Brendan Canty: «Όσο δεν αγνοείς το ένστικτό σου, θα συνεχίσει να σου μιλάει!»

 

The Messthetics (Φωτογραφία: Shervin Lainez)

«Επίγονοι» των θρυλικών post-hardcore/art punk Fugazi, οι The Messthetics, συνοδευόμενοι από τον εξαιρετικό σαξοφωνίστα James Brandon Lewis, κινούνται σε εξίσου περιπετειώδη μουσική κατεύθυνση.

Θα τους απολαύσουμε στο πλαίσιο του πρώτου Scenius Sound το Σάββατο 24 Οκτωβρίου. Μια «γεύση» τού τι αναμένεται μάς δίνει ο Brendan Canty, ντράμερ του σχήματος.

Αν και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν απλώς ένα παράλληλο εγχείρημα του θρυλικού post-hardcore/art punk συγκροτήματος Fugazi, οι The Messthetics είναι παρ’ όλα αυτά στενά συνδεδεμένοι μαζί τους.

Με ποιους τρόπους αποτελούν συνέχεια και εξέλιξη των Fugazi και με ποια έννοια διαφοροποιούνται από αυτούς;

Σε ευχαριστώ που αφιέρωσες χρόνο για να συντάξεις τις ερωτήσεις! Δεν είναι εύκολη μορφή για τη διεξαγωγή μιας συνέντευξης, γι’ αυτό εκτιμώ την επιπλέον προσπάθεια.

Δεν ξέρω αν οι The Messthetics αποτελούν συνέχεια των Fugazi, πέρα ​​από το γεγονός ότι αποτελούν συνέχεια της μουσικής μου σχέσης με τον Joe Lally.

Κάναμε ένα διάλειμμα 15 ετών από τη συνεργασία μας. Γι’ αυτό και ήταν κάπως σαν αποκάλυψη όταν βρεθήκαμε ξανά με τον Anthony και νιώσαμε πως η χημεία ήταν ακόμα εκεί. Νιώθω ότι η μουσική μας σχέση δεν έχει αλλάξει καθόλου.

Και τώρα που ο James Brandon Lewis έχει ενταχθεί στο συγκρότημα και έχουμε δύο φωνές, η δουλειά μας θυμίζει περισσότερο αυτό που κάναμε στους Fugazi:

Να ανταποκρινόμαστε και να στηρίζουμε τους δύο πολύ ξεχωριστούς ήχους, ερμηνεύοντας τα συναισθήματα διαφορετικά κάθε βράδυ.

Ελπίζω αυτό να συνεχιστεί για πολύ, πολύ καιρό.

Το όνομα των The Messthetics -ένα έξυπνο λογοπαίγνιο, αν το αντιλαμβάνομαι σωστά- παραπέμπει τόσο στην αισθητική του «μπάχαλου» (ή ακόμα και του χάους) όσο και σε μια «ακατάστατη» αισθητική.

Θα ήθελες να αναπτύξεις την έννοια του «μπάχαλου» στο πλαίσιο της σύνθεσης και της ερμηνείας;

Μου άρεσε πολύ το όνομα, επειδή μας έδινε το ελεύθερο να κάνουμε φασαρία και να συμπεριφερόμαστε άτακτα. Μου έδινε την αίσθηση ότι είχαμε μεγάλα περιθώρια για πειραματισμό.

Δεν μπορώ όμως να διεκδικήσω εγώ τα εύσημα γι’ αυτό· το συγκρότημα Scritti Politti -ένα συγκρότημα της Rough Trade από τα τέλη της δεκαετίας του 1970- είχε ένα τραγούδι με τίτλο Messthetics, το οποίο ήταν ανέκαθεν από τα αγαπημένα μου.

