Buzz Kull: «Ποτέ δε με ενδιέφερε να είμαι ‘σκοτεινός’ χάριν του σκοταδιού»

 

Με επιρροές από το post-punk, το coldwave και το minimal wave, ο Buzz Kull (Marc Dwyer) είναι ένας από τους πιο ιδιαίτερους εκπροσώπους της αυστραλιανής underground σκηνής.

Λίγο πριν τη συναυλιακή επιστροφή του στην Αθήνα στις 27 Αυγούστου στο Death Disco, συνομιλούμε μαζί του.

«Ο Buzz Kull αποτελεί μια αινιγματική δύναμη στην αυστραλιανή underground σκηνή, ενσαρκώνοντας την ωμή ουσία της υπαρξιακής λαχτάρας και της συναισθηματικής ερήμωσης», διαβάζω σε μια λακωνική ανάρτηση στο Instagram.

Πώς ορίζεις το «underground» στο πλαίσιο της αυστραλιανής μουσικής σκηνής, τι είναι αυτό που επιθυμείς περισσότερο και γιατί εστιάζεις τόσο πολύ στο σκοτάδι σε όλες του τις εκφάνσεις, είτε στιχουργικά είτε μουσικά;

Για μένα, το underground δεν έχει να κάνει τόσο με τη δημοτικότητα. Αφορά σε καλλιτέχνες οι οποίοι δημιουργούν έργο επειδή έχουν πραγματικά κάτι να εκφράσουν, αντί να ακολουθούν τάσεις ή εμπορικές προσδοκίες.

Επιπλέον, γιατί είναι απαραίτητο να μπορεί κάποιος ακόμα να χορεύει υπό τους ήχους σκοτεινών κομματιών σαν τα δικά σου;

Ποτέ δε με ενδιέφερε να είμαι «σκοτεινός» χάριν του σκοταδιού. Με ελκύει η ειλικρίνεια.

Η μουσική υπήρξε πάντα ένας χώρος όπου μπορώ να εξερευνήσω το άγχος, την απομόνωση, τη νοσταλγία και την αβεβαιότητα, χωρίς να προσποιούμαι ότι αυτά τα συναισθήματα δεν υπάρχουν..

Το σκοτάδι μπορεί να προσφέρει εξίσου πολλά -αν όχι περισσότερα- από το φως.

«Ψάχνω κάτι και προσπαθώ να του αντισταθώ/ Νιώθω τον πόνο και η πίεση είναι η απόσταση/ Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τη μέρα και προτιμώ τη νύχτα/ Ο θάνατός μου πλησιάζει/ Αποφεύγω το φως», δηλώνεις στο Avoiding The Light.

Γιατί «αντιστέκεσαι» σε αυτό το οποίο «ψάχνεις»;

Νιώθω ότι πρόκειται για μια αντίφαση που οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν κάποια στιγμή.

Περνάμε τη ζωή μας αναζητώντας πράγματα τα οποία ίσως μας φέρουν γαλήνη, αλλά όταν αυτά τελικά εμφανίζονται, συχνά απαιτούν να έρθουμε αντιμέτωποι με πλευρές του εαυτού μας που θα προτιμούσαμε να αποφύγουμε.

Η αντίσταση δεν στρέφεται ενάντια σε αυτό το οποίο αναζητούμε. Στρέφεται ενάντια στην ευάλωτη θέση που συνεπάγεται η εύρεσή του.

«Όλες οι εκκλησίες/ Ποτέ δεν ένιωσαν τους σταυρούς τους/ Αρκετή κόλαση για τον ανώτερο θεό/ Ανοίγουν τις απώλειές τους», παρατηρείς στο Existence. Ποια είναι η άποψή σου για την πίστη και τη θεσμοθετημένη θρησκεία;

Η πίστη συνυπάρχει με τον φόβο και τη θνητότητα. Το ζήτημα για μένα δεν ήταν ποτέ οι προσωπικές πεποιθήσεις των ανθρώπων, αλλά οι θεσμοί που παρουσιάζονται ως υπεράνω αμφισβήτησης.

Γίνεται επικίνδυνο όταν η βεβαιότητα μετατρέπεται σε εξουσία.

