32ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Σαράγεβο: Μια ματιά στα μεγάλου μήκους φιλμ του Διαγωνιστικού

 

Την πολυμορφία της σύγχρονης βαλκανικής (και όχι μόνο) φιλμικής παραγωγής αναδεικνύει η επιλογή των μεγάλου μήκους ταινιών μυθοπλασίας που συμμετέχουν στο Διαγωνιστικό του 32^ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαράγεβο (14-21 Αυγούστου).

Παρακολουθήσαμε τις 7 από τις 9, και μοιραζόμαστε τις πρώτες εντυπώσεις.

Small Things (Zvonimir Jurić)

Ένα χειμερινό Σαββατοκύριακο, οι αδελφές Αnica και Ιrena, μαζί με τα δύο παιδιά της Ιrena, ταξιδεύουν σε ένα νησί για να επισκεφθούν τον πατέρα τους και τον αδελφό τους, Ivan, έναν άνθρωπο ήσυχο, μοναχικό και μάλλον ευρισκόμενο σε κατάθλιψη.

Αφορμή για τη συγκέντρωση είναι η απόφαση του πατέρα τους να πουλήσει την οικογενειακή γη.

Εγκλωβισμένα στο φθαρμένο πατρικό σπίτι, τα μέλη της οικογένειας έρχονται αντιμέτωπα με εντάσεις για καιρό καταπιεσμένες και με δύσκολες αποφάσεις.

Εξαιρετικά σκηνοθετημένο από τον Zvonimir Jurić και βραβευμένο στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Πούλα, το Small Things είναι ελλειπτική σπουδή χαρακτήρων και συνάμα ένα σχόλιο για τα μυστικά και τα ψέματα των ενδοοικογενειακών σχέσεων.

Skateboarding Is Not For Girls (Dina Duma)

Στην πόλη των Σκοπίων, η εντεκάχρονη Adela και η μεγαλύτερη αδελφή της, Ζara, μοιράζονται έναν βαθύ δεσμό, σφυρηλατημένο μέσα από την κοινή πορεία τους ανάμεσα σε δύο φαινομενικά αντιφατικούς κόσμους.

Στο σχολείο, είναι οι τυπικές, επαναστατημένες έφηβες με σκέιτμπορντ, παρουσία στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, crop tops και συναναστροφές με αγόρια.

Στο σπίτι, ήρεμες και πειθαρχημένες, βοηθούν την μητέρα τους στις καθαριότητες για να τα βγάλουν πέρα ​​οικονομικά.

Όταν τα χρέη συσσωρεύονται και η φτώχεια πλήττει την οικογένεια εξαιτίας του ανεύθυνου απόντα πατέρα, η Αdela προσπαθεί να σώσει την ανήλικη αδελφή της από μια αδιανόητη -αν και σχεδόν αναπόφευκτη- μοίρα: ένα προξενιό.

Στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία της, η οποία έκανε την πρεμιέρα της στο φετινό Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Τραϊμπέκα, η Dina Duma συνεχίζει με αξιοσημείωτη συνέπεια να εξερευνά τους γυναικείους νεανικούς χαρακτήρες της.

17 (Kosara Mitić)

Η δεκαεπτάχρονη Sara κρύβει ένα επώδυνο μυστικό στη διαρκεια μιας σχολικής εκδρομής.

Όταν γίνεται η ίδια μάρτυρας του βιασμού της φίλης της Lina, σπάνε μαζί τον φαύλο κύκλο της βίας.

Μεγάλου μήκους κινηματογραφικό ντεμπούτο της Βορειομακεδόνισσας Kosara Mitić, το 17 είναι ένα καθηλωτικό σχόλιο για την έμφυλη βία και την τοξική αρρενωπότητα.

Εκπληκτική η ερμηνεία της Eva Kostić στον ρόλο της Sara.

Small Things

Dua (Blerta Basholli)

Βρισκόμαστε στην Πρίστινα του Κοσόβου στα τέλη της δεκαετίας του 1990.