Και στα τέσσερα άλμπουμ σας μέχρι σήμερα, εμποτίζετε την τζαζ με μια σχεδόν φρενήρη πανκ ενέργεια. Ποια είναι, κατά τη γνώμη σου, τα κοινά χαρακτηριστικά ή οι κοινές κατευθυντήριες αρχές της τζαζ και του πανκ;

Πιστεύω πως τα βασικά χαρακτηριστικά είναι, κυρίως, η προθυμία να αμφισβητήσουμε τη στατική σκέψη και να εγκαταλείψουμε τις παλιές ιδέες υπέρ των νέων.

Σε μουσικό επίπεδο, για εμάς είναι σημαντικό να εξελισσόμαστε συνεχώς και να παραμένουμε πιστοί στο ένστικτό μας. Θεωρώ ότι αυτό ισχύει εξίσου τόσο στο πανκ ροκ όσο και στην τζαζ.

Όσο δεν αγνοείς το ένστικτό σου, θα συνεχίσει να σου μιλάει!

Με αρκετές εξαιρετικές συνθέσεις, το ντεμπούτο άλμπουμ των The Messthetics, το οποίο κυκλοφόρησε το 2018, δίνει το στίγμα. Το Mythomania είναι ένα υπέροχο εναρκτήριο κομμάτι.

Ευχαριστώ. Λατρεύω πολύ αυτό το τραγούδι! 

Ποιοι είναι οι μύθοι που σε εμπνέουν περισσότερο στις μέρες μας, σε μια εποχή που κυριαρχούν η Τεχνητή Νοημοσύνη, οι ψευδείς ειδήσεις και η συστημική προπαγάνδα;

Αυτή είναι μια καλή ερώτηση, αλλά δεν ξέρω αν έχω μια καλή απάντηση.

Το σύστημα πεποιθήσεών μου επικεντρώνεται στην ιδέα ότι οι άνθρωποι πρέπει να εμφανίζονται ο ένας για τον άλλον. Σε δωμάτια, πρόσωπο με πρόσωπο. Αν το χάσουμε αυτό, θα διαλύσουμε την κοινωνία αμετάκλητα.

Τα Quantum Path και Crowds and Power αποτελούν εξαιρετικά δείγματα τζαζ με έντονα στοιχεία hardcore. Μέσα από ποια διαδικασία δημιουργήθηκαν;

Το Quantum Path ήταν το πρώτο τραγούδι το οποίο παίξαμε μαζί, και τα δύο αυτά κομμάτια τα είχε φέρει ο Anthony Pirog. Θυμάμαι μια πρώιμη ηχογράφηση του Quantum, κατά την οποία κατάλαβα ότι είχαμε βρει κάτι καλό.

Η «στρατολόγηση» του James Brandon Lewis, ενός εξαιρετικού σαξοφωνίστα, για τα δύο πιο πρόσφατα άλμπουμ των The Messthetics προσδίδει στον ήχο του συγκροτήματος μια μοναδική χροιά, πιο έντονα επηρεασμένη από την τζαζ - και ίσως ακόμη πιο φρενήρη.

Με ποιους τρόπους έχει επηρεάσει η παρουσία του τις προϋπάρχουσες καλλιτεχνικές δυναμικές του συγκροτήματος;

Ο James είναι ένας εκπληκτικός μουσικός, του οποίου η προσωπικότητα αντικατοπτρίζεται στον ήχο του. Στον μεγάλο, ζεστό και γεμάτο φιλοδοξία ήχο του.

Όταν εμφανίστηκε, ένιωσα ότι κατά κάποιον τρόπο προσέδωσε μεγαλύτερη εγκυρότητα στις μελωδίες του Αnthony.

Μερικές φορές ο ήχος της κιθάρας δεν εκλαμβάνεται ως όμορφος, αλλά όταν ο James και ο Anthony παίζουν αυτές τις μελωδίες σε απόλυτη σύμπνοια, είναι δύσκολο να μην αναγνωρίσει κάποιος την υπέροχη, αιθέρια ομορφιά τους.

Οι δυο τους εναρμονίζονται άψογα, με έναν πραγματικά υπέροχο τρόπο.

