Blag Dahlia: «Έχουμε φτάσει στη γραμμή του τερματισμού, κι όμως συνεχίζουμε να ροκάρουμε»

 

Dwarves (Φωτογραφία: KAZ)

Συχνά αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «το μόνο πανκ συγκρότημα το οποίο έχει απομείνει», οι Βορειοαμερικανοί Dwarves επιστρέφουν την Τετάρτη 8 Ιουλίου στην Αθήνα στο πλαίσιο της 40ής επετείου τους.

Με αυτήν την αφορμή είχαμε μια απολαυστική συζήτηση με τον «αμετανόητα» προκλητικό frontman του σχήματος, Blag Dahlia.

Αρχικά ένα συγκρότημα γκαράζ ροκ με ψυχεδελικές πινελιές, οι Dwarves υιοθέτησαν αργότερα έναν ήχο πιο προσανατολισμένο στο πανκ.

Τα δύο τελευταία σας άλμπουμ, εξάλλου, επιδεικνύουν μια ποικιλόμορφη, ακόμη και εκλεπτυσμένη ηχητική παλέτα. Πώς προέκυψε αυτή η εξέλιξη;

Οι πρώτες συναυλίες που παρακολούθησα ως έφηβος ήταν πανκ συναυλίες. Εκείνο το πνεύμα προσπαθούσαμε πάντα να μεταδώσουμε.

Ωστόσο, η μουσική την οποία αγαπούσαμε ήταν το γκαράζ ροκ της δεκαετίας του 1960· είχε περισσότερο χαρακτήρα από μεγάλο μέρος της πανκ σκηνής.

Έτσι, όταν μπήκαμε στη διαδικασία να ηχογραφήσουμε, το ύφος μας ήταν εκείνο του γκαράζ ροκ, του ροκαμπίλι, ακόμα και του doo-wop.

Όταν, όμως, αρχίσαμε να παίζουμε ζωντανά, ο ήχος αυτός μάς φάνηκε αδύναμος, οπότε απλώς ανεβάσαμε την ταχύτητα του γκαράζ ροκ μέχρι που μετατράπηκε σε πανκ.

Όταν είχαμε πια φτιάξει το Blood Guts & Pussy, άκουγα μόνο δίσκους χιπ-χοπ, επειδή οι πανκ δίσκοι ήταν υπερβολικά προβλέψιμοι, ενώ οι μέταλ δεν είχαν ποτέ καθόλου «swing».

Καθώς περνούσαν τα χρόνια, η ηχητική μας παλέτα διαρκώς εμπλουτιζόταν, ενώ οι μουσικοί και οι παραγωγοί με τους οποίους συνεργαζόμασταν γίνονταν όλο και καλύτεροι.

Πλέον, οι Dwarves είναι ένα υπέροχο, αταξινόμητο μίγμα ειδών, με έναν τεράστιο «στρατό» συνεργατών από τον οποίο μπορούμε να αντλήσουμε στοιχεία.

Παρ’ όλα αυτά, ανέκαθεν διατηρούσες μια προκλητική, φαινομενικά (αυτο)καταστροφική και υπερσεξουαλικοποιημένη εικόνα/στάση, τόσο πάνω στη σκηνή όσο και έξω από αυτήν.

Ήταν μια επιλογή μελετημένη ή αυθόρμητη, επηρεασμένη από την ιδιοσυγκρασία των μελών του συγκροτήματος;

Όπως συμβαίνει με όλα, πρόκειται για έναν συνδυασμό παραγόντων. Πράγματι είμαστε έτσι από πολλές απόψεις. Από πολλές άλλες, είναι απλώς ένα σόου.

Πρέπει να πλησιάσεις για να καταλάβεις τι συμβαίνει, και το να πλησιάσεις ενέχει κινδύνους.

Ποτέ δε θελήσαμε να γίνουμε οι κολλητοί όλων. Είμαστε ένα πανκ συγκρότημα, ακόμα και ανάμεσα σε άλλα πανκ συγκροτήματα.

Από την άποψη της διάρκειας, το Blood Guts & Pussy, το ντεμπούτο των Dwarves στην Sub Pop, ίσα που μπορεί να χαρακτηριστεί «άλμπουμ». Κρίθηκε, ωστόσο, ιδιαίτερα προκλητικό λόγω της απεικόνισης γυναικείου γυμνού.

Η απεικόνιση επανέρχεται ως μοτίβο και σε άλλα άλμπουμ σας. Έχετε, λοιπόν, επικριθεί πως αντικειμενοποιείτε το γυναικείο σώμα -ακόμα και για σεξισμό-, μια κριτική την οποία τείνω να συμμερίζομαι. Ποια είναι η γνώμη σου σχετικά;

Το γεγονός ότι η γύμνια θεωρείται προσβλητική λέει πολλά για το ροκ εντ ρολ και, ειδικότερα, για τις Η.Π.Α. Γιατί; Όλοι έχουν πουλί ή μουνί, όλοι θέλουν πουλί ή μουνί.

Γιατί να μην μπορείς να πεις τις λέξεις, γιατί να μην μπορείς να δείξεις τις εικόνες;

Οι μουσικοί αυτολογοκρίνονται και στη συνέχεια θεωρούν τους εαυτούς τους πιο σοβαρούς από εκείνους που δεν το κάνουν.

Οι φαν λαμβάνουν μια αποδυναμωμένη εκδοχή των σκέψεων του καλλιτέχνη, ενώ οι επαγγελματίες του μάρκετινγκ και της διαφήμισης είναι ικανοποιημένοι, καθώς η προσέγγιση αυτή είναι πιο ασφαλής.  

Οι Dwarves αποτυπώνουν αυτά τα οποία πραγματικά σκεφτόμαστε στα τραγούδια και στα εξώφυλλά μας. Αν αυτό προκαλεί σοκ, λέει περισσότερα για το πόσο βαρετοί είναι όλοι οι άλλοι παρά για το πόσο προκλητικοί είμαστε εμείς.

«Ναι, είμαι αμετανόητος / Και δεν το μετανιώνω/ Δεν υπάρχει άλλος τρόπος/ Ναι, είμαι αμετανόητος/ Και χαίρομαι που το είπα/ Δεν υπάρχει τίποτα για να σωθεί», τραγουδάς στο Unrepentant από το The Dwarves Are Young and Good Looking.

Ποια είναι η σημασία τού να παραμένει κάποιος αμετανόητος;

Η μετάνοια είναι μια κατεξοχήν χριστιανική έννοια. Δεν οφείλεις να διαπράττεις αμαρτίες, αλλά όλοι το κάνουν· επομένως, οφείλεις τουλάχιστον να νιώθεις άσχημα για όσα έχεις κάνει.

