργό, με ενσυναίσθηση, οξυδέρκεια και γνώση των εκφραστικών της μέσων.

Αξιοπρόσεκτη η ερμηνεία της Pinea Matoshi στον ρόλο της Dua.

Shame and Money (Visar Morina)

Ένα ζευγάρι στα σαράντα του ζει με την ευρύτερη οικογένειά του σε ένα χωριό στο Κόσοβο, όπου εξασφαλίζει τα προς το ζην από το αγρόκτημά του. Έπειτα από μια οικογενειακή διαμάχη, χάνουν το μέσο βιοπορισμού τους.

Αναγκάζονται, λοιπόν, να μετακομίσουν στην Πρίστινα, όπου το βάρος της κάλυψης των αναγκών της οικογένειας πιέζει αφόρητα τους γονείς, καθώς προσπαθούν με κάθε τρόπο να βρουν δουλειά και στέγη.

O Astrit Kabashi, ένας από τους σημαντικότερους αλβανόφωνους ηθοποιούς της εποχής μας, «λάμπει» στον πρωταγωνιστικό ρόλο με την εσωτερική, «υπόκωφη» ερμηνεία του.

Είναι ένας άνθρωπος, σαν άλλος Σίσυφος, ο οποίος το ένα λεπτό συντρίβεται και το άλλο ξανασηκώνεται, παλεύοντας, με αξιοπρέπεια, για τα αυτονόητα.

Η ταινία λειτουργεί, παράλληλα, ως ένα αιχμηρό και δηκτικό σχόλιο για την ταξική ανισότητα στην κοσοβάρικη κοινωνία και την επέλαση ενός ανθρωποβόρου καπιταλισμού.

Shame and Money

Supporting Role (Ana Urushadze)

O Niaz, ένας συνταξιούχος Γεωργιανός σταρ του κινηματογράφου, παρουσιάζεται σε μια ακρόαση με μια νεαρή σκηνοθέτιδα, η οποία του προτείνει τον υποστηρικτικό ρόλο ενός παράξενου χαρακτήρα στο μεγάλου μήκους ντεμπούτο της.

Η απρόσμενη συνάντηση μαζί της πυροδοτεί μια σταδιακή διαδικασία εσωτερικής μεταμόρφωσης.

Βραβευμένη στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ, η δεύτερη ταινία της Ana Urushadze (Scary Mother) είναι μακράν η πιο αξιόλογη του φετινού προγράμματος από την άποψη της κινηματογραφικής γλώσσας.

Ξεχωριστός και Dato Bakhtadze στον ρόλο του Γεωργιανού σταρ του σινεμά.

You Don’t Belong Here (Florin Șerban)

Ο Μarius, διευθυντής στο νοσοκομείο της επαρχιακής γενέτειράς του, μεγαλώνει μόνος τον έφηβο γιο του, Ιοan, μετά τον θάνατο της συζύγου του σε ατύχημα.

Ο Μarius είναι ένας επαγγελματίας με αυτοπεποίθηση, που δεν έχει ιδέα τι κάνει ο γιος του τα βράδια: μαζί με μια συμμορία νεαρών μασκοφόρων «τιμωρών» βανδαλίζει αυτοκίνητα.

Ο κόσμος του Μarius καταρρέει όταν μαθαίνει ότι η αστυνομία υποψιάζεται τον γιο του για συνέργεια στον φόνο ενός Ρομά.

Παλιός γνώριμος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαράγεβο, ο Florin Șerban, ένας από τους πιο συνεπείς και αταξινόμητους σύγχρονους Ρουμάνους σκηνοθέτες, επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με ένα φιλμ για τα μείζονα ηθικά διλήμματα.

Εξαιρετικός ο Adrian Văncică στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Στο Διαγωνιστικό Πρόγραμμα των Μεγάλου Μήκους Ταινιών Μυθοπλασίας του 32^ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαράγεβο συμμετέχουν επίσης τα φιλμ Everything That’s Wrong With You της Urša Menart και Everytime της Sandra Wollner.

Το τελευταίο έχει εξασφαλίσει εγχώρια διανομή από το Cinobo.

Το 32^ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαράγεβο διεξάγεται μεταξύ 14 και 21 Αυγούστου.

Eva Kostić 

Buzz Kull: «Ποτέ δε με ενδιέφερε να είμαι ‘σκοτεινός’ χάριν του σκοταδιού»

 

Με επιρροές από το post-punk, το coldwave και το minimal wave, ο Buzz Kull (Marc Dwyer) είναι ένας από τους πιο ιδιαίτερους εκπροσώπους της αυστραλιανής underground σκηνής.