Καθώς η έκρηξη του πολέμου δεν αργεί και οι εθνοτικές εντάσεις κλιμακώνονται, η δεκατριάχρονη Dua προσπαθεί να βρει τη θέση της ανάμεσα στους συνομηλίκους της και μέσα στο σώμα της που αλλάζει.

Μετά από ένα τραυματικό γεγονός το οποίο συγκλονίζει την αλβανόφωνη κοινότητα, στοχοποιείται και η ίδια, ενώ συνδέεται φιλικά με ένα ατρόμητο κορίτσι, που την παρακινεί να μάθει τζούντο, ώστε να μπορεί να αντιστέκεται.

Ανάμεσα στην καθημερινή βία και την αυξανόμενη απειλή της εξορίας και της προσφυγιάς, δεν υπάρχει, όμως, μεγάλο περιθώριο για ήρεμες αφυπνίσεις.

Με συμμετοχή στη φετινή Εβδομάδα Κριτικής του Φεστιβάλ Καννών, το Dua, το δεύτερο φιλμ της Blerta Basholli, επιβεβαιώνει ότι πρόκειται για μια εξελισσόμενη δημιουργό, με ενσυναίσθηση, οξυδέρκεια και γνώση των εκφραστικών της μέσων.

Αξιοπρόσεκτη η ερμηνεία της Pinea Matoshi στον ρόλο της Dua.

Shame and Money (Visar Morina)

Ένα ζευγάρι στα σαράντα του ζει με την ευρύτερη οικογένειά του σε ένα χωριό στο Κόσοβο, όπου εξασφαλίζει τα προς το ζην από το αγρόκτημά του. Έπειτα από μια οικογενειακή διαμάχη, χάνουν το μέσο βιοπορισμού τους.

Αναγκάζονται, λοιπόν, να μετακομίσουν στην Πρίστινα, όπου το βάρος της κάλυψης των αναγκών της οικογένειας πιέζει αφόρητα τους γονείς, καθώς προσπαθούν με κάθε τρόπο να βρουν δουλειά και στέγη.

O Astrit Kabashi, ένας από τους σημαντικότερους αλβανόφωνους ηθοποιούς της εποχής μας, «λάμπει» στον πρωταγωνιστικό ρόλο με την εσωτερική, «υπόκωφη» ερμηνεία του.

Είναι ένας άνθρωπος, σαν άλλος Σίσυφος, ο οποίος το ένα λεπτό συντρίβεται και το άλλο ξανασηκώνεται, παλεύοντας, με αξιοπρέπεια, για τα αυτονόητα.

Η ταινία λειτουργεί, παράλληλα, ως ένα αιχμηρό και δηκτικό σχόλιο για την ταξική ανισότητα στην κοσοβάρικη κοινωνία και την επέλαση ενός ανθρωποβόρου καπιταλισμού.

Shame and Money

Supporting Role (Ana Urushadze)

O Niaz, ένας συνταξιούχος Γεωργιανός σταρ του κινηματογράφου, παρουσιάζεται σε μια ακρόαση με μια νεαρή σκηνοθέτιδα, η οποία του προτείνει τον υποστηρικτικό ρόλο ενός παράξενου χαρακτήρα στο μεγάλου μήκους ντεμπούτο της.

Η απρόσμενη συνάντηση μαζί της πυροδοτεί μια σταδιακή διαδικασία εσωτερικής μεταμόρφωσης.

Βραβευμένη στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Ρότερνταμ, η δεύτερη ταινία της Ana Urushadze (Scary Mother) είναι μακράν η πιο αξιόλογη του φετινού προγράμματος από την άποψη της κινηματογραφικής γλώσσας.

Ξεχωριστός και Dato Bakhtadze στον ρόλο του Γεωργιανού σταρ του σινεμά.

You Don’t Belong Here (Florin Șerban)

Ο Μarius, διευθυντής στο νοσοκομείο της επαρχιακής γενέτειράς του, μεγαλώνει μόνος τον έφηβο γιο του, Ιοan, μετά τον θάνατο της συζύγου του σε ατύχημα.