Δε ζητάμε ούτε άδεια, ούτε συγχώρεση. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα λάθη μας και τα απολαμβάνουμε. Μάνατζμεντ; Δεν το χρειαζόμαστε. Αποδοχή, επιτυχία, εμπορικότητα - στ’ αρχίδια μας, ποιος νοιάζεται;

Παραδόξως, αυτή ακριβώς η στάση είναι ο λόγος για τον οποίο ο κόσμος εξακολουθεί να μας αγαπά και που μπορούμε ακόμα να πληρωνόμαστε για να φτιάχνουμε μουσική.

Είναι ο λόγος που συνεχίζουμε να διασκεδάζουμε παίζοντας ζωντανά και ηχογραφώντας δίσκους. Έχουμε φτάσει στη γραμμή του τερματισμού, κι όμως συνεχίζουμε να ροκάρουμε ακάθεκτοι.

Τι θα έσωζες τώρα, αν σου ζητείτο να το κάνεις;

Υποθέτω εκείνη την ανεξαρτησία η οποία συνδυάζεται με το να διευθύνεις τη δική σου δισκογραφική εταιρεία και να κατέχεις τις πρωτότυπες ηχογραφήσεις (masters) και τα δικαιώματα έκδοσης της μουσικής σου.

Ξέρω τόσα συγκροτήματα της εποχής μας που παίρνουν κάτι ψίχουλα από πνευματικά δικαιώματα -ή και τίποτα απολύτως-, με τους δίσκους τους να έχουν εξαντληθεί και κανέναν στην εταιρεία ή στο μάνατζμεντ να μην απαντά στα τηλεφωνήματά τους.

Νόμιζαν ότι ήταν έξυπνοι με εκείνο το συμβόλαιο με τη δισκογραφική, αλλά η μοίρα παίζει σκληρά παιχνίδια, έτσι δεν είναι;

Το μελαγχολικό I Had a Dream από το πιο πρόσφατο άλμπουμ των Dwarves, Keep It Reel, το οποίο θυμίζει τον μακαρίτη Louis Tillett, συγκαταλέγεται στις καλύτερες συνθέσεις σου.

Ποια είναι τα πιο τρελά σου όνειρα και ποιοι οι χειρότεροι εφιάλτες σου στις μέρες μας;

Δεν είμαι εξοικειωμένος με τον Louis Tillett. Με εκείνο το κομμάτι προσπαθούσαμε να διοχετεύσουμε κάτι που να θυμίζει περισσότερο τον Howlin’ Wolf ή τον Rev. Gary Davis.

Κάθε στίχος σε εκείνο το τραγούδι αφορά την υπερβολή: πρώτα το σεξ, μετά τα ναρκωτικά, μετά τη βία, μετά τη θρησκεία, μετά τη φυγή.

Όλα τους πράγματα στα οποία ονειρευόμαστε να έχουμε ό,τι επιθυμούμε, ακόμα κι όταν αυτό έρχεται σε αντίθεση με κάτι άλλο που επίσης θέλουμε.

Όσο για τα όνειρά μου αυτές τις μέρες, είναι τόσο παρακμιακά όσο ποτέ· απλώς δεν έχω την ενέργεια να κάνω τόσα πολλά από αυτά πραγματικότητα!

Αν όντως είστε «το μόνο πανκ συγκρότημα το οποίο έχει απομείνει», όπως συχνά -ίσως με αυτοσαρκαστική διάθεση- υποστηρίζεις, ποιος είναι ο ορισμός σου για το πανκ το 2026;

Έχει μέλλον ή πρόκειται απλώς για ένα μουσειακό έκθεμα, προορισμένο για τους μουσικολόγους του μέλλοντος;

Πλέον αποτελεί ουσιαστικά ένα ξεχωριστό είδος, ενώ όταν ξεκινήσαμε ήταν περισσότερο ένας τρόπος να κάνεις πράγματα. Κάποια στιγμή, το πανκ άρχισε να χαρακτηρίζεται από έντονη κριτική διάθεση και να εστιάζει στην ταυτότητα.

Το χέβι μέταλ εξελίχθηκε στην πιο διασκεδαστική εκδοχή της ροκ μουσικής, αν και, για τα δικά μου αυτιά, και τα δύο είδη είναι σχεδόν αδύνατο να τα ακούσει κανείς.

Ο ορισμός μου για το πανκ ροκ είναι να κάνεις αυτό το οποίο θέλεις και να ζεις τη δική σου ζωή. Όχι να προσπαθείς να εξοστρακίσεις όποιον δε φτάνει τα επίπεδα της απόλυτης ηθικής.

Για τους ανθρώπους της γενιάς μου, ήταν επίσης συνδεδεμένο με τον ηδονισμό, το σεξ, τα ναρκωτικά και τη βία, αλλά δεν είναι απαραίτητο να είναι έτσι. Απλώς έχει περισσότερη πλάκα με αυτόν τον τρόπο...

Μιλώντας για το μέλλον, οι Η.Π.Α., υπό την επικίνδυνη, αλλοπρόσαλλη και μεγαλομανή διακυβέρνηση του Τραμπ, γίνονται μέρα με τη μέρα όλο και πιο δυστοπικές και φασιστικές.

Πώς αντιμετωπίζεται αυτή η τάση, η οποία απειλεί να αποσταθεροποιήσει ολόκληρο τον κόσμο;

Οι Dwarves δεν είναι πολιτικοποιημένο συγκρότημα, οπότε δεν καταπιανόμαστε με τέτοια ζητήματα στη μουσική μας.

Προσωπικά, πάντως, θεωρώ τον Τραμπ το χειρότερο είδος φασίστα: εκείνον που δεν ξέρει καν να γράψει σωστά τη λέξη, πόσο μάλλον να αντιληφθεί ότι είναι ο ίδιος φασίστας.

Η κατάφωρη ανικανότητα αυτού του καθεστώτος με εξοργίζει, γιατί διακυβεύεται η ίδια η τύχη του πλανήτη. Στον βωμό της απληστίας θα θυσιάσουν όλους εμάς, και είναι τόσο ανόητοι που θα καταστρέψουν και τους εαυτούς τους στην πορεία.

Οι παλαιότερες γενιές όντως απογοήτευσαν τις νεότερες σε πολιτικό επίπεδο, αλλά οι Dwarves δε θα σας απογοητεύσουν ποτέ. Είμαστε μια αυτάρκης μονάδα - ένδοξοι, τέλειοι από κάθε άποψη και προικισμένοι σαν επιβήτορες.

