Κωνσταντίνος Ρόδης: «Το φως και το σκοτάδι τα χωρίζει μία λεπτή γραμμή»

 

Κωνσταντίνος Ρόδης (Φωτογραφία: Ekaterina Neyfeld)

Αγέρωχη όσο και ευάλωτη, η drag-queen Άζζα είναι η ηρωίδα του ομώνυμου θεατρικού μονολόγου του Βλάσση Χρυσικόπουλου. Επί σκηνής, την υποδύεται ο εξαιρετικός Κωνσταντίνος Ρόδης, σε μια από τις ερμηνείες της χρονιάς.

Μια συζήτηση μαζί του με αφορμή την παράσταση, η οποία συνεχίζεται κάθε Τετάρτη στη Σκηνή «Brecht-2510».

Κατ’ αρχάς, κι αν δεν έχεις αντίρρηση, θα ήθελα να μου πεις κάποια πράγματα για σένα:

Για τις καταβολές σου -καλλιτεχνικές και άλλες-, τις επιθυμίες, ίσως τα οράματά σου και -κυρίως- για τις δυσκολίες με τις οποίες καλείσαι ν’ αναμετρηθείς στην Ελλάδα τού σήμερα. Καλλιτεχνικές, και άλλες.

Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Αθήνα. Σπούδασα στο Πάντειο Πανεπιστήμιο στο τμήμα Μέσων Επικοινωνίας και Πολιτισμού.

Δεν ολοκλήρωσα αυτές τις σπουδές, αφού παράλληλα σπούδαζα στην δραματική σχολή του Βασίλη Διαμαντόπουλου - Ίασμος. Η υποκριτική με κέρδισε, εν αντιθέσει με την δημοσιογραφία που ποτέ δε με ενδιέφερε.

Ήξερα από μικρός τι θέλω να γίνω όταν μεγαλώσω, απλά πέρασα και σε μια σχολή για την «ασφάλεια», που λέμε, αν και όπως αποδείχθηκε στις μέρες μας κανένα επάγγελμα δεν προσφέρει πραγματική και ουσιαστική ασφάλεια.

Είμαι ενεργός στον θεατρικό χώρο από το 2007 και όλα αυτά τα χρόνια είχα την χαρά να συνεργαστώ, τις περισσότερες φορές, με αξιόλογους ανθρώπους του χώρου.

Δεν μπορώ να πω ότι έχω ιδιαίτερες επιθυμίες για ρόλους. Αυτό που με ενδιέφερε πάντα ήταν να κάνω μετρημένα βήματα που θα με οδηγήσουν σε μια σταθερή και ωραία πορεία.

Δεν είχα την ματαιοδοξία της αναγνωρισιμότητας, γιατί τα πυροτεχνήματα κρατάνε λίγο. Επιθυμώ τη διάρκεια και τις όμορφες συνεργασίες.

Όσον αφορά τις δυσκολίες, πάντα ο καλλιτεχνικός χώρος ήταν δύσκολος.

Δε χαρίζεται κάτι, χρειάζεται σκληρή δουλειά, προσπάθεια, μελέτη. Η δυσκολία του στις μέρες μας, όμως, είναι ότι έχει πάψει να είναι καλλιτεχνικός.

Η επέλαση των social media είναι τόσο καταιγιστική, που πια ο άνθρωπος δεν μπορεί να παρακολουθήσει κάτι πάνω από 30 δευτερόλεπτα. Αυτό έχει μεγάλο αντίκτυπο στο θέατρο, στην τηλεόραση, στον κινηματογράφο, αλλά και σε άλλες τέχνες.

Όλοι προσπαθούν να δημιουργήσουν κάτι γρήγορο, εύπεπτο, που να μη χρειάζεται να σκεφτεί πολύ ο ανθρώπινος νους. Οι μηχανές σκέφτονται πια για τους ανθρώπους και αυτό είναι μόνο η αρχή.

Θεωρώ ότι τα πράγματα θα δυσκολέψουν κι άλλο τα επόμενα χρόνια. Όχι, γιατί η τεχνολογία είναι κακή, αλλά γιατί χρησιμοποιείται με λανθασμένο τρόπο.

Υποδύεσαι την Άζζα, την αγέρωχη όσο και ευάλωτη πρωταγωνίστρια-drag queen του ομώνυμου θεατρικού έργου-μονολόγου του Βλάσση Χρυσικόπουλου, ενός κειμένου φαινομενικά εξαιρετικά προσωπικού.

