Ελευθερία Αγγελίτσα: «Μόνο σε περιβάλλοντα ασφάλειας μπορεί ο άνθρωπος να ανθίσει»

 

Φωτογραφία: Μike Rafail @thatlongblackcloud

Γέννημα-θρέμμα της Θεσσαλονίκης και του ΚΘΒΕ, η Ελευθερία Αγγελίτσα είναι μια από τις πιο αξιόλογες θεατρικές ηθοποιούς της νεότερης γενιάς.

Μια συνάντηση μαζί της, με αφορμή τη συμμετοχή της στην Ιεροτελεστία, σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη, μια παράσταση για την απώλεια, το πένθος και τη λύτρωση, που συνεχίζεται με επιτυχία στο Εθνικό Θέατρο.

Μιας και συναντιόμαστε με βασική αφορμή την παράσταση Ιεροτελεστία σε σκηνοθεσία Χρήστου Θεοδωρίδη, η οποία συνεχίζεται στο Εθνικό Θέατρο, σε ποιον βαθμό αποτελεί για σένα η θεατρική/υποκριτική εμπειρία μια ιεροτελεστία;

Σίγουρα η θεατρική πράξη αποτελεί για μένα κάποιου είδους ιεροτελεστία.

Ο βαθμός ιερότητάς της εξαρτάται από τους ανθρώπους που την επιτελούν, από την έγνοια και τη φροντίδα σε σχέση μ’ αυτό που φτιάχνουν. Το πώς «κουμπώνουν» οι άνθρωποι είναι, άλλωστε, το στοιχείο το οποίο καθιστά μια παράσταση ζωντανή.

Και η ίδια η ζωή μας, πάντως, η ικανότητά μας να ζούμε στο τώρα είναι μιας μορφής ιεροτελεστία.

Ποια ήταν η κινητήρια εσωτερική ανάγκη που σε οδήγησε στην υποκριτική;

Ήταν μάλλον μια σειρά από τυχαία γεγονότα.

Η σχέση, ωστόσο, με το αντικείμενο είναι δυναμική, και κάθε φορά ανακαλύπτω διαφορετικούς λόγους για τους οποίους το έχω επιλέξει.

Με αφορά πολύ η επικοινωνία και με τους «συμπαίκτες» μου και με τους θεατές, καθώς και η εξερεύνηση του εαυτού μου και των άλλων ανθρώπων μέσω της ανάγνωσης: όχι μόνο θεατρικών, αλλά και λογοτεχνικών και ποιητικών έργων.

Έτσι μαθαίνω καλύτερα τον εαυτό μου και τους γύρω σου, κι αυτό με κάνει καλύτερο άνθρωπο.

Πιθανότατα και καλύτερη ηθοποιό.

Το ελπίζω!

Εσύ το νιώθεις αυτό, ότι δηλαδή από παράσταση σε παράσταση, από ρόλο σε ρόλο διευρύνεις τα όποια όριά σου;

Σίγουρα ανακαλύπτω περισσότερα πράγματα για μένα, κι αυτό ίσως εμπλουτίζει τους κόσμους που μπορώ να κατοικήσω.

Επίσης, μού προσφέρει μεγαλύτερη αίσθηση ελευθερίας και διαθεσιμότητας σε σχέση με το «λάθος» και την «αποτυχία». Το να μη φοβάσαι να «αποτύχεις» μπροστά σε ανθρώπους είναι πολύ σημαντικό.

Πόσο εύκολα έχεις ξεπεράσει το όποιο «λάθος», την όποια «αποτυχία»;

Αν υπάρχει ασφάλεια, εμπιστοσύνη και καλή πρόθεση έναντι των ανθρώπων με τους οποίους συνυπάρχεις, το να οδηγείσαι ενστικτωδώς σε άλλη κατεύθυνση από αυτήν που έχεις συνηθίσει είναι απολαυστικό.

Μιας και η Ιεροτελεστία, αν και όχι παραγωγή της Ορχήστρας των Μικρών Πραγμάτων, με την όποια έχεις ξαναϋπάρξει, ωστόσο εντάσσεται υπό την ευρύτερη «ομπρέλα» της, αυτό σε έκανε να νιώσεις μεγαλύτερη ασφάλεια;

Μέσα από τη συνεργασία μου με τους ανθρώπους της Ορχήστρας, τους οποίους εκτιμώ και η συνεννόησή μας είναι ειλικρινής, έχει επιβεβαιωθεί το ότι μόνο σε περιβάλλοντα ασφάλειας μπορεί ο άνθρωπος να ανθίσει.

Τόσο με τον Χρήστο Θεοδωρίδη όσο και με την Ξένια Θεμελή, τους πυρήνες της Ορχήστρας, όπως και με τον Γιώργο Κισσανδράκη, ο οποίος επί χρόνια συνεργάζεται μαζί τους, νιώθω πολύ όμορφα.