«Ζωή, γοητεία/ Άφησέ τα όλα πίσω/ Σβήσε τα φώτα, κοιμήσου και πέθανε/ Για τη σωτηρία/ Άδειασε τους τοίχους, κλείσε τα στόρια/ Θα σε συναντήσω στην άλλη πλευρά», μας «προσκαλείς» στο Fascination.

Έχεις συμφιλιωθεί με την άλλη (σου) πλευρά;

Δεν νομίζω πως είναι δυνατόν να συμφιλιωθούμε ποτέ πλήρως με το άγνωστο. Το Fascination αφορά την παράξενη σχέση που έχουμε με τη θνητότητα.

Πολλοί άνθρωποι τη φοβούνται και τη σκέφτονται συχνά, κι όμως είναι η μόνη βεβαιότητα την οποία θα αντιμετωπίσουμε όλοι. Αντί να δίνει απαντήσεις, το τραγούδι παραμένει μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα.

«Με τον καιρό/ Κάτω από το φως/ Προσπαθούμε να αισθανθούμε ξανά/ Να βρούμε ξανά την αγάπη», ελπίζεις στο εξαιρετικό Man On The Beat.

Με ποια έννοια θα μπορούσαν οι ειλικρινείς σχέσεις αγάπης να αποτελούν το «αντίδοτο» σε μεγάλο μέρος της σκληρότητας του σύγχρονου κόσμου;

Δε νομίζω ότι η αγάπη λύνει τα προβλήματα του κόσμου, αλλά μας υπενθυμίζει γιατί αξίζει να τα λύσουμε. Η σύγχρονη ζωή ενθαρρύνει την απόσταση ανάμεσα σε εμάς και τις κοινότητες.

Το Man On The Beat έχει να κάνει με την προσπάθεια επανασύνδεσης με κάτι αυθεντικό.

Το να «νιώθεις ξανά» σημαίνει, στην ουσία, να είσαι και πάλι παρών, να επιτρέπεις στον εαυτό σου να είναι ευάλωτος και να αναγνωρίζεις πως η σύνδεση είναι ένα από τα λίγα πράγματα που δίνουν στη ζωή πραγματικό νόημα.

«Υπάρχει τόσο μίσος και πίεση/ Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, παράνοια/ Ο κόσμος στον οποίο ζω δεν βγάζει νόημα/ Φαίνεται πως σε επηρεάζει, εγώ τείνω να κρατώ αποστάσεις», απελπίζεσαι στο Ode To Hate.

Πώς ανακτούμε την αίσθηση του «νοήματος» στη ζωή μας;

Το Ode To Hate γράφτηκε μέσα από το αίσθημα ότι αυτή η πίεση σε καταπίνει. Το ένστικτο να κρατάς αποστάσεις αποτελεί μια μορφή αυτοσυντήρησης, αλλά δεν είναι μόνιμο.

Το νόημα πηγάζει από τη διατήρηση αυθεντικών σχέσεων και το να είμαι παρών για τους ανθρώπους και τα πράγματα τα οποία έχουν σημασία. Αυτά είναι που με επαναφέρουν, όταν όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν χαοτικά.

Deep Hate είναι ο τίτλος του τελευταίου σου EP. Μίσος για ποιον ή για τι;

Ο τίτλος αντικατοπτρίζει το συναισθηματικό τοπίο του δίσκου, αντί να μεταφέρει ένα μήνυμα οργής.

Έχει να κάνει με το να κοιτάξουμε με ειλικρίνεια εκείνες τις πιο σκοτεινές πλευρές του εαυτού μας και του κόσμου, διότι δεν πιστεύω ότι μπορείς να τις κατανοήσεις ή να τις ξεπεράσεις προσποιούμενος πως δεν υπάρχουν.

«Έχω μια φωνή μέσα μου/ Για να κάνω αυτήν τη ζωή πιο ορατή/ Έχω μια φωνή μέσα μου/ Για να γίνει βιώσιμο αυτό που έπεται», καταλήγεις στο Human Force.

Ποιο είναι το μέλλον της ανθρωπινότητάς μας και του ανθρώπινου γένους γενικότερα σε καιρούς πολέμων και γενοκτονιών;

Το Human Force δεν αφορά στην πραγματικότητα στην πρόβλεψη του μέλλοντος. Αφορά στην ανθεκτικότητα.

