Andrew Burnett (Close Lobsters): «Θαυμάζουμε το Διάκενο στις ‘μικρές δόξες του κόσμου’»

 

Εκ των πρωτεργατών της βρετανικής ποπ σκηνής/κασέτας «C86», οι Close Lobsters εμφανίζονται ως γκρουπ για πρώτη φορά ζωντανά στην Ελλάδα την Παρασκευή 22 Μαΐου στο πλαίσιο του 4^ου Athens Pop Underground Fest.

Μια συζήτηση με το ιδρυτικό μέλος, τραγουδιστή και στιχουργό του συγκροτήματος, Andrew Burnett.

«Χωρίς τη μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος», έγραψε κάποτε ο Νίτσε. Αναπαράγετε τον αφορισμό του στη σελίδα των Close Lobsters στο Facebook, προφανώς επειδή βρίσκετε αλήθεια σε αυτόν.

Ήταν η μουσική πάντα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου/σας;

Από τη στιγμή που άκουσα το Children of the Revolution των T-Rex και μετά έπεισα την μητέρα μου να με πάει στο τοπικό δισκοπωλείο το 1973 (!) για να το αγοράσω, η μουσική ήταν πράγματι ζωτικής σημασίας.

Τα άλλα μέλη του συγκροτήματος ήταν εξίσου φανατικά, ξεκινώντας από το προ-πανκ των Gong και των Thin Lizzy, φτάνοντας μέχρι τους Can, τους Kraftwerk, τον Captain Beefheart και καταλήγοντας στο πανκ ροκ με τους The Clash, τους Wire, τους The Fall και τους Swell Maps, για να αναφέρω μόνο μερικά ονόματα.

Πιο πρόσφατα, εγώ/εμείς υποστηρίζουμε το ρητό του πρότζεκτ A Love From Outer Space, «Η μουσική δεν είναι για όλους». Η underground μουσική είναι πολύ καλύτερη.

Η μουσική των Close Lobsters oφείλει πολλά στην κυριαρχούμενη από κιθάρες «καμπανιστή» ποπ της δεκαετίας του 1960, αλλά παρουσιάζεται με έναν new-wave/νεο-ψυχεδελικό τρόπο, με «πινελιές» Television.

Με ποια έννοια, λοιπόν, είναι το «μυαλό σας μολυσμένο από τη θλιβερή ασθένεια της δεκαετίας του ’60», καθώς τραγουδάτε στο My days are numbered;

Αυτή ήταν εν μέρει μια αναφορά στο κουρασμένο φετίχ της δεκαετίας του 1960 και των Beatles που διαπερνά το μέινστριμ.

Μετά από μερικές μπύρες, ο μπασίστας μας ο Bob συνηθίζει να λέει την προκλητική επιτακτική φράση «Οι Beatles είναι σκουπίδια!».

Όχι ότι οι Beatles είναι όντως σκουπίδια φυσικά, αλλά πως μπορεί να θεωρηθούν υπερεκτιμημένοι και φετιχοποιημένοι.

Μέχρι σήμερα δυσκολεύεται κάποιος να ακούσει το White Album. Είναι μέτριο. Γενικότερα, η δεκαετία του 1960 μάς υποσχόταν απελευθέρωση και οι άνθρωποι συνθηκολόγησαν με την πρώτη τζούρα της εταιρικής χλιδής.

«No Elvis, Beatles, or The Rolling Stones», τραγουδούσε ο Joe Strummer... «No Clash No Sex Pistols No Jam», δεν τραγούδησε κανένας...

Οι Close Lobsters έγιναν γνωστοί ως βασικό μέλος της λεγόμενης σκηνής/συλλογής «C86». Εκ των υστέρων, πόσο σημαντική ήταν αυτή η σκηνή στο πλαίσιο του Ηνωμένου Βασιλείου;

Η C86 ήταν μια φανταστική εφεύρεση της μουσικής εφημερίδας New Musical Express. Χωθήκαμε σ’ αυτήν από την πίσω πόρτα όταν οι φίλοι μας, οι June Brides, αρνήθηκαν την πρόσκληση και μας σύστησαν.

