Οι Καλιφορνέζοι συνεχιστές του ψυχεδελικού ροκ Allah Las στο Gazarte (14 Σεπτεμβρίου)

 

Σχεδόν μια εικοσαετία από τον σχηματισμό τους, δεκαπέντε μετά την κυκλοφορία του καταιγιστικού εφτάιντσου ντεμπούτου τους και με ένα ολοκαίνουριο άλμπουμ, το Sirenas, οι Καλιφορνέζοι συνεχιστές του ψυχεδελικού ροκ, Allah Las, επιστρέφουν συναυλιακά στην Αθήνα στις 14 Σεπτεμβρίου. 

Μακριά από εφήμερες μόδες και έντονα επηρεασμένοι από το γκαράζ, το surf, την ψυχεδέλεια και τη φολκ, παράγουν συνθέσεις -άλλοτε ορχηστρικές άλλοτε με στίχους- που φέρουν το πάντα ιδιαίτερο προσωπικό στίγμα τους.

Τον Σεπτέμβριο του 2012, οι Allah Las κυκλοφορούν το ομώνυμο ντεμπούτο άλμπουμ τους, σε παραγωγή του Νick Waterhouse για την Innovative Leisure.

Σε κριτική στο Pitchfork, o εν λόγω δίσκος έχει περιγραφεί ως:

«Μια συλλογή από μελωδίες σε ελάσσονα κλίμακα, γεμάτες ονειροπόλα νοσταλγία και αβίαστη γοητεία, οι οποίες στοχάζονται απαλά πάνω στα συνηθισμένα θέματα που απασχολούν τους νέους άνδρες: το σεξ, την ελευθερία και τους τρόπους με τους οποίους το πρώτο μπορεί να επηρεάσει τη δεύτερη και το αντίστροφο».

Με έξι studio άλμπουμ και αδιάλειπτη συναυλιακή παρουσία διεθνώς,  οι Allah Las δεν επαναπαύ

ονται στις όποιες κατακτημένες μουσικές φόρμες, αλλά τείνουν να «ανοίγονται», να εξελίσσονται και να πειραματίζονται.

Υπό αυτήν την έννοια, το Sirenas ίσως αποτελεί το μέχρι στιγμής συνθετικό αποκορύφωμά τους.

Εδώ, η αφηγηματικότητά τους ξεδιπλώνεται με έναν αμιγώς ορχηστρικό τρόπο, και ηχεί πιθανόν πιο πειραματική και περιπτειώδης από ποτέ.

Το φάσμα επιρροών, ευρύ:

Οι «ψυλλιασμένοι» μουσικόφιλοι θα ανακαλύψουν ψήγματα από τους The Durutti Column, από τα σάουντρακ των Popol Vuh για τις ταινίες του Werner Herzog, και από το όραμα του Jacques Cousteau για τον υπο-ωκεάνειο Σιωπηλό Κόσμο.

Υποσυνείδητα ρυθμικά μοτίβα, «τα οποία γεννήθηκαν μέσα από χαλαρές συλλήψεις αλλά βιώθηκαν με βαθιά ένταση», ανοίγουν «δρόμους που προηγουμένως ήταν αδιανόητοι», διαβάζουμε στη σελίδα του συγκροτήματος στο Bandcamp.

Οι Allah Las εμφανίζονται ζωντανά στο Gazarte - Ground Stage (Βουτάδων 32-34, Γκάζι) τη Δευτέρα 14 Σεπτεμβρίου.

Ας απολαύσουμε μια μπάντα η οποία δεν αναμασά κάποιο «ενδοξο» μουσικό παρελθόν, αλλά ακριβώς επειδή το αγαπάει και το σέβεται, το αναδημιουργεί.

Opening act: NODA & THE PAPPAS.

Buzz Kull: «Ποτέ δε με ενδιέφερε να είμαι ‘σκοτεινός’ χάριν του σκοταδιού»

 

Με επιρροές από το post-punk, το coldwave και το minimal wave, ο Buzz Kull (Marc Dwyer) είναι ένας από τους πιο ιδιαίτερους εκπροσώπους της αυστραλιανής underground σκηνής.

Λίγο πριν τη συναυλιακή επιστροφή του στην Αθήνα στις 27 Αυγούστου στο Death Disco, συνομιλούμε μαζί του.