Το κείμενο της παράστασης σού ήταν γνωστό πριν εμπλακείς;

Καθόλου. Δεν ήξερα ούτε τον συγγραφέα του. Η πρώτη μου επαφή με το κείμενο υπήρξε όταν ο Χρήστος μού έδωσε ένα δείγμα του. Με τάραξε. Κι όταν κάτι σε ταράζει, υπάρχει νόημα από πίσω, κι αξίζει να ασχοληθείς μ’ αυτό.

Τι σε τάραξε περισσότερο;

Η «ανθρωπίλα» με την οποία εκφράζονται οι άνθρωποι σε καθεμιά από τις ιστορίες για τις απώλειες που βιώνουν και τους ίδιους τους εαυτούς τους. Με απλό τρόπο, το κείμενο γίνεται έντονα επιδραστικό.

Όλοι -περισσότερο ή λιγότερο- έχουμε έρθει σε επαφή με τον θάνατο και σίγουρα κανείς μας δε θα γλιτώσει από αυτόν!

Πριν καν φτάσουμε σ’ αυτό το στάδιο, καθένας και καθεμία από εμάς βιώνει πολλούς μικρούς «θανάτους» - είτε το συνειδητοποιούμε, είτε όχι.

Αναπαριστώντας την απώλεια επί σκηνής, την υπερβαίνεις, εμβαθύνεις σ’ αυτήν, σε καταβάλλει;

Επειδή κάθε παράσταση είναι ζωντανός οργανισμός και συμβαίνει στο τώρα, μπορείς κάθε μέρα να παράξεις διαφορετικές σκέψεις, αν παραμένεις ενεργός.

Αυτό προσπαθώ κι εγώ, παραμένοντας ειλικρινής έναντι των «συμπαικτών» και των βλεμμάτων του κοινού.

Επηρεάζεσαι από αυτά τα βλέμματα;

Προσωπικά, πολύ. Μπορεί να με συγκινήσουν ή να με οδηγήσουν σε μια καινούρια σκέψη. Κι επειδή κάθε βράδυ είναι διαφορετικά, μπορεί να με ωθήσουν να εξελίξω αυτό που κάνω.

Φωτογραφία: Μike Rafail @thatlongblackcloud

Υποδύεσαι δύο -και κάτι- χαρακτήρες, αλλά ο βασικός είναι της Κάλι. Τον επέλεξες ή σου ανατέθηκε;

Μου ανατέθηκε από τον Χρήστο. Όταν διάβασα το έργο, αισθάνθηκα πως η Κάλι ήταν από τα πρόσωπα με τα οποία συνδέομαι περισσότερο.

Κατόπιν, μπήκα στη διαδικασία να διαβάσω την ιστορία της πολλές φορές. Στη συνέχεια, ο Χρήστος οδήγησε την ιστορία της στο επιθυμητό σημείο κορύφωσης.

Το κείμενο έχει σπονδυλωτή δομή, σε κάθε επιμέρους ιστορία συμμετέχουν κατά μέσο όρο δύο ηθοποιοί, ενώ μερικές φορές, όπως συμβαίνει και στην περίπτωση της Κάλι, κυριαρχεί ο μονόλογος. Ποια είναι η σχέση σου με τον μονόλογο;

Αντιλαμβάνομαι τη διαδικασία ως μέρος ενός σύμπαντος που φτιάχνουμε όλοι μαζί, επειδή όντως υπάρχουν γύρω μου πολλοί άνθρωποι με τους οποίους συνομιλώ. Σίγουρα, λοιπόν, δε νιώθω μόνη μου.

Πώς λειτουργεί η κινησιολογική διάσταση της παράστασης για σένα; Ως συνέχεια του κειμένου, ως σχόλιο επ’ αυτού, ως ένα είδος εκτόνωσης;

Σίγουρα όχι ως κάτι ξέχωρο, αλλά ως ένα μεγαλύτερο άνοιγμα, επειδή τα λόγια δεν αρκούν, και ως συμπλήρωμα όσων έχουν προηγηθεί.

Είμαστε το σώμα μας, το μυαλό μας και η φωνή μας. Αυτά είναι τα βασικά εργαλεία όσων βρισκόμαστε στη σκηνή, τα επικαλούμαστε για να δημιουργήσουμε κόσμους και οφείλουμε να τα φροντίζουμε.

Η κίνηση είναι ζωτικής σημασίας. Δεν προκύπτει, όμως, με το ζόρι, ούτε επί τούτου, αλλά όταν χρειάζεται για να φωτίσει και να αγκαλιάσει κάτι ακόμη, κάτι παραπάνω.