Φαίνεται ότι έχει εξελιχθεί λιγάκι σε φαινόμενο με τα χρόνια.

Δεν ξέρω πραγματικά αν πρόκειται για σκηνή καθαυτή - ίσως αυτό έγινε έκδηλο με την πρόσφατη τρέλα του Popfest. Για μένα ήταν μια πτυχή της διάσπασης και της διαφοροποίησης του πανκ ροκ σε υποπεδία post-πανκ ροκ.

Είσαι ο μοναδικός στιχουργός και τραγουδιστής του συγκροτήματος. Όσον αφορά στη σύνθεση των τραγουδιών, πώς λειτουργεί η διαδικασία;

Έχω ένα άδειο δερματόδετο βιβλίο αυτές τις μέρες με την επιγραφή Amor Fati στο μπροστινό μέρος. C’est la vie (Έτσι είναι η ζωή). Σε αυτό βρίσκονται οι άταφες πρώτες ύλες για το νέο άλμπουμ.

Οι τελευταίες σημειώσεις που έγραψα ήταν ότι «(η ψυχανάλυση είναι) ένα μαχαίρι το οποίο κόβει και από τις δύο πλευρές» και «Ο εκφυλισμός και η απλή απόλαυση των όμορφων πραγμάτων».

Αυτά τα ψήγματα σίγουρα θα βρουν τον δρόμο τους στα τραγούδια. Το βιβλίο αποτελεί τη βάση των τραγουδιών και των μελωδιών.

Το Post Neo Anti (Arte Povera in the Forest of Symbols) είναι το πρώτο σας άλμπουμ με νέο υλικό μετά από περισσότερες από τρεις δεκαετίες. Τι συνέβη εν τω μεταξύ; Και γιατί επιλέξατε έναν τόσο -σχεδόν- ξιπασμένο τίτλο;

Η ζωή εισέβαλε απρόσκλητη στο μεταξύ. Το Φαουστικό εμπορευματικό σύστημα απαιτούσε τα χρεωστούμενά του.

Ο τίτλος έχει την πρόθεση να παραθέσει τον Σαρλ Μποντλέρ, που έβλεπε την πόλη στη νεοτερικότητα ως ένα «δάσος από σύμβολα». Σε αντίθεση με τον Ρεμπό, ο οποίος την αντιλαμβανόταν ως «φωτιά και λάσπη».

Το Under London Skies, η κορυφαία σύνθεση του τελευταίου σας άλμπουμ, είναι μια βαθιά βιωματική γλυκόπικρη «ωδή» στο Λονδίνο: το Λονδίνο που γνωρίσατε και αγαπήσατε ως νέοι, και το Λονδίνο που, ίσως, σας έκανε αυτό το οποίο είστε.

Θα ήθελες να μου πεις περισσότερα για αυτήν τη σχέση ζωής, υπό το πρίσμα μιας διαρκώς μεταβαλλόμενης μητρόπολης;

Έγραψα αυτό το τραγούδι σε μια εποχή που ο πολιτικός μας χωρισμός από την Αγγλία φαινόταν μια ξεκάθαρη πιθανότητα και έτσι ένας θρήνος για μια χαμένη αγάπη ήταν ταιριαστός.

Όπως αποδείχθηκε, αυτό δεν ίσχυε. Μόνο στο σημείο του θανάτου βλέπουμε ίσως καθαρά τη ζωή.

Το Λονδίνο ήταν εξαιρετικά σημαντικό για εμάς όσον αφορά στην ανάπτυξή μας ως γκρουπ. Αν δεν είχαμε πάει εκεί, ίσως να είχαμε παραμείνει εντελώς άγνωστοι στη Σκωτία.

Το Λονδίνο ήταν ο πυρήνας της έμπνευσής μας και το μέρος από όπου ξεκινήσαμε. Παραμένουμε άγνωστοι στη Σκωτία, χωρίς να έχουμε καμία παρουσία στον ποπ ή πολιτιστικό χώρο.