«Ο Buzz Kull αποτελεί μια αινιγματική δύναμη στην αυστραλιανή underground σκηνή, ενσαρκώνοντας την ωμή ουσία της υπαρξιακής λαχτάρας και της συναισθηματικής ερήμωσης», διαβάζω σε μια λακωνική ανάρτηση στο Instagram.

Πώς ορίζεις το «underground» στο πλαίσιο της αυστραλιανής μουσικής σκηνής, τι είναι αυτό που επιθυμείς περισσότερο και γιατί εστιάζεις τόσο πολύ στο σκοτάδι σε όλες του τις εκφάνσεις, είτε στιχουργικά είτε μουσικά;

Για μένα, το underground δεν έχει να κάνει τόσο με τη δημοτικότητα. Αφορά σε καλλιτέχνες οι οποίοι δημιουργούν έργο επειδή έχουν πραγματικά κάτι να εκφράσουν, αντί να ακολουθούν τάσεις ή εμπορικές προσδοκίες.

Επιπλέον, γιατί είναι απαραίτητο να μπορεί κάποιος ακόμα να χορεύει υπό τους ήχους σκοτεινών κομματιών σαν τα δικά σου;

Ποτέ δε με ενδιέφερε να είμαι «σκοτεινός» χάριν του σκοταδιού. Με ελκύει η ειλικρίνεια.

Η μουσική υπήρξε πάντα ένας χώρος όπου μπορώ να εξερευνήσω το άγχος, την απομόνωση, τη νοσταλγία και την αβεβαιότητα, χωρίς να προσποιούμαι ότι αυτά τα συναισθήματα δεν υπάρχουν..

Το σκοτάδι μπορεί να προσφέρει εξίσου πολλά -αν όχι περισσότερα- από το φως.

«Ψάχνω κάτι και προσπαθώ να του αντισταθώ/ Νιώθω τον πόνο και η πίεση είναι η απόσταση/ Δεν μπορώ να αντιμετωπίσω τη μέρα και προτιμώ τη νύχτα/ Ο θάνατός μου πλησιάζει/ Αποφεύγω το φως», δηλώνεις στο Avoiding The Light.

Γιατί «αντιστέκεσαι» σε αυτό το οποίο «ψάχνεις»;

Νιώθω ότι πρόκειται για μια αντίφαση που οι περισσότεροι άνθρωποι βιώνουν κάποια στιγμή.

Περνάμε τη ζωή μας αναζητώντας πράγματα τα οποία ίσως μας φέρουν γαλήνη, αλλά όταν αυτά τελικά εμφανίζονται, συχνά απαιτούν να έρθουμε αντιμέτωποι με πλευρές του εαυτού μας που θα προτιμούσαμε να αποφύγουμε.

Η αντίσταση δεν στρέφεται ενάντια σε αυτό το οποίο αναζητούμε. Στρέφεται ενάντια στην ευάλωτη θέση που συνεπάγεται η εύρεσή του.

«Όλες οι εκκλησίες/ Ποτέ δεν ένιωσαν τους σταυρούς τους/ Αρκετή κόλαση για τον ανώτερο θεό/ Ανοίγουν τις απώλειές τους», παρατηρείς στο Existence. Ποια είναι η άποψή σου για την πίστη και τη θεσμοθετημένη θρησκεία;

Η πίστη συνυπάρχει με τον φόβο και τη θνητότητα. Το ζήτημα για μένα δεν ήταν ποτέ οι προσωπικές πεποιθήσεις των ανθρώπων, αλλά οι θεσμοί που παρουσιάζονται ως υπεράνω αμφισβήτησης.

Γίνεται επικίνδυνο όταν η βεβαιότητα μετατρέπεται σε εξουσία.

«Ζωή, γοητεία/ Άφησέ τα όλα πίσω/ Σβήσε τα φώτα, κοιμήσου και πέθανε/ Για τη σωτηρία/ Άδειασε τους τοίχους, κλείσε τα στόρια/ Θα σε συναντήσω στην άλλη πλευρά», μας «προσκαλείς» στο Fascination.

Έχεις συμφιλιωθεί με την άλλη (σου) πλευρά;

Δεν νομίζω πως είναι δυνατόν να συμφιλιωθούμε ποτέ πλήρως με το άγνωστο. Το Fascination αφορά την παράξενη σχέση που έχουμε με τη θνητότητα.

