Doro Pesch: «Το heavy metal είναι η ελευθερία να κάνω ό,τι νιώθω»

 

Η Doro Pesch, η αδιαφιλονίκητη «βασίλισσα» του heavy metal, καταφθάνει στην Ελλάδα με το σχήμα της για δυο μοναδικές συναυλίες σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη (9 και 10 Οκτωβρίου, αντίστοιχα).

Με αυτήν την αφορμή, συνομιλούμε μαζί της, και εμπνεόμαστε από την χειμαρρώδη θετική ενέργεια που αποπνέει.

Με χαροποιεί και με τιμά το γεγονός ότι κουβεντιάζουμε. Λάμπεις! Πώς τα καταφέρνεις;

Όταν κουβεντιάζω για μουσική, αισθάνομαι πολύ ευτυχισμένη και ο ερχομός μας στην Ελλάδα είναι κάτι πολύ συναρπαστικό!

Ας επιστρέψουμε, όμως, λιγάκι στο παρελθόν. Πώς πρωτομπήκες στον κόσμο του heavy metal, κυρίως; Ποιο υπήρξε το αρχικό ερέθισμα;

Ήμουν τριών χρονών όταν άκουγα, ξανά και ξανά, ένα τραγούδι σε μια εποχή κατά την οποία δεν υπήρχε ακόμα heavy metal - ένα τραγούδι δυνατό, γεμάτο ενέργεια: το Lucille του Little Richard. Με ενέπνευσε, όπως και πολλούς άλλους.

Σε ηλικία τριών ετών, λοιπόν, ήθελα να γίνω τραγουδίστρια. Κι όταν έφτασα στα δεκαπέντε ή δεκαέξι, η metal σκηνή αναπτυσσόταν σιγά σιγά και σχημάτισα την πρώτη μου μπάντα, τους Snakebite.

Mε τους οποίους παίζατε garage.

Αρχίζαμε να μαθαίναμε να παίζουμε όργανα. Το λάτρεψα, και ήξερα ότι αυτό ήθελα να κάνω για την υπόλοιπη ζωή μου.

Κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 1980, η πρώτη συναυλία που παρακολούθησα ήταν των Whitesnake. Ήταν εκπληκτική. Η επόμενη ήταν των Judas Priest με σαπόρτ τους Accept. Η τρίτη ήταν του θρυλικού Ronny James Dio.

Σταδιακά, συμμετείχα σε διάφορα συγκροτήματα, ένα από τα οποία ήταν οι Warlock. Υπήρχε μαγεία!

Ηχογραφήσαμε το πρώτο μας ντέμο και αποκτήσαμε ένα μικρό φαν κλαμπ. Στη Γερμανία την εποχή εκείνη δεν υπήρχαν μουσικά έντυπα για το heavy metal, όπως συνέβαινε στη Μεγάλη Βρετανία ή την Ολλανδία, αλλά φανζίν.

Στην ψηιφιακή εποχή μας μού λείπει η αίσθηση, η μυρωδιά και η αυθεντικότητα του μουσικού εντύπου.

Έχεις απόλυτο δίκο, Γιάννη. Διασκεδάζαμε τόσο, σε καθημερινή βάση.

Ο τύπος από το φαν κλαμπ μας, λοιπόν, έστειλε το ντέμο μας, και σε μερικές εβδομάδες είχαμε προσφορές από ανεξάρτητες δισκογραφικές εταιρείες.

Τα περισσότερα μέλη της μπάντας λάτρευαν την ιδέα να βγάλουμε δίσκο, κι έτσι προέκυψε το ντεμπούτο των Warlock το 1983-84. Έκτοτε, όπως πιθανόν ξέρεις, ακολούθησαν και άλλοι δίσκοι. Βρεθήκαμε στον σωστό χρόνο στο σωστό μέρος.

Ανέκαθεν ήθελα να δημιουργώ ενδυναμωτική μουσική με πολλή ενέργεια.. Για μένα, το heavy metal είναι η ελευθερία να κάνω ό,τι νιώθω και θέλω να πω, χωρίς να συγκρατούμαι.

Υπήρξαμε κομμάτι της heavy metal σκηνής χωρίς να το έχουμε συνειδητοποιήσει. Απλώς κάναμε αυτό το οποίο θέλαμε. Ήθελα δυνατές, θορυβώδεις, ψυχωμένες καταστάσεις που να καλύπτουν όλο το εύρος της ανθρώπινης φύσης.

Θεωρώ αξιοθαύμαστο το ότι κατάφερες να διεκδικήσεις και να κατακτήσεις τον χώρο σου ως γυναίκα σε ένα πολύ ανδροκρατούμενο μουσικό είδος και σε μια εξαιρετικά ανδροκρατούμενη βιομηχανία.