Ο Μarius είναι ένας επαγγελματίας με αυτοπεποίθηση, που δεν έχει ιδέα τι κάνει ο γιος του τα βράδια: μαζί με μια συμμορία νεαρών μασκοφόρων «τιμωρών» βανδαλίζει αυτοκίνητα.

Ο κόσμος του Μarius καταρρέει όταν μαθαίνει ότι η αστυνομία υποψιάζεται τον γιο του για συνέργεια στον φόνο ενός Ρομά.

Παλιός γνώριμος του Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαράγεβο, ο Florin Șerban, ένας από τους πιο συνεπείς και αταξινόμητους σύγχρονους Ρουμάνους σκηνοθέτες, επιστρέφει στη μεγάλη οθόνη με ένα φιλμ για τα μείζονα ηθικά διλήμματα.

Εξαιρετικός ο Adrian Văncică στον πρωταγωνιστικό ρόλο.

Στο Διαγωνιστικό Πρόγραμμα των Μεγάλου Μήκους Ταινιών Μυθοπλασίας του 32^ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαράγεβο συμμετέχουν επίσης τα φιλμ Everything That’s Wrong With You της Urša Menart και Everytime της Sandra Wollner.

Το τελευταίο έχει εξασφαλίσει εγχώρια διανομή από το Cinobo.

Το 32^ο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Σαράγεβο διεξάγεται μεταξύ 14 και 21 Αυγούστου.

Eva Kostić 

Buzz Kull: «Ποτέ δε με ενδιέφερε να είμαι ‘σκοτεινός’ χάριν του σκοταδιού»

 

Με επιρροές από το post-punk, το coldwave και το minimal wave, ο Buzz Kull (Marc Dwyer) είναι ένας από τους πιο ιδιαίτερους εκπροσώπους της αυστραλιανής underground σκηνής.

Λίγο πριν τη συναυλιακή επιστροφή του στην Αθήνα στις 27 Αυγούστου στο Death Disco, συνομιλούμε μαζί του.

«Ο Buzz Kull αποτελεί μια αινιγματική δύναμη στην αυστραλιανή underground σκηνή, ενσαρκώνοντας την ωμή ουσία της υπαρξιακής λαχτάρας και της συναισθηματικής ερήμωσης», διαβάζω σε μια λακωνική ανάρτηση στο Instagram.

Πώς ορίζεις το «underground» στο πλαίσιο της αυστραλιανής μουσικής σκηνής, τι είναι αυτό που επιθυμείς περισσότερο και γιατί εστιάζεις τόσο πολύ στο σκοτάδι σε όλες του τις εκφάνσεις, είτε στιχουργικά είτε μουσικά;

Για μένα, το underground δεν έχει να κάνει τόσο με τη δημοτικότητα. Αφορά σε καλλιτέχνες οι οποίοι δημιουργούν έργο επειδή έχουν πραγματικά κάτι να εκφράσουν, αντί να ακολουθούν τάσεις ή εμπορικές προσδοκίες.

Επιπλέον, γιατί είναι απαραίτητο να μπορεί κάποιος ακόμα να χορεύει υπό τους ήχους σκοτεινών κομματιών σαν τα δικά σου;

Ποτέ δε με ενδιέφερε να είμαι «σκοτεινός» χάριν του σκοταδιού. Με ελκύει η ειλικρίνεια.

Η μουσική υπήρξε πάντα ένας χώρος όπου μπορώ να εξερευνήσω το άγχος, την απομόνωση, τη νοσταλγία και την αβεβαιότητα, χωρίς να προσποιούμαι ότι αυτά τα συναισθήματα δεν υπάρχουν..

Το σκοτάδι μπορεί να προσφέρει εξίσου πολλά -αν όχι περισσότερα- από το φως.

«Ψάχνω κάτι και προσπαθώ να του αντισταθώ/ Νιώθω τον πόνο και η πίεση είναι η απόσταση/ Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τη μέρα και προτιμώ τη νύχτα/ Ο θάνατός μου πλησιάζει/ Αποφεύγω το φως», δηλώνεις στο Avoiding The Light.

