Sébastien Pietrapiana (Corpus Delicti): «Πάντα με γοήτευε η ψυχική αποξένωση»

 

Οι Corpus Delicti, ένα από τα πιο διακριτά γαλλικά -και εν γένει ευρωπαϊκά- συγκροτήματα της gothic rock/post-punk σκηνής, επιστρέφουν συναυλιακά στην Αθήνα το Σάββατο 10 Οκτωβρίου για μια ανεπιτήδευτα σκοτεινή βραδιά.

Ενόψει του λάιβ, κουβεντιάζουμε με τον Sébastien Pietrapiana, τραγουδιστή του συγκροτήματος.

Ως νομικός όρος, το «corpus delicti» μεταφράζεται ως «σώμα του εγκλήματος».

Η επιλογή του ως ονόματος για το συγκρότημα ήταν τυχαία ή φέρει συγκεκριμένους συνειρμούς (που δεν σχετίζονται απαραίτητα με τη λατινική γλώσσα ή τη νομική επιστήμη);

Ο όρος «corpus delicti», από τον οποίο το συγκρότημα πήρε το όνομά του, αναφέρεται σε μια σουρεαλιστική φωτογραφική προσέγγιση που βασίζεται στην αποδόμηση και την επακόλουθη ανασύνθεση μιας εικόνας.

Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα στην οποία η πραγματικότητα παραμένει αναγνωρίσιμη, αλλά καθίσταται σωματικά αδύνατη:

Ένα σώμα μπορεί να εμφανίζεται παραμορφωμένο, διάφορες προοπτικές μπορεί να συνυπάρχουν και διαφορετικά τμήματα της εικόνας μπορεί να φαίνονται μετατοπισμένα ή συγχωνευμένα.

Επομένως, δεν έχει καμία σχέση με τον νομικό όρο.

Οι έντονες, και συνήθως βουτηγμένες στην αγωνία, συνθέσεις σας αντλούν εξίσου στοιχεία από το post-punk και το gothic rock, ενώ κατά καιρούς διαπνέονται από μια ιδιαίτερη κινηματογραφική αισθητική.

Ποιο είναι το «σύνηθες» σημείο εκκίνησης για μια σύνθεση των Corpus Delicti;

Μπορεί να διαφέρει, αλλά πολύ συχνά ξεκινά με μια ιδέα για το μπάσο ή τα ντραμς.

Ωστόσο, στο Liminal, θα μπορούσε επίσης να ξεκινήσει από τα τύμπανα -όπως στο Crash, για παράδειγμα-, ή από τα φωνητικά, όπως στο Under His Eye.

Η πρώτη demo κασέτα σας, στην οποία κάνατε παραγωγή μόνοι σας, κυκλοφόρησε το 1992. Πώς θα περιέγραφες το γενικότερο κλίμα στη Γαλλία την εποχή που ηχογραφήθηκε η κασέτα;

Για το κλίμα στη Γαλλία, δεν είμαι πια και τόσο σίγουρος...

Μπορώ, όμως, ακόμα να σου μιλήσω για τον ενθουσιασμό μας. Για τους περισσότερους από εμάς, ήταν η πρώτη φορά σε στούντιο.

Για μένα, ήταν ένα όνειρο το οποίο γινόταν πραγματικότητα, καθώς τραγουδώ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Ήταν μια μαγική περίοδος: ανακάλυπτα όλες τις δυνατότητες τις οποίες προσέφερε το στούντιο και έβλεπα τα τραγούδια να παίρνουν μορφή. Λάτρεψα κάθε στάδιο της διαδικασίας.

Το Twilight, το ντεμπούτο άλμπουμ των Corpus Delicti, συγκαταλέγεται στα ορόσημα του είδους. Σε ποιον βαθμό συμβάδιζε με τις κυρίαρχες τάσεις της εναλλακτικής σκηνής στη χώρα κατά την εποχή της κυκλοφορίας του;

Δεν είχε απολύτως καμία σχέση με όσα συνέβαιναν στη χώρα εκείνη την εποχή.