Πού αποδίδεις αυτήν την έκβαση, αυτό το επίτευγμα από πλευράς σου σε εκείνη, την πρώτη περίοδο, αλλά και στα κατοπινά χρόνια;

Γιάννη, ποτέ δε σκέφτηκα πως ήμουν κοπέλα, Ήμουν απλώς η τραγουδίστρια των Warlock, έκανα ό,τι αισθανόμουν και πάντα έδινα το 110% των δυνάμεών μου.

Ήταν πολύ δύσκολο να παλέψεις για να βγάλεις έναν δίσκο, να πας σε περιοδεία. Απαιτούσε σκληρή δουλειά.

Ως γυναίκα, πάντα με υποστήριζαν ένας σωρός σπουδαίοι άνθρωποι, όπως ο Lemmy ή o Dio. Η πρώτη μου περιοδεία ήταν με τους Judas Priest.

Μόνο πολύ αργότερα εντυπωσιάστηκα όταν διάφοροι άνθρωποι μου επεσήμαναν ότι ήμουν η πρώτη γυναίκα τραγουδίστρια heavy metal συγκροτήματος επί σκηνής.

Το να είσαι μουσικός είναι πάντα ένας αγώνας. Δεν έχει σημασία αν είσαι άντρας ή γυναίκα ή ποια είναι η καταγωγή σου. Με κάθε τραγούδι, κάθε δίσκο, κάθε περιοδεία βάζεις το κεφάλι σου στον ντορβά.

Επιπλέον, πάντα είχα εξαιρετική σχέση με τους φαν.

Θα στο ρωτούσα, επειδή ακριβώς μπορεί αυτή η σχέση να σε βοήθησε να διασφαλίσεις τη θέση σου.

Θα σου πω μια μικρή ιστορία.

Όταν κάναμε πρόβες με τους Snakebite, τα μισά μέλη τους με ήθελαν ως τραγουδίστρια. Αυτό ήθελαν και οι φαν οι οποίοι άραζαν στον χώρο των προβών και τον κατέκλυζαν, διασκέδαζαν και έκαναν head-banging.

Ο χώρος αυτός βρισκόταν σε ένα παλιό εργοστάσιο, όπου επίσης έκαναν πρόβες πεντακόσια συγκροτήματα.

Κι έτσι, έγινα η τραγουδίστρια της πρώτης μου μπάντας. Μεταπείστηκαν, επίσης, και τα μέλη των Snakebite τα οποία είχαν αρχικά αντίθετη γνώμη. Μόνο για δύο ημέρες χρειάστηκε να αποδείξω ποια ήμουν.

Είναι, εξάλλου, διασκεδαστικό να αποδέχεσαι την πρόκληση και να δίνεις όλο σου το είναι.

Πρόκειται για ένα σπουδαίο συναίσθημα, το καλύτερο στον κόσμο. Έπειτα, μπορείς να κοιμηθείς καλά, επειδή δούλεψες σκληρά όλη την ημέρα - για τον εαυτό σου, για την μπάντα, για μια συναυλία. Εξουθενωμένος, αλλά αυτή είναι η ανταμοιβή σου.

Μετά, έχεις έμπνευση και κίνητρο να βγεις στη σκηνή την επόμενη ημέρα και να τα πας καλύτερα, να δίνεις το καλύτερο σόου κάθε βραδιά.

Δεν ταιριάζει, όμως, σε όλους αυτή η συνθήκη. Είναι πολύ απαιτητική για το μυαλό και για το σώμα σου.

Κάποια μέλη ενός από τα συγκροτήματα στα οποία συμμετείχα μου είπαν σε κάποια φάση ότι δεν αντέχουν άλλο, πως ήθελαν να γυρίσουν σπίτι τους για να ξεκουραστούν.

Εγώ, ωστόσο, ζω για τη μουσική και ποτέ δεν είχα την πρόθεση να κάνω οικογένεια.

Δε σου έχει λείψει κάτι τέτοιο;

Όχι.

Οι φαν, το συγκροτήματα το συνεργείο της περιοδείας είναι η οικογένειά μου, και τους φροντίζω. Μου λείπουν τα κατοικίδια, όμως. Λατρεύω τα άλογα και τα σκυλιά. Έχω και πολλούς φίλους, ενώ συνδράμω διάφορες οργανώσεις.

Έχοντας κυκλοφορήσει τουλάχιστον είκοσι άλμπουμ μέχρι σήμερα, ποια είναι η μεγαλύτερη δημιουργική πρόκληση την οποία έχεις αντιμετωπίσει όλα αυτά τα χρόνια;

Θεωρούσα πως το heavy metal θα είχε πάντα ανοδική πορεία, οπότε η ανάληψη των ηνίων από το grunge τη δεκαετία του 1990 αποτέλεσε ένα σοκ.