Γιατί «αντιστέκεσαι» σε αυτό το οποίο «ψάχνεις»;

Νιώθω ότι πρόκειται για μια αντίφαση που οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν κάποια στιγμή.

Περνάμε τη ζωή μας αναζητώντας πράγματα τα οποία ίσως μας φέρουν γαλήνη, αλλά όταν αυτά τελικά εμφανίζονται, συχνά απαιτούν να έρθουμε αντιμέτωποι με πλευρές του εαυτού μας που θα προτιμούσαμε να αποφύγουμε.

Η αντίσταση δεν στρέφεται ενάντια σε αυτό το οποίο αναζητούμε. Στρέφεται ενάντια στην ευάλωτη θέση που συνεπάγεται η εύρεσή του.

«Όλες οι εκκλησίες/ Ποτέ δεν ένιωσαν τους σταυρούς τους/ Αρκετή κόλαση για τον ανώτερο θεό/ Ανοίγουν τις απώλειές τους», παρατηρείς στο Existence. Ποια είναι η άποψή σου για την πίστη και τη θεσμοθετημένη θρησκεία;

Η πίστη συνυπάρχει με τον φόβο και τη θνητότητα. Το ζήτημα για μένα δεν ήταν ποτέ οι προσωπικές πεποιθήσεις των ανθρώπων, αλλά οι θεσμοί που παρουσιάζονται ως υπεράνω αμφισβήτησης.

Γίνεται επικίνδυνο όταν η βεβαιότητα μετατρέπεται σε εξουσία.

«Ζωή, γοητεία/ Άφησέ τα όλα πίσω/ Σβήσε τα φώτα, κοιμήσου και πέθανε/ Για τη σωτηρία/ Άδειασε τους τοίχους, κλείσε τα στόρια/ Θα σε συναντήσω στην άλλη πλευρά», μας «προσκαλείς» στο Fascination.

Έχεις συμφιλιωθεί με την άλλη (σου) πλευρά;

Δεν νομίζω πως είναι δυνατόν να συμφιλιωθούμε ποτέ πλήρως με το άγνωστο. Το Fascination αφορά την παράξενη σχέση που έχουμε με τη θνητότητα.

Πολλοί άνθρωποι τη φοβούνται και τη σκέφτονται συχνά, κι όμως είναι η μόνη βεβαιότητα την οποία θα αντιμετωπίσουμε όλοι. Αντί να δίνει απαντήσεις, το τραγούδι παραμένει μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα.

«Με τον καιρό/ Κάτω από το φως/ Προσπαθούμε να αισθανθούμε ξανά/ Να βρούμε ξανά την αγάπη», ελπίζεις στο εξαιρετικό Man On The Beat.

Με ποια έννοια θα μπορούσαν οι ειλικρινείς σχέσεις αγάπης να αποτελούν το «αντίδοτο» σε μεγάλο μέρος της σκληρότητας του σύγχρονου κόσμου;

Δε νομίζω ότι η αγάπη λύνει τα προβλήματα του κόσμου, αλλά μας υπενθυμίζει γιατί αξίζει να τα λύσουμε. Η σύγχρονη ζωή ενθαρρύνει την απόσταση ανάμεσα σε εμάς και τις κοινότητες.

Το Man On The Beat έχει να κάνει με την προσπάθεια επανασύνδεσης με κάτι αυθεντικό.

Το να «νιώθεις ξανά» σημαίνει, στην ουσία, να είσαι και πάλι παρών, να επιτρέπεις στον εαυτό σου να είναι ευάλωτος και να αναγνωρίζεις πως η σύνδεση είναι ένα από τα λίγα πράγματα που δίνουν στη ζωή πραγματικό νόημα.

«Υπάρχει τόσο μίσος και πίεση/ Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, παράνοια/ Ο κόσμος στον οποίο ζω δεν βγάζει νόημα/ Φαίνεται πως σε επηρεάζει, εγώ τείνω να κρατώ αποστάσεις», απελπίζεσαι στο Ode To Hate.