Αντίστοιχα και η φωνή, με την πιο κυριολεκτική της έννοια.

Το τι κουβαλάει η κάθε χροιά και πόσο μπορεί να συγκινήσει διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στον να δημιουργηθεί ένας κόσμος. Είναι σημαντικό να φροντίζεις τη φωνή σου και να ηχείς με ειλικρίνεια. Ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι εύκολο.

Επειδή η αλληλεπίδρασή σου με το κοινό είναι πολύ σημαντική, τι έχεις μέχρι στιγμής αποκομίσει από την επικοινωνία σου με αυτό σε σχέση με τη συγκεκριμένη παράσταση;

Οι περισσότερες ιστορίες αγγίζουν κάποιους ανθρώπους, άλλες κάποιους άλλους. Το βίωμα του κάθε ανθρώπου καθορίζει το ποιες ιστορίες θα τον συγκινήσουν και ποιες θα τον βάλουν σε σκέψη. 

Είναι μια παράσταση με βάρος, αλλά και λυτρωτική λειτουργία. Μπορεί να μιλάνε οι χαρακτήρες για απώλειες, αλλά ως ζωντανοί, προτρέποντας -πολλοί από αυτούς- να ζούμε και να μην αναβάλλουμε τη ζωή για αργότερα.

Υπάρχει και κάποια θρησκευτική διάσταση, ιδίως προς το τέλος της παράστασης;

Δε θεωρώ ότι υπάρχει θρησκευτική διάσταση, αλλά η πρόθεση να είμαστε παρόντες και παρούσες στο τώρα, σε μια ιεροτελεστία που συμβαίνει μπροστά στα μάτια μας. Θέλαμε να δώσουμε χρόνο στο πένθος.

Μιλώντας, λοιπόν, για χρόνο, πώς βλέπεις τον εαυτό σου σε μερικά χρόνια στο θεατρικό πεδίο - από άποψη αντοχών και με βάση την ανάγκη να συνεχίσεις να υπάρχεις σ’ αυτό;

Δυσκολεύομαι να φανταστώ τον εαυτό μου στο πιο μακροπρόθεσμο μέλλον.

Βραχυπρόθεσμα, λοιπόν, ελπίζω να συνεχίσουν να μου τυχαίνουν πράγματα που με αφορούν, να μπορώ να δω τον εαυτό μου μέσα σ’ αυτά και να νιώθω ασφαλής στις ομάδες εντός των οποίων δημιουργούνται.

Αν δεν αισθάνομαι όμορφα με τους ανθρώπους, αρχίζω να έχω ερωτηματικά σχετικά με το πού είμαι και τι κάνω.

Προέχουν, άρα, οι άνθρωποι, η επικοινωνία και η συνεργασία μαζί τους, και έπονται τα κείμενα και οι χαρακτήρες.

Σε μικρότερη ηλικία, θεωρούσα πως οι άνθρωποι είναι το πιο σημαντικό.

Παρόλα αυτά, αρχίζω και καταλαβαίνω ότι, αν η επικοινωνία με τους ανθρώπους με τους οποίους συνεργάζεσαι είναι πολλαπλή, συνήθως και τα έργα με τα οποία καταπιάνεσαι στο πλαίσιό της σε αφορούν.

Η παράσταση Ιεροτελεστία, σε σκηνοθεσία-μουσική επιμέλεια Χρήστου Θεοδωρίδη, παρουσιάζεται στο Εθνικό Θέατρο - Σκηνή «Νίκος Κούρκουλος» μέχρι και την Κυριακή 22 Μαρτίου.

Παίζουν (με αλφαβητική σειρά):

Ελευθερία Αγγελίτσα, Χαράλαμπος Αθανασόπουλος, Ειρήνη Δάμπαση, Γιώργος Εξακοΐδης, Γιώργος Κισσανδράκης, Κωνσταντίνος Κρομμύδας, Θάνος Μαγκλάρας, Ιωάννα Μαυρέα, Χρήστος Τζον Μούσλλι, Μαρία Μπαγανά, Ανδρέας Νάτσιος, Ηλίας Σγουραλής, Θωμάς Τσακνάκης.

Φωτογραφία: Μike Rafail @thatlongblackcloud

Edwin van der Velde: «Είναι ωραίο να μπορείς να ξεφεύγεις από τον κόσμο μας»

 

Επηρεασμένο από την post-punk και darkwave αισθητική, αλλά και τη ζωγραφική του Ιταλού Giovanni Bragolin, το ολλανδικό ντουέτο Bragolin έρχεται το Σάββατο 14 Μαρτίου για άλλη μια συναυλία στην Αθήνα, στο φιλόξενο Death Disco.

Κουβεντιάζοντας με την κινητήρια δύναμη του σχήματος, τον Edwin van der Velde.