Λίγο πριν τη συναυλιακή επιστροφή του στην Αθήνα στις 27 Αυγούστου στο Death Disco, συνομιλούμε μαζί του.

«Ο Buzz Kull αποτελεί μια αινιγματική δύναμη στην αυστραλιανή underground σκηνή, ενσαρκώνοντας την ωμή ουσία της υπαρξιακής λαχτάρας και της συναισθηματικής ερήμωσης», διαβάζω σε μια λακωνική ανάρτηση στο Instagram.

Πώς ορίζεις το «underground» στο πλαίσιο της αυστραλιανής μουσικής σκηνής, τι είναι αυτό που επιθυμείς περισσότερο και γιατί εστιάζεις τόσο πολύ στο σκοτάδι σε όλες του τις εκφάνσεις, είτε στιχουργικά είτε μουσικά;

Για μένα, το underground δεν έχει να κάνει τόσο με τη δημοτικότητα. Αφορά σε καλλιτέχνες οι οποίοι δημιουργούν έργο επειδή έχουν πραγματικά κάτι να εκφράσουν, αντί να ακολουθούν τάσεις ή εμπορικές προσδοκίες.

Επιπλέον, γιατί είναι απαραίτητο να μπορεί κάποιος ακόμα να χορεύει υπό τους ήχους σκοτεινών κομματιών σαν τα δικά σου;

Ποτέ δε με ενδιέφερε να είμαι «σκοτεινός» χάριν του σκοταδιού. Με ελκύει η ειλικρίνεια.

Η μουσική υπήρξε πάντα ένας χώρος όπου μπορώ να εξερευνήσω το άγχος, την απομόνωση, τη νοσταλγία και την αβεβαιότητα, χωρίς να προσποιούμαι ότι αυτά τα συναισθήματα δεν υπάρχουν..

Το σκοτάδι μπορεί να προσφέρει εξίσου πολλά -αν όχι περισσότερα- από το φως.

«Ψάχνω κάτι και προσπαθώ να του αντισταθώ/ Νιώθω τον πόνο και η πίεση είναι η απόσταση/ Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τη μέρα και προτιμώ τη νύχτα/ Ο θάνατός μου πλησιάζει/ Αποφεύγω το φως», δηλώνεις στο Avoiding The Light.

Γιατί «αντιστέκεσαι» σε αυτό το οποίο «ψάχνεις»;

Νιώθω ότι πρόκειται για μια αντίφαση που οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν κάποια στιγμή.

Περνάμε τη ζωή μας αναζητώντας πράγματα τα οποία ίσως μας φέρουν γαλήνη, αλλά όταν αυτά τελικά εμφανίζονται, συχνά απαιτούν να έρθουμε αντιμέτωποι με πλευρές του εαυτού μας που θα προτιμούσαμε να αποφύγουμε.

Η αντίσταση δεν στρέφεται ενάντια σε αυτό το οποίο αναζητούμε. Στρέφεται ενάντια στην ευάλωτη θέση που συνεπάγεται η εύρεσή του.

«Όλες οι εκκλησίες/ Ποτέ δεν ένιωσαν τους σταυρούς τους/ Αρκετή κόλαση για τον ανώτερο θεό/ Ανοίγουν τις απώλειές τους», παρατηρείς στο Existence. Ποια είναι η άποψή σου για την πίστη και τη θεσμοθετημένη θρησκεία;

Η πίστη συνυπάρχει με τον φόβο και τη θνητότητα. Το ζήτημα για μένα δεν ήταν ποτέ οι προσωπικές πεποιθήσεις των ανθρώπων, αλλά οι θεσμοί που παρουσιάζονται ως υπεράνω αμφισβήτησης.

Γίνεται επικίνδυνο όταν η βεβαιότητα μετατρέπεται σε εξουσία.

«Ζωή, γοητεία/ Άφησέ τα όλα πίσω/ Σβήσε τα φώτα, κοιμήσου και πέθανε/ Για τη σωτηρία/ Άδειασε τους τοίχους, κλείσε τα στόρια/ Θα σε συναντήσω στην άλλη πλευρά», μας «προσκαλείς» στο Fascination.