Πήγα, λοιπόν, σε μια αμερικανική δισκογραφική εταιρεία με υλικό για έναν δίσκο, πολλές ιδέες για βίντεο, και θεωρώντας ότι θα προέκυπταν πολλά χιτ σινγκλ.

«Θα είναι grunge, όμως;» με ρώτησαν. Η μονολεκτική μου απάντηση ήταν «όχι». «Επομένως, δεν μπορούμε να κυκλοφορήσουμε τον δίσκο», μου είπαν. «Θα πρέπει να τον ακούσετε», αντέδρασα.

«Αν δεν ηχεί σαν grunge, δεν μπορούμε να τον βγάλουμε», επέμειναν.

Κατά τη γνώμη σου ως μουσικού, τραγουδίστριας και ακροάτριας, έχει στις μέρες μας το heavy metal κάτι -ή πολλά- να προσφέρει;

Από το 2000 και εξής βρίσκεται ξανά σε ανοδική πορεία, είναι πλέον σχεδόν όσο σπουδαίο ήταν στη δεκαετία του ’80.και είναι εκπληκτικό να είμαι κομμάτι του. Όλα τα metal φεστιβάλ είτε είναι sold out, είτε πηγαίνουν πολύ καλά.

Ήθελα να σε ρωτήσω κάτι ακόμα. Το Warriors of the Sea, το πιο πρόσφατο άλμπουμ σου, είναι εμπνευσμένο από τους/αφιερωμένο στους πειρατές.

Πού οφείλεται η τρυφερότητά σου απέναντι στους πειρατές και τους πολεμιστές, γενικότερα;

Πάντοτε διαπνεόμουν από μαχητικό πνεύμα, από την ανάγκη να μάχομαι για όσα πιστεύω, για όσα αξίζουν τον κόπο.

Ανέκαθεν, επίσης, ήθελα να διοργανώσω μια heavy metal κρουαζιέρα, κάτι το οποίο κατάφερα για πρώτη φορά πέρυσι στον Ρήνο, στη Γερμανία. Ντυθήκαμε, μάλιστα, με πειρατικές στολές, όπως και κάποιοι και κάποιες από τους/τις φαν.

Το καινούριο μου άλμπουμ, το οποίο θα τιτλοφορείται Wild at heart, θα κυκλοφορήσει στις 11 Δεκεμβρίου και σίγουρα θέλω να παίξω κάποια από τα τραγούδια του και στις συναυλίες στην Ελλάδα. Πρώτα, όμως, θα κυκλοφορήσουν κάποια σινγκλ.

Τα λέμε στην Ελλάδα, λοιπόν.

Θα έρθεις σε κάποια από τις συναυλίες;

Ζω στην Αθήνα, οπότε θα έρθω στις 9 Οκτωβρίου.

Ευχαριστώ θερμά τον Markus Müller, μάνατζερ της Doro Pesch, για την καθοριστική συμβολή του στην υλοποίηση της συνέντευξης.

Η Doro Pesch εμφανίζεται ζωντανά την Παρασκευή 9 Οκτωβρίου στο Fuzz Club (Πειραιώς 209 & Πατριάρχου Ιωακείμ 1, Ταύρος).

Το Σάββατο 10 Οκτωβρίου «μετακομίζει» στη Θεσσαλονίκη, στο Principal Mylos Complex (Ανδρέα Γεωργίου 56).

Brendan Canty: «Όσο δεν αγνοείς το ένστικτό σου, θα συνεχίσει να σου μιλάει!»

 

The Messthetics (Φωτογραφία: Shervin Lainez)

«Επίγονοι» των θρυλικών post-hardcore/art punk Fugazi, οι The Messthetics, συνοδευόμενοι από τον εξαιρετικό σαξοφωνίστα James Brandon Lewis, κινούνται σε εξίσου περιπετειώδη μουσική κατεύθυνση.

Θα τους απολαύσουμε στο πλαίσιο του πρώτου Scenius Sound το Σάββατο 24 Οκτωβρίου. Μια «γεύση» τού τι αναμένεται μάς δίνει ο Brendan Canty, ντράμερ του σχήματος.

Αν και σε καμία περίπτωση δεν αποτελούν απλώς ένα παράλληλο εγχείρημα του θρυλικού post-hardcore/art punk συγκροτήματος Fugazi, οι The Messthetics είναι παρ’ όλα αυτά στενά συνδεδεμένοι μαζί τους.