Πράγματι, παραμένουμε σταθερά άγνωστοι στην πόλη/αστική περιοχή από την οποία προερχόμαστε, το Πέισλι της Γλασκόβης. Φύγαμε από το Πέισλι με την πρώτη ευκαιρία που μας δόθηκε, οπότε αυτό είναι πιθανώς και εύλογο.

Ο Ιησούς επίσης δυσφημήθηκε πολύ στην πατρίδα/πολιτισμό του! Χα!

«Με το πρόσχημα της απελευθέρωσης/ Επιβάλλουμε μη ρεαλιστικές προσδοκίες», συλλογίζεστε στο Godless. «Αυτή η προσδοκία/ της απελευθέρωσης/ Δεν ισοδυναμεί με τίποτα/ Χωρίς την ανάκτηση/ της παγκόσμιας χειραφέτησης», συνεχίζετε.

Μια αναζωογονητικά διεθνιστική δήλωση σε απογοητευτικά ατομικιστικές εποχές. Είσαι πολιτικά αφοσιωμένος ή τουλάχιστον ανήσυχος;

Ναι, σε μεγάλο βαθμό.

Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός έχει πετσοκόψει τα ίδια τα θεμέλια της κοινωνικής νομιμότητας και πρέπει να καταργηθεί, για να μην καταργήσει κι εμάς - αν η κίνηση προς τον τεχνο-φεουδαρχισμό δεν έχει ήδη αποκλείσει μια τέτοια πιθανότητα.

Μας αρέσει ο Καλός σας Γιος, ο Γιάνης Βαρουφάκης. Θα έπρεπε να είναι ο Μέγας Αρμοστής των νέων Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Με το φάντασμα του Τ.Σ. Έλιοτ να επιβλέπει τα πράγματα.

«Ήμουν στην απέξω/ Χωρίς δρόμο για το σπίτι/ Πρέπει να περιπλανηθούμε/ Ολομόναχοι», τραγουδάς στο Wander Pts I & II. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα ερωτικό τραγούδι - ή όχι. Ή ένα τραγούδι για το τέλος μιας σχέσης.

Πώς αντιμετωπίζεις τη μοναξιά, τέλος πάντων;

Ο όρος έχει δανειστεί -ή κλαπεί, όπως θα έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ!- από τα λόγια του Ζακ Ντεριντά, όταν έμαθε για τον θάνατο του φίλου του, Ζιλ Ντελέζ, από αυτοκτονία. Το τραγούδι είναι επίσης ένας θρήνος για τον αγαπητό μου εκλιπόντα πατέρα.

«Με το ένα πόδι στο τρελοκομείο...» αναφέρεται ήδη στο εξώφυλλο της τελευταίας σας κυκλοφορίας μέχρι σήμερα, του EP Stepping Across, από το 2024. Ζούμε σε ζοφερές και παράλογες εποχές.

Αν δε μας φυλακίσουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πώς θα «περάσουμε απέναντι»;

Το Έγκλημα και Τιμωρία είναι μια κακή αγγλική «μετάφραση» του Stepping Across. Πρέπει πάντα να περνάμε απέναντι απέναντι τουλάχιστον για να καταλάβουμε τι και πώς μπορεί να είναι ο άλλος.

Ο περιορισμός της αποξένωσης είναι επιτακτικός. Ο ψηφιακός καπιταλισμός μεγεθύνει την υπερπόλωση και πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Αυτή είναι επίσης μια δήλωση σχετικά με τη χρησιμοποίηση της αρετής ως όπλου, τη διάβρωση του πολιτικού σώματος με την αντικατάσταση της μιας καταπίεσης με μια άλλη.

Αντί για αναγωγή στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή, προτρέπουμε για εξέλιξη -«Περνώντας απέναντι». Sha La La La La La La...

«Αλλά ζούμε ακόμα με τη δύναμη των αστεριών/ Τη δύναμη των αστεριών... / Ξέρεις αγίους και αγγέλους/ Και μάρτυρες και μαστροπούς», τραγουδάς στο Pimps, από το ντεμπούτο άλμπουμ των Close Lobsters, Foxheads Stalk This Land.