Το The Time is The Place είναι άλλη μια εξαιρετική σύνθεση. Πώς διαχειρίζεσαι τον χρόνο, τόσο σε καλλιτεχνικό όσο και σε καθημερινό επίπεδο;

Ο χρόνος θα κυλήσει έτσι κι αλλιώς. Κάποιες φορές τον παρακολουθούμε να περνά. Άλλες φορές τον καβαλάμε σαν κύμα. Στην πραγματικότητα, εξαρτάται από εμάς τους ίδιους να πλάσουμε τη ζωή μας. Αυτή είναι η αποστολή μας.

Deface the Currency - αυτό «προτρέπετε» τους ακροατές στο τελευταίο σας άλμπουμ. Σε ποιο «νόμισμα» αναφέρεται ο τίτλος και γιατί απαιτείται η «απαξίωσή» του;

Θα μπορούσε να είναι το οτιδήποτε, στην πραγματικότητα.

Όμως μου αρέσει να πιστεύω πως το «νόμισμα» είναι εκείνο στο οποίο αποδίδεις υπερβολική σημασία.

Αυτό θα μπορούσε να είναι το κομμάτι του εαυτού σου που είναι εμπορεύσιμο, ή εκείνο το κομμάτι του συγκροτήματος που καθορίζεται από την ένταξή του σε ένα συγκεκριμένο μουσικό είδος.

Ή μπορεί να είναι η εξωτερική σημασία με την οποία η αγορά προσπαθεί να εμποτίσει κάθε έργο τέχνης. Όλα αυτά είναι μια παγίδα για τον νου - και οφείλουμε να την υπερβούμε.

Υπό την πολεμοχαρή, ακροδεξιά διακυβέρνηση του Τραμπ, οι Η.Π.Α. πρέπει να αποτελούν ένα ζοφερό μέρος για να ζει κάποιος, τόσο σε πολιτισμικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.

Εντοπίζεις, ωστόσο, «θύλακες» πολιτισμικής και πολιτικής αντίστασης στη χώρα και, αν ναι, θα μπορούσες να κατονομάσεις ορισμένους από αυτούς;

Η Ουάσιγκτον είναι μια κόλαση βιβλικών διαστάσεων. Ο Τραμπ επιτίθεται σε κάθε θεσμό και επιχειρεί να οικειοποιηθεί και να δώσει το όνομά του στις αίθουσες συναυλιών μας, με ένα ακραίο φασιστικό στιλ.

Δεν επηρεάζει την καθημερινότητά μου, πέρα ​​από το ότι παρακολουθώ με τρόμο τους ανθρώπους γύρω από τον Τραμπ να εκτελούν τις εντολές του.

Πιστεύω πως δε θα κρατήσει για πολύ ακόμα, αλλά η κατάσταση θυμίζει πραγματικό σιδηροδρομικό ατύχημα.

Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου θα εμφανιστείτε ζωντανά για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο πλαίσιο του πρώτου Scenius Sound. Ποιες είναι οι προσδοκίες σας;

Δεν έχω πάει ποτέ στην Ελλάδα, αλλά έχω πολλούς υπέροχους Έλληνες φίλους. Ξέρω ότι οι άνθρωποι θα είναι καταπληκτικοί. Και πιστεύω πως θα φάω καλά και θα ακούσω υπέροχη ελληνική μουσική.

Πέρα από αυτό, ελπίζω απλώς να είναι ευνοϊκές όλες οι συνθήκες. Ανυπομονούμε πραγματικά να παίξουμε εκεί.

Σ’ ευχαριστώ πολύ!

Ευχαριστώ θερμά τον Csenge Hamod (Saudades Tourneen) για την καθοριστική συμβολή του στην πραγματοποίηση της συνέντευξης με τον Brendan Canty.

Οι The Messthetics and James Brandon Lewis εμφανίζονται ζωντανά, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο πλαίσιο του πρώτου Scenius Sound.

