Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

CALMDOWN: «Να θυμόμαστε ποιοι ήμασταν, πριν μας πουν τι να είμαστε»

 


Πιανίστα, τραγουδίστρια και συνθέτρια, η CALMDOWN (Ελίζα-Ειρήνη Βιδάλη) παρουσιάζει την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου στο ΚΕΤ τo άλμπουμ της Lost Childhood Tapes, μια μινιμαλιστική «ωδή» στην παιδικότητα.

Κουβεντιάζοντας με την καλλιτέχνιδα λίγες μέρες πριν το λάιβ.

Τα ονόματα (ή τα προσωνύμια) τα οποία άλλοι άνθρωποι χρησιμοποιούν για εμάς κάτι σηματοδοτούν για εκείνους. Όσα επιλέγουμε για τους εαυτούς μας, καταδεικνύουν κάτι για εμάς.

Γιατί, λοιπόν, επέλεξες ως «stage name» το CALMDOWN;

Το CALMDOWN αποφασίστηκε την περίοδο που έφτιαχνα το πρώτο μου DIY self-recorded album We will make it, We will win Darling.

Εκείνη την περίοδο, λοιπόν, περνούσα πολύ δύσκολα, πάθαινα κρίσεις πανικού, περνούσα βαριά κατάθλιψη και έλεγα συνεχόμενα στον εαυτό μου «CALMDOWN» σαν αυτo-καθησυχασμό.

Πότε ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με το πιάνο αλλά και με το τραγούδι, τι αναζητάς σε αυτά και τι, τελικά, κάθε φορά σού προσφέρουν;

Με το πιάνο ξεκίνησα γύρω στα 7. Έκανα ποδήλατο στο νησί δίπλα στη θάλασσα, και άκουσα μελωδίες από πιάνο που ερχόντουσαν από την μοναδική σχολή πιάνου τότε. Μαγεύτηκα, πήγα σπίτι και είπα στους γονείς μου «Θέλω να μάθω πιάνο».

Μου έκαναν δώρο ένα παιδικό αρμόνιο να δουν αν θα μου φύγει η όρεξη -  τελικά δε μου έφυγε ποτέ.

Γενικά, δεν πολυσκεφτόμουν, απλά νομίζω ήταν το μόνο μέσο με τη βοήθεια του οποίου κάπως ξέφευγα και ένιωθα ότι ακούγομαι, εκφραζόμουν, ταξίδευα και συγκεντρώνομουν απόλυτα.

Τώρα βλέπω πως μέσω της μουσικής, της γραφής μπορούσα να καταλάβω καλύτερα τον εαυτό  μου και τους γύρω μου. Άδειαζα όλα τα αρνητικά συναισθήματα και ένιωθα ανάλαφρη. Δεν το πολυαναλύω, απλά μου βγαίνει.

To Lost Childhood Tapes, το πιο πρόσφατο άλμπουμ σου, βασίζεται σε ξεχασμένες μελωδίες τις οποίες είχες συνθέσει μεταξύ 14 και 16 ετών και πρόσφατα ανακάλυψες εκ νέου σε ένα παλιό CD.

Τι είχες κατά νου -αν είχες κάτι- όταν ηχογραφούσες, σχεδόν παιδί ακόμα, εκείνα τα πρώιμα συνθετικά «σκιρτήματα» και πώς ένιωσες όταν τα ξαναβρήκες;

Δεν είχα πραγματικά τίποτα κατά νου τότε, απλά ηχογραφούσα τις μελωδίες γιατί δεν ήξερα σύνθεση και το έκανα απλά για να μην τις ξεχάσω.

Επίσης, ήταν και ένας τρόπος να ακούω πώς παίζω και να διορθώνω το παίξιμό μου. Όταν τα βρήκα, μου «έσκασαν» όλα, πραγματικά μπόρεσα και είδα όλη την παιδική μου ηλικία μέσα στο δωμάτιό μου ώρες ατελείωτες (Γέλιο).

Είναι 20 μελωδίες συνολικά. Τώρα έβγαλα μόνο 3 από αυτές. Έχω σκοπό να βγάλω κι άλλες, αλλά δεν ξέρω ακόμα πότε.