Η ανθρώπινη Ιστορία σημαδεύτηκε ανέκαθεν από περιόδους τεράστιων δεινών, τα οποία συνυπήρχαν με εξαιρετική συμπόνια και δημιουργικότητα.

Ευχαριστώ θερμά τον Marc Dwyer για την παραχώρηση της φωτογραφίας του.

Ο Buzz Kull (Marc Dwyer) εμφανίζεται ζωντανά την Πέμπτη 27 Αυγούστου στο Death Disco (Ωγύγου 16 και Λεπενιώτου 24, Ψυρρή).

Volkan Caner (She Past Away): «Θρησκείες και πολιτική μάς παγιδεύουν σε έναν βάλτο»

 

Ένα από τα κορυφαία σύγχρονα darkwave συγκροτήματα, οι Τούρκοι She Past Away επιστρέφουν συναυλιακά στην Αθήνα ως headliners του Disorder Festival την Παρασκευή 12 Ιουνίου.

Ενόψει του Φεστιβάλ, κουβεντιάζουμε με τον Volkan Caner, τραγουδιστή και κιθαρίστα του γκρουπ.

Οι She Past Away σχηματίστηκαν πριν από είκοσι χρόνια στην Προύσα. Τι έχει αλλάξει και τι έχει παραμείνει το ίδιο από τότε για εσάς, τόσο ως καλλιτέχνες όσο και ως ανθρώπους;

Η πιο σημαντική αλλαγή είναι η σωματική. Απλώς, είμαστε πλέον μεγαλύτεροι. Ωστόσο, η οπτική μας για τη ζωή και τη μουσική παραμένει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητη.

Αυτήν τη στιγμή ζεις μεταξύ Αθήνας και Βαρκελώνης. Θα περιέγραφες κάποια από αυτές τις πόλεις ως το «υιοθετημένο» σου σπίτι; Αν ναι, γιατί;

Ζω στη Βαρκελώνη εδώ και δέκα χρόνια. Ο λόγος που μετακόμισα εδώ είναι επειδή η γυναίκα μου είναι ντόπια.

Αν και δεν μπορώ να πω ότι έχω προσαρμοστεί πλήρως, υποθέτω πως αυτή είναι η λιγότερο ασφυκτική ανάμεσα στις κατοικήσιμες πόλεις.

Η μηδενιστική σας νοοτροπία ως συγκρότημα εκτείνεται σε κάθε πτυχή της παρουσίας σας, από τον τρόπο που εμφανίζεστε στη σκηνή, μέχρι τη μουσική και τους στίχους σας. Πώς αντιλαμβάνεστε και βιώνετε τον μηδενισμό;

Σχετίζεται με τη μοιρολατρία, σύμφωνα με την κοσμοθεωρία σας;

Σίγουρα δεν έχουμε μια μοιρολατρική κοσμοθεωρία. Όταν αναλογίζομαι τη ζωή και την ύπαρξη, ο μηδενισμός γίνεται ο αναπόφευκτος προορισμός.

Ισχυρίζεστε ότι γράφετε «μινιμαλιστική ποίηση», όχι απλώς στίχους. Ποια είναι η διαφορά; Τι ανακαλύπτεις στην ποίηση, ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου ποιητές και γιατί;

Προτιμώ μια λιτή αφήγηση από την περίτεχνη και μακροσκελή πρόζα. Από εκεί προέρχεται ο ορισμός μου για τον μινιμαλισμό· θα μπορούσες απλώς να τον ονομάσεις «απλότητα».

Δε διαβάζω πολλή ποίηση. Ο Μποντλέρ, ο Πόε και ο Όσκαρ Ουάιλντ, μαζί με την Ετζέ Αϊχάν και τον Κιουτσούκ Ισκεντέρ από την τουρκική λογοτεχνία, είναι τα πρώτα ονόματα τα οποία μου έρχονται στο μυαλό.

Είστε μια κιθαριστική, post-punk/darkwave μπάντα. Από πού πηγάζει η αγάπη σας για αυτά τα είδη;

Το post-punk των τελών της δεκαετίας του 1970 και του 1980 αποτελεί τεράστια έμπνευση για εμάς. Θεωρώ τους κιθαριστικούς ήχους εκείνης της εποχής, με την έντονη δόση ρεφρέν και flanger, αρκετά μαγευτικούς.

