Convex Model: «Έχουμε αγαπήσει ανθρώπους που έζησαν και δημιούργησαν στο περιθώριο»

 

Από το 2017, οι εκ Θεσσαλονίκης Convex Model έχουν αφήσει ένα ιδιαίτερο αποτύπωμα μέσα από τα νοσταλγικά synth wave/post-punk ηχοτοπία τους.

Τους συναντούμε ενόψει της συμμετοχής τους ως σαπόρτ στη συναυλία των Ambassade στη Θεσσαλονίκη (16/5) και στο 4^ο Athens Pop Underground Fest στην Αθήνα (22/5).

Κοντεύουν 10 χρόνια από την παρθενική κυκλοφορία των Convex Model, Intersecting Planes. Από ανάγκη, επιθυμία, περιέργεια ή τι άλλο ξεκίνησε η μουσική σας συνάντηση και κατόπιν συνεργασία;

Ο συνδετικός μας κρίκος ήταν και είναι το πάθος για τη μουσική και η ενασχόληση με αυτή.

Φυσικά, αυτό δεν αρκεί, η ζωή σε μια μπάντα μοιάζει με ένα κοινόβιο κι όλα τα πιθανά σκαμπανεβάσματά του.

Επομένως, απαιτούνται επιδέξιες (ορχηστρικές;) μανούβρες από όλα τα μέλη για να έχουμε κι εμείς αλλά και οι άνθρωποι που ακούνε τη μουσική μας, κατ’ επέκταση, βραδυφλεγείς απολαύσεις διαρκείας.

Μέχρι τώρα, πάντως, η επιθυμία να δημιουργούμε μαζί μουσική και να τη μοιραζόμαστε με το κοινό είναι το καύσιμό μας σε αυτήν τη διαδρομή των σχεδόν 10 χρόνων.

Κάπως έτσι φτάσαμε στο σήμερα, όπου ετοιμαζόμαστε για δύο εμφανίσεις:

Στις 16 Μαΐου θα μοιραστούμε τη σκηνή του Soul με τους Ambassade και τους Future Draft στη Θεσσαλονίκη.

Στις 22 Μαΐου συμμετέχουμε στο 4ο Athens Pop Underground Fest στο An Club στην Αθήνα, όπου θα εμφανιστούν ζωντανά μπάντες της εναλλακτικής σκηνής από επτά διαφορετικές χώρες.

Ο τόσο χαρακτηριστικός -σχεδόν trademark- ήχος των synths αποπνέει αθωότητα, μελαγχολία, νοσταλγία. Πώς διαχειρίζεστε τη μελαγχολία και τη νοσταλγία; Έχει κάπου απομείνει αθωότητα;

Η μελαγχολία και η νοσταλγία είναι συγγενικές έννοιες, και κατά καιρούς τις βιώνουμε και τις δύο όλοι μας.

Τα μελανά χρώματα, τα σκοτάδια μας, η θλίψη, το άλγος της απώλειας είναι αναπόσπαστο μέρος του ανθρώπινου ψυχισμού.

Μάλιστα, μερικές φορές δεν έχει να κάνει με κάτι που έχει παρέλθει και σου λείπει, αλλά με κάτι που δεν έζησες ποτέ και ωστόσο σου λείπει, σε βαθμό που να νιώθεις ψυχικό και σωματικό πόνο.

Στα γερμανικά υπάρχει η λέξη «Sehnsucht», που σημαίνει ταυτόχρονα νοσταλγία και έντονη επιθυμία/λαχτάρα.

Μάλιστα, κρύβει μέσα της τη λέξη «εθισμός», εθισμός σε αυτή την έντονη επιθυμία. «Έρχεται από το χάος, είναι η μόνη ενέργεια», όπως τραγούδησε κάποτε ο Blixa στο ομώνυμο κομμάτι των Einstürzende Neubauten.

Είναι συναισθήματα περίπλοκα που μπορούν, ωστόσο, να σε οδηγήσουν σε πρωτόγνωρες επικράτειες της ψυχικής κατάστασης αλλά και της δημιουργικότητας.

Μεγαλώνοντας, μαθαίνουμε να τα αγκαλιάζουμε και να τους δίνουμε διέξοδο, διοχετεύοντάς τα τόσο στη μουσική όσο και στους στίχους μας και μας χαροποιεί όταν νιώθουμε ότι κι άλλοι άνθρωποι ταυτίζονται με αυτό.

Η αθωότητα είναι ένα άλλο στοιχείο που, μεγαλώνοντας, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να τη διατηρήσεις.

Η ενηλικίωση συχνά φέρνει μαζί της μαθήματα που σκληραίνουν τους ανθρώπους, ώστε να μπορέσουν να ανταπεξέλθουν στις έτσι κι αλλιώς και πάντοτε δύσκολες συνθήκες της ζωής και στις σχέσεις συναλλαγής που τόσο χαρακτηρίζουν τον «κόσμο των μεγάλων».