Το Lost Childhood Tapes «προσκαλεί τους ακροατές να επανσυνδεθούν με το παιδί μέσα τους, να καθίσουν με ηρεμία, να βιώσουν τα άβολα συναισθήματα που τείνουμε να αποφεύγουμε και να απελευθερώσουμε όσα δε μας εξυπηρετούν πλέον», γράφεις.

Πόσο σημαντικό είναι να παραμένουμε παιδιά -και τι αυτό σημαίνει-, ποια είναι «τα άβολα συναισθήματα που τείνουμε να αποφεύγουμε» και γιατί το κυρίαρχο κοινωνικοοικονομικό σύστημα μάς αποτρέπει από το να καθίσουμε «με ηρεμία»;

Να παραμείνουμε παιδιά δε γίνεται, αλλά να θυμόμαστε ποιοι ήμασταν, πριν μας πουν τι να είμαστε.

Να μην ξεχνάμε τις προσωπικές μας αξίες. Να μη σταματάμε να εξερευνούμε. Να μην αφήνουμε αρνητικές εμπειρίες να καθοδηγούν το υπόλοιπο της ζωής μας.

Να κάτσουμε με την ντροπή μας και να μάθουμε να ζητάμε συγγνώμη, να παραδεχόμαστε τα λάθη μας και να συγχωρούμε τον εαυτό μας και τους άλλους.  Όσο μπορούμε, δεν είναι πάντα εφικτό.

Άλλωστε, όπως είχε πει μια φορά και ένας φίλος με λίγα λόγια, «Η ζωή είναι μικρή, ας προσπαθήσουμε να τη ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε με αυτά που έχουμε».

Ευτυχώς, κανείς δεν μπορεί να μας πάρει τη δύναμη του μυαλού μας και τις σκέψεις μας.

Εγώ, για το συγκεκριμένο άλμπουμ έκοψα ολα τα υποκατάστατα (αλκοόλ, τσιγάρα κ.λπ.), και μετά βγήκαν όλα στην επιφάνεια. Εκεί, δεν υπάρχει κάτι άλλο για να ξεφύγεις από αυτό, μόνο να αντικρίσεις και να κάτσεις. Και να νιώσεις.

Μετά, έκοψα περιβάλλοντα και παρέες και σταμάτησα να ανέχομαι. Αυτό το άλμπουμ ήταν σαν να άνοιξα το κουτί της Πανδώρας.

Τα συναισθήματα που αποφεύγουμε είναι συνήθως τα αρνητικά.

Συνήθως αποφεύγουμε να δούμε ότι είμαστε οι επιλογές που κάνουμε, να σταματήσουμε να κατηγορούμε τους άλλους, να πάρουμε την ευθύνη των πράξεών μας, να δούμε πού σφάλλουμε εμείς και μετά να διορθώσουμε τον κόσμο.

Είναι πολύ μεγάλος ο κόσμος - ας ξεκινήσουμε να γινόμαστε εμείς καλύτεροι, να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας, να συμφιλιωθούμε με την σκοτεινή πλευρά μας και να την αποδεχτούμε. Νομίζω πως μόνο τότε θα καταλάβουμε και τους άλλους.

Ο καθένας κουβαλάει τα δικά του.

Ζεις και εργάζεσαι στο Βερολίνο.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της απόστασης από τον «γενέθλιο» τόπο και πόσο οικεία αισθάνεσαι στο πλαίσιο μιας ραγδαία συντηρητικοποιούμενης γερμανικής κοινωνίας; 

Είμαι μισή Γερμανίδα, οπότε δεν μου ήταν όλα καινούργια. Βασικά, νομίζω ότι εγώ παίζει να είμαι πιο συντηρητική από το Βερολίνο. (Γέλιο).

Νιώθω άνετα στο Βερολίνο, αλλά έχω περάσει και τεράστια μοναξιά. Πιστεύω, όμως, πως αυτό βοηθάει πολύ στην ανακάλυψη του εαυτού.

Τα πλεονεκτήματα είναι η απόσταση, επειδή μπορώ να κάνω ό,τι θέλω χωρίς να ξέρει κανείς τίποτα και τα μειονεκτήματα είναι και πάλι η απόσταση, επειδή μπορεί να μη σε ξέρει κανείς στο τέλος της ημέρας πραγματικά.