Πολλοί άνθρωποι τη φοβούνται και τη σκέφτονται συχνά, κι όμως είναι η μόνη βεβαιότητα την οποία θα αντιμετωπίσουμε όλοι. Αντί να δίνει απαντήσεις, το τραγούδι παραμένει μέσα σε αυτή την αβεβαιότητα.

«Με τον καιρό/ Κάτω από το φως/ Προσπαθούμε να αισθανθούμε ξανά/ Να βρούμε ξανά την αγάπη», ελπίζεις στο εξαιρετικό Man On The Beat.

Με ποια έννοια θα μπορούσαν οι ειλικρινείς σχέσεις αγάπης να αποτελούν το «αντίδοτο» σε μεγάλο μέρος της σκληρότητας του σύγχρονου κόσμου;

Δε νομίζω ότι η αγάπη λύνει τα προβλήματα του κόσμου, αλλά μας υπενθυμίζει γιατί αξίζει να τα λύσουμε. Η σύγχρονη ζωή ενθαρρύνει την απόσταση ανάμεσα σε εμάς και τις κοινότητες.

Το Man On The Beat έχει να κάνει με την προσπάθεια επανασύνδεσης με κάτι αυθεντικό.

Το να «νιώθεις ξανά» σημαίνει, στην ουσία, να είσαι και πάλι παρών, να επιτρέπεις στον εαυτό σου να είναι ευάλωτος και να αναγνωρίζεις πως η σύνδεση είναι ένα από τα λίγα πράγματα που δίνουν στη ζωή πραγματικό νόημα.

«Υπάρχει τόσο μίσος και πίεση/ Δεν μπορώ να κάνω τίποτα, παράνοια/ Ο κόσμος στον οποίο ζω δεν βγάζει νόημα/ Φαίνεται πως σε επηρεάζει, εγώ τείνω να κρατώ αποστάσεις», απελπίζεσαι στο Ode To Hate.

Πώς ανακτούμε την αίσθηση του «νοήματος» στη ζωή μας;

Το Ode To Hate γράφτηκε μέσα από το αίσθημα ότι αυτή η πίεση σε καταπίνει. Το ένστικτο να κρατάς αποστάσεις αποτελεί μια μορφή αυτοσυντήρησης, αλλά δεν είναι μόνιμο.

Το νόημα πηγάζει από τη διατήρηση αυθεντικών σχέσεων και το να είμαι παρών για τους ανθρώπους και τα πράγματα τα οποία έχουν σημασία. Αυτά είναι που με επαναφέρουν, όταν όλα τα υπόλοιπα μοιάζουν χαοτικά.

Deep Hate είναι ο τίτλος του τελευταίου σου EP. Μίσος για ποιον ή για τι;

Ο τίτλος αντικατοπτρίζει το συναισθηματικό τοπίο του δίσκου, αντί να μεταφέρει ένα μήνυμα οργής.

Έχει να κάνει με το να κοιτάξουμε με ειλικρίνεια εκείνες τις πιο σκοτεινές πλευρές του εαυτού μας και του κόσμου, διότι δεν πιστεύω ότι μπορείς να τις κατανοήσεις ή να τις ξεπεράσεις προσποιούμενος πως δεν υπάρχουν.

«Έχω μια φωνή μέσα μου/ Για να κάνω αυτήν τη ζωή πιο ορατή/ Έχω μια φωνή μέσα μου/ Για να γίνει βιώσιμο αυτό που έπεται», καταλήγεις στο Human Force.

Ποιο είναι το μέλλον της ανθρωπινότητάς μας και του ανθρώπινου γένους γενικότερα σε καιρούς πολέμων και γενοκτονιών;

Το Human Force δεν αφορά στην πραγματικότητα στην πρόβλεψη του μέλλοντος. Αφορά στην ανθεκτικότητα.

Η ανθρώπινη Ιστορία σημαδεύτηκε ανέκαθεν από περιόδους τεράστιων δεινών, τα οποία συνυπήρχαν με εξαιρετική συμπόνια και δημιουργικότητα.

Ευχαριστώ θερμά τον Marc Dwyer για την παραχώρηση της φωτογραφίας του.

Ο Buzz Kull (Marc Dwyer) εμφανίζεται ζωντανά την Πέμπτη 27 Αυγούστου στο Death Disco (Ωγύγου 16 και Λεπενιώτου 24, Ψυρρή).