Πρόκειται για έναν «μονοήμερο εορτασμό της περιπετειώδους μουσικής, του αυτοσχεδιασμού και των καλλιτεχνικών ανταλλαγών», ο οποίος θα λάβει χώρα το Σάββατο 24 Οκτωβρίου στο ΠΛΥΦΑ, Κτίριο 7Α (Κορυτσάς 39, Βοτανικός).

Οι πόρτες ανοίγουν στις 18:30.

Οι Καλιφορνέζοι συνεχιστές του ψυχεδελικού ροκ Allah Las στο Gazarte (14 Σεπτεμβρίου)

 

Σχεδόν μια εικοσαετία από τον σχηματισμό τους, δεκαπέντε μετά την κυκλοφορία του καταιγιστικού εφτάιντσου ντεμπούτου τους και με ένα ολοκαίνουριο άλμπουμ, το Sirenas, οι Καλιφορνέζοι συνεχιστές του ψυχεδελικού ροκ, Allah Las, επιστρέφουν συναυλιακά στην Αθήνα στις 14 Σεπτεμβρίου. 

Μακριά από εφήμερες μόδες και έντονα επηρεασμένοι από το γκαράζ, το surf, την ψυχεδέλεια και τη φολκ, παράγουν συνθέσεις -άλλοτε ορχηστρικές άλλοτε με στίχους- που φέρουν το πάντα ιδιαίτερο προσωπικό στίγμα τους.

Τον Σεπτέμβριο του 2012, οι Allah Las κυκλοφορούν το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους, σε παραγωγή του Νick Waterhouse για την Innovative Leisure.

Σε κριτική στο Pitchfork, o εν λόγω δίσκος έχει περιγραφεί ως:

«Μια συλλογή από μελωδίες σε ελάσσονα κλίμακα, γεμάτες ονειροπόλα νοσταλγία και αβίαστη γοητεία, οι οποίες στοχάζονται απαλά πάνω στα συνηθισμένα θέματα που απασχολούν τους νέους άνδρες: το σεξ, την ελευθερία και τους τρόπους με τους οποίους το πρώτο μπορεί να επηρεάσει τη δεύτερη και το αντίστροφο».

Με έξι studio άλμπουμ και αδιάλειπτη συναυλιακή παρουσία διεθνώς,  οι Allah Las δεν επαναπαύ

ονται στις όποιες κατακτημένες μουσικές φόρμες, αλλά τείνουν να «ανοίγονται», να εξελίσσονται και να πειραματίζονται.

Υπό αυτήν την έννοια, το Sirenas ίσως αποτελεί το μέχρι στιγμής συνθετικό αποκορύφωμά τους.

Εδώ, η αφηγηματικότητά τους ξεδιπλώνεται με έναν αμιγώς ορχηστρικό τρόπο, και ηχεί πιθανόν πιο πειραματική και περιπτειώδης από ποτέ.

Το φάσμα επιρροών, ευρύ:

Οι «ψυλλιασμένοι» μουσικόφιλοι θα ανακαλύψουν ψήγματα από τους The Durutti Column, από τα σάουντρακ των Popol Vuh για τις ταινίες του Werner Herzog, και από το όραμα του Jacques Cousteau για τον υπο-ωκεάνειο Σιωπηλό Κόσμο.

Υποσυνείδητα ρυθμικά μοτίβα, «τα οποία γεννήθηκαν μέσα από χαλαρές συλλήψεις αλλά βιώθηκαν με βαθιά ένταση», ανοίγουν «δρόμους που προηγουμένως ήταν αδιανόητοι», διαβάζουμε στη σελίδα του συγκροτήματος στο Bandcamp.

Οι Allah Las εμφανίζονται ζωντανά στο Gazarte - Ground Stage (Βουτάδων 32-34, Γκάζι) τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου.

Ας απολαύσουμε μια μπάντα η οποία δεν αναμασά κάποιο «ενδοξο» μουσικό παρελθόν, αλλά ακριβώς επειδή το αγαπάει και το σέβεται, το αναδημιουργεί.