Με ποιους τρόπους αποτελούν συνέχεια και εξέλιξη των Fugazi και με ποια έννοια διαφοροποιούνται από αυτούς;

Σε ευχαριστώ που αφιέρωσες χρόνο για να συντάξεις τις ερωτήσεις! Δεν είναι εύκολη μορφή για τη διεξαγωγή μιας συνέντευξης, γι’ αυτό εκτιμώ την επιπλέον προσπάθεια.

Δεν ξέρω αν οι The Messthetics αποτελούν συνέχεια των Fugazi, πέρα ​​από το γεγονός ότι αποτελούν συνέχεια της μουσικής μου σχέσης με τον Joe Lally.

Κάναμε ένα διάλειμμα 15 ετών από τη συνεργασία μας. Γι’ αυτό και ήταν κάπως σαν αποκάλυψη όταν βρεθήκαμε ξανά με τον Anthony και νιώσαμε πως η χημεία ήταν ακόμα εκεί. Νιώθω ότι η μουσική μας σχέση δεν έχει αλλάξει καθόλου.

Και τώρα που ο James Brandon Lewis έχει ενταχθεί στο συγκρότημα και έχουμε δύο φωνές, η δουλειά μας θυμίζει περισσότερο αυτό που κάναμε στους Fugazi:

Να ανταποκρινόμαστε και να στηρίζουμε τους δύο πολύ ξεχωριστούς ήχους, ερμηνεύοντας τα συναισθήματα διαφορετικά κάθε βράδυ.

Ελπίζω αυτό να συνεχιστεί για πολύ, πολύ καιρό.

Το όνομα των The Messthetics -ένα έξυπνο λογοπαίγνιο, αν το αντιλαμβάνομαι σωστά- παραπέμπει τόσο στην αισθητική του «μπάχαλου» (ή ακόμα και του χάους) όσο και σε μια «ακατάστατη» αισθητική.

Θα ήθελες να αναπτύξεις την έννοια του «μπάχαλου» στο πλαίσιο της σύνθεσης και της ερμηνείας;

Μου άρεσε πολύ το όνομα, επειδή μας έδινε το ελεύθερο να κάνουμε φασαρία και να συμπεριφερόμαστε άτακτα. Μου έδινε την αίσθηση ότι είχαμε μεγάλα περιθώρια για πειραματισμό.

Δεν μπορώ όμως να διεκδικήσω εγώ τα εύσημα γι’ αυτό· το συγκρότημα Scritti Politti -ένα συγκρότημα της Rough Trade από τα τέλη της δεκαετίας του 1970- είχε ένα τραγούδι με τίτλο Messthetics, το οποίο ήταν ανέκαθεν από τα αγαπημένα μου.

Και στα τέσσερα άλμπουμ σας μέχρι σήμερα, εμποτίζετε την τζαζ με μια σχεδόν φρενήρη πανκ ενέργεια. Ποια είναι, κατά τη γνώμη σου, τα κοινά χαρακτηριστικά ή οι κοινές κατευθυντήριες αρχές της τζαζ και του πανκ;

Πιστεύω πως τα βασικά χαρακτηριστικά είναι, κυρίως, η προθυμία να αμφισβητήσουμε τη στατική σκέψη και να εγκαταλείψουμε τις παλιές ιδέες υπέρ των νέων.

Σε μουσικό επίπεδο, για εμάς είναι σημαντικό να εξελισσόμαστε συνεχώς και να παραμένουμε πιστοί στο ένστικτό μας. Θεωρώ ότι αυτό ισχύει εξίσου τόσο στο πανκ ροκ όσο και στην τζαζ.

Όσο δεν αγνοείς το ένστικτό σου, θα συνεχίσει να σου μιλάει!

Με αρκετές εξαιρετικές συνθέσεις, το ντεμπούτο άλμπουμ των The Messthetics, το οποίο κυκλοφόρησε το 2018, δίνει το στίγμα. Το Mythomania είναι ένα υπέροχο εναρκτήριο κομμάτι.

Ευχαριστώ. Λατρεύω πολύ αυτό το τραγούδι! 

Ποιοι είναι οι μύθοι που σε εμπνέουν περισσότερο στις μέρες μας, σε μια εποχή που κυριαρχούν η Τεχνητή Νοημοσύνη, οι ψευδείς ειδήσεις και η συστημική προπαγάνδα;

Αυτή είναι μια καλή ερώτηση, αλλά δεν ξέρω αν έχω μια καλή απάντηση.

Το σύστημα πεποιθήσεών μου επικεντρώνεται στην ιδέα ότι οι άνθρωποι πρέπει να εμφανίζονται ο ένας για τον άλλον. Σε δωμάτια, πρόσωπο με πρόσωπο. Αν το χάσουμε αυτό, θα διαλύσουμε την κοινωνία αμετάκλητα.