Έχεις συμφιλιωθεί με την άλλη (σου) πλευρά;

Δεν νομίζω πως είναι δυνατόν να συμφιλιωθούμε ποτέ πλήρως με το άγνωστο. Το Fascination αφορά την παράξενη σχέση που έχουμε με τη θνητότητα.

Πολλοί άνθρωποι τη φοβούνται και τη σκέφτονται συχνά, κι όμως είναι η μόνη βεβαιότητα την οποία θα αντιμετωπίσουμε όλοι. Αντί να δίνει απαντήσεις, το τραγούδι παραμένει μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα.

«Με τον καιρό/ Κάτω από το φως/ Προσπαθούμε να αισθανθούμε ξανά/ Να βρούμε ξανά την αγάπη», ελπίζεις στο εξαιρετικό Man On The Beat.

Με ποια έννοια θα μπορούσαν οι ειλικρινείς σχέσεις αγάπης να αποτελούν το «αντίδοτο» σε μεγάλο μέρος της σκληρότητας του σύγχρονου κόσμου;

Δε νομίζω ότι η αγάπη λύνει τα προβλήματα του κόσμου, αλλά μας υπενθυμίζει γιατί αξίζει να τα λύσουμε. Η σύγχρονη ζωή ενθαρρύνει την απόσταση ανάμεσα σε εμάς και τις κοινότητες.

Το Man On The Beat έχει να κάνει με την προσπάθεια επανασύνδεσης με κάτι αυθεντικό.

Το να «νιώθεις ξανά» σημαίνει, στην ουσία, να είσαι και πάλι παρών, να επιτρέπεις στον εαυτό σου να είναι ευάλωτος και να αναγνωρίζεις πως η σύνδεση είναι ένα από τα λίγα πράγματα που δίνουν στη ζωή πραγματικό νόημα.

«Υπάρχει τόσο μίσος και πίεση/ Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, παράνοια/ Ο κόσμος στον οποίο ζω δεν βγάζει νόημα/ Φαίνεται πως σε επηρεάζει, εγώ τείνω να κρατώ αποστάσεις», απελπίζεσαι στο Ode To Hate.

Πώς ανακτούμε την αίσθηση του «νοήματος» στη ζωή μας;

Το Ode To Hate γράφτηκε μέσα από το αίσθημα ότι αυτή η πίεση σε καταπίνει. Το ένστικτο να κρατάς αποστάσεις αποτελεί μια μορφή αυτοσυντήρησης, αλλά δεν είναι μόνιμο.

Το νόημα πηγάζει από τη διατήρηση αυθεντικών σχέσεων και το να είμαι παρών για τους ανθρώπους και τα πράγματα τα οποία έχουν σημασία. Αυτά είναι που με επαναφέρουν, όταν όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν χαοτικά.

Deep Hate είναι ο τίτλος του τελευταίου σου EP. Μίσος για ποιον ή για τι;

Ο τίτλος αντικατοπτρίζει το συναισθηματικό τοπίο του δίσκου, αντί να μεταφέρει ένα μήνυμα οργής.

Έχει να κάνει με το να κοιτάξουμε με ειλικρίνεια εκείνες τις πιο σκοτεινές πλευρές του εαυτού μας και του κόσμου, διότι δεν πιστεύω ότι μπορείς να τις κατανοήσεις ή να τις ξεπεράσεις προσποιούμενος πως δεν υπάρχουν.

«Έχω μια φωνή μέσα μου/ Για να κάνω αυτήν τη ζωή πιο ορατή/ Έχω μια φωνή μέσα μου/ Για να γίνει βιώσιμο αυτό που έπεται», καταλήγεις στο Human Force.

Ποιο είναι το μέλλον της ανθρωπινότητάς μας και του ανθρώπινου γένους γενικότερα σε καιρούς πολέμων και γενοκτονιών;

Το Human Force δεν αφορά στην πραγματικότητα στην πρόβλεψη του μέλλοντος. Αφορά στην ανθεκτικότητα.

Η ανθρώπινη Ιστορία σημαδεύτηκε ανέκαθεν από περιόδους τεράστιων δεινών, τα οποία συνυπήρχαν με εξαιρετική συμπόνια και δημιουργικότητα.

Ευχαριστώ θερμά τον Marc Dwyer για την παραχώρηση της φωτογραφίας του.

Ο Buzz Kull (Marc Dwyer) εμφανίζεται ζωντανά την Πέμπτη 27 Αυγούστου στο Death Disco (Ωγύγου 16 και Λεπενιώτου 24, Ψυρρή).