Opening act: NODA & THE PAPPAS.

Blag Dahlia: «Έχουμε φτάσει στη γραμμή του τερματισμού, κι όμως συνεχίζουμε να ροκάρουμε»

 

Dwarves (Φωτογραφία: KAZ)

Συχνά αυτοπροσδιοριζόμενοι ως «το μόνο πανκ συγκρότημα το οποίο έχει απομείνει», οι Βορειοαμερικανοί Dwarves επιστρέφουν την Τετάρτη 8 Ιουλίου στην Αθήνα στο πλαίσιο της 40ής επετείου τους.

Με αυτήν την αφορμή είχαμε μια απολαυστική συζήτηση με τον «αμετανόητα» προκλητικό frontman του σχήματος, Blag Dahlia.

Αρχικά ένα συγκρότημα γκαράζ ροκ με ψυχεδελικές πινελιές, οι Dwarves υιοθέτησαν αργότερα έναν ήχο πιο προσανατολισμένο στο πανκ.

Τα δύο τελευταία σας άλμπουμ, εξάλλου, επιδεικνύουν μια ποικιλόμορφη, ακόμη και εκλεπτυσμένη ηχητική παλέτα. Πώς προέκυψε αυτή η εξέλιξη;

Οι πρώτες συναυλίες που παρακολούθησα ως έφηβος ήταν πανκ συναυλίες. Εκείνο το πνεύμα προσπαθούσαμε πάντα να μεταδώσουμε.

Ωστόσο, η μουσική την οποία αγαπούσαμε ήταν το γκαράζ ροκ της δεκαετίας του 1960· είχε περισσότερο χαρακτήρα από μεγάλο μέρος της πανκ σκηνής.

Έτσι, όταν μπήκαμε στη διαδικασία να ηχογραφήσουμε, το ύφος μας ήταν εκείνο του γκαράζ ροκ, του ροκαμπίλι, ακόμα και του doo-wop.

Όταν, όμως, αρχίσαμε να παίζουμε ζωντανά, ο ήχος αυτός μάς φάνηκε αδύναμος, οπότε απλώς ανεβάσαμε την ταχύτητα του γκαράζ ροκ μέχρι που μετατράπηκε σε πανκ.

Όταν είχαμε πια φτιάξει το Blood Guts & Pussy, άκουγα μόνο δίσκους χιπ-χοπ, επειδή οι πανκ δίσκοι ήταν υπερβολικά προβλέψιμοι, ενώ οι μέταλ δεν είχαν ποτέ καθόλου «swing».

Καθώς περνούσαν τα χρόνια, η ηχητική μας παλέτα διαρκώς εμπλουτιζόταν, ενώ οι μουσικοί και οι παραγωγοί με τους οποίους συνεργαζόμασταν γίνονταν όλο και καλύτεροι.

Πλέον, οι Dwarves είναι ένα υπέροχο, αταξινόμητο μίγμα ειδών, με έναν τεράστιο «στρατό» συνεργατών από τον οποίο μπορούμε να αντλήσουμε στοιχεία.

Παρ’ όλα αυτά, ανέκαθεν διατηρούσες μια προκλητική, φαινομενικά (αυτο)καταστροφική και υπερσεξουαλικοποιημένη εικόνα/στάση, τόσο πάνω στη σκηνή όσο και έξω από αυτήν.

Ήταν μια επιλογή μελετημένη ή αυθόρμητη, επηρεασμένη από την ιδιοσυγκρασία των μελών του συγκροτήματος;

Όπως συμβαίνει με όλα, πρόκειται για έναν συνδυασμό παραγόντων. Πράγματι είμαστε έτσι από πολλές απόψεις. Από πολλές άλλες, είναι απλώς ένα σόου.

Πρέπει να πλησιάσεις για να καταλάβεις τι συμβαίνει, και το να πλησιάσεις ενέχει κινδύνους.