Ο χρόνος μπορεί να μας κάνει σοφότερους -ή και όχι-, σίγουρα, όμως, μας φθείρει. Τι σημαίνει σοφία για εσένα;

Πώς διαχειρίζεσαι το πέρασμα του χρόνου και ποια είναι η στάση σου απέναντι στις επετείους - και  συγκεκριμένα έναντι της 40ής επετείου των Dwarves, στο πλαίσιο της οποίας θα εμφανιστείτε ζωντανά στην Αθήνα την Τετάρτη 8 Ιουλίου;

Παίξαμε στην Ελλάδα για πρώτη φορά πριν από λίγα μόλις χρόνια και το λάτρεψα! Οι γάτες στους δρόμους είναι ό,τι καλύτερο· με «υιοθέτησε» μια αδέσποτη στον Παρθενώνα, ήταν κάτι μαγικό.

Ο παππούς μου καταγόταν από ένα από τα νησιά, οπότε όλοι εκεί μοιάζουν σαν πιθανοί συγγενείς.

Τα σαράντα χρόνια των Dwarves υπήρξαν πραγματικά γεμάτα ικανοποίηση,  αν και κατά καιρούς φτάσαμε στα όρια της απόγνωσης.

Έχουμε δώσει πάνω από 1.300 συναυλίες από τότε που ξεκινήσαμε, έχουμε κυκλοφορήσει δεκαοκτώ ολοκληρωμένους δίσκους και μας έχουν πάρει πίπα σε πέντε ηπείρους.

Ήταν τόσο διασκεδαστικό, που μακάρι να μπορούσα να το θυμηθώ.

Αν έχω αποκομίσει κάποια σοφία, είμαι ευγνώμων επειδή εξακολουθώ να παίζω μουσική με τους καλύτερούς μου φίλους:

Τους Rex Everything, Snupac, Ginger, παλιούς αγαπημένους συνεργάτες όπως οι Saltpeter, Fresh Prince of Darkness, Mike Pygmie, HeWhoCanNotBeNamed, Andy Now, και όλους τους υπόλοιπους.

Και θα τα ξαναέκανα όλα από την αρχή.

Οι Dwarves εμφανίζονται ζωντανά την Τετάρτη 8 Ιουλίου στο Gazarte - Ground Stage (Βουτάδων 32-34, Γκάζι).

Παλαιστίνη, θέατρο, πολιτική: Συναντώντας τον Ismail Khalidi και την Naomi Wallace

 

Συγγραφείς του θεατρικού Οράματα από το κέντρο της Γης, ο Παλαιστίνιος Ismail Khalidi και η Βορειοαμερικανίδα Naomi Wallace βρέθηκαν πρόσφατα στην Αθήνα στο πλαίσιο του ανεβάσματος του έργου από τη θεατρική ομάδα του Τμήματος Αγγλικής Φιλολογίας του ΕΚΠΑ.

Μια συζήτηση μαζί τους για την Παλαιστίνη και το θέατρο ως μορφή αντίστασης.

Είσαι Παλαιστίνιος, γεννήθηκες στη Βηρυτό, ενώ έχεις μεγαλώσει και ζήσει στις Η.Π.Α. Πώς εγγράφονται όλες αυτές οι ταυτοτικές αναφορές μέσα σου ως άνθρωπο, συγγραφέα, καλλιτέχνη;

Ιsmail Khalidi: Στην πραγματικότητα, ζω στη Χιλή επί μια δεκαετία.

Μεγάλωσα, ωστόσο, στις Η.Π.Α., όπου και εργάστηκα πολύ, οπότε σε μεγάλο βαθμό είμαι ένας Παλαιστίνιος της Διασποράς.

Η οικογένειά μου βρίσκεται διασκορπισμένη σε πολλά μέρη και νιώθω ταυτόχρονα σαν στο σπίτι μου σε πολλούς τόπους και στην πραγματικότητα όχι σαν στο σπίτι μου παντού.

Είμαι επίσης -κι αυτό είναι πολύ σημαντικό- ένας Παλαιστίνιος ο οποίος απολαμβάνει ένα ορισμένο επίπεδο προνομίων σχετιζόμενο με το οικογενειακό περιβάλλον μου, το ακαδημαϊκό υπόβαθρό μου, το διαβατήριο που κατέχω κ.λπ.

Προσπαθώ, λοιπόν, να έχω επίγνωση αυτής της συνθήκης. Όπως και εκατομμύρια Παλαιστίνιοι ανά τον κόσμο, αισθάνομαι, όμως, τελείως διαχωρισμένος, κατακερματισμένος και εξόριστος.

Γλωσσικά, είμαι πολύ επηρεασμένος από τη βορειοαμερικανική λογοτεχνία, ποίηση και μουσική, γράφω στα αγγλικά -προφανώς- και συχνά για ένα βορειοαμερικανικό ή αγγλόφωνο κοινό.

Νιώθω, ωστόσο, πως ο τρόπος που ακούω ή -μερικές φορές- μιλάω είναι από πολλές απόψεις παλαιστινιακά.

Αλλά και οι ιστορίες τις οποίες επιλέγω να γράψω αφορούν, κυρίως, στην Παλαιστίνη, τη Μέση Ανατολή, τον μουσουλμανικό κόσμο, την αντι-αποικιοκρατία και την αυτοκρατορία:

Aυτές είναι, εξάλλου, δυνάμεις που έχουν διαμορφώσει τη διαδρομή της οικογένειάς μου και τον κόσμο στον οποίο ζούμε.

Ο αντιιμπεριαλισμός, ο αντιρατσισμός, ο αντικαπιταλισμός είναι βασικοί άξονες της δουλειάς μου.

Ως Παλαιστίνιος δε βιώνω μονο την οργή, την ανημπόρια και τη θλίψη.

Βιώνω, επίσης, και την ενοχή επειδή μπορώ να αγκαλιάζω τον ηλικίας δυόμισι ετών γιο μου που γεννήθηκε μερικές μόνο μέρες μετά την έναρξη της γενοκτονίας, όταν δεκάδες χιλιάδες άλλοι γονείς δεν μπορούν να το κάνουν.

Τουλάχιστον κάνεις κάτι με το προνόμιό σου. Προσφέρεις «υπηρεσία» στην παλαιστινιακή υπόθεση.

Ι.Κ.: Το ελπίζω.