Ηans Rutten (The Gathering): «Δε νομίζω ότι έχουμε πραγματική σύνδεση με το μέινστριμ»

 

The Gathering (Φωτογραφία: Gema Perez)

Εκ των σημαντικότερων metal (και όχι μόνο) συγκροτημάτων, οι Ολλανδοί The Gathering γιορτάζουν τα 30 χρόνια του θρυλικού Mandylion και έρχονται για δύο συναυλίες σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα (24 και 26 Σεπτεμβρίου, αντίστοιχα).

Ενόψει των συναυλιών, κουβεντιάζουμε με τον Hans Rutten, ντράμερ και ιδρυτικό μέλος του γκρουπ.

Το όνομα των The Gathering προέρχεται από τo πρώτo Highlander.

Είχατε συγκεκριμένες φιλοδοξίες όταν ξεκινήσατε αυτό το ταξίδι - ή ακόμα και την επιθυμία να γίνετε «αθάνατοι» μέσα από τη μουσική σας, όσον αφορά την κληρονομιά που θα αφήνατε πίσω;

Ενδιαφέρουσα προσέγγιση!

Πράγματι, όταν γράφαμε τη μουσική μας, σκεφτόμασταν πάντα πώς θα διαρκούσαν αυτά τα τραγούδια και αν θα άντεχαν στη δοκιμασία του χρόνου. Πώς, επομένως, κατά κάποιον τρόπο, η μουσική μας θα είναι αθάνατη.

Και πάντα αγαπούσαμε συγκροτήματα με πλούσια και αξιόλογη δισκογραφία, όπως οι Rush ή οι Pink Floyd. Αυτό είναι κάτι το οποίο θα θέλαμε να πετύχουμε κι εμείς.

Το Always..., το ντεμπούτο σας από το 1992, θεωρείται ορόσημο του death/doom metal και συγκαταλέγεται στα πρώτα άλμπουμ του gothic metal. Πού οφείλεται η αγάπη σας για αυτό το είδος (αρχικά ως ακροατές και αργότερα ως μουσικοί);

Τα εύσημα ανήκουν στα άλμπουμ Into the Pandemonium των Celtic Frost και Gothic των Paradise Lost. Αυτά τα δύο ήταν πειραματικά άλμπουμ που γεφύρωναν διαφορετικά είδη και άνοιξαν τον δρόμο για την απαρχή των The Gathering.

Πιστεύω όντως ότι το Always... δεν έχει και τόση σχέση με το death metal, εκτός φυσικά από τα φωνητικά. Για μένα, πρόκειται για έναν ατμοσφαιρικό doom metal δίσκο.

Ωστόσο, η «στρατολόγηση» της Anneke van Giersbergen και το Mandylion -την 30ή επέτειο του οποίου γιορτάζετε κατά τη διάρκεια της περιοδείας- ήταν αυτά που σηματοδότησαν την καθοριστική άνοδο του συγκροτήματος.

Πόσο καθοριστική -αν όχι διαμορφωτική- υπήρξε η συμβολή της Anneke στην εξέλιξη του συγκροτήματος, τόσο σε μουσικό και φωνητικό όσο και σε στιχουργικό επίπεδο,

Η άφιξη της Anneke άλλαξε τα πάντα. Η μουσική μας έγινε πιο διαυγής και, σε μουσικό επίπεδο, δίναμε στα φωνητικά όλο τον απαραίτητο χώρο.

Ήμασταν ένα underground συγκρότημα και ξαφνικά γίναμε διεθνές σχήμα, με ένα σινγκλ στα εθνικά ολλανδικά charts (Strange Machines).

Πώς αντιμετωπίσατε τυχόν αρνητικές αντιδράσεις από πιθανούς σεξιστές «πιουρίστες» της metal σκηνής εκείνη την εποχή;

Ξέραμε ότι κάποιοι θα είχαν πρόβλημα με μια γυναίκα τραγουδίστρια σε metal συγκρότημα, ειδικά στις αρχές της δεκαετίας του ’90, αλλά δε δώσαμε ιδιαίτερη σημασία.

Λυπάμαι τους φανατικούς. Πάντα υπάρχουν αντιδράσεις, αν περιηγηθείς στο Διαδίκτυο.

Πώς ερμηνεύεις τη διαχρονική απήχηση του άλμπουμ σε ακροατές διαφορετικών γενεών και μουσικών προτιμήσεων;

Είναι κάτι για το οποίο είμαστε όλοι περήφανοι, κι εγώ ο ίδιος. Παραμένει ζωντανό. Ο κόσμος εξακολουθεί να ακούει το άλμπουμ και αυτό συνεχίζει να συγκινεί τους ανθρώπους.