Ποτέ δε θελήσαμε να γίνουμε οι κολλητοί όλων. Είμαστε ένα πανκ συγκρότημα, ακόμα και ανάμεσα σε άλλα πανκ συγκροτήματα.

Από την άποψη της διάρκειας, το Blood Guts & Pussy, το ντεμπούτο των Dwarves στην Sub Pop, ίσα που μπορεί να χαρακτηριστεί «άλμπουμ». Κρίθηκε, ωστόσο, ιδιαίτερα προκλητικό λόγω της απεικόνισης γυναικείου γυμνού.

Η απεικόνιση επανέρχεται ως μοτίβο και σε άλλα άλμπουμ σας. Έχετε, λοιπόν, επικριθεί πως αντικειμενοποιείτε το γυναικείο σώμα -ακόμα και για σεξισμό-, μια κριτική την οποία τείνω να συμμερίζομαι. Ποια είναι η γνώμη σου σχετικά;

Το γεγονός ότι η γύμνια θεωρείται προσβλητική λέει πολλά για το ροκ εντ ρολ και, ειδικότερα, για τις Η.Π.Α. Γιατί; Όλοι έχουν πουλί ή μουνί, όλοι θέλουν πουλί ή μουνί.

Γιατί να μην μπορείς να πεις τις λέξεις, γιατί να μην μπορείς να δείξεις τις εικόνες;

Οι μουσικοί αυτολογοκρίνονται και στη συνέχεια θεωρούν τους εαυτούς τους πιο σοβαρούς από εκείνους που δεν το κάνουν.

Οι φαν λαμβάνουν μια αποδυναμωμένη εκδοχή των σκέψεων του καλλιτέχνη, ενώ οι επαγγελματίες του μάρκετινγκ και της διαφήμισης είναι ικανοποιημένοι, καθώς η προσέγγιση αυτή είναι πιο ασφαλής.  

Οι Dwarves αποτυπώνουν αυτά τα οποία πραγματικά σκεφτόμαστε στα τραγούδια και στα εξώφυλλά μας. Αν αυτό προκαλεί σοκ, λέει περισσότερα για το πόσο βαρετοί είναι όλοι οι άλλοι παρά για το πόσο προκλητικοί είμαστε εμείς.

«Ναι, είμαι αμετανόητος / Και δεν το μετανιώνω/ Δεν υπάρχει άλλος τρόπος/ Ναι, είμαι αμετανόητος/ Και χαίρομαι που το είπα/ Δεν υπάρχει τίποτα για να σωθεί», τραγουδάς στο Unrepentant από το The Dwarves Are Young and Good Looking.

Ποια είναι η σημασία τού να παραμένει κάποιος αμετανόητος;

Η μετάνοια είναι μια κατεξοχήν χριστιανική έννοια. Δεν οφείλεις να διαπράττεις αμαρτίες, αλλά όλοι το κάνουν· επομένως, οφείλεις τουλάχιστον να νιώθεις άσχημα για όσα έχεις κάνει.

Δε ζητάμε ούτε άδεια, ούτε συγχώρεση. Αναλαμβάνουμε την ευθύνη για τα λάθη μας και τα απολαμβάνουμε. Μάνατζμεντ; Δεν το χρειαζόμαστε. Αποδοχή, επιτυχία, εμπορικότητα - στ’ αρχίδια μας, ποιος νοιάζεται;

Παραδόξως, αυτή ακριβώς η στάση είναι ο λόγος για τον οποίο ο κόσμος εξακολουθεί να μας αγαπά και που μπορούμε ακόμα να πληρωνόμαστε για να φτιάχνουμε μουσική.

Είναι ο λόγος που συνεχίζουμε να διασκεδάζουμε παίζοντας ζωντανά και ηχογραφώντας δίσκους. Έχουμε φτάσει στη γραμμή του τερματισμού, κι όμως συνεχίζουμε να ροκάρουμε ακάθεκτοι.