Ήταν ένα εντελώς περιθωριακό είδος, το οποίο αργότερα έγινε κάπως πιο δημοφιλές, καθώς ταινίες όπως το Control και συγκροτήματα όπως οι Interpol συνέβαλαν στο να φτάσει σε ευρύτερο κοινό.

Ωστόσο, το 1993 επρόκειτο για μια πραγματικά εξειδικευμένη σκηνή και έπρεπε να ψάξεις πολύ για να βρεις συγκροτήματα αυτού του είδους. Πολύ σπάνια τραβούσαμε την προσοχή του εθνικού ροκ Τύπου, ο οποίος απλώς δεν ενδιαφερόταν για εμάς.

Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και τόσο πολύ σήμερα. Πλέον, είμαστε κάπως σαν τους «νονούς» της σκηνής εδώ!

Αν το έχω καταλάβει σωστά, το The Side of the Moon -η αγαπημένη μου σύνθεση του άλμπουμ- παρουσιάζεται μέσα από την οπτική γωνία ενός (πρώην) τροφίμου ψυχιατρικού ιδρύματος.

Τι είναι αυτό που σε ελκύει στα ζητήματα ψυχικής υγείας, γενικότερα;

Παράξενο. Δεν είναι ένα τραγούδι για το οποίο μας μιλάει συχνά ο κόσμος!

Πάντα με γοήτευε η ψυχική αποξένωση και το τι μπορεί να οδηγήσει ορισμένα άτομα να ζουν σε έναν εντελώς παράλληλο κόσμο, με τις δικές του αλήθειες.

Δε θυμάμαι πια ακριβώς τον λόγο, αλλά είχα πλάσει την ιστορία ενός άντρα που πίστευε ότι το φεγγάρι είχε δύο πλευρές και ο οποίος έμεινε έκπληκτος όταν ανακάλυψε την άλλη πλευρά για πρώτη φορά, αφού βγήκε από το ψυχιατρείο. 

Μετά την κυκλοφορία τριών άλμπουμ, μπήκατε σε μια μακρά περίοδο αποχής. Πώς ερμηνεύετε, λοιπόν, τη διαρκή δημοτικότητά σας και ποια ανάγκη, συγκεκριμένα, σάς ώθησε να επιστρέψετε στη συλλογική δημιουργική σας πορεία;

Κατ’ αρχάς, από τη δική μας πλευρά, πέρα ​​από τον Roma -τον αρχικό μας ντράμερ-, κανείς μας δε σταμάτησε ποτέ να ασχολείται με τη μουσική κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου.

Κοιτάζοντας πίσω, πιστεύω πως τα τρία άλμπουμ μας από τη δεκαετία του ’90 περιέχουν μερικά πραγματικά καλά τραγούδια που, τελικά, δεν ήταν υπερβολικά συνδεδεμένα με την εποχή τους.

Δεν ήταν απομιμήσεις των Sisters of Mercy, όπως τόσα άλλα συγκροτήματα εκείνης της περιόδου. Ήταν απλώς καλά ροκ τραγούδια.

Είχαμε επίσης την τύχη να συμπεριληφθούμε σε αρκετές λίστες με τις «καλύτερες επιλογές» εκείνης της εποχής,

Αυτό σήμαινε ότι, με την έλευση του διαδικτύου, η μουσική μας έγινε σταδιακά εύκολα προσβάσιμη, χωρίς εμείς να κάνουμε απολύτως τίποτα.

Στη συνέχεια, χάρη σε αυτό, άρχισαν να έρχονται προτάσεις για συναυλίες γύρω στο 2017, μεταξύ άλλων και από χώρες τις οποίες δεν είχαμε επισκεφθεί ποτέ πριν.

Κατόπιν, το 2019, η Cleopatra Records επανακυκλοφόρησε τα άλμπουμ, με τη συγκατάθεσή μας.