Ποια είναι, τελικά, η Άζζα, κατά τη γνώμη σου;

Η Άζζα είμαι εγώ, εσύ, ένας συγγενής σου, κάποιος φίλος σου, ο γείτονας σου. Είναι ένας άνθρωπος όπως όλοι μας, με τις καλές και άσχημες πλευρές του.

Μέσω της Άζζα, το έργο μιλάει για την απομόνωση και τον κοινωνικό αποκλεισμό που έχουμε βιώσει όλοι με κάποιον τρόπο κάποια στιγμή της ζωής μας.

Είναι θύτης και θύμα της κοινωνίας που μεγαλώσαμε, που μας γαλούχησε και μας ευνούχισε ψυχικά και πνευματικά.

Μιας κοινωνίας του φαίνεσθαι και όχι του είναι. Μίας κοινωνίας που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι να «κουκουλώσει» τα στραβά - αυτά που είναι στραβά κατά τη δική της γνώμη - και να αναδείξει το τέλειο, το αλάνθαστο, το «φυσιολογικό».

Μίας κοινωνίας που της περισσεύει η υποκρισία και της λείπει η αγάπη και η δικαιοσύνη. Η Άζζα είμαστε εμείς.

Tι σε ελκύει στους χαρακτήρες που κινούνται στο ημίφως -αν όχι στη σκιά- της «κανονικής» καθημερινότητας και με τη βοήθεια ποιων εργαλείων οικειοπoιείσαι -ακόμα και σωματοποιείς- ένα τόσο προσωπικό κείμενο;

Και ποιος σου είπε ότι η «κανονική» καθημερινότητα δεν έχει ημίφως; Πολλές φορές τα μεγαλύτερα σκοτάδια είναι εκεί που φαινομενικά υπάρχει άπλετο φως. Όλοι μας έχουμε μέσα φως και σκοτάδι, καλό και κακό, άσπρο και μαύρο.

Το θέμα είναι κάτω από ποιες συνθήκες θα βρεθούμε και με ποιους ανθρώπους και μπορεί να ενεργοποιηθεί αυτόματα η μία ή η άλλη πλευρά μας. Το φως και το σκοτάδι τα χωρίζει μία λεπτή γραμμή. Κι εμείς εναλλασσόμαστε στην κάθε πλευρά.

Εμένα η εκπαίδευση μου, η θεατρική, στηρίχτηκε στο «Παράδοξο του Ηθοποιού» του Ντιντερό.

Ουσιαστικά, είσαι με το ένα πόδι μέσα στον ρόλο και με το άλλο έξω.

Αυτό σου δίνει την δυνατότητα να ελέγχεις τα πάντα την ώρα που παίζεις, αλλά και μια απίστευτη ελευθερία και φυσικότητα, καθώς κάθε τι συμβαίνει εκείνη την ώρα κι ας είναι σκηνοθετημένο.

Οπότε, εγώ δεν «πνίγομαι» στο συναίσθημα, αλλά ξέρω επακριβώς τι συναίσθημα θέλω να δώσω να αισθανθεί το κοινό.

Κωνσταντίνος Ρόδης (Φωτογραφία: Ekaterina Neyfeld)

Εκτιμάς ότι η σεξουαλική ετερότητα έχει σταδιακά κατακτήσει ορατότητα ως αυτό που κάθε φορά είναι τόσο κοινωνικά όσο και καλλιτεχνικά στην Ελλάδα τού 2026 ή εξακολουθούν να υπάρχουν στιγμές καρικατουρίστικης αποτύπωσής της;

Σίγουρα δεν είναι τα πράγματα όπως τη δεκαετία του ’50, για παράδειγμα, αλλά υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα.

Κοινωνικά, μετά από πολλούς αγώνες κατακτήθηκαν κάποια δικαιώματα της LGBTQI κοινότητας τα οποία ήταν αυτονόητα, αλλά υπάρχει πολύς δρόμος ακόμα.

Δε γίνεται ακόμα και τώρα, παραδείγματος χάριν, ένα τρανς άτομο να πρέπει να περάσει από 40 κύματα για να αλλάξει ταυτότητα και να το αποδεχτούν κοινωνικά.

Επίσης, με τη γενικότερη άνοδο της ακροδεξιάς παγκοσμίως, δεν ξέρω, δυστυχώς, αν όσα κατακτήθηκαν θα διατηρηθούν. Όχι μόνο για την σεξουαλική ετερότητα, αλλά γενικότερα. Ήδη καταστρατηγούνται τα ανθρώπινα δικαιώματά μας.