Οι Bragolin είναι το αρχικά σόλο πρότζεκτ σου, επηρεασμένο από την post-punk/darkwave μουσική, το οποίο πήρε το όνομά του από τον Ιταλό ζωγράφο Giovanni Bragolin, διάσημο για τους πίνακές του με θέμα αγόρια που κλαίνε.

Με ποιους τρόπους οι μουσικές σου επιρροές συγκλίνουν με την πιο ζωγραφική διάσταση και τι σε γοητεύει περισσότερο στον συγκεκριμένο ζωγράφο;

Επινόησα αυτό το όνομα για διάφορους λόγους.

Οι πίνακες του Bragolin δεν απευθύνονταν στην ελίτ, αλλά στην εργατική τάξη. Είναι μελαγχολικοί. Υπάρχει μυστήριο γύρω από αυτούς: ποια είναι τα συγκεκριμένα παιδιά, αλλά και γιατί κάηκαν τα σπίτια και σώθηκαν οι πίνακες;

Τέλος, ανάγονται στην περίοδο πριν από τη δεκαετία του 1980, που έχω την τάση να φέρνω τακτικά στη μουσική μας, και ο ζωγράφος πέθανε τη χρονιά κατά την οποία γεννήθηκα.

Έχουμε τα τυπικά μπάσα-συνθεσάιζερ και ντραμς της δεκαετίας του ’80, αλλά οι ήχοι της κιθάρας και του οργάνου μας σχετίζονται περισσότερο με τον ήχο του Ένιο Μορικόνε των δεκαετιών του 1960 και του 1970.

Συνήθως μελαγχολικοί, αν όχι εντελώς βουτηγμένοι στον ζόφο, οι «στίχοι [σου] είναι εμπνευσμένοι από μετα-αποκαλυπτικές ταινίες και φιλμ τρόμου», σύμφωνα με το βιογραφικό σου.

Γιατί σε έλκει περισσότερο η σκοτεινή πλευρά του ανθρώπινου ψυχισμού; Και ποια είναι τα στοιχεία που σου κεντρίζουν περισσότερο το ενδιαφέρον στις «μετα-αποκαλυπτικές ταινίες και τα φιλμ τρόμου»;

Ο γενικός λόγος που χρησιμοποιώ τις ταινίες ως έμπνευση είναι η χρήση της μυθοπλασίας αντί των εμπειριών της πραγματικής ζωής. Είναι ωραίο να μπορείς να ξεφεύγεις από τον κόσμο μας, να κρύβεσαι και να ονειρεύεσαι στη μυθοπλασία.

Στην περίπτωσή μου, μου αρέσουν περισσότερο οι ταινίες παρά τα βιβλία, επειδή δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ σε αυτά, αλλά θα μπορούσαν επίσης να ήταν και τα βιβλία τα οποία αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης.

Στο νέο άλμπουμ υπάρχει ένα τραγούδι εμπνευσμένο από δύο βιβλία για τον ωκεανό.

Επιπλέον, ο κινηματογράφος έχει μια τυπική χρήση της μουσικής και μου αρέσει να ενσωματώνω και αυτά τα στοιχεία, όπως η χρήση ενός οργάνου Waterphone και έγχορδων στο νέο άλμπουμ σε μερικά τραγούδια.

Το I Saw Nothing Good So I Left, ντεμπούτο άλμπουμ σου, βγήκε σε βινύλιο και CD από τη Young & Cold Records σε παραγωγή δική σου μαζί με το πρώην μέλος του συγκροτήματος, Isolde Woudstra, η οποία είναι υπεύθυνη για το εξώφυλλο.

Είναι επίσης υπεύθυνη για τα εξώφυλλα των κατοπινών κυκλοφοριών των Bragolin; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ιδέα πίσω από την εικόνα της νεαρής γυναίκας που ποζάρει με την πλάτη της στον φακό;

Η Ιsolde όντως σχεδίασε τα εξώφυλλα των δύο πρώτων άλμπουμ.

Μου πρότεινε το πρώτο, ενώ δεν είχε σχεδιάσει τη φωτογράφιση ως εξώφυλλο άλμπουμ, ας πούμε. Μου άρεσε πολύ το θέμα της φωτογραφίας και από εκεί και πέρα ​​ ήθελα αυτό ως θέμα.

Στους Bragolin μάς αρέσει να χρησιμοποιούμε την ανωνυμία: το συγκρότημα απεικονίζεται κυρίως ως σιλουέτες, αυτά τα εξώφυλλα άλμπουμ είναι πορτρέτα από πίσω. Έτσι, υπάρχει πάντα ένα κομμάτι κρυμμένο.