Τα Quantum Path και Crowds and Power αποτελούν εξαιρετικά δείγματα τζαζ με έντονα στοιχεία hardcore. Μέσα από ποια διαδικασία δημιουργήθηκαν;

Το Quantum Path ήταν το πρώτο τραγούδι το οποίο παίξαμε μαζί, και τα δύο αυτά κομμάτια τα είχε φέρει ο Anthony Pirog. Θυμάμαι μια πρώιμη ηχογράφηση του Quantum, κατά την οποία κατάλαβα ότι είχαμε βρει κάτι καλό.

Η «στρατολόγηση» του James Brandon Lewis, ενός εξαιρετικού σαξοφωνίστα, για τα δύο πιο πρόσφατα άλμπουμ των The Messthetics προσδίδει στον ήχο του συγκροτήματος μια μοναδική χροιά, πιο έντονα επηρεασμένη από την τζαζ - και ίσως ακόμη πιο φρενήρη.

Με ποιους τρόπους έχει επηρεάσει η παρουσία του τις προϋπάρχουσες καλλιτεχνικές δυναμικές του συγκροτήματος;

Ο James είναι ένας εκπληκτικός μουσικός, του οποίου η προσωπικότητα αντικατοπτρίζεται στον ήχο του. Στον μεγάλο, ζεστό και γεμάτο φιλοδοξία ήχο του.

Όταν εμφανίστηκε, ένιωσα ότι κατά κάποιον τρόπο προσέδωσε μεγαλύτερη εγκυρότητα στις μελωδίες του Αnthony.

Μερικές φορές ο ήχος της κιθάρας δεν εκλαμβάνεται ως όμορφος, αλλά όταν ο James και ο Anthony παίζουν αυτές τις μελωδίες σε απόλυτη σύμπνοια, είναι δύσκολο να μην αναγνωρίσει κάποιος την υπέροχη, αιθέρια ομορφιά τους.

Οι δυο τους εναρμονίζονται άψογα, με έναν πραγματικά υπέροχο τρόπο.

Το The Time is The Place είναι άλλη μια εξαιρετική σύνθεση. Πώς διαχειρίζεσαι τον χρόνο, τόσο σε καλλιτεχνικό όσο και σε καθημερινό επίπεδο;

Ο χρόνος θα κυλήσει έτσι κι αλλιώς. Κάποιες φορές τον παρακολουθούμε να περνά. Άλλες φορές τον καβαλάμε σαν κύμα. Στην πραγματικότητα, εξαρτάται από εμάς τους ίδιους να πλάσουμε τη ζωή μας. Αυτή είναι η αποστολή μας.

Deface the Currency - αυτό «προτρέπετε» τους ακροατές στο τελευταίο σας άλμπουμ. Σε ποιο «νόμισμα» αναφέρεται ο τίτλος και γιατί απαιτείται η «απαξίωσή» του;

Θα μπορούσε να είναι το οτιδήποτε, στην πραγματικότητα.

Όμως μου αρέσει να πιστεύω πως το «νόμισμα» είναι εκείνο στο οποίο αποδίδεις υπερβολική σημασία.

Αυτό θα μπορούσε να είναι το κομμάτι του εαυτού σου που είναι εμπορεύσιμο, ή εκείνο το κομμάτι του συγκροτήματος που καθορίζεται από την ένταξή του σε ένα συγκεκριμένο μουσικό είδος.

Ή μπορεί να είναι η εξωτερική σημασία με την οποία η αγορά προσπαθεί να εμποτίσει κάθε έργο τέχνης. Όλα αυτά είναι μια παγίδα για τον νου - και οφείλουμε να την υπερβούμε.

Υπό την πολεμοχαρή, ακροδεξιά διακυβέρνηση του Τραμπ, οι Η.Π.Α. πρέπει να αποτελούν ένα ζοφερό μέρος για να ζει κάποιος, τόσο σε πολιτισμικό όσο και σε πολιτικό επίπεδο.

Εντοπίζεις, ωστόσο, «θύλακες» πολιτισμικής και πολιτικής αντίστασης στη χώρα και, αν ναι, θα μπορούσες να κατονομάσεις ορισμένους από αυτούς;

Η Ουάσιγκτον είναι μια κόλαση βιβλικών διαστάσεων. Ο Τραμπ επιτίθεται σε κάθε θεσμό και επιχειρεί να οικειοποιηθεί και να δώσει το όνομά του στις αίθουσες συναυλιών μας, με ένα ακραίο φασιστικό στιλ.

Δεν επηρεάζει την καθημερινότητά μου, πέρα ​​από το ότι παρακολουθώ με τρόμο τους ανθρώπους γύρω από τον Τραμπ να εκτελούν τις εντολές του.