Κιθαρίστες όπως οι Johnny Marr, John McGeoch, Geordie Walker, Billy Duffy και Robin Guthrie είναι οι βασικές φιγούρες πίσω από αυτήν την επιρροή.

«Ελαττωματικό σχέδιο/ Είναι κοντά στο τέλος/ Βλασταίνουν ψέματα, / Από τον πολιτισμό/ Σαπίζει», λες με οργή στο Pale. Πώς μπορεί να ανακτήσει ο πολιτισμός τους «χυμούς» του;

Όλες αυτές οι οργανωμένες θρησκείες και η παγκόσμια πολιτική μάς παγιδεύουν όλο και περισσότερο σε έναν βάλτο κάθε μέρα. Η παρακμή είναι αναπόφευκτη.

«Όταν η τηλεόραση είναι κλειστή/ και όταν όλοι οι ήχοι σβήνουν/ Κυκλώνει την ίδια τη σκιά της/ Η σιωπή της λεπτής μοναξιάς/ Η απουσία σου», απελπίζεσαι στο Delicate Loneliness. Πώς αντιμετωπίζεις «τη σιωπή της λεπτής μοναξιάς»;

Αυτή δεν είναι τόσο μια κατάσταση απελπισίας, όσο μια κατάσταση ανακούφισης.

Είναι μια επιλογή - η πράξη της αποστασιοποίησης από το πλήθος και τις πολλές παραδοξότητες τις οποίες αυτό κουβαλά, και απλώς του να μένεις μόνος με τον εαυτό σου.

«Φαίνεται ότι/ Όλα όσα ζούμε/ έχουν ένα τίμημα», επισημαίνεις στο When you really miss. Έχεις πληρώσει το τίμημα για κάποιες από τις επιλογές που έχεις κάνει στη ζωή σου;

Αυτή είναι μια διασκευή των Kesmeşeker. Οι στίχοι ανήκουν στον Cenk Taner. Είναι κάποιος που με έχει επηρεάσει βαθιά. Όσο για το ερώτημα: φυσικά, έχω πληρώσει πολλά και συνεχίζω να πληρώνω.

«Το μόνο που ξέρω είναι αυτό που νιώθω», καταλήγετε στο Μοnotone. Είναι η γνώση μια μορφή συναισθήματος - και αντίστροφα;

Η γνώση μπορεί να συντελεστεί με δύο τρόπους: ορθολογικά ή μέσω της επίγνωσης. Αυτό το οποίο αναφέρεται στο Μοnotone είναι μια επίγνωση - μια κατάσταση συναισθήματος.

«Όλη η ομορφιά μπορεί να εξαφανιστεί σε μια στιγμή», σχολιάζεις στο People. «Σε τόσο άσχημους καιρούς, η μόνη αληθινή διαμαρτυρία είναι η ομορφιά», είχε δηλώσει κάποτε ο Phil Ochs, ένας από τους αγαπημένους μου τραγουδοποιούς.

Με ποια έννοια μπορεί η ομορφιά να γίνει μια μορφή διαμαρτυρίας;

Αυτό που εννοούσα εκεί αφορά περισσότερο τον φόβο της απώλειας της ίδιας της ομορφιάς. Μια γενική αίσθηση απώλειας, χωρίς συγκεκριμένο σημείο εστίασης.

Όλοι μας ξεθωριάζουμε και φθειρόμαστε συλλογικά, και καμία κατακραυγή δεν μπορεί να σταματήσει αυτήν τη διαδικασία.

Όταν σκεφτόμαστε την ομορφιά ως διαμαρτυρία, είναι αδύνατο να μη συμφωνήσουμε με τον Phil Ochs. Η διαμαρτυρία γεννιέται από αντίθετες απόψεις και είναι σαφές ότι δε διανύουμε όμορφους καιρούς.