Ποιο είναι το τυχερό σου αστέρι; Και πώς σχετίζεσαι με τη μεταφυσική;

Θαυμάζουμε το Διάκενο στις «μικρές δόξες του κόσμου».

Θα εμφανιστείτε ζωντανά ως γκρουπ για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο πλαίσιο του 4ου Athens Pop Underground Fest την Παρασκευή 22 Μαΐου. Κάλλιο αργά παρά ποτέ; Τι σημαίνουν οι λέξεις «ποπ» και «underground» στις μέρες μας;

Πιστεύουμε ότι το Φεστιβάλ φαίνεται καταπληκτικό. Μας αρέσει η έμφαση στη διάσταση του «underground» στον τίτλο του. Φαίνεται πολύ ελληνική.

Οι Close Lobsters θα εμφανιστούν για πρώτη φορά στο λίκνο του Δυτικού πολιτισμού, αλλά προσωπικά έχω κάνει διάφορα ατομικά «σόου» στο Τ.Ε.Ι. Πειραιά μεταξύ 2001 και 2008!

Ευχαριστώ θερμά τον Andrew Burnett για τον χρόνο που μου διέθεσε και την παραχώρηση του φωτογραφικού υλικού.

Οι Close Lobsters εμφανίζονται ζωντανά στο πλαίσιο του 4^ου Athens Pop Underground Fest την Παρασκευή 22 Μαΐου στο An Club (Σολωμού 13-15, Εξάρχεια).

The Lovely Basement: «Η μουσική μάς δίνει την ανάπαυλα που έχουμε τόση ανάγκη»

 

Ενσωματώνοντας στοιχεία εναλλακτικής country και επιρροές από Velvet Underground, το βρετανικό συγκρότημα The Lovely Basement  αποτελεί μια από τις πιο ιδιαίτερες παρουσίες του 4^ου Athens Pop Underground Fest.

Ενόψει του συναυλιακού τους σετ το Σάββατο 23 Μαΐου κουβεντιάζουμε με τα ιδρυτικά μέλη του γκρουπ, Katie Scaife και Kevin Bache.

Με 4 άλμπουμ στο ενεργητικό τους και έναν ήχο που ενσωματώνει alt-Americana στοιχεία και επιρροές από Velvet Underground, οι The Lovely Basement έχουν διακριτικά διεκδικήσει -και ίσως εξασφαλίσει- μια γωνιά στο σύγχρονο μουσικό σύμπαν.

Πώς σκέφτηκατε το ευφάνταστο όνομά σας;

Η ονομασία ενός συγκροτήματος μπορεί να είναι πολύ δύσκολη. Μπορεί να είναι δύσκολο να επιτευχθεί συναίνεση.

Στην περίπτωση των The Lovely Basement, εμείς (η Katie Scaife και ο Kevin Bache) παίζουμε μαζί πολλά χρόνια και το όνομα είναι απλώς μια συγχώνευση των ονομάτων των δύο προηγούμενων συγκροτημάτων.

Αυτό λειτουργεί καλύτερα από τα προηγούμενα, κάτι το οποίο ισχύει και για τα συγκροτήματα.

Από πού πηγάζει η αγάπη σας για τη βορειοαμερικανική country μουσική ή μια πιο «μοντέρνα» εκδοχή της;

Ήρθαμε σε επαφή με τη roots και την country μουσική στα 30 μας, με φίλους που έπαιζαν σε συγκροτήματα στο Τορόντο, στο οποίο ζούσαμε τότε. Είναι δύσκολο να μη θαυμάσεις την ένρινη μουσική, αν και οι στίχοι μπορεί να είναι πολύ τετριμμένοι.

Αγαπάμε συγκροτήματα όπως οι Handsome Family και οι Giant Sand και λατρεύουμε πολύ το country LP του Jonathan Richman με τις αντηχήσεις του Buck Owens. Αυτές οι επιρροές αναπόφευκτα έχουν φιλτραριστεί κάπως ωσμωτικά.