Και μην ξεχνάς ότι το όνομά μας προέρχεται επίσης από έναν ζωγράφο πορτρέτων. Έτσι, το θέμα τού να έχουμε τα πορτρέτα σαν πίνακες ζωγραφικής λειτουργεί καλά. Οι στίχοι είναι γραμμένοι από την οπτική γωνία του πρωταγωνιστή.

Το εξώφυλλο του καινούριου άλμπουμ είναι φτιαγμένο από την Faallaway. Αυτό το άλμπουμ είναι περισσότερο πολυεπίπεδο από τα προηγούμενα, με πιο ατμοσφαιρικούς ήχους και ήθελα το εξώφυλλο να έχει και περισσότερη ιστορία.

Υπάρχει, λοιπόν, αυτό το κορίτσι στον εφιάλτη της (φορώντας νυχτικό). Αλλά η Ιsolde επέστρεψε σε αυτό το άλμπουμ τραγουδώντας μαζί μου ένα τραγούδι με τίτλο I Salute You Ancient Ocean, το οποίο θα κυκλοφορήσει στα τέλη Μαρτίου.

Στο Let Out The Noise Inside, το δεύτερο άλμπουμ των Bragolin από το 2019, συνεργάζεστε με τον Adam Tristar.

Ένα άκρως υποβλητικό έργο, που συνδυάζει τον ηλεκτρονικό ήχο του Adam Tristar με την χαρακτηριστική μελαγχολική ατμόσφαιρα και τα φωνητικά σου. Πώς ξεκίνησε αυτή η συνάντηση και πώς εξελίχθηκε σταδιακά;

Ο Adam Tristar κι εγώ είμαστε φίλοι και ζούμε στην Ουτρέχτη. Εκείνη την εποχή πηγαίναμε τακτικά σε φεστιβάλ και συναυλίες και μόλις είχαμε ολοκληρώσει και οι δύο το πρώτο μας άλμπουμ.

Ήταν, λοιπόν, μια εξαιρετική στιγμή για να φτιάξουμε μερικά τραγούδια μαζί και να απολαύσουμε έναν αναζωογονητικό τρόπο δουλειάς πάνω σε κάτι νέο.

Στην αυγή του τρέχοντος έτους, ξεκινάτε να κυκλοφορείτε τα τραγούδια που τελικά θα αποτελέσουν το τρίτο άλμπουμ των Bragolin, I Don’t Like What It Does To Me.

Γιατί επιλέξατε να τα αποκαλύψετε με αυτήν τη σειρά;

Η σειρά οφείλεται σε πολλούς λόγους.

Θέλαμε να ξεκινήσουμε με κάτι δυνατό αλλά και εντελώς καινούργιο, γι’ αυτό και  διαλέξαμε το I Run and Hide ως πρώτο σινγκλ. Δε χρησιμοποιήσαμε κιθάρα, αλλά ένα κλαβινέτο.

Έπειτα, περί την εποχή του Blue Monday, θέλαμε το πιο μελαγχολικό τραγούδι ως δεύτερο σινγκλ και κυκλοφόρησε το Tar With Salt Foam.

Μετά, χρειαζόμασταν μια δυνατή μουσική επένδυση  για τη χορευτική πίστα, οπότε το Not All Are Real ήρθε στην κατάλληλη στιγμή.

Το τέταρτο σινγκλ μας είναι και το πιο ρομαντικό μας, το ντουέτο με την Carrellee: Feel This Flame Unfold. Ήταν προγραμματισμένο για την παραμονή της ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου.

Μπορείς, λοιπόν, να αντιληφθείς ότι υπήρχε κάποιος λόγος για όλους τους συγχρονισμούς. Απομένουν οι κυκλοφορίες των υπόλοιπων τραγουδιών.

Ποιο είναι το «Αυτό» στον τίτλο στο οποίο αναφέρεστε;

Το «Αυτό» στον τίτλο αναφέρεται στα προσωπικά μας ελαττώματα. Νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι που εργάζονται για την αυτοβελτίωση γνωρίζουν τα προσωπικά τους ελαττώματα και μπορεί να απογοητεύονται από «αυτό».

Π.χ. στην περίπτωσή μου, δε μου αρέσει αυτό το οποίο μου κάνουν η εσωστρέφεια, η παρορμητικότητα, η έλλειψη συγκέντρωσης, ο ανταγωνισμός και η αυτοαμφισβήτηση.

Το τραγούδι με αυτόν τον τίτλο θα κυκλοφορήσει στα μέσα Μαρτίου. Είναι ένα πολύ σκοτεινό τραγούδι σε στιλ EBM.

Όπως και στα προηγούμενα άλμπουμ, αυτό δε σημαίνει ότι το ομώνυμο τραγούδι είναι το κύριο ή το καλύτερο τραγούδι μας, απλώς πήρε το όνομά του από ένα από τα τραγούδια που ταιριάζουν στο θέμα του άλμπουμ.