Αλλά μένω 17 χρόνια εκεί, είναι απίστευτα οργανωμένο κράτος και για μένα παίζει να είναι ένας τεράστιος λόγος που δεν έχω γυρίσει ακόμα πίσω. Φυσικά έχει και τόσα πολλά πράγματα να κάνεις, που μου πήρε καιρό να το ανακαλύψω.

Την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου παρουσιάζεις το Lost Childhood Tapes στην Αθήνα, στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, το οποίο διανύει την πιο κρίσιμη περίοδο της ύπαρξής του.

Πού, κατά τη γνώμη σου, έγκειται η σπουδαιότητα και η αναγκαιότητα των όντως ανεξάρτητων καλλιτεχνικών χώρων και ομάδων, γενικότερα, και του ΚΕΤ, ειδικότερα;

Όλες οι επιλογές έχουν τίμημα, έτσι το βλέπω εγώ. Ή είσαι ανεξάρτητος ή είσαι mainstream. Tο ένα απαιτεί χρόνο, θυσίες, πολλή ψυχή και μεράκι. Το άλλο είναι πιο βατό. Πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις, εννοείται.

Τι σηματοδοτεί η απώλεια, η συρρίκνωση ή η αφομοίωση τέτοιων χώρων και ομάδων και κατά πόσο το είδος της τέχνης στο οποίο επιλέγουμε να εστιάζουμε αποκαλύπτει πολλά για το είδος της κοινωνίας όπου επιλέγουμε να ζούμε;

Τελικά, όλα οδηγούν στην Παιδεία. Όταν δεν υπάρχει μουσική Παιδεία, πιο λίγοι άνθρωποι είναι ανοιχτοί σε κάτι καινούργιο, μέχρι να γίνει mainstream και μετά όλως περιέργως χάνει την αυθεντικότητα του, τη νοστιμιά του. Πάντα έτσι ήταν, νομίζω.

Δεν πιστεύω ότι κάτι είναι καλύτερο ή χειρότερο από κάτι άλλο- όλα είναι εξίσου σημαντικά, αλλά είναι η πρόσβαση σε αυτό το μη γνώριμο και πώς το προσεγγίζει κάποιος. Επίσης, είναι πώς σε βρίσκει κάτι!

Συνήθως τέτοιοι χώροι -ειδικά στην Ελλάδα- δεν υποστηρίζονται από το κράτος και αυτό δημιουργεί τη δυσκολία να συντηρηθούν, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να κλείσουν.

Επίσης, θεωρώ ότι κάποιοι άνθρωποι είναι από τη φύση τους περίεργοι να ανακαλύψουν όσο πιο πολλά μπορούν, κάποιοι άλλοι πιο δύσκολα και όλοι έχουν τον δικό τους χρόνο στον να ανοιχτούν σε νέα μονοπάτια.

Επιπλέον, κάποια είδη μουσικής σε κάνουν να σκέφτεσαι και κάποια να ξεχνάς. Ε, τι κερδίζει πάντα; (Γέλιο). Η πλειοψηφία δε θέλει να σκέφτεται, αλλά να αποφεύγει οτιδήποτε την κάνει να «δουλέψει» με τον εαυτό της.

Όλα αυτά είναι θεωρίες, ωστόσο. Όπως τη βρίσκει ο καθένας, τελικά, αρκεί να μην ενοχλεί τους άλλους, να μην επιβάλλει, να μην επιβάλλεται και να μη φανατίζεται.

Πιστεύω πως αυτό το δήθεν intellectual και η «ξερολίαση» είναι που συνήθως απωθούν κάποιον από το να δώσει μια ευκαιρία σε κάτι το οποίο δε γνωρίζει.

Γιατί άμα το δεις και από την άλλη, και οι δήθεν intellectual σνόμπαρουν το άλλο: πόσο ανοιχτοί είναι εκείνοι στο ανάλαφρο; Απλά αναρωτιέμαι.