Το Mizantrop είναι το τελευταίο σας άλμπουμ και το πρώτο «κανονικό» από την εποχή του Disko Anksiyete. Τι συνέβη στο μεταξύ;

Ναι, έχει περάσει πολύς καιρός από το Disko Anksiyete. Κάναμε εκτενείς περιοδείες και επίσης τεμπελιάσαμε πολύ. Θέλαμε το αποτέλεσμα να είναι κάτι με το οποίο θα νιώθαμε πραγματικά άνετα.

Υπήρξαν νέα τραγούδια που γράψαμε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, τα οποία εξελίχθηκαν σημαντικά με την πάροδο του χρόνου.

Κάποια τραγούδια στο άλμπουμ έχουν τρεις ή τέσσερις εντελώς διαφορετικές εκδοχές. Θα κυκλοφορήσουμε αυτές τις εκδοχές όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Μήπως η πίστη σου στην ανθρωπότητα υποχωρεί; Σε μια εποχή μαστιζόμενη από πολέμους και γενοκτονίες, τι χρειάζεται για να επανεφεύρουμε/αναζωογονήσουμε την ανθρωπιά μας, ώστε να χτίσουμε ζωές αξιοβίωτες για όλους/όλες;

Έχασα την ελπίδα μου εδώ και πολύ καιρό. Είναι σαφές ότι, ως ανθρωπότητα, δεν έχουμε μάθει τίποτα από το παρελθόν. Δεν μπορούμε καν να εκπλησσόμαστε πια από όλη αυτήν την ανοησία.

Ίσως η μόνη λύση είναι να επαναφέρουμε την εξελικτική μας διαδικασία στην αρχή και να προσπαθήσουμε άλλη μια φορά, προσεκτικά.

Σε ευχαριστώ για αυτές τις διορατικές και καλά δομημένες ερωτήσεις.

Ευχαριστώ θερμά το τιμ των She Past Away για την πολύτιμη συμβολή του στην υλοποίηση της συνέντευξης με τον Volkan Caner.

Οι She Past Away είναι headliners στην πρώτη μέρα του Disorder Festival (Παρασκευή 12 Ιουνίου) στο Universe K-5 Arena (Λεωφόρος Κηφισού 87, Αθήνα).

Πληροφορίες:

 

Death Disco presents:

 

Παρασκευή 12 Ιουνίου

Disorder Festival

Venue: Universe K-5 Arena (Λεωφόρος Κηφισού 87, Αθήνα).

Bands: She Past Away, Kite, Diorama, Reflection Black.

Doors open: 18:00.

 

Σάββατο 13 Ιουνίου

Disorder - Epilogue

Venue: Club Death Disco (Ωγύγου 16 & Λεπενιώτου 24, Ψυρρή).

Bands: Frozen Plasma + Our Banshee.

Doors open: 21:00.

Convex Model: «Έχουμε αγαπήσει ανθρώπους που έζησαν και δημιούργησαν στο περιθώριο»

 

Από το 2017, οι εκ Θεσσαλονίκης Convex Model έχουν αφήσει ένα ιδιαίτερο αποτύπωμα μέσα από τα νοσταλγικά synth wave/post-punk ηχοτοπία τους.

Τους συναντούμε ενόψει της συμμετοχής τους ως σαπόρτ στη συναυλία των Ambassade στη Θεσσαλονίκη (16/5) και στο 4^ο Athens Pop Underground Fest στην Αθήνα (22/5).

Κοντεύουν 10 χρόνια από την παρθενική κυκλοφορία των Convex Model, Intersecting Planes. Από ανάγκη, επιθυμία, περιέργεια ή τι άλλο ξεκίνησε η μουσική σας συνάντηση και κατόπιν συνεργασία;

Ο συνδετικός μας κρίκος ήταν και είναι το πάθος για τη μουσική και η ενασχόληση με αυτή.

Φυσικά, αυτό δεν αρκεί, η ζωή σε μια μπάντα μοιάζει με ένα κοινόβιο κι όλα τα πιθανά σκαμπανεβάσματά του.

Επομένως, απαιτούνται επιδέξιες (ορχηστρικές;) μανούβρες από όλα τα μέλη για να έχουμε κι εμείς αλλά και οι άνθρωποι που ακούνε τη μουσική μας, κατ’ επέκταση, βραδυφλεγείς απολαύσεις διαρκείας.