Υπάρχουν, ωστόσο, εκλάμψεις αθωότητας που εκδηλώνονται στις αυθόρμητες στιγμές, στον χρόνο με τους φίλους, στην έννοια του παιχνιδιού, στις πράξεις που κάνουμε έτσι απλά, άνευ όρων και χωρίς επιδιώξεις, στόχους ή προσδοκίες.

Και όσο περισσότερο χώρο και χρόνο δίνουμε σε τέτοιες στιγμές, τόσο περισσότερο διατηρούμε και ένα είδος παιδικότητας ή αθωότητας.

Σίγουρα το να παίζεις σε μια μπάντα ή το να παίζεις με τις λέξεις για να δημιουργηθούν οι στίχοι είναι ένα πρόσφορο έδαφος για κάτι τέτοιο.

«While the city sleeps/ Pariahs celebrate/ Repelling all the things/ That try to seal their fate». (With the Heart Inside your Shoes). Πόσο κοντά νιώθετε στους «παρίες» της μουσικής βιομηχανίας - και της ζωής;

Το πιο γοητευτικό χαρακτηριστικό που έχουν οι παρίες είναι η τεράστια ελευθερία τους που στην ουσία την έχουν τόσο μεγάλη ανάγκη, ώστε να επιλέγουν έναν πολύ πιο δύσβατο δρόμο και στην τέχνη και στη ζωή.

Έχουμε αγαπήσει βαθιά ανθρώπους που έζησαν και δημιούργησαν στο περιθώριο, παίρνοντας κι εμείς λίγο από το φως τους, και αυτοί οι λίγοι στίχοι είναι ένας φόρος τιμής κι ένα ευχαριστώ προς εκείνους για όλες τις στιγμές που μας συντρόφευσαν.

«I hoped for better days/ But went down the rabbit hole/ The only thing I found/Was half-burnt coal». (Love Has Melted in the Factories). Σε τι ελπίζετε;

Στην αγάπη άνευ όρων, στην καλοσύνη, στη συναισθηματική και ψυχική ταύτιση, στη συγχώρεση, στην αποδοχή, στην απενοχοποιημένη απόλαυση, στην ικανότητα του ανθρώπου για το καλύτερο, παρόλο που είναι ικανός για το χειρότερο.

«’Cause when I close my eyes/I see new worlds/ That aren’t broken» (Worlds that Aren’t Broken). Σε τι συνίστανται αυτοί οι κόσμοι;

Σε όλα αυτά που αναφέραμε στην προηγούμενη ερώτηση. Σε ό,τι τώρα φαντάζει ουτοπία σε σένα, σε μας, σε εκείνον, σε εκείνη και σε εκείνο.

«In noisy human hives/ I can no longer hide». (The Darkest Plains). Αποζητάτε ή αποφεύγετε τον ανθρώπινο «θόρυβο»;

Και τα δύο. Άλλοτε λειτουργεί ως white noise, χάνεσαι μέσα στη βαβούρα του κόσμου, απορροφώντας ήχους, συναισθήματα, διαθέσεις από όλη την παλέτα της ανθρώπινης φύσης και αναζητώντας σημεία ταύτισης.

Άλλοτε πάλι, έχεις την ανάγκη να αποτραβηχτείς και να ακούσεις τη σιωπή για να μπορέσεις να βρεις τον εαυτό σου και συνομιλήσετε χωρίς υπεκφυγές.

«I am but a stranger here/ It doesn’t feel like home/ The gutter took the things I knew/ And I was left alone». (Vagabond). Τι αποκαλείτε «σπίτι» - υπαρξιακά, ψυχικά, πολιτικά;

Αυτό ή αυτούς που σε κάνουν να νιώθεις οικεία. Μια νέα κατάσταση που σου μοιάζει εντελώς γνώριμη, κι ας είναι άγνωστη. Ανθρώπους που ίσως τους φέρει η τύχη στον δρόμο σου και νιώθεις σαν να γνωρίζεστε ήδη από προηγούμενες ζωές.

Οι δρόμοι μιας πόλης που σε κάνουν να νιώθεις μέρος της, παρόλο που είναι ένας νέος τόπος. Ένα τραγούδι που ακούς ή ένας πίνακας που κοιτάζεις και νιώθεις μια ανεξήγητη ταύτιση.

Πολιτικά, «σπίτι μας» θα αποκαλούσαμε ενδεχομένως τον τρόπο που λειτουργούν εναλλακτικές μικροκοινότητες.

Εκεί, παρά τις όποιες αδυναμίες, υπάρχει μεγαλύτερη αμεσότητα και συμμετοχή στις διαδικασίες, καθώς και η λογική της συναίνεσης στη λήψη των αποφάσεων.