Ενδιαφέρομαι ολοένα και λιγότερο για το μέινστριμ βορειοαμερικανικό θέατρο, το οποίο εδώ και καιρό έχει κλείσει την πόρτα του στην απελευθέρωση των Παλαιστίνιων, σε καθετί ριζοσπαστικό, αντικαπιταλιστικό, αντιιμπεριαλιστικό.

Ο φιλελευθερισμός ανοίγει με πολλή ευγένεια την πόρτα στον φασισμό.

Το να ακούω, λοιπόν, φοιτήτριες/φοιτητές στην Αθήνα ή στη Γαλλία να διαβάζουν, να αναλύουν και να παρουσιάζουν το έργο μου φαντάζει πολύ πιο σημαντικό και χρήσιμο από την άποψη της συμμετοχής σε κάποιου είδους πολιτισμική αντίσταση.

Σε ποιον βαθμό είναι εφικτό να συνεχίζεις να αντιστέκεσαι, έχοντας κατά νου την εντεινόμενη συντηρητικοποίηση/φασιστικοποίηση σε Η.Π.Α., Ευρώπη και παγκοσμίως; Πώς υπερβαίνεις τους περιορισμούς;

Ι.Κ.:Δεν έχω οριστική απάντηση.

Πρέπει να παρεισφρέεις και να παρακάμπτεις και να φαντάζεσαι εκ νέου και να ασκείς πίεση από τα κάτω.

Κάποιοι άνθρωποι μπορούν, λοιπόν, να λειτουργούν ανατρεπτικά, εισάγοντας με πονηριά ένα έργο στο εθνικό θέατρο μια στις τόσες. Αυτό είναι χρήσιμο. Όπως και το θέατρο δρόμου. Δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος αντίστασης.

Το ζητούμενο είναι ο κοινός σκοπός, σε τι αντιτιθέμεθα, αλλά και τι προσπαθούμε να χτίσουμε. Αυτό που μερικές φορές μάς λείπει είναι η διαύγεια του οράματος κι η ενότητα σ’ αυτό. Ακόμα και εντός του ίδιου του παλαιστινιακού κινήματος.

Γι’ αυτό πιθανόν και βρισκόμαστε στο σημείο στο οποίο βρισκόμαστε.

Naomi Wallace: Τι όμορφο να σε ακούω να μιλάς, Ismail! (Γέλιο).

Πώς παρακάμπτεις εσύ, Naomi, ως συγγραφέας τους όποιους περιορισμούς;

N.W.: Είναι λανθασμένο να διερωτάσαι αν η δουλειά σου είναι αποτελεσματική ή αν μπορεί να αλλάξει τα πράγματα, αντί να απλά να αναλάβεις δράση.

Τις περισσότερες φορές δεν μπορώ να δω τι αντλούν οι άνθρωποι από τη δουλειά μου και πώς μπορεί να εισέλθει στη ζωή τους.

Ελπίζω να έχει αποτέλεσμα και να τους ενθαρρύνει να θέσουν άλλα ερωτήματα. Αλλιώς δε θα βρισκόμουν εδώ.

Η συνεργασία μου με το ΕΚΠΑ ή διάφορα θέατρα στη Γαλλία είναι από τις πλέον συναρπαστικές.

Λατρεύω να συνεργάζομαι με νέους ανθρώπους, να τους βλέπω να ενθουσιάζονται με ένα θεατρικό έργο.

Το Οράματα από το κέντρο της Γης που παρουσιάζεται στην Αθήνα [σημ.: η παράσταση ανέβηκε στις 26, 28 και 29 Μαΐου] μεταφράστηκε από τον αναπληρωτή καθηγητή του Τμήματος Αγγλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΕΚΠΑ, Κωνσταντίνο Μπλατάνη.

Τα μέλη της θεατρικής ομάδας του Τμήματος υποδύονται τους χαρακτήρες.

Πώς γνωριστήκατε, Ismail και Naomi;

Ι.Κ.: Γνωριστήκαμε στη Μινεάπολη το 2005.

Ν.W.: Πάνε είκοσι χρόνια!

Ι.Κ.: Εκείνη την εποχή ήμουν ηθοποιός και μόλις είχα αρχίσει να γράφω. Γνώριζα από καιρό τη δουλειά της Naomi. Συμμετείχα, επίσης, στην παράσταση της Πυρεξίας και κατόπιν γράψαμε ένα-δυο άρθρα μαζί.

Ν.W.: Πήγε τόσο καλό αυτό, που αποφασίσαμε να διασκευάσουμε το έργο του Γασάν Καναφάνι Επιστρέφοντας στη Χάιφα για το θέατρο, επειδή είχαμε ακούσει ότι το να εξασφαλίσουμε τα δικαιώματα από την οικογένειά του ήταν πρόκληση.

Και τα καταφέραμε. Είχαμε ένα μεγάλο θέατρο από πίσω μας, αλλά τελικά τρομοκρατήθηκε και αποσύρθηκε. Έτσι ξεκινήσαμε, πάντως. Στον βαθύ -αλλά όχι τόσο βαθύ- Νότο.

Ο ένας έγραφε τη μια σκηνή, η άλλη την επόμενη. Δεν είχαμε διαφωνίες. Συζητήσεις κάναμε. Όχι όμως για ζητήματα «ιδιοκτησιακής» φύσης, για το ποιος/ποια έγραψε τι. Οι εγωισμοί μας παραμερίστηκαν. Ο Καναφάνι μάς έμαθε πώς να γράφουμε.

Ι.Κ.: Διαφωνούσαμε για το ποιος/ποια, τελικά, είχε γράψει τη μία ή την άλλη ατάκα.

Τα πρώτα δύο θεατρικά έργα μας ήταν διασκευές. Πιο πριν είχαμε συγγράψει από κοινού τα άρθρα στα οποία αναφέρθηκα, ενώ είχαμε επιμεληθεί και ένα βιβλίο για το παλαιστινιακό θέατρο. Πατούσαμε σε κοινό πολιτικό και καλλιτεχνικό έδαφος.

Είναι πιο εύκολο να διασκευάσεις ένα έργο από κοινού με κάποιον αν πρέπει να μείνεις πιστός στο πρωτότυπο.

Ν.W.: Ήταν έδαφος για εκπαίδευση.

Ι.Κ.: Γράφαμε όσα θέλαμε και κατόπιν επιτρέπαμε ο ένας στην άλλη να διορθώσει το οτιδήποτε.

Ν.W.: Το κριτήριο ήταν αν όσα γράφαμε λειτουργούσαν.