Έτσι, σε αντίθεση με τα τραγούδια τα οποία είναι εμπνευσμένα από ταινίες τρόμου, αυτό αφορά περισσότερο εμένα, γραμμένο όμως με έναν σουρεαλιστικό τρόπο.

Εντρυφώντας στους στίχους του I Run and Hide, προς τα πού τρέχεις και από τι κρύβεσαι, είτε ως άτομο είτε ως καλλιτέχνης; Και σε ποιον βαθμό η μουσική απαλύνει τυχόν αγωνίες ή, αντίθετα, τις επιδεινώνει;

Αυτό το τραγούδι είναι αρχικά εμπνευσμένο από την ταινία Σε ακολουθεί, όπου η πρωταγωνίστρια ακολουθείται συνεχώς από διαφορετικές οντότητες, αλλά δε θα μοιραστώ άλλα spoilers. Τσέκαρέ το.

Αλλά τελικά το οδήγησα σε κατεύθυνση ευρύτερη από οποιαδήποτε σκηνή τρόμου, διανθίζοντάς το με στοιχεία καταδίωξης. Δεν υπάρχει, λοιπόν, τίποτα προσωπικό εδώ από το οποίο ξεφεύγω.

Το Σάββατο 14 Μαρτίου οι Bragolin εμφανίζονται ζωντανά στην Αθήνα. Είσαι ήδη εξοικειωμένος/σε επαφή με τη φαινομενικά ακμάζουσα εγχώρια darkwave/synth-punk σκηνή; Ή θα βρίσκεσαι σε μια φάση ανακάλυψης στην Αθήνα;

Αυτή είναι η τρίτη φορά κατά την οποία οι Bragolin παίζουν στην Αθήνα. Η πρώτη ήταν πριν από την πανδημία του Covid ως σαπόρτ στους She Past Away.

Έπειτα, παίξαμε στο Death Disco πριν τα τέλη του 2024. Είναι υπέροχο που επιστρέψαμε και ελπίζουμε να δούμε το κοινό μας να εξελίσσεται με το νέο άλμπουμ.

Οι Bragolin εμφανίζονται ζωντανά στο Death Disco (Ωγύγου 16 & Λεπενιώτου 24, Ψυρρή) το Σάββατο 14 Μαρτίου.

Stavroz: «Δεν πρέπει να φοβόμαστε τις στιγμές σιωπής, αλλά να τις αγκαλιάζουμε»

 

Stavroz (Φωτογραφία: Alexander Popelier)

Οι Stavroz, το βελγικό κουαρτέτο-φαινόμενο της ευρωπαϊκής ηλεκτρονικής μουσικής, επιστρέφουν στην Αθήνα και το Gazarte για ένα εκρηκτικό λάιβ την Πέμπτη 5 Μαρτίου.

Εκ των ιδρυτικών μελών του σχήματος, ο DJ IJsbrand De Wilde μάς μιλά για τη μουσική, την ελευθερία, τον θόρυβο και τη σιωπή.

Πιθανότατα απαντάτε στις ερωτήσεις μου ενώ ταξιδεύετε από τη μία πόλη στην άλλη κατά τη διάρκεια της περιοδείας σας. Πόσο συναρπαστικό είναι το να μη γνωρίζετε πλήρως τι να περιμένετε από κάθε συναυλία;

Είναι συναρπαστικό να μην ξέρεις πώς θα εξελιχθεί ένα σόου. Κάθε βράδυ είναι διαφορετικό - τεχνικά, συναισθηματικά, ενεργειακά.

Μερικές φορές πρέπει να βρούμε τον δρόμο μας προς αυτό, μερικές φορές το κάνει το κοινό. Και αυτή η ένταση το κάνει δυνατό, επειδή μπορείς να νιώσεις την ακριβή στιγμή κατά την οποία ένα τραγούδι κάνει κλικ και το κοινό πραγματικά αφήνεται.

Κάποιες νύχτες όλα είναι εκεί από την πρώτη νότα - αυτό είναι μαγεία. Άλλες νύχτες χτίζονται αργά. Αλλά αυτή η απρόβλεπτη φύση της είναι που κρατά τη συναυλία ζωντανή.

Και όταν βλέπεις ανθρώπους να χορεύουν, να διασκεδάζουν και μετά να σου λένε ότι ήταν καταπληκτικό - γι’ αυτό ακριβώς το κάνουμε.

Οι Stavroz προέρχονται «από τη γη του συμβιβασμού στην καρδιά της Ευρώπης». Ποια είναι η προέλευση αυτού του ονόματος το οποίο ακούγεται ελληνικό;

Το όνομα ξεκίνησε στην πραγματικότητα ως αστείο.