Ευχαριστώ θερμά την Αγγελική Καράμπελα από το ΚΕΤ για την πολύτιμη συνδρομή της στον προγραμματισμό της συνέντευξης.

Η CALMDOWN (Ελίζα-Ειρήνη Βιδάλη) παρουσιάζει ζωντανά το Lost Childhood Tapes την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων (Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α, Κυψέλη).

Ακολουθεί ένα live σετ weird electronica από τον Degear0001.

Πόρτες: 20:30. Έναρξη: 21:00.

Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026

Toody Cole: «Δε νομίζω ότι όλες οι μάχες πρέπει να δίνονται εν θερμώ»

 


Θρυλική μορφή της βορειοαμερικανικής DIY garage rock σκηνής και ιδρυτικό μέλος των Dead Moon, η αειθαλής Toody Cole και η μπάντα της βάζουν «φωτιά» στην αθηναϊκή συναυλιακή νύχτα την Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου, στο An Club.

Μια εγκάρδια συνομιλία μαζί της ενόψει του λάιβ.

Οι Dead Moon -που συχνά ακούγονται σαν μια lo-fi, απογυμνωμένη και παθιασμένη εκδοχή των The 13th Floor Elevators, ή ακόμα και των Quicksilver Messenger Service- εμφανίστηκαν στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Πώς έχει αποτυπωθεί μέσα σου, στην πορεία, το πέρασμα -αλλά και η επίγνωση- του χρόνου, τόσο σε υπαρξιακό όσο και σε δημιουργικό επίπεδο;

Το πέρασμα του χρόνου είναι μοναδικό για τον καθένα μας· το ταξίδι της ίδιας της ζωής, ειδικά όταν το κοιτάζουμε αναδρομικά, είναι εκπληκτικό.

Για μένα, το να βλέπω τα παιδιά μας να μεγαλώνουν (είναι πλέον όλα τους στην ηλικία των 50 και κάτι), να παρατηρώ τις σωματικές αλλαγές στον εαυτό μου και να αναλογίζομαι τα γεγονότα μιας ολόκληρης ζωής, είναι κάτι το απίστευτο.

Είμαι 77 ετών τώρα, ήμουν παντρεμένη με τον Fred Cole για 50 χρόνια, συμμετείχα στους Dead Moon για σχεδόν 25 χρόνια και ασχολούμαι με τη μουσική, με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, εδώ και σχεδόν 45 χρόνια.

Και μόνο σκεπτόμενη όλα αυτά με κάνει να σταθώ για μια στιγμή!

«Κράτησες το χέρι του θανάτου/ Όταν όρμησες στη μάχη/ Καθώς κάλπαζες σαν τον άνεμο/ Μπορούσες ν’ ακούσεις τον ρόγχο του θανάτου/ Ο άνεμος θρηνεί/ Νεκρός πάνω στη σέλα», τραγουδούσε ο Fred Cole στο αγαπημένο μου κομμάτι από το ντεμπούτο άλμπουμ των Dead Moon.

Ανεξάρτητα από την έκβαση, αξίζει να δίνονται όλες οι μάχες στη ζωή;

Δε νομίζω ότι όλες οι μάχες πρέπει να δίνονται εν θερμώ, αλλά συνήθως το τελικό αποτέλεσμα δε διαφαίνεται παρά μόνο μετά από πολύ, πολύ καιρό. Το απόλυτο παιχνίδι εικασιών ανάμεσα στο μυαλό και την καρδιά.

«Φεύγοντας, ήξερα πως έκανα λάθος/ Προσπάθησα να ενταχθώ, μα δεν ταίριαζα/ Φορώντας εκείνα τα ρούχα, παίζοντας εκείνο το παιχνίδι/ Όντας κομμάτι εκείνης της αστικής παρακμής», απελπίζεστε στο Don’t Burn the Fires.

Αναλογιζόμενη το παρελθόν, σε ποιον βαθμό η δημιουργία και η ερμηνεία μουσικής στο πλαίσιο ενός συγκροτήματος συνέβαλαν στη διαμόρφωση μιας αίσθησης τού «ανήκειν»;

Έχεις απόλυτο δίκιο: αυτή η αίσθηση του «ανήκειν» αποτελεί ουσιαστικό κομμάτι της συμμετοχής σε ένα μουσικό συγκρότημα.