Τότε ήταν που οι τέσσερίς μας -ο Roma, ο Chrys, ο Franck κι εγώ- σμίξαμε ξανά και σκεφτήκαμε: γιατί να μην κάνουμε μερικές συναυλίες, να γνωρίσουμε αυτό το νέο κοινό που μας ζητούσε, αλλά και να επανασυνδεθούμε με το παλιό;

Έτσι ξεκίνησαν όλα πάλι και μείναμε πραγματικά άναυδοι από την αντίδραση του κόσμου.

Το Liminal, η πιο πρόσφατη δουλειά των Corpus Delicti, σάς βρίσκει σε εξαιρετική φόρμα.

Ο τίτλος αποτελεί αντανάκλαση του μεταβατικού χαρακτήρα της εποχής μας -σε πολιτισμικό, υπαρξιακό και πολιτικό επίπεδο- ή αναφέρεται και στο δημιουργικό στάδιο στο οποίο βρίσκεστε αυτή τη στιγμή;

Όταν βρήκαμε εκείνον τον τίτλο, ήταν απολύτως τέλειος.

Το μεταίχμιο είναι ένας χώρος ανάμεσα σε δύο κόσμους, μια μεταβατική κατάσταση, αλλά και το σημείο εκκίνησης για κάτι καινούργιο. Αποτύπωνε απόλυτα αυτό που βιώναμε και την κατεύθυνση προς την οποία οδεύαμε.

Δε θα μπορούσαμε να ονειρευτούμε καλύτερο τίτλο.

Το εξώφυλλο φιλοτεχνήθηκε από τον Jean-Luc Verna. Θα ήθελες να σχολιάσεις αυτήν τη συνεργασία;

Και πάλι, μερικές φορές όλα μπαίνουν απλώς στη θέση τους...

Θαυμάζουμε την προσωπικότητα και το έργο του Jean-Luc εδώ και πολλά χρόνια. Επικοινωνήσαμε μαζί του αρχικά για να εμφανιστεί στο βίντεο του Room 36 και δέχτηκε μέσα σε λίγα λεπτά.

Στη συνέχεια, αρχίσαμε να εμβαθύνουμε στο έργο του, και συγκεκριμένα στα σχέδιά του, και αυτό το συγκεκριμένο έργο μάς φάνηκε αμέσως ιδανικό για τον τίτλο και το εξώφυλλο του άλμπουμ. Δέχτηκε αμέσως να μας επιτρέψει να το χρησιμοποιήσουμε.

Είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος και καλλιτέχνης, και σήμερα έχουμε έρθει πολύ κοντά του.

Το Σάββατο 10 Οκτωβρίου επιστρέφετε συναυλιακά στην Αθήνα, περίπου έναν χρόνο μετά την εμφάνισή σας στο Open Air Festival του Death Disco (ήμουν κι εγώ εκεί!)

Τι θυμάστε περισσότερο από την προηγούμενη εμφάνισή σας στην πόλη και τι σας συνδέει με την ελληνική post-punk/goth/darkwave σκηνή;

Θυμόμαστε ακόμα τον απίστευτο ενθουσιασμό του κοινού εκείνο το βράδυ, με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, καθώς και αρκετούς φίλους που είχαν ταξιδέψει ειδικά για τη συγκεκριμένη περίσταση και το φεστιβάλ.

Θυμόμαστε επίσης τη θερμή υποδοχή από τον Λεωνίδα Σκιαδά, τον διοργανωτή, τις άψογες συνθήκες και τη βαθιά μας αγάπη για αυτήν την πόλη, στην οποία επιστρέφουμε πάντα με χαρά.

Δε γνωρίζουμε πολύ καλά την ελληνική σκηνή, αλλά μπορούμε να αναφέρουμε τους Anima Triste, ένα συγκρότημα που μας αρέσει πολύ και τα μέλη του οποίου είναι επίσης εξαιρετικοί άνθρωποι.

Eυχαριστώ θερμά τον Μάνο Νομικό για την πολύτιμη συμβολή του στην υλοποίηση της συνέντευξης.