Μέχρι τώρα, πάντως, η επιθυμία να δημιουργούμε μαζί μουσική και να τη μοιραζόμαστε με το κοινό είναι το καύσιμό μας σε αυτήν τη διαδρομή των σχεδόν 10 χρόνων.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, όπου ετοιμαζόμαστε για δύο εμφανίσεις:

Στις 16 Μαΐου θα μοιραστούμε τη σκηνή του Soul με τους Ambassade και τους Future Draft στη Θεσσαλονίκη.

Στις 22 Μαΐου συμμετέχουμε στο 4ο Athens Pop Underground Fest στο An Club στην Αθήνα, όπου θα εμφανιστούν ζωντανά μπάντες της εναλλακτικής σκηνής από επτά διαφορετικές χώρες.

Ο τόσο χαρακτηριστικός -σχεδόν trademark- ήχος των synths αποπνέει αθωότητα, μελαγχολία, νοσταλγία. Πώς διαχειρίζεστε τη μελαγχολία και τη νοσταλγία; Έχει κάπου απομείνει αθωότητα;

Η μελαγχολία και η νοσταλγία είναι συγγενικές έννοιες, και κατά καιρούς τις βιώνουμε και τις δύο όλοι μας.

Τα μελανά χρώματα, τα σκοτάδια μας, η θλίψη, το άλγος της απώλειας είναι αναπόσπαστο μέρος του ανθρώπινου ψυχισμού.

Μάλιστα, μερικές φορές δεν έχει να κάνει με κάτι που έχει παρέλθει και σου λείπει, αλλά με κάτι που δεν έζησες ποτέ και ωστόσο σου λείπει, σε βαθμό που να νιώθεις ψυχικό και σωματικό πόνο.

Στα γερμανικά υπάρχει η λέξη «Sehnsucht», που σημαίνει ταυτόχρονα νοσταλγία και έντονη επιθυμία/λαχτάρα.

Μάλιστα, κρύβει μέσα της τη λέξη «εθισμός», εθισμός σε αυτή την έντονη επιθυμία. «Έρχεται από το χάος, είναι η μόνη ενέργεια», όπως τραγούδησε κάποτε ο Blixa στο ομώνυμο κομμάτι των Einstürzende Neubauten.

Είναι συναισθήματα περίπλοκα που μπορούν, ωστόσο, να σε οδηγήσουν σε πρωτόγνωρες επικράτειες της ψυχικής κατάστασης αλλά και της δημιουργικότητας.

Μεγαλώνοντας, μαθαίνουμε να τα αγκαλιάζουμε και να τους δίνουμε διέξοδο, διοχετεύοντάς τα τόσο στη μουσική όσο και στους στίχους μας και μας χαροποιεί όταν νιώθουμε ότι κι άλλοι άνθρωποι ταυτίζονται με αυτό.

Η αθωότητα είναι ένα άλλο στοιχείο που, μεγαλώνοντας, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να τη διατηρήσεις.

Η ενηλικίωση συχνά φέρνει μαζί της μαθήματα που σκληραίνουν τους ανθρώπους, ώστε να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις έτσι κι αλλιώς και πάντοτε δύσκολες συνθήκες της ζωής και στις σχέσεις συναλλαγής που τόσο χαρακτηρίζουν τον «κόσμο των μεγάλων».

Υπάρχουν, ωστόσο, εκλάμψεις αθωότητας που εκδηλώνονται στις αυθόρμητες στιγμές, στον χρόνο με τους φίλους, στην έννοια του παιχνιδιού, στις πράξεις που κάνουμε έτσι απλά, άνευ όρων και χωρίς επιδιώξεις, στόχους ή προσδοκίες.

Και όσο περισσότερο χώρο και χρόνο δίνουμε σε τέτοιες στιγμές, τόσο περισσότερο διατηρούμε και ένα είδος παιδικότητας ή αθωότητας.

Σίγουρα το να παίζεις σε μια μπάντα ή το να παίζεις με τις λέξεις για να δημιουργηθούν οι στίχοι είναι ένα πρόσφορο έδαφος για κάτι τέτοιο.