Στο καλλιτεχνικό κομμάτι υπάρχουν πολλές αξιόλογες δουλειές που μιλούν για το συγκεκριμένο θέμα, αλλά και για άλλα θέματα που δε θεωρούνται «φυσιολογικά» με σεβασμό και αξιοπρέπεια.

Καρικατούρες υπήρχαν και θα υπάρχουν πάντα, αλλά η καρικατούρα δεν είναι τέχνη, οπότε δε με ενδιαφέρει να τη βλέπω και να την κρίνω.

Πόσο απελευθερωτικός -ή περιοριστικός- μπορεί να γίνει ο μονόλογος ως θεατρικό είδος; Ποιες είναι οι μεγαλύτερες προκλήσεις που αντιμετωπίζεις ως ερμηνευτής στο πλαίσιό του;

Είναι ταυτόχρονα τόσο απελευθερωτικός όσο και περιοριστικός. Φαίνονται τα πάντα αβίαστα, άκοπα, φυσικά, αλλά είναι όλα σκηνοθετημένα. Αν ξεφύγεις λίγο, μπορεί να χάσεις τη ροή σου.

Ωστόσο, σου δίνεται και μια τεράστια δυνατότητα, αν μπορείς, να αυτοσχεδιάσεις με κάτι που θα συμβεί κατά τη διάρκεια της παράστασης.

Η μεγαλύτερη πρόκληση είναι να είσαι συγκεντρωμένος 100% σε αυτό που κάνεις από την αρχή μέχρι το τέλος. Μπορεί να δείχνεις χαλαρός φαινομενικά, αλλά μέσα σου «βράζεις».

Είσαι απίστευτα εκτεθειμένος και χρειάζεται να έχεις αυτοέλεγχο, ετοιμότητα, εγρήγορση, να δουλεύουν όλες οι αισθήσεις σου στο «κόκκινο».

Το ωραιότερο, όμως, για μένα είναι αυτό το πάρε-δώσε με το κοινό, που σε ένα μονόλογο, ο ηθοποιός το γεύεται μέχρι τελευταίας σταγόνας.

Αν η Άζζα ήταν ταινία, σε ποιο είδος θα την κατέτασσες; Ή μήπως είναι αταξινόμητη;

Δεν ξέρω για είδος. Σίγουρα πάντως θα ήταν Αλμοδοβαρική ηρωίδα.

Αν, πάλι, ήταν μουσική σύνθεση; Πού θα χωρούσε καλύτερα;

Στις μουσικές συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι.

Κωνσταντίνος Ρόδης (Φωτογραφία: Ekaterina Neyfeld)

Παρακολούθησα την παράσταση την Πρωτοχρονιά, κατά την οποία η προσέλευση ήταν αποκαρδιωτική.

Πόση ψυχική αντοχή -πέρα από επαγγελματισμός- απαιτούνται για να παίζεις με την ίδια ένταση απέναντι σε μικρότερα και μεγαλύτερα κοινά;

Δε θα χαρακτήριζα καθόλου αποκαρδιωτική την προσέλευση στην παράσταση που παρακολούθησες. Κανονικά, η παράσταση παίζεται κάθε Τετάρτη.

Μετά από δική μου επιθυμία, και φυσικά σε συνεννόηση με το θέατρο και την παραγωγή, βάλαμε μία έξτρα παράσταση ημέρα Πέμπτη, που ήταν Πρωτοχρονιά.

Ήθελα να παίξω Πρωτοχρονιά για όποιον δεν είχε που να πάει, για ανθρώπους που μπορεί να ένιωθαν μόνοι αυτή την ημέρα, που μπορεί να ήθελαν να δουν μία παράσταση για να ενταχθούν σε ένα κοινωνικό σύνολο.

Και χάρηκα πάρα πολύ που έκανα αυτή την παράσταση. Είχα πει ότι θα παίξω ακόμα και για ένα άτομο. Ήρθαν 6. 5 εισιτήρια και μία πρόσκληση σε σένα. Αυτή την παράσταση τη θεωρώ τιμητική για μένα.

Σηκώθηκαν έξι άνθρωποι, ανήμερα Πρωτοχρονιά, ντύθηκαν, βγήκαν έξω στο κρύο, πήραν το μετρό ή τα πόδια τους και ήρθαν και πλήρωσαν στο θέατρο για να δουν εμένα, έναν ηθοποιό που δεν είναι γνωστός μέσα από την τηλεόραση και δεν παίζει μια ανάλαφρη χριστουγεννιάτικη παράσταση.