Οι Corpus Delicti εμφανίζονται ζωντανά στο Death Disco (Ωγύγου 16 & Λεπενιώτου 24, Ψυρρή) το Σάββατο 10 Οκτωβρίου.

Τη συναυλία ανοίγουν οι post-punk/darkwave The Villions.

Buzz Kull: «Ποτέ δε με ενδιέφερε να είμαι ‘σκοτεινός’ χάριν του σκοταδιού»

 

Με επιρροές από το post-punk, το coldwave και το minimal wave, ο Buzz Kull (Marc Dwyer) είναι ένας από τους πιο ιδιαίτερους εκπροσώπους της αυστραλιανής underground σκηνής.

Λίγο πριν τη συναυλιακή επιστροφή του στην Αθήνα στις 27 Αυγούστου στο Death Disco, συνομιλούμε μαζί του.

«Ο Buzz Kull αποτελεί μια αινιγματική δύναμη στην αυστραλιανή underground σκηνή, ενσαρκώνοντας την ωμή ουσία της υπαρξιακής λαχτάρας και της συναισθηματικής ερήμωσης», διαβάζω σε μια λακωνική ανάρτηση στο Instagram.

Πώς ορίζεις το «underground» στο πλαίσιο της αυστραλιανής μουσικής σκηνής, τι είναι αυτό που επιθυμείς περισσότερο και γιατί εστιάζεις τόσο πολύ στο σκοτάδι σε όλες του τις εκφάνσεις, είτε στιχουργικά είτε μουσικά;

Για μένα, το underground δεν έχει να κάνει τόσο με τη δημοτικότητα. Αφορά σε καλλιτέχνες οι οποίοι δημιουργούν έργο επειδή έχουν πραγματικά κάτι να εκφράσουν, αντί να ακολουθούν τάσεις ή εμπορικές προσδοκίες.

Επιπλέον, γιατί είναι απαραίτητο να μπορεί κάποιος ακόμα να χορεύει υπό τους ήχους σκοτεινών κομματιών σαν τα δικά σου;

Ποτέ δε με ενδιέφερε να είμαι «σκοτεινός» χάριν του σκοταδιού. Με ελκύει η ειλικρίνεια.

Η μουσική υπήρξε πάντα ένας χώρος όπου μπορώ να εξερευνήσω το άγχος, την απομόνωση, τη νοσταλγία και την αβεβαιότητα, χωρίς να προσποιούμαι ότι αυτά τα συναισθήματα δεν υπάρχουν..

Το σκοτάδι μπορεί να προσφέρει εξίσου πολλά -αν όχι περισσότερα- από το φως.

«Ψάχνω κάτι και προσπαθώ να του αντισταθώ/ Νιώθω τον πόνο και η πίεση είναι η απόσταση/ Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τη μέρα και προτιμώ τη νύχτα/ Ο θάνατός μου πλησιάζει/ Αποφεύγω το φως», δηλώνεις στο Avoiding The Light.

Γιατί «αντιστέκεσαι» σε αυτό το οποίο «ψάχνεις»;

Νιώθω ότι πρόκειται για μια αντίφαση που οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν κάποια στιγμή.

Περνάμε τη ζωή μας αναζητώντας πράγματα τα οποία ίσως μας φέρουν γαλήνη, αλλά όταν αυτά τελικά εμφανίζονται, συχνά απαιτούν να έρθουμε αντιμέτωποι με πλευρές του εαυτού μας που θα προτιμούσαμε να αποφύγουμε.

Η αντίσταση δεν στρέφεται ενάντια σε αυτό το οποίο αναζητούμε. Στρέφεται ενάντια στην ευάλωτη θέση που συνεπάγεται η εύρεσή του.