Τι θα έσωζες τώρα, αν σου ζητείτο να το κάνεις;

Υποθέτω εκείνη την ανεξαρτησία η οποία συνδυάζεται με το να διευθύνεις τη δική σου δισκογραφική εταιρεία και να κατέχεις τις πρωτότυπες ηχογραφήσεις (masters) και τα δικαιώματα έκδοσης της μουσικής σου.

Ξέρω τόσα συγκροτήματα της εποχής μας που παίρνουν κάτι ψίχουλα από πνευματικά δικαιώματα -ή και τίποτα απολύτως-, με τους δίσκους τους να έχουν εξαντληθεί και κανέναν στην εταιρεία ή στο μάνατζμεντ να μην απαντά στα τηλεφωνήματά τους.

Νόμιζαν ότι ήταν έξυπνοι με εκείνο το συμβόλαιο με τη δισκογραφική, αλλά η μοίρα παίζει σκληρά παιχνίδια, έτσι δεν είναι;

Το μελαγχολικό I Had a Dream από το πιο πρόσφατο άλμπουμ των Dwarves, Keep It Reel, το οποίο θυμίζει τον μακαρίτη Louis Tillett, συγκαταλέγεται στις καλύτερες συνθέσεις σου.

Ποια είναι τα πιο τρελά σου όνειρα και ποιοι οι χειρότεροι εφιάλτες σου στις μέρες μας;

Δεν είμαι εξοικειωμένος με τον Louis Tillett. Με εκείνο το κομμάτι προσπαθούσαμε να διοχετεύσουμε κάτι που να θυμίζει περισσότερο τον Howlin’ Wolf ή τον Rev. Gary Davis.

Κάθε στίχος σε εκείνο το τραγούδι αφορά την υπερβολή: πρώτα το σεξ, μετά τα ναρκωτικά, μετά τη βία, μετά τη θρησκεία, μετά τη φυγή.

Όλα τους πράγματα στα οποία ονειρευόμαστε να έχουμε ό,τι επιθυμούμε, ακόμα κι όταν αυτό έρχεται σε αντίθεση με κάτι άλλο που επίσης θέλουμε.

Όσο για τα όνειρά μου αυτές τις μέρες, είναι τόσο παρακμιακά όσο ποτέ· απλώς δεν έχω την ενέργεια να κάνω τόσα πολλά από αυτά πραγματικότητα!

Αν όντως είστε «το μόνο πανκ συγκρότημα το οποίο έχει απομείνει», όπως συχνά -ίσως με αυτοσαρκαστική διάθεση- υποστηρίζεις, ποιος είναι ο ορισμός σου για το πανκ το 2026;

Έχει μέλλον ή πρόκειται απλώς για ένα μουσειακό έκθεμα, προορισμένο για τους μουσικολόγους του μέλλοντος;

Πλέον αποτελεί ουσιαστικά ένα ξεχωριστό είδος, ενώ όταν ξεκινήσαμε ήταν περισσότερο ένας τρόπος να κάνεις πράγματα. Κάποια στιγμή, το πανκ άρχισε να χαρακτηρίζεται από έντονη κριτική διάθεση και να εστιάζει στην ταυτότητα.

Το χέβι μέταλ εξελίχθηκε στην πιο διασκεδαστική εκδοχή της ροκ μουσικής, αν και, για τα δικά μου αυτιά, και τα δύο είδη είναι σχεδόν αδύνατο να τα ακούσει κανείς.

Ο ορισμός μου για το πανκ ροκ είναι να κάνεις αυτό το οποίο θέλεις και να ζεις τη δική σου ζωή. Όχι να προσπαθείς να εξοστρακίσεις όποιον δε φτάνει τα επίπεδα της απόλυτης ηθικής.

Για τους ανθρώπους της γενιάς μου, ήταν επίσης συνδεδεμένο με τον ηδονισμό, το σεξ, τα ναρκωτικά και τη βία, αλλά δεν είναι απαραίτητο να είναι έτσι. Απλώς έχει περισσότερη πλάκα με αυτόν τον τρόπο...