Οι επιρροές των VU είναι σαφώς αισθητές, και μάλιστα εκδηλώνονται μέσα από τη σύνθεσή σας Mo Tucker, μια αναφορά στην ντράμερ του συγκροτήματος. Ποια είναι η πτυχή στη μουσική των VU που σας εμπνέει περισσότερο;

Η επανάληψη και η αφοβία.

Όσον αφορά στη μουσική, η αλληλεπίδραση μεταξύ των κιθάρων του Sterling και του Lou είναι φανταστική. Πρόσθεσε σε αυτήν τα drones του Cale ή τη γλυκύτητα την οποία φέρνει ο Doug Yule και νομίζουμε ότι έχεις την τέλεια μπάντα σε 4 άλμπουμ.

Δεν είναι απογοητευτικό το ότι η Μοe Tucker, η οποία προφανώς εξακολουθεί να ζει αν και έχει αποσυρθεί από τη μουσική, μπορεί να ήταν μια πιστή υποστηρίκτρια του Tea Party;

Θα ήταν υπέροχο αν δεν ήταν αλήθεια. Ήταν λυπηρό να την βλέπω στην τηλεόραση σε μια συγκέντρωση του Tea Party.

Πολλοί απελπισμένοι άνθρωποι πέφτουν θύματα του φόβου και των κηρύκων του μίσους, επειδή η Αριστερά τούς θεωρεί δεδομένους για πολύ καιρό.

«Υπάρχουν οι Μάρτυρες του Τόλπαντλ/ Παλεύουν για τα συνδικάτα/ Και τη WIDC/ Βάζουν τα συνδικάτα σε τάξη/ Και η συγκέντρωση στην Cable Street/ Νικούν τους φασίστες/ Και οι άνθρωποι της Bamber Bridge», τραγουδάτε στο What I Like.

Αυτό είναι ίσως το πιο έντονα πολιτικό τραγούδι σας. Πώς θα περιγράφατε την ενασχόλησή σας με την πολιτική, είτε μέσω του καλλιτεχνικού σας έργου είτε σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο;

Τοποθετούμαστε στα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Συλλογικά, έχουμε εργαστεί με άτομα που παλεύουν με τη χρήση ουσιών, την έλλειψη στέγης, περιθωριοποιημένες γυναίκες και άνδρες.

Νομίζουμε ότι, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν ξέρουμε πώς να φέρουμε αλλαγή σε μακροοικονομικό επίπεδο, αλλά μέσα από τη δουλειά και τη μουσική μας εμπλεκόμαστε σε ένα περισσότερο «από τα κάτω», κοινοτικό επίπεδο.

Τον τελευταίο χρόνο υλοποιήσαμε φιλανθρωπικές δράσεις για το Σουδάν και την Παλαιστίνη και συμμετείχαμε σε διαδηλώσεις που διοργάνωσε η οργάνωση «Stand Up to Racism» στο Μπρίστολ.

Στο In Mysterious Ways αφηγείστε μια απολαυστική, έντονα αστεία, διαβολοκεντρική ιστορία. Πώς συνδέεστε με τη μεταφυσική, συνολικά;

Αυτή κι αν είναι ερώτηση. Δεν είμαστε σίγουροι ότι σκεφτόμαστε συνειδητά τη θεμελιώδη φύση της πραγματικότητας όταν γράφουμε στίχους!

Αλλά αν πάρεις ως παράδειγμα το In Mysterious Ways, μάς αρέσει να χρησιμοποιούμε την αναλογία και τη μεταφορά για να καταπιαστούμε με θέματα.

Το να μιλάμε για τον Διάβολο ο οποίος είναι τσαντισμένος επειδή η δημιουργία του Θεού την 6η ημέρα δεν του δίνει πλέον αρκετό χώρο για να είναι κακός είναι πιο ποιητικό από το να γράφουμε μια διατριβή για το πόσο άθλιοι μπορούμε να είμαστε ο ένας απέναντι στον άλλον.