«Όλες οι εκκλησίες/ Ποτέ δεν ένιωσαν τους σταυρούς τους/ Αρκετή κόλαση για τον ανώτερο θεό/ Ανοίγουν τις απώλειές τους», παρατηρείς στο Existence. Ποια είναι η άποψή σου για την πίστη και τη θεσμοθετημένη θρησκεία;

Η πίστη συνυπάρχει με τον φόβο και τη θνητότητα. Το ζήτημα για μένα δεν ήταν ποτέ οι προσωπικές πεποιθήσεις των ανθρώπων, αλλά οι θεσμοί που παρουσιάζονται ως υπεράνω αμφισβήτησης.

Γίνεται επικίνδυνο όταν η βεβαιότητα μετατρέπεται σε εξουσία.

«Ζωή, γοητεία/ Άφησέ τα όλα πίσω/ Σβήσε τα φώτα, κοιμήσου και πέθανε/ Για τη σωτηρία/ Άδειασε τους τοίχους, κλείσε τα στόρια/ Θα σε συναντήσω στην άλλη πλευρά», μας «προσκαλείς» στο Fascination.

Έχεις συμφιλιωθεί με την άλλη (σου) πλευρά;

Δεν νομίζω πως είναι δυνατόν να συμφιλιωθούμε ποτέ πλήρως με το άγνωστο. Το Fascination αφορά την παράξενη σχέση που έχουμε με τη θνητότητα.

Πολλοί άνθρωποι τη φοβούνται και τη σκέφτονται συχνά, κι όμως είναι η μόνη βεβαιότητα την οποία θα αντιμετωπίσουμε όλοι. Αντί να δίνει απαντήσεις, το τραγούδι παραμένει μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα.

«Με τον καιρό/ Κάτω από το φως/ Προσπαθούμε να αισθανθούμε ξανά/ Να βρούμε ξανά την αγάπη», ελπίζεις στο εξαιρετικό Man On The Beat.

Με ποια έννοια θα μπορούσαν οι ειλικρινείς σχέσεις αγάπης να αποτελούν το «αντίδοτο» σε μεγάλο μέρος της σκληρότητας του σύγχρονου κόσμου;

Δε νομίζω ότι η αγάπη λύνει τα προβλήματα του κόσμου, αλλά μας υπενθυμίζει γιατί αξίζει να τα λύσουμε. Η σύγχρονη ζωή ενθαρρύνει την απόσταση ανάμεσα σε εμάς και τις κοινότητες.

Το Man On The Beat έχει να κάνει με την προσπάθεια επανασύνδεσης με κάτι αυθεντικό.

Το να «νιώθεις ξανά» σημαίνει, στην ουσία, να είσαι και πάλι παρών, να επιτρέπεις στον εαυτό σου να είναι ευάλωτος και να αναγνωρίζεις πως η σύνδεση είναι ένα από τα λίγα πράγματα που δίνουν στη ζωή πραγματικό νόημα.

«Υπάρχει τόσο μίσος και πίεση/ Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, παράνοια/ Ο κόσμος στον οποίο ζω δεν βγάζει νόημα/ Φαίνεται πως σε επηρεάζει, εγώ τείνω να κρατώ αποστάσεις», απελπίζεσαι στο Ode To Hate.

Πώς ανακτούμε την αίσθηση του «νοήματος» στη ζωή μας;

Το Ode To Hate γράφτηκε μέσα από το αίσθημα ότι αυτή η πίεση σε καταπίνει. Το ένστικτο να κρατάς αποστάσεις αποτελεί μια μορφή αυτοσυντήρησης, αλλά δεν είναι μόνιμο.

Το νόημα πηγάζει από τη διατήρηση αυθεντικών σχέσεων και το να είμαι παρών για τους ανθρώπους και τα πράγματα τα οποία έχουν σημασία. Αυτά είναι που με επαναφέρουν, όταν όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν χαοτικά.

Deep Hate είναι ο τίτλος του τελευταίου σου EP. Μίσος για ποιον ή για τι;

Ο τίτλος αντικατοπτρίζει το συναισθηματικό τοπίο του δίσκου, αντί να μεταφέρει ένα μήνυμα οργής.