Πιστεύω πως δε θα κρατήσει για πολύ ακόμα, αλλά η κατάσταση θυμίζει πραγματικό σιδηροδρομικό ατύχημα.

Το Σάββατο 24 Οκτωβρίου θα εμφανιστείτε ζωντανά για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο πλαίσιο του πρώτου Scenius Sound. Ποιες είναι οι προσδοκίες σας;

Δεν έχω πάει ποτέ στην Ελλάδα, αλλά έχω πολλούς υπέροχους Έλληνες φίλους. Ξέρω ότι οι άνθρωποι θα είναι καταπληκτικοί. Και πιστεύω πως θα φάω καλά και θα ακούσω υπέροχη ελληνική μουσική.

Πέρα από αυτό, ελπίζω απλώς να είναι ευνοϊκές όλες οι συνθήκες. Ανυπομονούμε πραγματικά να παίξουμε εκεί.

Σ’ ευχαριστώ πολύ!

Ευχαριστώ θερμά τον Csenge Hamod (Saudades Tourneen) για την καθοριστική συμβολή του στην πραγματοποίηση της συνέντευξης με τον Brendan Canty.

Οι The Messthetics and James Brandon Lewis εμφανίζονται ζωντανά, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στο πλαίσιο του Scenius Sound.

Πρόκειται για έναν «μονοήμερο εορτασμό της περιπετειώδους μουσικής, του αυτοσχεδιασμού και των καλλιτεχνικών ανταλλαγών», ο οποίος θα λάβει χώρα το Σάββατο 24 Οκτωβρίου στο ΠΛΥΦΑ, Κτίρια 7Α & 7Γ (Κορυτσάς 39, Βοτανικός).

Οι πόρτες ανοίγουν στις 17:00.

Sébastien Pietrapiana (Corpus Delicti): «Πάντα με γοήτευε η ψυχική αποξένωση»

 

Οι Corpus Delicti, ένα από τα πιο διακριτά γαλλικά -και εν γένει ευρωπαϊκά- συγκροτήματα της gothic rock/post-punk σκηνής, επιστρέφουν συναυλιακά στην Αθήνα το Σάββατο 10 Οκτωβρίου για μια ανεπιτήδευτα σκοτεινή βραδιά.

Ενόψει του λάιβ, κουβεντιάζουμε με τον Sébastien Pietrapiana, τραγουδιστή του συγκροτήματος.

Ως νομικός όρος, το «corpus delicti» μεταφράζεται ως «σώμα του εγκλήματος».

Η επιλογή του ως ονόματος για το συγκρότημα ήταν τυχαία ή φέρει συγκεκριμένους συνειρμούς (που δεν σχετίζονται απαραίτητα με τη λατινική γλώσσα ή τη νομική επιστήμη);

Ο όρος «corpus delicti», από τον οποίο το συγκρότημα πήρε το όνομά του, αναφέρεται σε μια σουρεαλιστική φωτογραφική προσέγγιση που βασίζεται στην αποδόμηση και την επακόλουθη ανασύνθεση μιας εικόνας.

Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα στην οποία η πραγματικότητα παραμένει αναγνωρίσιμη, αλλά καθίσταται σωματικά αδύνατη:

Ένα σώμα μπορεί να εμφανίζεται παραμορφωμένο, διάφορες προοπτικές μπορεί να συνυπάρχουν και διαφορετικά τμήματα της εικόνας μπορεί να φαίνονται μετατοπισμένα ή συγχωνευμένα.

Επομένως, δεν έχει καμία σχέση με τον νομικό όρο.

Οι έντονες, και συνήθως βουτηγμένες στην αγωνία, συνθέσεις σας αντλούν εξίσου στοιχεία από το post-punk και το gothic rock, ενώ κατά καιρούς διαπνέονται από μια ιδιαίτερη κινηματογραφική αισθητική.

Ποιο είναι το «σύνηθες» σημείο εκκίνησης για μια σύνθεση των Corpus Delicti;

Μπορεί να διαφέρει, αλλά πολύ συχνά ξεκινά με μια ιδέα για το μπάσο ή τα ντραμς.

Ωστόσο, στο Liminal, θα μπορούσε επίσης να ξεκινήσει από τα τύμπανα -όπως στο Crash, για παράδειγμα-, ή από τα φωνητικά, όπως στο Under His Eye.

Η πρώτη demo κασέτα σας, στην οποία κάνατε παραγωγή μόνοι σας, κυκλοφόρησε το 1992. Πώς θα περιέγραφες το γενικότερο κλίμα στη Γαλλία την εποχή που ηχογραφήθηκε η κασέτα;

Για το κλίμα στη Γαλλία, δεν είμαι πια και τόσο σίγουρος...