Πώς ανακτούμε την αίσθηση του «νοήματος» στη ζωή μας;

Το Ode To Hate γράφτηκε μέσα από το αίσθημα ότι αυτή η πίεση σε καταπίνει. Το ένστικτο να κρατάς αποστάσεις αποτελεί μια μορφή αυτοσυντήρησης, αλλά δεν είναι μόνιμο.

Το νόημα πηγάζει από τη διατήρηση αυθεντικών σχέσεων και το να είμαι παρών για τους ανθρώπους και τα πράγματα τα οποία έχουν σημασία. Αυτά είναι που με επαναφέρουν, όταν όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν χαοτικά.

Deep Hate είναι ο τίτλος του τελευταίου σου EP. Μίσος για ποιον ή για τι;

Ο τίτλος αντικατοπτρίζει το συναισθηματικό τοπίο του δίσκου, αντί να μεταφέρει ένα μήνυμα οργής.

Έχει να κάνει με το να κοιτάξουμε με ειλικρίνεια εκείνες τις πιο σκοτεινές πλευρές του εαυτού μας και του κόσμου, διότι δεν πιστεύω ότι μπορείς να τις κατανοήσεις ή να τις ξεπεράσεις προσποιούμενος πως δεν υπάρχουν.

«Έχω μια φωνή μέσα μου/ Για να κάνω αυτήν τη ζωή πιο ορατή/ Έχω μια φωνή μέσα μου/ Για να γίνει βιώσιμο αυτό που έπεται», καταλήγεις στο Human Force.

Ποιο είναι το μέλλον της ανθρωπινότητάς μας και του ανθρώπινου γένους γενικότερα σε καιρούς πολέμων και γενοκτονιών;

Το Human Force δεν αφορά στην πραγματικότητα στην πρόβλεψη του μέλλοντος. Αφορά στην ανθεκτικότητα.

Η ανθρώπινη Ιστορία σημαδεύτηκε ανέκαθεν από περιόδους τεράστιων δεινών, τα οποία συνυπήρχαν με εξαιρετική συμπόνια και δημιουργικότητα.

Ευχαριστώ θερμά τον Marc Dwyer για την παραχώρηση της φωτογραφίας του.

Ο Buzz Kull (Marc Dwyer) εμφανίζεται ζωντανά την Πέμπτη 27 Αυγούστου στο Death Disco (Ωγύγου 16 και Λεπενιώτου 24, Ψυρρή).

Ηans Rutten (The Gathering): «Δε νομίζω ότι έχουμε πραγματική σύνδεση με το μέινστριμ»

 

The Gathering (Φωτογραφία: Gema Perez)

Εκ των σημαντικότερων metal (και όχι μόνο) συγκροτημάτων, οι Ολλανδοί The Gathering γιορτάζουν τα 30 χρόνια του θρυλικού Mandylion και έρχονται για δύο συναυλίες σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα (24 και 26 Σεπτεμβρίου, αντίστοιχα).

Ενόψει των συναυλιών, κουβεντιάζουμε με τον Hans Rutten, ντράμερ και ιδρυτικό μέλος του γκρουπ.

Το όνομα των The Gathering προέρχεται από τo πρώτo Highlander.

Είχατε συγκεκριμένες φιλοδοξίες όταν ξεκινήσατε αυτό το ταξίδι - ή ακόμα και την επιθυμία να γίνετε «αθάνατοι» μέσα από τη μουσική σας, όσον αφορά την κληρονομιά που θα αφήνατε πίσω;

Ενδιαφέρουσα προσέγγιση!

Πράγματι, όταν γράφαμε τη μουσική μας, σκεφτόμασταν πάντα πώς θα διαρκούσαν αυτά τα τραγούδια και αν θα άντεχαν στη δοκιμασία του χρόνου. Πώς, επομένως, κατά κάποιον τρόπο, η μουσική μας θα είναι αθάνατη.