Είναι, στην ουσία, ο βασικός λόγος που λειτουργούν καλά τα σχήματα τα οποία παραμένουν ενωμένα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Μετά τον θάνατο του Fred το 2017, αυτό ήταν ένα από τα πιο δύσκολα πράγματα που έπρεπε να διαχειριστώ.

Μου έλειψε η μουσική μου «οικογένεια» και η σύνδεση με το κοινό το οποίο έρχεται να σε δει να ερμηνεύεις - εκείνη η αίσθηση ότι ανήκεις σε κάτι μεγαλύτερο από τον εαυτό σου, η οποία, για μένα, αποτελεί κομμάτι της ζωντανής μουσικής.

«Έχω έναν θυμό βαθιά μέσα μου/ Κάτι που δεν μπορώ να κρύψω/ Δεν ξέρω τι ψάχνω/ Έτσι πηγαίνω στο δωμάτιό μου, κλειδώνω την πόρτα/ Και σχεδιάζω τη φυγή μου/ Για να ξεφύγω από τον ίδιο μου τον εαυτό», δηλώνατε στο My Escape.

Πότε σταματήσατε να σχεδιάζετε αποδράσεις οποιουδήποτε είδους;

Το παράθεμά σου από το My Escape προέρχεται από ένα από τα αγαπημένα μου τραγούδια που έγραψε ο Fred.

Ήταν ένα επαναλαμβανόμενο θέμα στο έργο του και δεν είμαι απολύτως σίγουρη τι ακριβώς εννοούσε με αυτό, πέρα ​​από ένα βαθύ, συντριπτικό αίσθημα αδυναμίας να διαχειριστεί κάποιος όλες τις μεταβαλλόμενες πτυχές της ζωής μας.

Το μόνο που ξέρω με βεβαιότητα είναι ότι δεν ήταν μόνος· πιστεύω πως όλοι έχουμε τα ίδια ερωτήματα.

Οι στίχοι «Θα μπορούσα να έχω ανέβει στον συρμό/ Ο Θεός ξέρει ότι είχα την ευκαιρία/ Θα μπορούσα να έχω πουλήσει την ψυχή μου/ Μόνο και μόνο για να την εισπράξω προκαταβολικά», από το Sorrow’s Forecast αποτελούν μια συγκινητική επιβεβαίωση της σθεναρά ανεξάρτητης στάσης των Dead Moon.

Τι έχει σημάνει το να παραμείνετε ανεξάρτητοι καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας σας ως συγκρότημα; Έχεις, από την πλευρά σου, μετανιώσει για κάτι έστω και στο ελάχιστο;

Το να είμαστε ανεξάρτητοι με τους Dead Moon σήμαινε τα πάντα: απόλυτο καλλιτεχνικό έλεγχο πάνω στα τραγούδια που γράφονταν, ηχογραφούνταν και ερμηνεύονταν ζωντανά επί σκηνής.

Ο Fred έπεσε θύμα εκμετάλλευσης στις συναλλαγές του με δισκογραφικές εταιρείες, όταν ήταν 18 ή 19 ετών και δεν είχε την απαραίτητη εμπειρία.

Ορκίστηκε πως δε θα βρεθεί ποτέ ξανά σε τέτοια θέση - και κανείς μας δεν το μετανιώνει. Δε θα θέλαμε να είχαν εξελιχθεί τα πράγματα διαφορετικά.

«Υπάρχει μια φωτιά στον Δυτικό κόσμο», «προειδοποιούσατε» το 1992. Τι ήταν αυτό το οποίο σας απασχολούσε κυρίως εκείνη την εποχή;

Αυτή είναι άλλη μία ερώτηση που θα ήθελα να ήταν εδώ ο Fred για να την απαντήσει!

Δεν είμαι σίγουρη τι είχε στο μυαλό του όταν έγραφε αυτό το τραγούδι το 1992.

Ίσως να σκεφτόταν την πτώση του Τείχους του Βερολίνου, ή γενικότερα την πολιτική - υποθέτω ότι, μερικές φορές, το έκανε απλώς επειδή του άρεσε το πώς ακουγόταν όταν το τραγουδούσε.