Μπορώ, όμως, ακόμα να σου μιλήσω για τον ενθουσιασμό μας. Για τους περισσότερους από εμάς, ήταν η πρώτη φορά σε στούντιο.

Για μένα, ήταν ένα όνειρο το οποίο γινόταν πραγματικότητα, καθώς τραγουδώ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Ήταν μια μαγική περίοδος: ανακάλυπτα όλες τις δυνατότητες τις οποίες προσέφερε το στούντιο και έβλεπα τα τραγούδια να παίρνουν μορφή. Λάτρεψα κάθε στάδιο της διαδικασίας.

Το Twilight, το ντεμπούτο άλμπουμ των Corpus Delicti, συγκαταλέγεται στα ορόσημα του είδους. Σε ποιον βαθμό συμβάδιζε με τις κυρίαρχες τάσεις της εναλλακτικής σκηνής στη χώρα κατά την εποχή της κυκλοφορίας του;

Δεν είχε απολύτως καμία σχέση με όσα συνέβαιναν στη χώρα εκείνη την εποχή.

Ήταν ένα εντελώς περιθωριακό είδος, το οποίο αργότερα έγινε κάπως πιο δημοφιλές, καθώς ταινίες όπως το Control και συγκροτήματα όπως οι Interpol συνέβαλαν στο να φτάσει σε ευρύτερο κοινό.

Ωστόσο, το 1993 επρόκειτο για μια πραγματικά εξειδικευμένη σκηνή και έπρεπε να ψάξεις πολύ για να βρεις συγκροτήματα αυτού του είδους. Πολύ σπάνια τραβούσαμε την προσοχή του εθνικού ροκ Τύπου, ο οποίος απλώς δεν ενδιαφερόταν για εμάς.

Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και τόσο πολύ σήμερα. Πλέον, είμαστε κάπως σαν τους «νονούς» της σκηνής εδώ!

Αν το έχω καταλάβει σωστά, το The Side of the Moon -η αγαπημένη μου σύνθεση του άλμπουμ- παρουσιάζεται μέσα από την οπτική γωνία ενός (πρώην) τροφίμου ψυχιατρικού ιδρύματος.

Τι είναι αυτό που σε ελκύει στα ζητήματα ψυχικής υγείας, γενικότερα;

Παράξενο. Δεν είναι ένα τραγούδι για το οποίο μας μιλάει συχνά ο κόσμος!

Πάντα με γοήτευε η ψυχική αποξένωση και το τι μπορεί να οδηγήσει ορισμένα άτομα να ζουν σε έναν εντελώς παράλληλο κόσμο, με τις δικές του αλήθειες.

Δε θυμάμαι πια ακριβώς τον λόγο, αλλά είχα πλάσει την ιστορία ενός άντρα που πίστευε ότι το φεγγάρι είχε δύο πλευρές και ο οποίος έμεινε έκπληκτος όταν ανακάλυψε την άλλη πλευρά για πρώτη φορά, αφού βγήκε από το ψυχιατρείο. 

Μετά την κυκλοφορία τριών άλμπουμ, μπήκατε σε μια μακρά περίοδο αποχής. Πώς ερμηνεύετε, λοιπόν, τη διαρκή δημοτικότητά σας και ποια ανάγκη, συγκεκριμένα, σάς ώθησε να επιστρέψετε στη συλλογική δημιουργική σας πορεία;

Κατ’ αρχάς, από τη δική μας πλευρά, πέρα ​​από τον Roma -τον αρχικό μας ντράμερ-, κανείς μας δε σταμάτησε ποτέ να ασχολείται με τη μουσική κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου.

Κοιτάζοντας πίσω, πιστεύω πως τα τρία άλμπουμ μας από τη δεκαετία του ’90 περιέχουν μερικά πραγματικά καλά τραγούδια που, τελικά, δεν ήταν υπερβολικά συνδεδεμένα με την εποχή τους.

Δεν ήταν απομιμήσεις των Sisters of Mercy, όπως τόσα άλλα συγκροτήματα εκείνης της περιόδου. Ήταν απλώς καλά ροκ τραγούδια.

Είχαμε επίσης την τύχη να συμπεριληφθούμε σε αρκετές λίστες με τις «καλύτερες επιλογές» εκείνης της εποχής,

Αυτό σήμαινε ότι, με την έλευση του διαδικτύου, η μουσική μας έγινε σταδιακά εύκολα προσβάσιμη, χωρίς εμείς να κάνουμε απολύτως τίποτα.