Έχει να κάνει με το να κοιτάξουμε με ειλικρίνεια εκείνες τις πιο σκοτεινές πλευρές του εαυτού μας και του κόσμου, διότι δεν πιστεύω ότι μπορείς να τις κατανοήσεις ή να τις ξεπεράσεις προσποιούμενος πως δεν υπάρχουν.

«Έχω μια φωνή μέσα μου/ Για να κάνω αυτήν τη ζωή πιο ορατή/ Έχω μια φωνή μέσα μου/ Για να γίνει βιώσιμο αυτό που έπεται», καταλήγεις στο Human Force.

Ποιο είναι το μέλλον της ανθρωπινότητάς μας και του ανθρώπινου γένους γενικότερα σε καιρούς πολέμων και γενοκτονιών;

Το Human Force δεν αφορά στην πραγματικότητα στην πρόβλεψη του μέλλοντος. Αφορά στην ανθεκτικότητα.

Η ανθρώπινη Ιστορία σημαδεύτηκε ανέκαθεν από περιόδους τεράστιων δεινών, τα οποία συνυπήρχαν με εξαιρετική συμπόνια και δημιουργικότητα.

Ευχαριστώ θερμά τον Marc Dwyer για την παραχώρηση της φωτογραφίας του.

Ο Buzz Kull (Marc Dwyer) εμφανίζεται ζωντανά την Πέμπτη 27 Αυγούστου στο Death Disco (Ωγύγου 16 και Λεπενιώτου 24, Ψυρρή).

Volkan Caner (She Past Away): «Θρησκείες και πολιτική μάς παγιδεύουν σε έναν βάλτο»

 

Ένα από τα κορυφαία σύγχρονα darkwave συγκροτήματα, οι Τούρκοι She Past Away επιστρέφουν συναυλιακά στην Αθήνα ως headliners του Disorder Festival την Παρασκευή 12 Ιουνίου.

Ενόψει του Φεστιβάλ, κουβεντιάζουμε με τον Volkan Caner, τραγουδιστή και κιθαρίστα του γκρουπ.

Οι She Past Away σχηματίστηκαν πριν από είκοσι χρόνια στην Προύσα. Τι έχει αλλάξει και τι έχει παραμείνει το ίδιο από τότε για εσάς, τόσο ως καλλιτέχνες όσο και ως ανθρώπους;

Η πιο σημαντική αλλαγή είναι η σωματική. Απλώς, είμαστε πλέον μεγαλύτεροι. Ωστόσο, η οπτική μας για τη ζωή και τη μουσική παραμένει σε μεγάλο βαθμό αμετάβλητη.

Αυτήν τη στιγμή ζεις μεταξύ Αθήνας και Βαρκελώνης. Θα περιέγραφες κάποια από αυτές τις πόλεις ως το «υιοθετημένο» σου σπίτι; Αν ναι, γιατί;

Ζω στη Βαρκελώνη εδώ και δέκα χρόνια. Ο λόγος που μετακόμισα εδώ είναι επειδή η γυναίκα μου είναι ντόπια.

Αν και δεν μπορώ να πω ότι έχω προσαρμοστεί πλήρως, υποθέτω πως αυτή είναι η λιγότερο ασφυκτική ανάμεσα στις κατοικήσιμες πόλεις.

Η μηδενιστική σας νοοτροπία ως συγκρότημα εκτείνεται σε κάθε πτυχή της παρουσίας σας, από τον τρόπο που εμφανίζεστε στη σκηνή, μέχρι τη μουσική και τους στίχους σας. Πώς αντιλαμβάνεστε και βιώνετε τον μηδενισμό;

Σχετίζεται με τη μοιρολατρία, σύμφωνα με την κοσμοθεωρία σας;

Σίγουρα δεν έχουμε μια μοιρολατρική κοσμοθεωρία. Όταν αναλογίζομαι τη ζωή και την ύπαρξη, ο μηδενισμός γίνεται ο αναπόφευκτος προορισμός.