«While the city sleeps/ Pariahs celebrate/ Repelling all the things/ That try to seal their fate». (With the Heart Inside your Shoes). Πόσο κοντά νιώθετε στους «παρίες» της μουσικής βιομηχανίας - και της ζωής;

Το πιο γοητευτικό χαρακτηριστικό που έχουν οι παρίες είναι η τεράστια ελευθερία τους που στην ουσία την έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη, ώστε να επιλέγουν έναν πολύ πιο δύσβατο δρόμο και στην τέχνη και στη ζωή.

Έχουμε αγαπήσει βαθιά ανθρώπους που έζησαν και δημιούργησαν στο περιθώριο, παίρνοντας κι εμείς λίγο από το φως τους, και αυτοί οι λίγοι στίχοι είναι ένας φόρος τιμής κι ένα ευχαριστώ προς εκείνους για όλες τις στιγμές που μας συντρόφευσαν.

«I hoped for better days/ But went down the rabbit hole/ The only thing I found/Was half-burnt coal». (Love Has Melted in the Factories). Σε τι ελπίζετε;

Στην αγάπη άνευ όρων, στην καλοσύνη, στη συναισθηματική και ψυχική ταύτιση, στη συγχώρεση, στην αποδοχή, στην απενοχοποιημένη απόλαυση, στην ικανότητα του ανθρώπου για το καλύτερο, παρόλο που είναι ικανός για το χειρότερο.

«’Cause when I close my eyes/I see new worlds/ That aren’t broken» (Worlds that Aren’t Broken). Σε τι συνίστανται αυτοί οι κόσμοι;

Σε όλα αυτά που αναφέραμε στην προηγούμενη ερώτηση. Σε ό,τι τώρα φαντάζει ουτοπία σε σένα, σε μας, σε εκείνον, σε εκείνη και σε εκείνο.

«In noisy human hives/ I can no longer hide». (The Darkest Plains). Αποζητάτε ή αποφεύγετε τον ανθρώπινο «θόρυβο»;

Και τα δύο. Άλλοτε λειτουργεί ως white noise, χάνεσαι μέσα στη βαβούρα του κόσμου, απορροφώντας ήχους, συναισθήματα, διαθέσεις από όλη την παλέτα της ανθρώπινης φύσης και αναζητώντας σημεία ταύτισης.

Άλλοτε πάλι, έχεις την ανάγκη να αποτραβηχτείς και να ακούσεις τη σιωπή για να μπορέσεις να βρεις τον εαυτό σου και συνομιλήσετε χωρίς υπεκφυγές.

«I am but a stranger here/ It doesn’t feel like home/ The gutter took the things I knew/ And I was left alone». (Vagabond). Τι αποκαλείτε «σπίτι» - υπαρξιακά, ψυχικά, πολιτικά;

Αυτό ή αυτούς που σε κάνουν να νιώθεις οικεία. Μια νέα κατάσταση που σου μοιάζει εντελώς γνώριμη, κι ας είναι άγνωστη. Ανθρώπους που ίσως τους φέρει η τύχη στον δρόμο σου και νιώθεις σαν να γνωρίζεστε ήδη από προηγούμενες ζωές.

Οι δρόμοι μιας πόλης που σε κάνουν να νιώθεις μέρος της, παρόλο που είναι ένας νέος τόπος. Ένα τραγούδι που ακούς ή ένας πίνακας που κοιτάζεις και νιώθεις μια ανεξήγητη ταύτιση.

Πολιτικά, «σπίτι μας» θα αποκαλούσαμε ενδεχομένως τον τρόπο που λειτουργούν εναλλακτικές μικροκοινότητες.

Εκεί, παρά τις όποιες αδυναμίες, υπάρχει μεγαλύτερη αμεσότητα και συμμετοχή στις διαδικασίες, καθώς και η λογική της συναίνεσης στη λήψη των αποφάσεων.

«You let the rulers/ Devour again your soul/ Your soul/ Your mouth is shut/ Your eyes can’t see this wrong/ This wrong». (Politics of Lust). Πού οφείλεται η φαινομενική κοινωνική απάθεια, όταν η καθημερινότητα των περισσότερων αποσυντίθεται;

Οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες φτάνουν ορισμένες φορές σε τέτοιο σημείο απανθρωπιάς, ώστε να συνθλίβουν τα πάντα.