Και πάντα αγαπούσαμε συγκροτήματα με πλούσια και αξιόλογη δισκογραφία, όπως οι Rush ή οι Pink Floyd. Αυτό είναι κάτι το οποίο θα θέλαμε να πετύχουμε κι εμείς.

Το Always..., το ντεμπούτο σας από το 1992, θεωρείται ορόσημο του death/doom metal και συγκαταλέγεται στα πρώτα άλμπουμ του gothic metal. Πού οφείλεται η αγάπη σας για αυτό το είδος (αρχικά ως ακροατές και αργότερα ως μουσικοί);

Τα εύσημα ανήκουν στα άλμπουμ Into the Pandemonium των Celtic Frost και Gothic των Paradise Lost. Αυτά τα δύο ήταν πειραματικά άλμπουμ που γεφύρωναν διαφορετικά είδη και άνοιξαν τον δρόμο για την απαρχή των The Gathering.

Πιστεύω όντως ότι το Always... δεν έχει και τόση σχέση με το death metal, εκτός φυσικά από τα φωνητικά. Για μένα, πρόκειται για έναν ατμοσφαιρικό doom metal δίσκο.

Ωστόσο, η «στρατολόγηση» της Anneke van Giersbergen και το Mandylion -την 30ή επέτειο του οποίου γιορτάζετε κατά τη διάρκεια της περιοδείας- ήταν αυτά που σηματοδότησαν την καθοριστική άνοδο του συγκροτήματος.

Πόσο καθοριστική -αν όχι διαμορφωτική- υπήρξε η συμβολή της Anneke στην εξέλιξη του συγκροτήματος, τόσο σε μουσικό και φωνητικό όσο και σε στιχουργικό επίπεδο,

Η άφιξη της Anneke άλλαξε τα πάντα. Η μουσική μας έγινε πιο διαυγής και, σε μουσικό επίπεδο, δίναμε στα φωνητικά όλο τον απαραίτητο χώρο.

Ήμασταν ένα underground συγκρότημα και ξαφνικά γίναμε διεθνές σχήμα, με ένα σινγκλ στα εθνικά ολλανδικά charts (Strange Machines).

Πώς αντιμετωπίσατε τυχόν αρνητικές αντιδράσεις από πιθανούς σεξιστές «πιουρίστες» της metal σκηνής εκείνη την εποχή;

Ξέραμε ότι κάποιοι θα είχαν πρόβλημα με μια γυναίκα τραγουδίστρια σε metal συγκρότημα, ειδικά στις αρχές της δεκαετίας του ’90, αλλά δε δώσαμε ιδιαίτερη σημασία.

Λυπάμαι τους φανατικούς. Πάντα υπάρχουν αντιδράσεις, αν περιηγηθείς στο Διαδίκτυο.

Πώς ερμηνεύεις τη διαχρονική απήχηση του άλμπουμ σε ακροατές διαφορετικών γενεών και μουσικών προτιμήσεων;

Είναι κάτι για το οποίο είμαστε όλοι περήφανοι, κι εγώ ο ίδιος. Παραμένει ζωντανό. Ο κόσμος εξακολουθεί να ακούει το άλμπουμ και αυτό συνεχίζει να συγκινεί τους ανθρώπους.

Είδαμε πολλούς νέους, παιδιά γονιών που μας έβλεπαν να παίζουμε τη δεκαετία του 1990. Είναι κάτι για το οποίο είμαστε πραγματικά περήφανοι.

Γενικά, ως συγκρότημα επιδεικνύετε μια αξιομνημόνευτη –ίσως και ασυνήθιστη– δημιουργική ανησυχία, ενσωματώνοντας στην πορεία ποικίλα στοιχεία στον ήχο σας. Τι είναι αυτό που την πυροδοτεί;

Πιστεύω ότι έχουμε ευρύ προσανατολισμό, τόσο μουσικά όσο και ως προς τη στάση μας απέναντι στη ζωή.