«Αν πραγματικά θέλεις ελευθερία/ Πρέπει να βρεις όλες τις αλυσίδες», τραγουδάτε στο Fifth Column από το τελευταίο σας άλμπουμ, Lowlands. «Το κόστος της ελευθερίας είναι η αιώνια βρωμιά/ Θέλουν να μείνουμε καθαροί», συνεχίζετε.

Ξέρω ότι είναι ένα τεράστιο ζήτημα, αλλά ποιος είναι ο δικός σας ορισμός της «ελευθερίας»; Και γιατί το τίμημά της είναι η «αιώνια βρωμιά»;

Ναι, αυτό είναι ένα τεράστιο ζήτημα! Με την τρέχουσα άνοδο της δεξιάς πολιτικής και σκέψης, η ελευθερία είναι μάλλον στο μυαλό μας.

Στο βιβλίο της Μάργκαρετ Άτγουντ, Η ιστορία της θεραπαινίδας, η θεία Λίντια λέει: «Υπάρχει περισσότερο από ένα είδος ελευθερίας, η ελευθερία για και η ελευθερία από».

Όντας ηθικά αμφιλεγόμενοι άνθρωποι, θέλουμε και τα δύο. Η δυσκολία έγκειται στο ότι η ελευθερία για τον λούτσο είναι θάνατος για το ψαράκι.

Έτσι, η ελευθερία είναι θέμα ισορροπίας, ίσως όπου ο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων μπορεί να συνεχίσει τις δραστηριότητές του ανενόχλητος από άλλους, αρκεί οι δραστηριότητές του να μην παρενοχλούν τους άλλους. Απλώς μην είσαι μαλάκας!

Αλλά μετά επιστρέφεις στο ποιος ορίζει τη μαλακία.

Αφήνοντας, όμως, αυτό το ζήτημα κατά μέρος, το τίμημά της είναι η «αιώνια βρωμιά» (μια φράση την οποία δανειστήκαμε από τον Τζορτζ Όργουελ) επειδή είναι ένα διαρκές έργο για να κάνουμε την κοινωνία δίκαιη.

Αν αναπαυθούμε, δίνουμε χώρο σε ανθρώπους που ενδιαφέρονται λιγότερο για τη δικαιοσύνη να μας γυρίσουν πίσω.

Οπότε, πρέπει να λερώνουμε τα χέρια μας αιώνια.

Θα εμφανιστείτε ζωντανά στο πλαίσιο της 4^ου Athens Pop Underground Fest στα το Σάββατο 23 Μαΐου.

Πώς αντιλαμβάνεστε και βιώνετε την «ποπ» και το «underground» με καλλιτεχνικούς και κοινωνικοπολιτικούς όρους στις μέρες μας;

Αυτό είναι ίσως σαν να μας ρωτάς ποιος είναι ο σκοπός της τέχνης. Το να παίζεις μουσική μπορεί να φαίνεται επιπόλαιο με φόντο τα μεγάλα, τρομακτικά πράγματα τα οποία συμβαίνουν στον κόσμο.

Αλλά η μουσική, όπως κάθε τέχνη, μάς δίνει κάποια ανάπαυλα που έχουμε τόση ανάγκη, και η δημιουργικότητα είναι κρίσιμη για την προώθηση της αλλαγής.

Το underground έχει ωραίες συνδηλώσεις: τη δημιουργικότητα, τη μη εμπορευματικότητα, τον κοινοτικό χαρακτήρα, τις συναντήσεις με μικρές ομάδες ομοϊδεατών για ξεκούραση και έμπνευση.

Κάτι το οποίο ακούγεται αρκετά καλό, δε νομίζεις;

Ευχαριστώ θερμά την Katie Scaife (κιθάρα, φωνητικά) και τον Kevin Bache (κιθάρα, φωνητικά), ιδρυτικά μέλη των The Lovely Basement, για τη συμμετοχή τυς στη συνέντευξη και για την παραχώρηση της φωτογραφίας του γκρουπ.

Οι The Lovely Basement εμφανίζονται ζωντανά το Σάββατο 23 Μαΐου στο πλαίσιο του 4^ου Athens Pop Underground Fest στο An Club (Σολωμού 13-15, Εξάρχεια).