Το 2023 αποφάσισες να φτιάξεις το δικό σου συγκρότημα, με το σεμνό όνομα «Toody Cole and her Band».

Μήπως για να αποτίσεις φόρο τιμής σε όσους έφυγαν και σε όσα δημιουργήσατε μαζί με τόση αγάπη, ή μήπως και ως έναν τρόπο να εκφραστείς μέσα σε ένα σύγχρονο πλαίσιο;

Ναι, άρχισα να ασχολούμαι με το σχήμα Toody Cole and her Band για να αποτίσω φόρο τιμής στον Fred και τους Dead Moon.

Εφόσον εγώ η ίδια δε γράφω δικά μου τραγούδια, είναι πάντα προτιμότερο να καταπιάνομαι με όσα γνωρίζω καλά.

Αυτός είναι ο τρόπος μου να διατηρώ ζωντανά τόσα σπουδαία τραγούδια, δίνοντας στους θαυμαστές την ευκαιρία να τα ακούσουν με τρόπο ο οποίος πλησιάζει όσο το δυνατόν περισσότερο το «πρωτότυπο» - ειδικά για όλα εκείνα τα νέα παιδιά που δεν είχαν γεννηθεί ακόμα τη δεκαετία του ’90, κατά τη διάρκεια της ακμής μας.

Όλο και περισσότεροι από εμάς ζούμε σε έναν κόσμο που γίνεται ολοένα και πιο πολεμοχαρής και αβίωτος, εν μέρει εξαιτίας της καταστροφικής πολιτικής των υπερδυνάμεων (συμπεριλαμβανομένων των Η.Π.Α.) και των κυρίαρχων ελίτ.

Τι θα μπορούσε να καταστήσει αυτόν τον κόσμο πιο βιώσιμο στο μέλλον;

Μακάρι να ήξερα τι θα κάνει αυτόν τον κόσμο πιο βιώσιμο στο μέλλον. Η γενιά μου προσπάθησε· νομίζω ότι και κάθε νέα γενιά προσπαθεί επίσης.

Ας ελπίσουμε πως οι «νέοι στην παρέα» θα έχουν ένα καλύτερο σχέδιο! Δε διαφέρουμε και τόσο πολύ μεταξύ μας, ανεξάρτητα από το πού ζούμε στον πλανήτη. Αν μπορούσαμε όλοι να το συνειδητοποιήσουμε, ίσως αυτό να έκανε τη διαφορά!

Θέλω να σε ευχαριστήσω που χρησιμοποίησες στίχους του Fred στις ερωτήσεις σου! Ήταν πραγματικά δημιουργικό και με έβαλε να τις σκεφτώ σοβαρά.

Είναι υπέροχο το ότι δε χρειάζεται να δίνω τις ίδιες απαντήσεις στις ίδιες ερωτήσεις, χρόνο με τον χρόνο!

Οι Toody Cole and her Band εμφανίζονται ζωντανά στο An Club (Σολωμού 13-15, Εξάρχεια) την Παρασκευή 4 Δεκεμβρίου.

Τη συναυλία ανοίγουν οι Jenny Don’t and the Spurs.

Πόρτες: 20:15. Το λάιβ ξεκινά στις 21:15.



Πέμπτη 12 Νοεμβρίου 2026

The KVB: «Είμαστε πιο απογοητευμένοι από τη ζωή σε σχέση με τότε που ήμασταν νέοι»

 


Επηρεασμένο εξίσου από την αρχιτεκτονική και τη μουσική, το γνωστό για τα σαγηνευτικά cold wave/post-punk/ποπ ηχοτοπία του βρετανικό οπτικοακουστικό ντουέτο The KVB (Kat Day και Nicholas Wood) επιστρέφει στην Ελλάδα για δύο συναυλίες (20-21 Νοεμβρίου).

Το «συναντούμε» διαδικτυακά.

Από το ξεκίνημα των The KVB στις απαρχές της δεκαετίας του 2010, το καλλιτεχνικό σας έργο είναι, κατά τη γνώμη μου, επηρεασμένο από την αρχιτεκτονική και τη μουσική σε σχεδόν ίσο βαθμό.