Ισχυρίζεστε ότι γράφετε «μινιμαλιστική ποίηση», όχι απλώς στίχους. Ποια είναι η διαφορά; Τι ανακαλύπτεις στην ποίηση, ποιοι είναι οι αγαπημένοι σου ποιητές και γιατί;

Προτιμώ μια λιτή αφήγηση από την περίτεχνη και μακροσκελή πρόζα. Από εκεί προέρχεται ο ορισμός μου για τον μινιμαλισμό· θα μπορούσες απλώς να τον ονομάσεις «απλότητα».

Δε διαβάζω πολλή ποίηση. Ο Μποντλέρ, ο Πόε και ο Όσκαρ Ουάιλντ, μαζί με την Ετζέ Αϊχάν και τον Κιουτσούκ Ισκεντέρ από την τουρκική λογοτεχνία, είναι τα πρώτα ονόματα τα οποία μου έρχονται στο μυαλό.

Είστε μια κιθαριστική, post-punk/darkwave μπάντα. Από πού πηγάζει η αγάπη σας για αυτά τα είδη;

Το post-punk των τελών της δεκαετίας του 1970 και του 1980 αποτελεί τεράστια έμπνευση για εμάς. Θεωρώ τους κιθαριστικούς ήχους εκείνης της εποχής, με την έντονη δόση ρεφρέν και flanger, αρκετά μαγευτικούς.

Κιθαρίστες όπως οι Johnny Marr, John McGeoch, Geordie Walker, Billy Duffy και Robin Guthrie είναι οι βασικές φιγούρες πίσω από αυτήν την επιρροή.

«Ελαττωματικό σχέδιο/ Είναι κοντά στο τέλος/ Βλασταίνουν ψέματα, / Από τον πολιτισμό/ Σαπίζει», λες με οργή στο Pale. Πώς μπορεί να ανακτήσει ο πολιτισμός τους «χυμούς» του;

Όλες αυτές οι οργανωμένες θρησκείες και η παγκόσμια πολιτική μάς παγιδεύουν όλο και περισσότερο σε έναν βάλτο κάθε μέρα. Η παρακμή είναι αναπόφευκτη.

«Όταν η τηλεόραση είναι κλειστή/ και όταν όλοι οι ήχοι σβήνουν/ Κυκλώνει την ίδια τη σκιά της/ Η σιωπή της λεπτής μοναξιάς/ Η απουσία σου», απελπίζεσαι στο Delicate Loneliness. Πώς αντιμετωπίζεις «τη σιωπή της λεπτής μοναξιάς»;

Αυτή δεν είναι τόσο μια κατάσταση απελπισίας, όσο μια κατάσταση ανακούφισης.

Είναι μια επιλογή - η πράξη της αποστασιοποίησης από το πλήθος και τις πολλές παραδοξότητες τις οποίες αυτό κουβαλά, και απλώς του να μένεις μόνος με τον εαυτό σου.

«Φαίνεται ότι/ Όλα όσα ζούμε/ έχουν ένα τίμημα», επισημαίνεις στο When you really miss. Έχεις πληρώσει το τίμημα για κάποιες από τις επιλογές που έχεις κάνει στη ζωή σου;

Αυτή είναι μια διασκευή των Kesmeşeker. Οι στίχοι ανήκουν στον Cenk Taner. Είναι κάποιος που με έχει επηρεάσει βαθιά. Όσο για το ερώτημα: φυσικά, έχω πληρώσει πολλά και συνεχίζω να πληρώνω.

«Το μόνο που ξέρω είναι αυτό που νιώθω», καταλήγετε στο Μοnotone. Είναι η γνώση μια μορφή συναισθήματος - και αντίστροφα;

Η γνώση μπορεί να συντελεστεί με δύο τρόπους: ορθολογικά ή μέσω της επίγνωσης. Αυτό το οποίο αναφέρεται στο Μοnotone είναι μια επίγνωση - μια κατάσταση συναισθήματος.