Πόσο διαφέρουν τα κατά καιρούς κοινά των έργων σας; Είναι ο ενθουσιασμός που επιδεικνύουν ο ίδιος;

Ι.Κ.: Πάντα υπάρχει λογοκρισία στις Η.Π.Α. όσον αφορά στην Παλαιστίνη. Υπάρχει ακόμα κι εντός της διαδικασίας παραγωγής. Πρέπει, λοιπόν, πάντα να υπενθυμίζω στον εαυτό μου για ποιο κοινό γράφω.

Από την άλλη, πρέπει και να εκπαιδεύεις διαρκώς το κοινό, επειδή υπάρχουν πολλή παραπληροφόρηση, απανθρωποποίηση, ρατσισμός και άγνοια στις Η.Π.Α. Δεν πρέπει, όμως, να υποκύπτεις στο δέλεαρ τού να γράφεις για τους λάθος ανθρώπους.

Ή να παράγεις κάτι «ισορροπημένο».

Ν.W.: Στο θέατρο πάντα θέλουν να γράφεις και για τις δύο «πλευρές».

Ι.Κ.: Πολλοί αξιοπρεπείς, καλοπροαίρετοι συγγραφείς διαφθείρονται, νομίζω, από αυτήν τη συνθήκη.

Ευρισκόμενος στη Γαλλία και συζητώντας για το έργο μου με φοιτητές και φοιτήτριες, ένιωσα πως μέσα σε τρεις ώρες είχαν καταλάβει πολύ περισσότερα γι’ αυτό απ’ ό,τι το βορειοαμερικανικό κοινό την τελευταία εικοσιπενταετία.

Το χιλιάνικο κοινό πώς αντιδρά;

I.K.: Μόνο ένα έργο μου έχει ανέβει στη Χιλή. Σίγουρα οι άνθρωποι εκεί έχουν περισσότερες γνώσεις σχετικά με την Παλαιστίνη.

Η Χιλή έχει όμορφα ρεύματα πολιτισμικής αντίστασης, τα οποία όμως έχουν ευπρεπιστεί και υποστεί ηλεκτροσόκ από τον νεοφιλελευθερισμό.

Ο καπιταλισμός έχει τραυματίσει αυτήν τη χώρα και τους ανθρώπους της πραγματικά βαθιά. Η κανονικοποίηση του φασισμού έχει δουλέψει.

Πόσο απαιτητικό είναι να εξασφαλίσετε ότι η φωνή σας ακούγεται στις Η.Π.Α.;

N.W.: Υπάρχουν πολλά μικρά θέατρα, για τα οποία δεν ακούς κάτι, που συχνά κάνουν σημαντική δουλειά. Πρέπει, όμως, εσύ ο ίδιος να βγάλεις στη γύρα τη δουλειά σου, να βρεις σκηνοθέτες και θέατρα για να τη φιλοξενήσουν.

Ι.Κ.: Παλαιότερα, τουλάχιστον, υπήρχε στην Ελλάδα καλύτερη χρηματοδότηση των πολιτιστικών δρωμένων. Κάτι τέτοιο δε συνέβαινε ποτέ στις Η.Π.Α. Και οι θεατρικές παραγωγές δεν είναι φτηνές εκεί.

Είναι, λοιπόν, πολύ δύσκολο να χρηματοδοτήσεις θεατρικές παραγωγές με δικούς σου πόρους σε ένα τέτοιο περιβάλλον. Ένα έργο για την Παλαιστίνη δε θα λάβει κριτικές στις εφημερίδες ή θα το σαμποτάρουν, κι έτσι δε θα έρθει κόσμος στην παράσταση.

Ένα άλλο ζήτημα με το οποίο έρχεσαι αντιμέτωπος γράφοντας για την Παλαιστίνη ή για ζητήματα φυλής και τάξης, όπως τείνουμε να κάνουμε με την Naomi, είναι η εντυπωσιακή ικανότητα του φιλελευθερισμού να προσαρμόζεται και να οικειοποιείται.

Όταν συμβαίνει κάτι στην Παλαιστίνη, θα αναζητήσουν στις Η.Π.Α. κάποιον φιλελεύθερο σκηνοθέτη για να παρουσιάσει ένα έργο. Θα φροντίσουν να εντάξουν το σχετικό «πιάτο» στο «μενού», όχι όμως αυτό που πρέπει οι άνθρωποι να φάνε.

Πώς αισθάνεσαι ενόψει του ανεβάσματος των Οραμάτων από το κέντρο της Γης στην Αθήνα, Ismail;

Ι.Κ.: Είναι η πρώτη δουλειά στην οποία εμπλέκομαι που παρουσιάζεται στην Ελλάδα, γεγονός το οποίο με ενθουσιάζει.

Ξέρω, βέβαια, ότι η Αθήνα έχει αλλάξει μέσα από τη διαδικασία του εξευγενισμού: το κεφάλαιο είναι ύπουλο. Ξέρω, επίσης, για τη συνεργασία της ελληνικής κυβέρνησης με το Ισραήλ.

Από την άλλη, κάνοντας βόλτα στα Εξάρχεια λίγες ώρες νωρίτερα ένιωσα σαν να βρισκόμουν στη Βηρυτό ή στο Κάιρο.

Για μένα, η Ελλάδα έχει μια Ιστορία ακτιβισμού, φοιτητικών κινημάτων, διαδηλώσεων, αντιφασισμού. Αυτά σκέφτομαι, λοιπόν, όταν περπατώ στην πόλη.

Ολοκληρώνοντας την κουβέντα, θα ήθελα να μου μιλήσεις λίγο περισσότερο για το ίδιο το έργο.

Ι.Κ: Το Οράματα από το κέντρο της Γης αποτελεί, μεταξύ άλλων, έναν φόρο τιμής στην παλαιστινιακή φαντασία. Η ικανότητα να φανταζόμαστε είναι ένα από τα πράγματα που μας κάνουν ανθρώπους.

Στην περίπτωση των Παλαιστινίων, η φαντασία είναι επίσης ένα αντίδοτο στην απανθρωποποίηση.

Τροφοδοτεί την ανθεκτικότητα, την αντίσταση και την ακλόνητη επιμονή. Να θυμόμαστε και να (επανα)φανταζόμαστε το διαγραμμένο και κλεμμένο παρελθόν, την ίδια την κλεμμένη γη.

Να φανταζόμαστε νέους τρόπους επιβίωσης από το αδιανόητο: ένα μέλλον σε μια απελευθερωμένη Παλαιστίνη, όπου τα σύνορα ανοίγουν αντί να μάς περικυκλώνουν.