Είδαμε πολλούς νέους, παιδιά γονιών που μας έβλεπαν να παίζουμε τη δεκαετία του 1990. Είναι κάτι για το οποίο είμαστε πραγματικά περήφανοι.

Γενικά, ως συγκρότημα επιδεικνύετε μια αξιομνημόνευτη –ίσως και ασυνήθιστη– δημιουργική ανησυχία, ενσωματώνοντας στην πορεία ποικίλα στοιχεία στον ήχο σας. Τι είναι αυτό που την πυροδοτεί;

Πιστεύω ότι έχουμε ευρύ προσανατολισμό, τόσο μουσικά όσο και ως προς τη στάση μας απέναντι στη ζωή.

Μας προσφέρει πολύ μεγαλύτερη ικανοποίηση το να μην κυκλοφορούμε κάθε φορά τον ίδιο δίσκο, αλλά να αναζητούμε νέες ιδέες, νέα μονοπάτια και πειραματισμούς.

Είχαμε ήδη αυτό το πάθος όταν ξεκινήσαμε το συγκρότημα το 1989. Είναι κομμάτι τού ποιοι είμαστε.

Το Beautiful Distortion, το πιο πρόσφατο άλμπουμ σας μέχρι σήμερα, είναι μια ανάλαφρη, ονειρική δημιουργία που συνδυάζει την electropop και τη shoegaze, χάρη εν μέρει στα υποβλητικά φωνητικά της Silje Wergeland.

Ως συγκρότημα, πώς έχει εξελιχθεί με την πάροδο του χρόνου η σχέση σας με το μέινστριμ;

Δε νομίζω ότι έχουμε πραγματική σύνδεση με το μέινστριμ, ή με οποιοδήποτε κίνημα, για την ακρίβεια. Είναι ένα ταξίδι το οποίο συνεχίζεται αδιάκοπα· δεν υπάρχει ουσιαστικά τελικός προορισμός.

Απλώς αρχίζουμε να γράφουμε και, μέσα από αυτήν τη διαδικασία, αναδύονται διάφορες ιδέες. Επίσης, δεν πρόκειται για μια διαδικασία πάνω στην οποία προβληματιζόμαστε ιδιαίτερα βαθιά.

Πολύ νερό έχει κυλήσει κάτω από το (μουσικό) σας «αυλάκι» από την εποχή του Always...

Ανατρέχοντας σε μια πορεία εκτεινόμενη σε σχεδόν τέσσερις δεκαετίες, υπάρχουν μουσικά μονοπάτια τα οποία δεν έχετε εξερευνήσει πλήρως (ή και καθόλου); Με λίγα λόγια, πού μπορεί να σας βρει το μέλλον;

Υπάρχουν πάντα ορισμένες γωνιές του μουσικού σύμπαντος τις οποίες δεν έχουμε εξερευνήσει ακόμα.

Ωστόσο, δε νομίζω ότι διαφαίνεται κάποιο νέο άλμπουμ στον ορίζοντα.

Το συγκρότημα αυτή τη στιγμή δεν έχει τραγουδιστή· μετά τον Ιανουάριο του 2027, η Anneke θα συνεχίσει τη σόλο καριέρα της, κι εμείς θα «παγώσουμε» τη δραστηριότητά μας ως συγκρότημα.

Δεν έχουμε ιδέα προς το παρόν για το πώς θα προχωρήσει το συγκρότημα. Ποιος ξέρει, αν ευθυγραμμιστούν τα άστρα... Αλλά αυτήν τη στιγμή δεν υπάρχουν σχέδια.

Τουλάχιστον από γεωγραφικής άποψης, η περιοδεία σας θα σας φέρει στις 26 Σεπτεμβρίου και στο υπέροχο Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού.

Πιθανότατα γνωρίζετε ότι έχετε ένα αφοσιωμένο κοινό στην Ελλάδα. Πώς αλληλεπιδράτε μαζί του, τόσο πάνω όσο και έξω από τη σκηνή;

Ανυπομονούμε πραγματικά να έρθουμε στην Ελλάδα! Είναι μια χώρα με την οποία μάς συνδέει ανέκαθεν ένας πολύ ισχυρός δεσμός και όπου νιώθουμε πάντα σαν στο σπίτι μας.