Ένας από τους τέσσερίς μας ήθελε να γίνει DJ στο πανεπιστήμιο και προσποιείτο κάποιον μυστηριώδη Έλληνα -ή Ανατολικοευρωπαίο- παραγωγό που έπαιζε house μουσική εμπνευσμένη από τα Βαλκάνια.

Ήταν περισσότερο θέμα χαρακτήρα, παρά σοβαρού σχεδίου.

Αργότερα, ανακαλύψαμε στην Ελλάδα πως το «Stavroz» στην πραγματικότητα σημαίνει «σταυρός». Αυτό δεν ήταν καθόλου σκόπιμο - δεν έχουμε κάποια θρησκευτική οπτική γωνία ή κάτι τέτοιο. Ήταν καθαρή σύμπτωση.

Έτσι, στο τέλος, το όνομα έμεινε... αλλά ξεκίνησε ως αστείο.

Υπάρχει λίγη ειρωνεία στην αναφορά σας στη «γη των συμβιβασμών»; Πώς καταφέρνετε να παραμένετε ασυμβίβαστοι όσον αφορά το καλλιτεχνικό σας όραμα;

Σάς επιτρέπει η επιτυχία που απολαμβάνετε να υπαγορεύετε/επιβάλλετε τους δικούς σας «όρους»;

Όταν κάνουμε μουσική, δεν ξεκινάμε ποτέ με το να σκεφτόμαστε τι μπορεί να αρέσει στο κοινό.

Πάντα ξεκινάμε με ένα συναίσθημα - από κάτι το οποίο ακούγεται συναρπαστικό, καινούργιο ή απλώς πολύ groovy. Μερικές φορές δημιουργούμε μαζί, μερικές φορές ξεχωριστά, αλλά πάντα ξεκινάμε από το ένστικτο.

Φυσικά, η ολοκλήρωση ενός κομματιού απαιτεί λίγους συμβιβασμούς - οι τέσσερίς μας δεν κλίνουμε ακριβώς προς την ίδια μουσική κατεύθυνση. Ο ένας μπορεί να σπρώξει ελαφρώς αριστερά, ο άλλος ελαφρώς δεξιά.

Αλλά αυτές είναι εσωτερικές δυναμικές. Δεν κάνουμε συμβιβασμούς απέναντι στο κοινό. Δημιουργούμε αυτό που αγαπάμε πραγματικά.

Η μόνη στιγμή που προσαρμοζόμαστε λίγο είναι όταν μεταφράζουμε κομμάτια σε ένα ζωντανό σετ. Τότε ίσως αναρωτηθούμε:

Μπορεί αυτό να χτυπήσει λίγο πιο δυνατά; Μπορεί η συσσώρευση να επεκταθεί περισσότερο για να δημιουργήσει μια ισχυρότερη κορύφωση; Όχι για να αλλάξουμε το ποιοι είμαστε, αλλά για να κάνουμε την ενέργεια στον χώρο ακόμα πιο ισχυρή.

Μόνο όταν οι Maxim Helincks και Pieter De Meester εντάχθηκαν στο συγκρότημα, οι Stavroz άρχισαν να εμφανίζονται ζωντανά, συνεχίζοντας παράλληλα να ανοίγουν το δρόμο τους στο σύμπαν της ηλεκτρονικής μουσικής.

Τι άλλαξε στη δυναμική του γκρουπ μετά την είσοδο αυτών των δύο νέων μελών;

Ο Pieter και ο Maxim προέρχονται από πολύ διαφορετικά μουσικά υπόβαθρα -φολκ, ροκ και πανκ-, ενώ ο Gert και ο IJsbrand έχουν ισχυρότερο ηλεκτρονικό υπόβαθρο.

Ο συνδυασμός όλων αυτών των στιλ μάς επέτρεψε να αναπτύξουμε έναν εντελώς νέο ήχο.

Αυτό που το κάνει ακόμα πιο συναρπαστικό είναι πως ανακαλύπτουμε συνεχώς νέα μουσική ο ένας μέσα από τον άλλον, η οποία προέρχεται από διαφορετικούς μουσικούς κόσμους.

Αυτή η ανταλλαγή μάς εμπνέει συνεχώς και διαμορφώνει την εξέλιξή μας ως συγκρότημα.

«Προκειμένου να διατηρήσουν την ελευθερία στην μουσική τους παραγωγή και να μπορέσουν να υποστηρίξουν άλλους καλλιτέχνες με παρόμοιο όραμα, ξεκίνησαν τη δισκογραφική τους εταιρεία ‘Moodfamily’», γράφετε στην ιστοσελίδα σας.