Να χρησιμοποιούμε τη φαντασία για να επινοήσουμε, να δημιουργήσουμε, να αναζητήσουμε χαρά και ηρεμία και να δώσουμε παρηγοριά σε ανθρώπινα και μη όντα γύρω μας.

Η φαντασία είναι μια πράξη ανυπακοής στην απανθρωποποίηση, αλλά και μια πράξη αγάπης για τον εαυτό σου και τον κόσμο γύρω σου.

Ευχαριστώ θερμά τον Ismail Khalidi και την Naomi Wallace για την ουσιαστική διά ζώσης κουβέντα.

Keith Morris: «Το να είσαι ‘επιζών’ ισοδυναμεί με το να ξεπερνάς όλα τα εμπόδια της ζωής»

 

Circle Jerks (Φωτογραφία: Atiba Jefferson)

Μυθικό συγκρότημα του βορειοαμερικανικού χάρντκορ πανκ, οι Circle Jerks εμφανίζονται για πρώτη φορά ζωντανά στην Αθήνα την Τετάρτη 17 Ιουνίου.

Ενόψει της συναυλίας, κουβεντιάζουμε με τον Keith Morris, τραγουδιστή, στιχουργό, ιδρυτικό μέλος και frontman του γκρουπ.

My Damage: The Story of a Punk Rock Survivor είναι ο τίτλος της αυτοβιογραφίας σου, η οποία κυκλοφόρησε το 2016. Τι σημαίνει να είσαι «επιζών» γενικά και «πανκ ροκ», ειδικά;

Το να είσαι «επιζών» ισοδυναμεί με το να ξεπερνάς όλα τα εμπόδια, τις αγγαρείες, τις παγίδες και τις καταστάσεις της ζωής διαφόρων επιπέδων δυσκολίας.

Υπάρχουν πράγματα που κάνουμε καθημερινά τα οποία θεωρούμε δεδομένα και τα προσπερνάμε αμέσως.

Έπειτα, υπάρχουν καταστάσεις που μπορεί να προκύψουν από το πουθενά, δημιουργώντας ένα ερώτημα τύπου «Πώς έγινε αυτό;» ή «Πώς στο καλό μπλέχτηκα σε αυτό το χάλι;»

Σ’ αυτές, βρίσκεις έναν τρόπο να απαλλαγείς από το πρόβλημα. Μια λύση, αν θέλεις.

Μια τέτοια «πανκ ροκ» κατάσταση ήταν όταν βρέθηκα αντιμέτωπος μιας ομάδας νεαρών ναζί σκίνχεντ, μελών της Aryan Youth Organization.

Eμφανίστηκαν σε μια συναυλία των Circle Jerks στο Σινσινάτι του Οχάιο και μας προκάλεσαν προβλήματα ενώ παίζαμε το σετ μας.

Είχαν συγκεντρωθεί στη μέση του γηπέδου και όλοι οι τύποι οι οποίοι χόρευαν δυνατά γύρω τους δεν έκαναν τίποτα για να τους προκαλέσουν.

Ωστόσο, τα καθάρματα της AYO περιστασιακά γρονθοκοπούσαν και ξάπλωναν κάτω μερικά από τα νεότερα μέλη του «Slam Pit».

Το παρατήρησα αυτό και είπα στους σκίνχεντ να χαλαρώσουν με τις γροθιές τους, καθώς δε θα επέτρεπα καμία βία στη συναυλία μας.

Τότε ήταν που ξεκίνησαν τα «Sieg Heil», τον χαιρετισμό τον οποίο χρησιμοποιούσαν οι Ναζί κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, και σχολίασα: «Αυτό δε λειτουργούσε τότε, οπότε γιατί να λειτουργήσει τώρα;»

Συνεχίσαμε να παίζουμε, εκείνοι συνέχισαν να χτυπούν τα παιδιά, μέχρι που έξι μαύροι άνδρες της ασφάλειας όρμησαν μέσα και άρχισαν να χτυπούν τους Καυκάσιους φασίστες και να τους σέρνουν έξω στο σοκάκι πίσω από τον χώρο της εκδήλωσης.

Η αστυνομία είχε παρκάρει στο πίσω μέρος και συνέλαβε όλα τα μέλη της AYO, κάτι που ήταν καλό, επειδή θα μας είχαν σπάσει τα λάστιχα ή, χειρότερα, θα είχαν τσακωθεί μαζί μας καθώς φορτώναμε τον εξοπλισμό μας. Αυτό είναι επιβίωση!

Τι εκτιμούσες περισσότερο στην «τέχνη» τότε και τι εκτιμάς σήμερα;

Πάντα ήμουν λάτρης και της μουσικής και της τέχνης, αν μπορείς να τις διαχωρίσεις.

Αρχικά, έμαθα να διαβάζω κοιτάζοντας κόμικς.

Οι καλλιτέχνες που μου άρεσαν ήταν οι Jack Kirby (Fantastic Four, Incredible Hulk, Tales To Astonish, Tales Of Suspense), Frank Frazetta (Creepy and Eerie), Steve Ditko (Spiderman, Strange Tales), Joe Kubert (Hawkman, G.I. Joe) και πολλοί άλλοι.

Είμαι επίσης θαυμαστής των Γάλλων ιμπρεσιονιστών όπως ο Γκωγκέν, ο Ντεγκά, ο Τουλούζ-Λωτρέκ, ο Ματίς και ο Σεζάν.

Όσον αφορά στη μουσική, εκτιμώ τη «Βρετανική Εισβολή» της δεκαετίας του 1960 με τους Beatles, τους Rolling Stones, τους Who, τους Kinks, τους Hollies, τους Animals, τους Zombies, τους Pretty Things και έναν αρκετά μεγάλο «στρατό» άλλων.

Επιπλέον, τις ψυχεδελικές μπάντες από το Σαν Φρανσίσκο των τελών της δεκαετίας του 1960.

Για παράδειγμα: The Jefferson Airplane, Quicksilver Messenger Service, Big Brother And The Holding Company, Moby Grape. Αλλά κι εκείνες που εμφανίστηκαν από το πουθενά εδώ, στο Laurel Canyon του Λος Άντζελες.

Τους The Buffalo Springfield, τους Love, τους Doors, τους Byrds και -να μην ξεχάσω- τους Jimi Hendrix Experience!

Το χαρντ ροκ και το γκλαμ ροκ των τελών της δεκαετίας του 1970, με μπάντες και άτομα όπως οι Black Sabbath, Deep Purple, Alice Cooper, Led Zeppelin, Mott The Hoople, Slade, David Bowie And The Spiders From Mars and more.