Υπό το καθεστώς τρόμου, αβεβαιότητας, ανημπόριας, είναι ανθρώπινο πολλοί να ενεργοποιούν μηχανισμούς απώθησης και απάθειας, ώστε να αντέξουν την υπάρχουσα κατάσταση.

Ωστόσο, η Iστορία αλλά και οι λιγοστές μας εμπειρίες σε μικροεπίπεδο έχουν δείξει ότι υπάρχουν πάντα και κάποιοι που αντιστέκονται, που δείχνουν έναν άλλο δρόμο, που καταφέρνουν μερικές φορές να ενώσουν τις φωνές του κόσμου, ώστε να επέλθει αλλαγή.

Έστω για λίγο.

«Hidden there behind the drape/ Dreaming up means of escape». [This Sense Of Loss (Spiral Moves)]. Ακούμε μουσική για να ξεφεύγουμε ή για να ξυπνάμε;

Και τα δύο ενδεχομένως, ίσως το δεύτερο να είναι επακόλουθο του πρώτου. Η μουσική είναι καταφύγιο, την ώρα της ακρόασης κλείνουμε έξω όλο τον υπόλοιπο κόσμο, την καθημερινότητα, τα ζόρια μας.

Αλλά η σχέση του αυτιού με τη μουσική είναι ενεργητική, μας φέρνει σε επαφή και με αυτά που αποφεύγουμε, και ξυπνάει συναισθήματα και σκέψεις που με τη σειρά τους έχουν τη δύναμη να μας ξυπνήσουν από τον λήθαργο, την αδράνεια, την παραίτηση.

Το θέμα είναι αν κάνουμε έπειτα κάτι γι’ αυτό/ με αυτό ή αν επιλέγουμε να πέσουμε πάλι σε ύπνο.

«Είμαστε όλοι χαμένοι στο σύμπαν/ Αναζητώντας συντονισμό». (Dream Pilot). Τον βρίσκουμε/θα τον βρούμε, πιστεύετε;

Πολλές φορές έχουμε την αίσθηση ότι όλοι διαγράφουν τη δική τους τροχιά, τρέχοντας να προλάβουν, να πετύχουν, να βελτιώσουν, να φτιάξουν μια ζωή όπως την ονειρεύονται.

Και χάνεται η ουσία, χάνονται οι στιγμές, χάνεται το εδώ και τώρα, χάνονται οι άνθρωποι μεταξύ τους.

Δεν παύει να καίει μέσα μας, όμως, η ανάγκη για σύνδεση και εύρεση κοινών τόπων κι αυτό είναι μια κινητήρια δύναμη που μπορεί να οδηγήσει σε συντονισμό και μοίρασμα.

«Eat, sleep, go to work/ Warning signs of a stroke/ Calm down, don’t react/ This is life, it’s a fact/ Ease and consumerism/ Cover and defeat your scream/ Stay home, nice and warm/ Still refusing to conform?» (Tin Man).

Τι νόημα έχει μια πλήρως πειθαρχημένη/υποταγμένη ζωή;

Μια τόσο πειθαρχημένη/υποταγμένη ζωή είναι κατά βάση μια ζωή στεγνή, στερημένη. Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, ίσως μπορέσουμε να αντισταθούμε στον τρόπο ζωής ή σκλαβιάς που πλασάρουν με γυαλιστερό χαρτί τα μεγαθήρια αυτού του κόσμου.

Δεν είμαστε εδώ για να το παίξουμε μεγάλες επαναστάτριες κι επαναστάτες, αλλά πιστεύουμε ότι οφείλουμε/αξίζει όλοι μας να προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μην αποφασίζουν πάντοτε άλλοι για μας.

Σε ευχαριστούμε πολύ, Γιάννη, για τις ωραίες ερωτήσεις και τον χρόνο που μας διέθεσες.

Το Σάββατο 16 Μαΐου, οι Convex Model ανοίγουν, μαζί με τους Future Draft τη συναυλία των Ολλανδών Ambassade στη Θεσσαλονίκη, στο Soul (26ης Οκτωβρίου 104).

Την Παρασκευή 22 Μαΐου συμμετέχουν στο 4^ο Athens Pop Underground Fest στην Αθήνα, στο An Club (Σολωμού 13-15, Εξάρχεια).