Αν αυτό δεν είναι τιμή για μένα, τότε τι άλλο μπορεί να είναι;

Επίσης, γενικά, έχω ένα τεράστιο θέμα με την ασυδοσία των προσκλήσεων μόνο και μόνο για να βγαίνουν sold out οι παραστάσεις και να μην είναι άδειο το θέατρο.

Αν περνούσε από το χέρι μου, δε θα άφηνα κανέναν να μπει χωρίς να πληρώσει. Ούτε εσένα. Κάνω μία δουλειά πολύ σκληρή, όπως είδες, επί 1 ώρα και 10 λεπτά δίνομαι σωματικά, ψυχικά και πνευματικά, δεν προλαβαίνω να πιω ούτε νερό.

Αυτό, λοιπόν, πρέπει να πληρωθεί.

Γιατί στο θέατρο πρέπει να πας με πρόσκληση και να μην πληρώσεις τον άνθρωπο που κοπανιέται πάνω στην σκηνή, που ιδρώνει και φτάνει στα όρια του για να σε ψυχαγωγήσει, να σε διασκεδάσει, να σε προβληματίσει, να σου ανοίξει μια νέα οπτική και νέους ορίζοντες;

Δεν ξέρω κάποια άλλη δουλειά που να μην πληρώνεται κάποιος και να παίρνει κάτι δωρεάν. Πηγαίνεις στο σούπερ μάρκετ και παίρνεις πράγματα τζάμπα;

Σε νυχτερινό κέντρο ή ταβέρνα δωρεάν; Ακόμα και τους influencers τους πληρώνεις συνδρομές για να τους δεις. Γιατί θέλεις να βλέπεις τζάμπα θέατρο;

Όσον αφορά την ψυχική αντοχή, δεν απαιτείται καμία ψυχική αντοχή και επαγγελματισμός. Όπως θα παίξω για 10.000 άτομα, έτσι θα παίξω και για έναν. Αυτό είναι το θέατρο.

Η Άζζα είναι ένας άνθρωπος που λαχταρά αγάπη. Μπορούμε να βιώσουμε μέσω της τέχνης -και του θεάτρου ειδικότερα- τα αγαπητικά συναισθήματα τα οποία δυσκολευόμαστε να εξωτερικεύσουμε στην καθημερινότητά μας;

Ναι, μπορούμε. Αλλά το νόημα και η ομορφιά είναι να έχουμε αγάπη στην ζωή μας και όχι να τα αποζητάμε σε μια οθόνη ή σε κάποια τέχνη.

Κανονικά, θα έπρεπε να συμβαίνει το αντίθετο, ότι δηλαδή συνέβαινε πριν κάποια χρόνια. Να βιώνουμε την αγάπη και όλα τα συναισθήματα στη ζωή μας και να τα εξωτερικεύουμε μέσω των τεχνών.

Οι δικές σου επιλογές -καλλιτεχνικές και άλλες- σε ποιον βαθμό καθορίζονται από το ένστικτο και σε ποιον από προσεκτικό, ρεαλιστικό υπολογισμό;

50-50, θα έλεγα. Γιατί κάποιες φορές το ένστικτο μπορεί να πέσει έξω ή και ο υπολογισμός να αποδειχθεί ότι δεν ήταν και τόσο ρεαλιστικός.

Αν και φροντίζω να επιλέγω και καλλιτεχνικά και προσωπικά πάντα τις όμορφες και ουσιαστικές συνεργασίες. Μία ομάδα είμαστε όλοι, παιδιά, αρκεί να το καταλάβουμε εγκαίρως.

Ευχαριστώ θερμά την Άντα Κουγιά, υπεύθυνη Επικοινωνίας, για την πολύτιμη συμβολή της στην πραγματοποίηση της συνέντευξης και τον Κωνσταντίνο Ρόδη για τον χρόνο που μου διέθεσε.

Η παράσταση Άζζα, σε κείμενο και σκηνοθεσία Βλάσση Χρυσικόπουλου με τον Κωνσταντίνο Ρόδη στον πρωταγωνιστικό ρόλο, παρουσιάζεται στη Σκηνή «Brecht-2510» (Γ’ Σεπτεμβρίου 38, Αθήνα) κάθε Τετάρτη στις 21.00.