Έπειτα, τις πανκ σκηνές του Λονδίνου, της Νέας Υόρκης και του Λος Άντζελες των όψιμων seventies/πρώιμων eighties, περιλαμβανομένων των X, Germs, Alley Cats, Dickies, Bags, Eyes, Dogs, Plugz, Weirdos, Screamers, Buzzcocks, Clash, Generation X, Sex Pistols, Ramones, Dead Boys.

Η λίστα δεν έχει τελειωμό.

Αυτά για το οποία είμαι πιο ανένδοτος τώρα είναι τα συγκροτήματα «Stoner Rock» από την έρημο της Νότιας Καλιφόρνια, όπως οι Kyuss, οι Queens Of The Stone Age, οι Masters Of Reality, οι Goatsnake και οι Earthless από το Σαν Ντιέγκο.

Οι σύγχρονοι καλλιτέχνες που εκτιμώ περισσότερο είναι οι Raymond Pettibon, Shawn Kerri, B Otis Link, Pushead και Brian Walsby. Ναι, αυτοί οι άνθρωποι είναι οι  αγαπημένοι μου!

Συνιδρύσατε τους Black Flag, μαζί με τον Greg Ginn. Παρ' όλα αυτά, εγκατέλειψες το συγκρότημα πολύ νωρίς λόγω δημιουργικών διαφορών και της εξάρτησής σου από ναρκωτικά και αλκοόλ.

Πώς κατάφερες να ξεπεράσεις τα προβλήματα εξάρτησής σου;

Ήμουν μέλος των Black Flag για τρία χρόνια και υπήρξε πολύ μικρή πρόοδος, καθώς είχαμε δέκα έξι τραγούδια και μαθαίναμε άλλα δύο όταν έφυγα.

Χρόνια αργότερα, θα ανακάλυπτα ότι ο Ginn ήθελε να με διώξει από το συγκρότημα, αλλά δεν είχε τα αρχίδια για να μου πει να φύγω.

Η κατάχρηση ουσιών έφτασε σε σημείο βρασμού όταν βρέθηκα «στον πάτο».

Είχα καταλήξει σε έναν καβγά με μια κοπέλα μπροστά σε περίπου σαράντα συνομηλίκους μας σε ένα πάρτι και συνειδητοποίησα ότι δεν είμαι αυτό το άτομο, ούτε αυτό κάτι που θα έκανα! Ο καβγάς συνέβη το 1988 και δεν έχω ξανακοιτάξει πίσω.

Δεν έχω καμία απολύτως επιθυμία να επιστρέψω σε κανένα από τα ναρκωτικά και το ποτό τα οποία είχαν γίνει αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητάς μου. Αυτή είναι η σπουδαιότερη απόφαση που έχω πάρει στη ζωή μου!

Με διάρκεια μόλις πάνω από 20 λεπτά (ακόμα και στην «πολυτελή» έκδοση για την 40ή επέτειό του), το Group Sex, το ντεμπούτο άλμπουμ των Circle Jerks, εξακολουθεί να θεωρείται ορόσημο στο είδος του χάρντκορ πανκ.

Γιατί ήταν τόσο σύντομο;

Θα σου δώσω μια σύντομη απάντηση... δεν είχαμε άλλα τραγούδια!

Εκ των υστέρων, γιατί πιστεύεις ότι εξακολουθεί να έχει αντίκτυπο;

Κατά την αντίληψή μου, η ηχογράφηση είναι μια γρήγορη σφαίρα ενέργειας και το μότο μας ήταν: «Μπες και βγες. Περιόρισε το λίπος, κόψε τις μαλακίες και συνέχισε με τον ζόρικο εαυτό σου».

Το Group Sex ήταν και θα είναι πάντα μια δήλωση των καιρών μας, καθώς είναι εξίσου επίκαιρο τώρα όσο ήταν και τότε.

Βρισκόμασταν σε ταραγμένες εποχές και όλα κινούνταν με απίστευτα γρήγορους ρυθμούς, όπως ακριβώς συμβαίνει και τώρα.

Και γιατί, διάολε, δεν ήθελες «να ζήσεις μέχρι τα 57» τότε;

Ζούσαμε σε τρομερές εποχές και η κυβέρνησή μας σίγουρα δεν είχε τίποτα θετικό να προσθέσει στα γεγονότα εκείνης της εποχής.

Είχαμε αχαλίνωτη αστυνομική βαρβαρότητα, την απειλή πυρηνικής καταστροφής και μια ολόκληρη λίστα με άλλες υπέροχες μαλακίες από τις οποίες έπρεπε να επιβιώσουμε.

Ζω στο Λος Άντζελες και το μεγαλύτερο πρόβλημά μας αυτήν τη στιγμή είναι η έλλειψη στέγης, την οποία προκάλεσε η ηγεσία μας στις αρχές της δεκαετίας του 1980.

Σαράντα έξι χρόνια αργότερα, δεν έχουμε ακόμη λύσει αυτήν την κατάσταση, παρόλο που άλλες πόλεις και χώρες έχουν βγάλει άκρη.

Ο Ρόναλντ Ρίγκαν έκλεισε όλες τις ψυχιατρικές εγκαταστάσεις και άφησε χιλιάδες ανθρώπους οι οποίοι ήταν παράφρονες να τα βγάλουν πέρα ​​μόνοι τους...

Νιώθεις πως έχεις «χαραμίσει χρόνο» στη ζωή σου, για να παραφράσω τον τίτλο του τελευταίου άλμπουμ του σούπερ-γκρουπ Off!, του οποίου είσαι και συνιδρυτής;

Είμαι απίστευτα τυχερός που έζησα τη ζωή που έχω ζήσει και το ταξίδι μου δεν έχει τελειώσει ακόμα!

Μα τον Θεό, οι Circle Jerks παίζουν στο Gagarin! Και αυτή θα είναι η πρώτη μας φορά στην Αθήνα και η δεύτερη δική μου, καθώς είχα εμφανιστεί πριν από μερικά χρόνια με ένα από τα άλλα συγκροτήματά μου, τους OFF! Περάσαμε υπέροχα!

Βίωσα «χαραμισμένο χρόνο» λόγω των περιόδων αλκοολισμού και εξάρτησης από την κοκαΐνη, αλλά έχω αναπληρώσει και με το παραπάνω αυτόν τον χρόνο και τις τεχνικές δυσκολίες ταξιδεύοντας σε όλον τον κόσμο και με τις δύο μπάντες μου.