Πολλά στοιχεία επηρεάζουν τη μουσική μας, όπως η τέχνη, οι ταινίες, η αρχιτεκτονική κ.ά.

Αυτόν τον καιρό επιμελούμαστε μια μηνιαία ραδιοφωνική εκπομπή για τον διαδικτυακό ραδιοφωνικό σταθμό «ROVR».

Αποτελεί πηγή έμπνευσης το να αναζητούμε ενδιαφέρουσα νέα μουσική και να ανακαλύπτουμε ξανά παλιές αγαπημένες επιλογές για να τις παρουσιάζουμε κάθε μήνα.

Ο ήχος της παλαιότερης μουσικής των KVB ήταν αποτέλεσμα περιορισμένου εξοπλισμού· ακούγεται όπως ακούγεται εξαιτίας του εξοπλισμού που διαθέταμε και μπορούσαμε να αντέξουμε οικονομικά.

Πώς σχετίζεστε με τον χώρο, γενικότερα, και με την αρχιτεκτονική, ειδικότερα, και με ποιους τρόπους αυτή η σύνδεση διοχετεύεται στην καλλιτεχνική σας διαδικασία;

Ο τόπος, όπως βιώνεται μέσα από τη διαβίωση ή τα ταξίδια, εισχωρεί πάντα στη μουσική, χωρίς πρόθεση.

Στον μουσικό τομέα, οι συνθέσεις σας έχουν περιγραφεί κατά καιρούς ως «cold wave», «post-punk», «shoegaze» - ακόμα και ως «ποπ». Πόσο άνετα νιώθετε με τέτοιου είδους ταμπέλες και ποιο είναι, τελικά, το μουσικό σας «σπίτι»;

Είμαστε εντάξει με όποια ταμπέλα θέλει να μας βάλει ο κόσμος· μάς αρέσουν πολλά διαφορετικά είδη μουσικής.

Σε στιχουργικό επίπεδο, θίγετε ζητήματα δυστοπίας, αποκάλυψης και της ανθρώπινης κατάστασης, συνήθως με απαισιόδοξη διάθεση.

Τι είναι αυτό που σας ελκύει σε αυτούς τους συγκεκριμένους θεματικούς άξονες -ανάμεσα σε άλλους- και πού αποδίδετε τη δική σας απαισιόδοξη οπτική;

Δεν είναι δύσκολο να είσαι απαισιόδοξος όταν κοιτάζεις την πορεία του κόσμου σήμερα.

Δίνετε επίσης μεγάλη προσοχή στη δημιουργία ηχοτοπίων. Πώς εξισορροπείτε τη σύνθεση των στίχων με τη διαμόρφωση της μουσικής ατμόσφαιρας;

Η μουσική προηγείται πάντα, και οι στίχοι διαμορφώνονται με βάση τη διάθεση του κομματιού.

Η ατμόσφαιρα, η ενέργεια και η διάθεση είναι πάντα τα πιο σημαντικά στοιχεία, και μερικές φορές δίνεται η αίσθηση ότι οι λέξεις σχεδόν ανασύρονται μέσα από τα ηχητικά κύματα.

Όσον αφορά τη δημιουργία ηχοτοπίων, μάς αρέσει να επανενισχύουμε και να επεξεργαζόμαστε εκ νέου τους ήχους μέσω διαφόρων πεταλιών εφέ, φίλτρων και ενισχυτών, ώστε να επιτύχουμε πιο ενδιαφέρουσες δυναμικές και μια ανθρώπινη χροιά.

Έχετε περιγράψει το νέο σας άλμπουμ, Tremors, ως «δυστοπική ποπ». Με ποια έννοια;

Μπορεί οι θεματικές να είναι σκοτεινές, απαισιόδοξες, αλλά υπάρχουν στιγμές φωτός και ελπίδας μέσα σε αυτές.

Πέρα από ζητήματα τα οποία έχετε εξερευνήσει στο παρελθόν, σε αυτό το άλμπουμ θίγετε επίσης την «απώλεια, καθώς και την αντίσταση, τον θρήνο και την αποδοχή της αναπόφευκτης αλλαγής».