Πώς καταφέρνετε να εξισορροπήσετε τη λογιστική με τη δημιουργική πλευρά των πραγμάτων χωρίς να χάνετε την επαφή με κάποια από τις δύο;

Δεν είναι εύκολη η διατήρηση της ισορροπίας, αλλά με τη Moodfamily δεν υπάρχει πίεση όσον αφορά τα αυστηρά χρονοδιαγράμματα ή τις προθεσμίες, γεγονός που επιτρέπει στη δημιουργική διαδικασία να ρέει φυσικά.

Στο τέλος, είναι πάντα διασκεδαστικό να συνεργαζόμαστε, και αυτή η ενέργεια διατηρεί ευθυγραμμισμένες τόσο τη λογιστική, όσο και τη δημιουργική πλευρά.

«Οι Stavroz σάς προσκαλούν να απομακρυνθείτε από τον θόρυβο, από το scrolling, από τις προκατασκευασμένες ανοησίες. Να σταματήσετε. Να αναπνεύσετε. Να θυμηθείτε πώς είναι απλώς... να αναρωτιέσαι», ενθαρρύνετε τον ακροατή στην παρουσίαση του Take a Seat.

Ο θόρυβος κάθε είδους είναι μάστιγα. Η παύση, συνήθως ένας ανέφικτος στόχος. Ή μήπως όχι;

Νομίζω ότι μερικοί άνθρωποι έχουν απλώς ξεχάσει πόσο όμορφο είναι να ακούς ένα άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος, ειδικά με τις σημερινές πλατφόρμες streaming.

Αυτή είναι η βασική ιδέα πίσω από αυτό που κάνουμε. Πρόκειται για το να αφιερώνεις χρόνο, να κλείνεις το τηλέφωνό σου ή απλώς να αφήνεις το μυαλό σου να περιπλανιέται, ενώ ακούς.

Και δεν αφορά μόνο το δικό μας άλμπουμ - ισχύει για όλη τη μουσική η οποία κυκλοφορεί σήμερα.

Φτιάχνεται ακόμα τόση πολλή καταπληκτική μουσική, αλλά μερικές φορές χάνεται στην ταχύτητα του κόσμου όπου ζούμε. Ελπίζουμε να ενθαρρύνουμε το να αφιερώνουμε λίγο χρόνο στο να ηρεμήσουμε και να ακούσουμε πραγματικά.

«Αυτό το άλμπουμ δεν είναι μια απαίτηση. Είναι μια πρόταση. Ένας χώρος για να φανταστούμε, να ονειρευτούμε, να φιλοσοφήσουμε. Χωρίς αίσθηση επείγοντος. Χωρίς αλγόριθμους», συνεχίζετε.

Τι γινόμαστε ενώ ονειρευόμαστε και σε τι μετατρεπόμαστε όταν/αν δεν το κάνουμε;

Το άλμπουμ είναι απλώς μια πρόταση - μια σπίθα. Ο καθένας το βιώνει διαφορετικά, με διαφορετικές εικόνες, διαφορετικά συναισθήματα.

Το κλειδί είναι ότι η φαντασία εξακολουθεί να υπάρχει, πως οι άνθρωποι σκέφτονται, ονειρεύονται ή ακόμα και δημιουργούν ασυνείδητα.

Είτε φέρνει χαρά, δυσφορία ή κάτι ενδιάμεσο, δεν έχει σημασία. Εφόσον πυροδοτεί το συναίσθημα ή τις εικόνες, έχουμε κάνει τη δουλειά μας.

«Το βελγικό τετραμελές συγκρότημα δε φωνάζει για να κερδίσει την προσοχή σου. Ψιθυρίζει, ελπίζοντας να πυροδοτήσει κάτι το οποίο ήταν εκεί από την αρχή. Λίγη περιέργεια. Λίγη σιωπή. Μια στιγμή στο τώρα», καταλήγετε.

Γιατί φοβόμαστε τόσο συχνά τη σιωπή;

Νομίζω ότι οι άνθρωποι φοβούνται τη σιωπή επειδή κουβαλάει το άγνωστο.

Μπορεί να φέρει στην επιφάνεια συναισθήματα ή σκέψεις που δεν είχαν συνειδητοποιήσει πως είχαν. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό είναι πολύτιμη: σού επιτρέπει να μάθεις κάτι για τον εαυτό σου, τους άλλους ή τον κόσμο.

Δεν πρέπει να φοβόμαστε τις στιγμές σιωπής, αλλά να τις αγκαλιάζουμε.

Ευχαριστώ θερμά τον IJsbrand De Wilde για τον χρόνο του και για την παραχώρηση της φωτογραφίας του συγκροτήματος.

Οι Stavroz εμφανίζονται ζωντανά στο Gazarte - Ground Stage (Βουτάδων 32-34, Γκάζι) την Πέμπτη 5 Μαρτίου.