Μιλώντας για το μέλλον, οι Η.Π.Α., υπό την επικίνδυνη, αλλοπρόσαλλη και μεγαλομανή διακυβέρνηση του Τραμπ, γίνονται μέρα με τη μέρα όλο και πιο δυστοπικές και φασιστικές.

Πώς αντιμετωπίζεται αυτή η τάση, η οποία απειλεί να αποσταθεροποιήσει ολόκληρο τον κόσμο;

Οι Dwarves δεν είναι πολιτικοποιημένο συγκρότημα, οπότε δεν καταπιανόμαστε με τέτοια ζητήματα στη μουσική μας.

Προσωπικά, πάντως, θεωρώ τον Τραμπ το χειρότερο είδος φασίστα: εκείνον που δεν ξέρει καν να γράψει σωστά τη λέξη, πόσο μάλλον να αντιληφθεί ότι είναι ο ίδιος φασίστας.

Η κατάφωρη ανικανότητα αυτού του καθεστώτος με εξοργίζει, γιατί διακυβεύεται η ίδια η τύχη του πλανήτη. Στον βωμό της απληστίας θα θυσιάσουν όλους εμάς, και είναι τόσο ανόητοι που θα καταστρέψουν και τους εαυτούς τους στην πορεία.

Οι παλαιότερες γενιές όντως απογοήτευσαν τις νεότερες σε πολιτικό επίπεδο, αλλά οι Dwarves δε θα σας απογοητεύσουν ποτέ. Είμαστε μια αυτάρκης μονάδα - ένδοξοι, τέλειοι από κάθε άποψη και προικισμένοι σαν επιβήτορες.

Ο χρόνος μπορεί να μας κάνει σοφότερους -ή και όχι-, σίγουρα, όμως, μας φθείρει. Τι σημαίνει σοφία για εσένα;

Πώς διαχειρίζεσαι το πέρασμα του χρόνου και ποια είναι η στάση σου απέναντι στις επετείους - και  συγκεκριμένα έναντι της 40ής επετείου των Dwarves, στο πλαίσιο της οποίας θα εμφανιστείτε ζωντανά στην Αθήνα την Τετάρτη 8 Ιουλίου;

Παίξαμε στην Ελλάδα για πρώτη φορά πριν από λίγα μόλις χρόνια και το λάτρεψα! Οι γάτες στους δρόμους είναι ό,τι καλύτερο· με «υιοθέτησε» μια αδέσποτη στον Παρθενώνα, ήταν κάτι μαγικό.

Ο παππούς μου καταγόταν από ένα από τα νησιά, οπότε όλοι εκεί μοιάζουν σαν πιθανοί συγγενείς.

Τα σαράντα χρόνια των Dwarves υπήρξαν πραγματικά γεμάτα ικανοποίηση,  αν και κατά καιρούς φτάσαμε στα όρια της απόγνωσης.

Έχουμε δώσει πάνω από 1.300 συναυλίες από τότε που ξεκινήσαμε, έχουμε κυκλοφορήσει δεκαοκτώ ολοκληρωμένους δίσκους και μας έχουν πάρει πίπα σε πέντε ηπείρους.

Ήταν τόσο διασκεδαστικό, που μακάρι να μπορούσα να το θυμηθώ.

Αν έχω αποκομίσει κάποια σοφία, είμαι ευγνώμων επειδή εξακολουθώ να παίζω μουσική με τους καλύτερούς μου φίλους:

Τους Rex Everything, Snupac, Ginger, παλιούς αγαπημένους συνεργάτες όπως οι Saltpeter, Fresh Prince of Darkness, Mike Pygmie, HeWhoCanNotBeNamed, Andy Now, και όλους τους υπόλοιπους.

Και θα τα ξαναέκανα όλα από την αρχή.

Οι Dwarves εμφανίζονται ζωντανά την Τετάρτη 8 Ιουλίου στο Gazarte - Ground Stage (Βουτάδων 32-34, Γκάζι).