Γιατί επιλέξατε να εμβαθύνετε σε στα συγκεκριμένα θέματα αυτήν τη φορά;

Είναι απλώς μια διαδικασία τού να μεγαλώνεις, τού να αποδέχεσαι ότι έχεις περιορισμούς. Είμαστε πιο απογοητευμένοι από τη ζωή σε σχέση με τότε που ήμασταν νέοι.

Στο Of Desire - Demos & Outtakes κατά κάποιον τρόπο «επανεξετάζετε» το άλμπουμ σας Of Desire και το διευρύνετε. Τι σημαίνει για εσάς, σε δημιουργικό επίπεδο, η επεξεργασία υλικού το οποίο ήταν ήδη διαθέσιμο στο παρελθόν;

Είναι πάντα ενδιαφέρον να επανέρχεσαι σε παλιά τραγούδια· μερικές φορές πρόκειται για έργα που δε σου άρεσαν καν εξαρχής, αλλά μπορείς να εντοπίσεις κάτι ενδιαφέρον σε κάποιο σημείο τους και να το αναπτύξεις περαιτέρω.

Καταλήγει να μοιάζει σχεδόν με remix - κάτι το οποίο απολαμβάνω να κάνω και για άλλους καλλιτέχνες.

Πιο πειραματικό από άποψη φόρμας, το Electronic Soundscapes For Post-Industrial Urban Decay αποτελεί «ένα ταξίδι μέσα από τα σύγχρονα ερείπια του κόσμου στον οποίο ζούμε σήμερα».

Πώς προσεγγίζετε τον πειραματισμό - και τα ερείπια;

Μας αρέσει να χτίζουμε πράγματα και στη συνέχεια να τα απογυμνώνουμε μέχρι το μεδούλι τους.

Μερικές φορές μπορείς να επιβαρύνεις ένα τραγούδι με υπερβολικά πολλά στοιχεία, και στην πραγματικότητα, το να αφαιρέσεις μέρη μπορεί να βελτιώσει την αίσθηση ενός κομματιού.

Το κάνουμε συχνά αυτό με ορισμένες από τις διασκευές που έχουμε δημιουργήσει στο παρελθόν: αποδομούμε το τραγούδι, ώστε να μπορέσουμε να φτιάξουμε κάτι εντελώς καινούργιο, το οποίο να μας εκφράζει απόλυτα.

Καθώς παρακολουθείτε την Ανατολή Πάνω Από Το Μπετόν, πώς φαντάζεστε το Μέλλον και την Ιδανική Διαβίωση, τη στιγμή που Ο Κόσμος [μας] Φλέγεται;

Είμαστε αισιόδοξοι για το μέλλον και θα θέλαμε πολύ να αντικρίζουμε ένα ουτοπικό ιδεώδες, για χάρη της μικρής μας κόρης.

«Προσευχήσου γι’ αυτό που προσπάθησες να γίνεις, μάθε να είσαι άνθρωπος/ Κοίτα πώς ήταν το παρελθόν και άλλαξέ το όσο μπορείς», τραγουδάτε στο κομμάτι Dreams από το ντεμπούτο άλμπουμ σας.

Ποια από τα όνειρά σας δεν έχουν πραγματοποιηθεί ακόμα;

Είμαστε τυχεροί που έχουμε εμφανιστεί και επισκεφθεί τόσα πολλά μέρη - σχεδόν πενήντα χώρες, συμπεριλαμβανομένων προορισμών τους οποίους δεν περιμέναμε ποτέ να επισκεφθούμε, όπως η Τασμανία, το Καζακστάν και η Νότια Αφρική.

Όνειρό μου [Κat] θα ήταν να επισκεφθώ την Ισλανδία· το τοπίο της μοιάζει εξωπραγματικό.

Η φωτογραφία των The KVB είναι του Γιώργου Κατσανάκη.

Οι The KVB εμφανίζονται ζωντανά την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου στη Θεσσαλονίκη στο Soul Ground Stage (26ης Οκτωβρίου 104) και το Σάββατο 21 Νοεμβρίου στην Αθήνα στο Gazarte - Ground Stage (Βουτάδων 32-34, Γκάζι).