«You let the rulers/ Devour again your soul/ Your soul/ Your mouth is shut/ Your eyes can’t see this wrong/ This wrong». (Politics of Lust). Πού οφείλεται η φαινομενική κοινωνική απάθεια, όταν η καθημερινότητα των περισσότερων αποσυντίθεται;

Οι κοινωνικές και πολιτικές συνθήκες φτάνουν ορισμένες φορές σε τέτοιο σημείο απανθρωπιάς, ώστε να συνθλίβουν τα πάντα.

Υπό το καθεστώς τρόμου, αβεβαιότητας, ανημπόριας, είναι ανθρώπινο πολλοί να ενεργοποιούν μηχανισμούς απώθησης και απάθειας, ώστε να αντέξουν την υπάρχουσα κατάσταση.

Ωστόσο, η Iστορία αλλά και οι λιγοστές μας εμπειρίες σε μικροεπίπεδο έχουν δείξει ότι υπάρχουν πάντα και κάποιοι που αντιστέκονται, που δείχνουν έναν άλλο δρόμο, που καταφέρνουν μερικές φορές να ενώσουν τις φωνές του κόσμου, ώστε να επέλθει αλλαγή.

Έστω για λίγο.

«Hidden there behind the drape/ Dreaming up means of escape». [This Sense Of Loss (Spiral Moves)]. Ακούμε μουσική για να ξεφεύγουμε ή για να ξυπνάμε;

Και τα δύο ενδεχομένως, ίσως το δεύτερο να είναι επακόλουθο του πρώτου. Η μουσική είναι καταφύγιο, την ώρα της ακρόασης κλείνουμε έξω όλο τον υπόλοιπο κόσμο, την καθημερινότητα, τα ζόρια μας.

Αλλά η σχέση του αυτιού με τη μουσική είναι ενεργητική, μας φέρνει σε επαφή και με αυτά που αποφεύγουμε, και ξυπνάει συναισθήματα και σκέψεις που με τη σειρά τους έχουν τη δύναμη να μας ξυπνήσουν από τον λήθαργο, την αδράνεια, την παραίτηση.

Το θέμα είναι αν κάνουμε έπειτα κάτι γι’ αυτό/ με αυτό ή αν επιλέγουμε να πέσουμε πάλι σε ύπνο.

«Είμαστε όλοι χαμένοι στο σύμπαν/ Αναζητώντας συντονισμό». (Dream Pilot). Τον βρίσκουμε/θα τον βρούμε, πιστεύετε;

Πολλές φορές έχουμε την αίσθηση ότι όλοι διαγράφουν τη δική τους τροχιά, τρέχοντας να προλάβουν, να πετύχουν, να βελτιώσουν, να φτιάξουν μια ζωή όπως την ονειρεύονται.

Και χάνεται η ουσία, χάνονται οι στιγμές, χάνεται το εδώ και τώρα, χάνονται οι άνθρωποι μεταξύ τους.

Δεν παύει να καίει μέσα μας, όμως, η ανάγκη για σύνδεση και εύρεση κοινών τόπων κι αυτό είναι μια κινητήρια δύναμη που μπορεί να οδηγήσει σε συντονισμό και μοίρασμα.

«Eat, sleep, go to work/ Warning signs of a stroke/ Calm down, don’t react/ This is life, it’s a fact/ Ease and consumerism/ Cover and defeat your scream/ Stay home, nice and warm/ Still refusing to conform?» (Tin Man).

Τι νόημα έχει μια πλήρως πειθαρχημένη/υποταγμένη ζωή;

Μια τόσο πειθαρχημένη/υποταγμένη ζωή είναι κατά βάση μια ζωή στεγνή, στερημένη. Αν το συνειδητοποιήσουμε αυτό, ίσως μπορέσουμε να αντισταθούμε στον τρόπο ζωής ή σκλαβιάς που πλασάρουν με γυαλιστερό χαρτί τα μεγαθήρια αυτού του κόσμου.

Δεν είμαστε εδώ για να το παίξουμε μεγάλες επαναστάτριες κι επαναστάτες, αλλά πιστεύουμε ότι οφείλουμε/αξίζει όλοι μας να προσπαθήσουμε τουλάχιστον να μην αποφασίζουν πάντοτε άλλοι για μας.

Σε ευχαριστούμε πολύ, Γιάννη, για τις ωραίες ερωτήσεις και τον χρόνο που μας διέθεσες.

Το Σάββατο 16 Μαΐου, οι Convex Model ανοίγουν, μαζί με τους Future Draft τη συναυλία των Ολλανδών Ambassade στη Θεσσαλονίκη, στο Soul (26ης Οκτωβρίου 104).

Την Παρασκευή 22 Μαΐου συμμετέχουν στο 4^ο Athens Pop Underground Fest στην Αθήνα, στο An Club (Σολωμού 13-15, Εξάρχεια).