Μας προσφέρει πολύ μεγαλύτερη ικανοποίηση το να μην κυκλοφορούμε κάθε φορά τον ίδιο δίσκο, αλλά να αναζητούμε νέες ιδέες, νέα μονοπάτια και πειραματισμούς.

Είχαμε ήδη αυτό το πάθος όταν ξεκινήσαμε το συγκρότημα το 1989. Είναι κομμάτι τού ποιοι είμαστε.

Το Beautiful Distortion, το πιο πρόσφατο άλμπουμ σας μέχρι σήμερα, είναι μια ανάλαφρη, ονειρική δημιουργία που συνδυάζει την electropop και τη shoegaze, χάρη εν μέρει στα υποβλητικά φωνητικά της Silje Wergeland.

Ως συγκρότημα, πώς έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου η σχέση σας με το μέινστριμ;

Δε νομίζω ότι έχουμε πραγματική σύνδεση με το μέινστριμ, ή με οποιοδήποτε κίνημα, για την ακρίβεια. Είναι ένα ταξίδι το οποίο συνεχίζεται αδιάκοπα· δεν υπάρχει ουσιαστικά τελικός προορισμός.

Απλώς αρχίζουμε να γράφουμε και, μέσα από αυτήν τη διαδικασία, αναδύονται διάφορες ιδέες. Επίσης, δεν πρόκειται για μια διαδικασία πάνω στην οποία προβληματιζόμαστε ιδιαίτερα βαθιά.

Πολύ νερό έχει κυλήσει κάτω από το (μουσικό) σας «αυλάκι» από την εποχή του Always...

Ανατρέχοντας σε μια πορεία εκτεινόμενη σε σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, υπάρχουν μουσικά μονοπάτια τα οποία δεν έχετε εξερευνήσει πλήρως (ή και καθόλου); Με λίγα λόγια, πού μπορεί να σας βρει το μέλλον;

Υπάρχουν πάντα ορισμένες γωνιές του μουσικού σύμπαντος τις οποίες δεν έχουμε εξερευνήσει ακόμα.

Ωστόσο, δε νομίζω ότι διαφαίνεται κάποιο νέο άλμπουμ στον ορίζοντα.

Το συγκρότημα αυτή τη στιγμή δεν έχει τραγουδιστή· μετά τον Ιανουάριο του 2027, η Anneke θα συνεχίσει τη σόλο καριέρα της, κι εμείς θα «παγώσουμε» τη δραστηριότητά μας ως συγκρότημα.

Δεν έχουμε ιδέα προς το παρόν για το πώς θα προχωρήσει το συγκρότημα. Ποιος ξέρει, αν ευθυγραμμιστούν τα άστρα... Αλλά αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχουν σχέδια.

Τουλάχιστον από γεωγραφικής άποψης, η περιοδεία σας θα σας φέρει στις 26 Σεπτεμβρίου και στο υπέροχο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού.

Πιθανότατα γνωρίζετε ότι έχετε ένα αφοσιωμένο κοινό στην Ελλάδα. Πώς αλληλεπιδράτε μαζί του, τόσο πάνω όσο και έξω από τη σκηνή;

Ανυπομονούμε πραγματικά να έρθουμε στην Ελλάδα! Είναι μια χώρα με την οποία μάς συνδέει ανέκαθεν ένας πολύ ισχυρός δεσμός και όπου νιώθουμε πάντα σαν στο σπίτι μας.

Αποτελεί μεγάλη τιμή για εμάς το γεγονός ότι θα μπορέσουμε να εμφανιστούμε σε ένα τόσο όμορφο θέατρο. Ελπίζουμε να σας δούμε όλους εκεί!

Ευχαριστώ θερμά τον Hans Rutten για τον χρόνο του εν μέσω περιοδείας και για την παραχώρηση της φωτογραφίας του συγκροτήματος.

Οι The Gathering εμφανίζονται ζωντανά στη Θεσσαλονίκη στις 24 Σεπτεμβρίου (Μονή Λαζαριστών) και στις 26 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα (Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού).

Οι πόρτες ανοίγουν στις 19:00.