Στη συνέχεια, χάρη σε αυτό, άρχισαν να έρχονται προτάσεις για συναυλίες γύρω στο 2017, μεταξύ άλλων και από χώρες τις οποίες δεν είχαμε επισκεφθεί ποτέ πριν.

Κατόπιν, το 2019, η Cleopatra Records επανακυκλοφόρησε τα άλμπουμ, με τη συγκατάθεσή μας.

Τότε ήταν που οι τέσσερίς μας -ο Roma, ο Chrys, ο Franck κι εγώ- σμίξαμε ξανά και σκεφτήκαμε: γιατί να μην κάνουμε μερικές συναυλίες, να γνωρίσουμε αυτό το νέο κοινό που μας ζητούσε, αλλά και να επανασυνδεθούμε με το παλιό;

Έτσι ξεκίνησαν όλα πάλι και μείναμε πραγματικά άναυδοι από την αντίδραση του κόσμου.

Το Liminal, η πιο πρόσφατη δουλειά των Corpus Delicti, σάς βρίσκει σε εξαιρετική φόρμα.

Ο τίτλος αποτελεί αντανάκλαση του μεταβατικού χαρακτήρα της εποχής μας -σε πολιτισμικό, υπαρξιακό και πολιτικό επίπεδο- ή αναφέρεται και στο δημιουργικό στάδιο στο οποίο βρίσκεστε αυτή τη στιγμή;

Όταν βρήκαμε εκείνον τον τίτλο, ήταν απολύτως τέλειος.

Το μεταίχμιο είναι ένας χώρος ανάμεσα σε δύο κόσμους, μια μεταβατική κατάσταση, αλλά και το σημείο εκκίνησης για κάτι καινούργιο. Αποτύπωνε απόλυτα αυτό που βιώναμε και την κατεύθυνση προς την οποία οδεύαμε.

Δε θα μπορούσαμε να ονειρευτούμε καλύτερο τίτλο.

Το εξώφυλλο φιλοτεχνήθηκε από τον Jean-Luc Verna. Θα ήθελες να σχολιάσεις αυτήν τη συνεργασία;

Και πάλι, μερικές φορές όλα μπαίνουν απλώς στη θέση τους...

Θαυμάζουμε την προσωπικότητα και το έργο του Jean-Luc εδώ και πολλά χρόνια. Επικοινωνήσαμε μαζί του αρχικά για να εμφανιστεί στο βίντεο του Room 36 και δέχτηκε μέσα σε λίγα λεπτά.

Στη συνέχεια, αρχίσαμε να εμβαθύνουμε στο έργο του, και συγκεκριμένα στα σχέδιά του, και αυτό το συγκεκριμένο έργο μάς φάνηκε αμέσως ιδανικό για τον τίτλο και το εξώφυλλο του άλμπουμ. Δέχτηκε αμέσως να μας επιτρέψει να το χρησιμοποιήσουμε.

Είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος και καλλιτέχνης, και σήμερα έχουμε έρθει πολύ κοντά του.

Το Σάββατο 10 Οκτωβρίου επιστρέφετε συναυλιακά στην Αθήνα, περίπου έναν χρόνο μετά την εμφάνισή σας στο Open Air Festival του Death Disco (ήμουν κι εγώ εκεί!)

Τι θυμάστε περισσότερο από την προηγούμενη εμφάνισή σας στην πόλη και τι σας συνδέει με την ελληνική post-punk/goth/darkwave σκηνή;

Θυμόμαστε ακόμα τον απίστευτο ενθουσιασμό του κοινού εκείνο το βράδυ, με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, καθώς και αρκετούς φίλους που είχαν ταξιδέψει ειδικά για τη συγκεκριμένη περίσταση και το φεστιβάλ.

Θυμόμαστε επίσης τη θερμή υποδοχή από τον Λεωνίδα Σκιαδά, τον διοργανωτή, τις άψογες συνθήκες και τη βαθιά μας αγάπη για αυτήν την πόλη, στην οποία επιστρέφουμε πάντα με χαρά.

Δε γνωρίζουμε πολύ καλά την ελληνική σκηνή, αλλά μπορούμε να αναφέρουμε τους Anima Triste, ένα συγκρότημα που μας αρέσει πολύ και τα μέλη του οποίου είναι επίσης εξαιρετικοί άνθρωποι.

Eυχαριστώ θερμά τον Μάνο Νομικό για την πολύτιμη συμβολή του στην υλοποίηση της συνέντευξης.

Οι Corpus Delicti εμφανίζονται ζωντανά στο Death Disco (Ωγύγου 16 & Λεπενιώτου 24, Ψυρρή) το Σάββατο 10 Οκτωβρίου.

Τη συναυλία ανοίγουν οι post-punk/darkwave The Villions.