Αποτελεί μεγάλη τιμή για εμάς το γεγονός ότι θα μπορέσουμε να εμφανιστούμε σε ένα τόσο όμορφο θέατρο. Ελπίζουμε να σας δούμε όλους εκεί!

Ευχαριστώ θερμά τον Hans Rutten για τον χρόνο του εν μέσω περιοδείας και για την παραχώρηση της φωτογραφίας του συγκροτήματος.

Οι The Gathering εμφανίζονται ζωντανά στη Θεσσαλονίκη στις 24 Σεπτεμβρίου (Μονή Λαζαριστών) και στις 26 Σεπτεμβρίου στην Αθήνα (Δημοτικό Θέατρο Λυκαβηττού).

Οι πόρτες ανοίγουν στις 19:00.

Dance with Invisible Partners: «Η μεγάλη πρόκληση είναι να κάνεις τα ρομπότ να δακρύσουν»

 

Dance with Invisible Partners

Με έδρα την Αθήνα και την Αμοργό, οι Dance with Invisible Partners, ένα σχήμα κινούμενο ανάμεσα στην electronica, την art pop και τον κινηματογραφικό ήχο, ξεκίνησαν ως ένα ατομικό πρότζεκτ του Κωστή Γαρδίκη.

Την Κυριακή 19 Ιουλίου συμπράττουν συναυλιακά με τους Marva Von Theo και τους Moonmoth στον Λόφο Νυμφών. Συζητώντας με τον Κωστή Γαρδίκη.

Αν δεν κάνω λάθος, οι Dance with Invisible Partners ξεκίνησαν πριν από μια δεκαετία ως ατομικό σου πρότζεκτ και ως «αισθαντικός φόρος τιμής στην πραγματικότητα εντός της πραγματικότητας [κ.ο.κ.]»

Πώς ορίζεις την «πραγματικότητα»;

Η πραγματικότητα είναι για εμένα μία διάσταση μέσα στην οποία λειτουργούμε, εκφραζόμαστε, γελάμε, πονάμε, μισούμε, ερωτευόμαστε.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα υπάρχει μία άλλη, εξίσου υπαρκτή, αλλά λιγότερο ορατή και απτή πραγματικότητα, μία ποιητική διάσταση των πραγμάτων:

O κόσμος του μυστηρίου, των σκιών, του ανεξήγητου - ο οποίος και αισθαντικά αλλά και καλλιτεχνικά με ενδιαφέρει απόλυτα.

Η μουσική είναι για εμένα το πεδίο εξερεύνησης αυτού του (μη) τόπου.

Aν ο ορατός «παρτενέρ» στην μουσική σου «εξίσωση» είναι το αναλογικό σύμπαν με ό,τι αυτό κουβαλάει -ιστορικά, πολιτισμικά, συναισθηματικά, υπαρξιακά-, ο «αόρατος» είναι το ψηφιακό. Πού έγκειται η γοητεία την οποία σού ασκεί;

Η μεγάλη γοητεία του ψηφιακού κόσμου είναι η απειλή καταστροφής που εμπεριέχει. Μία καταστροφή που δεν τη θεωρώ a priori αρνητική.

Η ανθρωπότητα έχει αποφασίσει, σχετικώς συνειδητά, την ανταλλαγή της αβεβαιότητας του συναισθήματος με την προβλεψιμότητα των δεδομένων και της προσομοίωσης.

Η μεγάλη πρόκληση του μέλλοντος είναι να κάνεις τα ρομπότ να δακρύσουν - αφού οι άνθρωποι, που κάποτε δακρύζαμε, αποφασίσαμε να γίνουμε ρομπότ.

Χωρίς να τείνω στην πλήρη υιοθέτηση του «Νέο-Λουδισμού», αντιμετωπίζω τις ψηφιακές τεχνολογίες με καχυποψία και σκεπτικισμό, και κυρίως ως εργαλείο διεύρυνσης της καταστολής σε όλα τα επίπεδα. Θα ήθελα ένα σχόλιό σου.

Οπωσδήποτε. Το ίδιο όμως ισχύει για τη φωτιά, τον τροχό, τον ηλεκτρισμό.

Όλα απλά εργαλεία είναι, μία υλοποίηση της ατελείωτης ανθρώπινης φαντασίας. Με το ίδιο κατσαβίδι βιδώνεις την κούνια του μωρού και ξεκοιλιάζεις αυτόν που σε έβρισε στο φανάρι.