«Revolutionaries Never Die»: Μια φιλμική «επιστολή» στην Jocelyne Saab

 

Στοχασμός για τη ζωή, τις πολιτικές δεσμεύσεις και το καλλιτεχνικό όραμα της Jocelyne Saab και συνάμα φιλμική «επιστολή» στην πρωτοπόρο του λιβανέζικου σινεμά, το ντοκιμαντέρ του Παλαιστίνιου Mohanad Yaqubi, Revolutionaries Never Die, προβάλλεται στο φετινό Φεστιβάλ του Λοκάρνο.

Ρεπόρτερ, φωτογράφος, σεναριογράφος, παραγωγός, σκηνοθέτις, καλλιτέχνις και ιδρύτρια του Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Πολιτιστικής Αντίστασης του Λιβάνου, η Jocelyne Saab στέκεται μέσα από το έργο της αταλάντευτα στο πλευρό των καταπιεσμένων:

Από τους εκτοπισμένους πληθυσμούς και τους εξόριστους Παλαιστίνιους μαχητές, μέχρι τις πόλεις που βιώνουν τον πόλεμο και έναν «Τέταρτο Κόσμο» χωρίς φωνή.

Στις 24 Οκτωβρίου του 2018, ο παλαιστινιακής καταγωγής σκηνοθέτης, παραγωγός και λέκτορας Mohanad Yaqubi λαμβάνει ένα email από την Saab, όπου τον καλεί «να δώσει ένα σημείο ζωής», προκειμένου να ξεκινήσουν μια συνεργασία.

Δυόμιση μήνες αργότερα, στις 7 Ιανουαρίου του 2019, η Saab πεθαίνει σε ηλικία 70 ετών, χωρίς να έχει λάβει απάντηση στο αίτημά της.

Αποπειρώμενος να αποκρυπτογραφήσει την αναπάντητη πρόσκλησή της, ο Yaqubi επανεξετάζει την πλούσια φιλμογραφία της, κυρίως εκείνη μεταξύ του 1973 και του 1983, υπό το φως των τρέχουσας πραγματικότητας στη Μέση Ανατολή.

«Το κινηματογραφικό αρχείο της Jocelyne Saab, που καλύπτει την περίοδο από το 1973 έως το 1983, ανέδειξε διάφορα ερωτήματα σχετικά με την εντυπωσιακή αντιστοιχία ανάμεσα στις ιστορικές της απεικονίσεις και τη σύγχρονη πραγματικότητά μας -πέντε δεκαετίες αργότερα-, σε μια εποχή κατά την οποία δεν μπορούν πλέον να δοθούν απαντήσεις», υποστηρίζει ο σκηνοθέτης.

«Τα αρχεία δεν προορίζονται για διατήρηση, αλλά για ενεργοποίηση», επισημαίνει στο φιλμ, υπαινισσόμενος και αναδεικνύοντας την επαναστατική πολιτική δυναμική τους, ιδίως όταν γίνονται αντικείμενο επανοικειοποίησης από τους καταπιεσμένους.

Η ίδια η δουλειά του Yaqubi, υπόρρητα επηρεασμένη από την οπτική της Saab, εξερευνά το σημείο τομής των αρχείων, της αλληλεγγύης και του κινηματογράφου.

Για τον σκηνοθέτη, ο οποίος έχασε το πατρικό του σπίτι στη Γάζα το 2024 εξαιτίας των ισραηλινών βομβαρδισμών, η σιωπηρή «συνομιλία» με το έργο της Saab αποτελεί, τέλος, μια υπόμνηση τού γιατί και για ποιον κάνουμε σινεμά.

Το ντοκιμαντέρ του Mohanad Yaqubi Revoltionaries Never Die προβλήθηκε σε παγκόσμια πρεμιέρα την Κυριακή 9 Αυγούστου στο πλαίσιο της ενότητας «Cineasti del Presente» του 78^ου Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Λοκάρνο (5-15 Aυγούστου 2026).

Επαναληπτικές προβολές: 10 και 11 Αυγούστου.