«Όλη η ομορφιά μπορεί να εξαφανιστεί σε μια στιγμή», σχολιάζεις στο People. «Σε τόσο άσχημους καιρούς, η μόνη αληθινή διαμαρτυρία είναι η ομορφιά», είχε δηλώσει κάποτε ο Phil Ochs, ένας από τους αγαπημένους μου τραγουδοποιούς.

Με ποια έννοια μπορεί η ομορφιά να γίνει μια μορφή διαμαρτυρίας;

Αυτό που εννοούσα εκεί αφορά περισσότερο τον φόβο της απώλειας της ίδιας της ομορφιάς. Μια γενική αίσθηση απώλειας, χωρίς συγκεκριμένο σημείο εστίασης.

Όλοι μας ξεθωριάζουμε και φθειρόμαστε συλλογικά, και καμία κατακραυγή δεν μπορεί να σταματήσει αυτήν τη διαδικασία.

Όταν σκεφτόμαστε την ομορφιά ως διαμαρτυρία, είναι αδύνατο να μη συμφωνήσουμε με τον Phil Ochs. Η διαμαρτυρία γεννιέται από αντίθετες απόψεις και είναι σαφές ότι δε διανύουμε όμορφους καιρούς.

Το Mizantrop είναι το τελευταίο σας άλμπουμ και το πρώτο «κανονικό» από την εποχή του Disko Anksiyete. Τι συνέβη στο μεταξύ;

Ναι, έχει περάσει πολύς καιρός από το Disko Anksiyete. Κάναμε εκτενείς περιοδείες και επίσης τεμπελιάσαμε πολύ. Θέλαμε το αποτέλεσμα να είναι κάτι με το οποίο θα νιώθαμε πραγματικά άνετα.

Υπήρξαν νέα τραγούδια που γράψαμε κατά τη διάρκεια της πανδημίας, τα οποία εξελίχθηκαν σημαντικά με την πάροδο του χρόνου.

Κάποια τραγούδια στο άλμπουμ έχουν τρεις ή τέσσερις εντελώς διαφορετικές εκδοχές. Θα κυκλοφορήσουμε αυτές τις εκδοχές όταν έρθει η κατάλληλη στιγμή.

Μήπως η πίστη σου στην ανθρωπότητα υποχωρεί; Σε μια εποχή μαστιζόμενη από πολέμους και γενοκτονίες, τι χρειάζεται για να επανεφεύρουμε/αναζωογονήσουμε την ανθρωπιά μας, ώστε να χτίσουμε ζωές αξιοβίωτες για όλους/όλες;

Έχασα την ελπίδα μου εδώ και πολύ καιρό. Είναι σαφές ότι, ως ανθρωπότητα, δεν έχουμε μάθει τίποτα από το παρελθόν. Δεν μπορούμε καν να εκπλησσόμαστε πια από όλη αυτήν την ανοησία.

Ίσως η μόνη λύση είναι να επαναφέρουμε την εξελικτική μας διαδικασία στην αρχή και να προσπαθήσουμε άλλη μια φορά, προσεκτικά.

Σε ευχαριστώ για αυτές τις διορατικές και καλά δομημένες ερωτήσεις.

Ευχαριστώ θερμά το τιμ των She Past Away για την πολύτιμη συμβολή του στην υλοποίηση της συνέντευξης με τον Volkan Caner.

Οι She Past Away είναι headliners στην πρώτη μέρα του Disorder Festival (Παρασκευή 12 Ιουνίου) στο Universe K-5 Arena (Λεωφόρος Κηφισού 87, Αθήνα).

Πληροφορίες:

 

Death Disco presents:

 

Παρασκευή 12 Ιουνίου

Disorder Festival

Venue: Universe K-5 Arena (Λεωφόρος Κηφισού 87, Αθήνα).

Bands: She Past Away, Kite, Diorama, Reflection Black.

Doors open: 18:00.

 

Σάββατο 13 Ιουνίου

Disorder - Epilogue

Venue: Club Death Disco (Ωγύγου 16 & Λεπενιώτου 24, Ψυρρή).

Bands: Frozen Plasma + Our Banshee.

Doors open: 21:00.