Ως Circle Jerks δεν έχετε κυκλοφορήσει ούτε ένα νέο άλμπουμ για περισσότερες από τρεις δεκαετίες. Από έλλειψη επαρκούς έμπνευσης, τεμπελιά, τελειομανία - ή κάτι άλλο;

Και για τους τρεις λόγους!

Προσπαθήσαμε να γράψουμε τραγούδια και σίγουρα δε μου λείπουν στίχοι, καθώς σημειώνω συνεχώς στίχους και λέξεις για να τις συνδέσω για να δημιουργήσω στίχους.

Το κύριο εμπόδιο είναι πως υπάρχει μια επικρατούσα νοοτροπία, σύμφωνα με την οποία: «Είμαστε οι Circle Jerks και μπορούμε να γράψουμε ό,τι θέλουμε και οι φαν μας θα μας λατρέψουν!»

Δυστυχώς, λόγω αυτού του ψυχικά περιφραγμένου χώρου, αυτά τα τραγούδια απλά δεν μπορούν να περάσουν το «Τεστ Οσμής». Διαθέτω έναν βαθμό ακεραιότητας και αρνούμαι να συμβιβαστώ με τέτοιου είδους εγωιστικές ανοησίες.

Mιας και δεν έχουν υπάρξει νέα τραγούδια εδώ και λίγο πάνω από τριάντα χρόνια, δεν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε μια νέα ηχογράφηση, εκτός αν φτάσει σε ένα επίπεδο οριοθετημένο τον Οκτώβριο του 1980.

Γιατί να υποστούμε τις δυσκολίες μιας κυκλοφορίας μέτριου επιπέδου;

Υπάρχουν πάρα πολλές μπάντες εκεί έξω και πρέπει, όπως έχει τραγουδήσει ο Henry Rollins, να ξεπεράσουμε τα όρια! Δεν έχουμε άλλη επιλογή από το να βγούμε με όλα τα όπλα μας στο οπλοστάσιο!

Θα συμβεί αργότερα παρά νωρίτερα, καθώς κινούμαστε με ρυθμό σαλιγκαριού.

Ωστόσο, συνεχίζετε τις περιοδείες και -ευτυχώς- αυτήν τη φορά θα φτάσετε τελικά και στην Αθήνα - για πρώτη φορά.

Τι (εξακολουθείτε) να αποκομίζετε από τις ζωντανές σας εμφανίσεις και γιατί σας πήρε τόσο καιρό να προσγειωθείτε σε αυτές τις ακτές;

Είμαι 70 ετών και όλο αυτό το σενάριο της περιοδείας έχει γίνει αρκετά εξαντλητικό, αλλά είναι μια πρόκληση την οποία αποδέχομαι ολόψυχα! Ίσως μου λείπει η νοημοσύνη ή ίσως απλώς δεν ξέρω καλύτερα, αλλά όλοι περνάμε υπέροχα!

Ο χρόνος που χρειαστήκαμε για να φτάσουμε στην Ελλάδα ήταν κάτι το οποίο δεν μπορούσαμε να ελέγξουμε.

Ο booking agent που μας εκπροσωπεί προφανώς αφιέρωσε χρόνο για να επικοινωνήσει με τον διοργανωτή ή τους διοργανωτές προσπαθώντας να βρει τον κατάλληλο χώρο για εμάς.

Πέραν της μουσικής, ο σύγχρονος κόσμος είναι εντελώς χάλια.

Και όχι μόνο λόγω της αυτοκρατορικής/ιμπεριαλιστικής πολιτικής των (Τραμπικών) Η.Π.Α., σε συνδυασμό με τον γενοκτονικό πόλεμο του ισραηλινού κράτους εναντίον των Παλαιστινίων.

«Ο σύγχρονος κόσμος είναι χάλια»- τεράστιος ευφημισμός!

Το κρίμα για εσάς τους Έλληνες είναι ότι βρίσκεστε σε κοντινή απόσταση από το Ισραήλ και αυτόν τον γαμημένο καπετάνιο φορτηγίδας που χρειάζεται να φτιάχνεται με τον Μπενίτο Μουσολίνι.

Δε θα επεκταθώ σε λεπτομέρειες σχετικά με το πόσο απαίσια έχει αποδειχθεί η κυβέρνησή μας, αλλά αυτό είναι κάτι που οι Ρεπουμπλικάνοι και οι δωρητές τους προσπαθούν να πετύχουν από τη δεκαετία του 1940.

Θα πω το εξής: υπάρχει ένας Καναδός σκοπευτής στον στρατό τους που πυροβόλησε και σκότωσε ένα μέλος του ISIS ή της Αλ Κάιντα από απόσταση άνω των δύο μιλίων.

Το παγκόσμιο ρεκόρ του καταρρίφθηκε πριν από μερικά χρόνια από έναν Ουκρανό σκοπευτή του στρατού ο οποίος εξουδετέρωσε έναν Ρώσο στρατηγό ή κάποιον με υψηλή θέση όπως η συγκεκριμένη.

Γιατί δεν υπάρχουν περισσότεροι από αυτούς τους ανθρώπους;

Τι πιστεύεις για την πολιτική ζωή στη Βόρεια Αμερική σήμερα - και την πολιτική, γενικότερα; Τι φοβάσαι περισσότερο για το (εγγύς) μέλλον; Πού στρέφεσαι όταν θέλεις να βιώσεις την ελπίδα;

Οι πολιτικοί μας είναι οι χειρότεροι στον πλανήτη! Υπάρχουν τόσα πολλά τα οποία μπορώ να γράψω εδώ, αλλά είναι αργά για μένα και έχω μια απογευματινή πτήση για Ιταλία αύριο, οπότε ήρθε η ώρα να ολοκληρώσουμε αυτήν τη συνέντευξη.

Αυτό που φοβάμαι περισσότερο είναι η παρουσία της νέας μας έκνομης ομάδας, γνωστής ως ICE, και των τακτικών της, οι οποίες προέρχονται κατευθείαν από τη ναζιστική Γερμανία.

Βλέπω αυτά τα φρικτά γεγονότα να συμβαίνουν.

Ξέρω, όμως, ότι είμαι ένας καλός άνθρωπος με μεγάλη καρδιά και πως θα καταφέρουμε με κάποιον τρόπο να ξεπεράσουμε όλες αυτές τις ανοησίες, επειδή ως καλοί άνθρωποι αξίζουμε κάτι καλύτερο...

Οι Circle Jerks εμφανίζονται ζωντανά στο Gagarin 205 Live Music Space (Λιοσίων 205, Αθήνα) την Τετάρτη 17 Ιουνίου.