Μοιάζουμε να μην μπορούμε να ξεφύγουμε από τα ένστικτα της επιθετικότητας και της καταστροφής.

Aπλά, ο ψηφιακός κόσμος μπορεί να λειτουργήσει ως ένας απόλυτα διεισδυτικός ιός, από τον οποίο νοσείς σε ύστερο χρόνο, ενώ αρχικά δημιουργεί ένα αίσθημα απελευθέρωσης. Μία συνθήκη πολύ ύπουλη.

Για εμένα τα πράγματα είναι απλά. Aν δεν μπορείς να χαθείς στη μαγεία ενός ήλιου που δύει, τότε σταδιακά μετατρέπεσαι σε pixel. Εξάλλου, οι άνθρωποι διψάμε για σκλαβιά. Και πιο πολύ από όλους, οι εξουσιαστές.

Το πρώτο ηχογραφημένο άλμπουμ του σχήματος ηταν το Μαύρο Φως, μουσική από την ομώνυμη θεατρική παράσταση. Ποιο είναι το σημείο τομής της θεατρικής πρακτικής και της μουσικής σύνθεσης και στιχοπλοκίας υπό το πρίσμα σου;

Η εμπειρία μου στο θέατρο, αλλά και στον κινηματογράφο, με ανάγκασε να εγκλείσω τη φαντασία μου στον κόσμο που έχει συλλάβει κάποιος άλλος.

Αυτός ο περιορισμός είναι από τα πιο απελευθερωτικά κομμάτια της δημιουργίας καθώς αναγκάζεσαι να ανακαλύψεις νέους κόσμους μέσα σου σε ένα πλαίσιο συγκεκριμένης αισθητικής.

Σα να έχεις ένα μικρό κομμάτι γης και να σκάβεις να βρεις τι υπάρχει στον πυρήνα εκείνης της γης. Αυτή η προς τα κάτω διεύρυνση είναι ένα εξαιρετικό εφόδιο για την τραγουδοποιϊα.

Το άλμπουμ #artificial συνιστά προϊόν της δημιουργικής αξιοποίησης των προαναφερθεισών ψηφιακών τεχνολογιών, σε συνομιλία με θραύσματα εμβληματικών κειμένων στο πλαίσιο της περιόδου του συλλογικού εγκλεισμού.

Τι «απέσταξες» από τη συγκεκριμένη περίοδο και μέσα από ποια εσωτερική ανάγκη/διαδικασία προέκυψε αυτή η συνομιλία;

Αυτή η -πρωτόλεια- συνομιλία με τα ρομπότ προέκυψε από την ανάγκη επαφής, που στην καραντίνα ήταν πρακτικά αδύνατη.

Ένα ερευνητικό πρότζεκτ για τα όρια της δημιουργίας χωρίς προκατάληψη δυστοπίας, όπως παίζει ένα παιδί που δεν έχει μνήμη με ένα παιχνίδι - μια απόπειρα απάντησης στο αν η ατελείωτη ευτέλεια του κόσμου μπορεί να μεταμορφωθεί σε μουσική.

Αυτό που με εντυπωσίασε, γι αυτό και αποφασίσαμε να κυκλοφορήσουμε το δίσκο, είναι πως η αλληλεπίδραση αυτή είχε και στοιχεία συγκίνησης, κάτι ανεξήγητο.

Ι will trade the air you breathe for my crown είναι από τους πιο καίριους στίχους που έχω διαβάσει, και έχουν γραφτεί από ρομπότ – πράγμα ανεξήγητο.

Και αυτό το ανεξήγητο είναι τόσο στον πυρήνα των Dance with Invisible Partners, όσο και ο σκοτεινός νυχτερινός ουρανός ή τα αναλογικά συνθεσάιζερ.

Με την πάροδο των ετών, το σχήμα απέκτησε συλλογική υπόσταση, καθώς εντάχθηκαν ορατοί/ορατές συνεργάτες/συνεργάτριες. Πώς το γεγονός αυτό εμπλούτισε/διεύρυνε την οπτική σου στη δημιουργία;

Με έναν εντελώς αυθόρμητο τρόπο -και σχετικώς μαγικό για εμένα- δημιουργήθηκε μία ομάδα μουσικών, με τους οποίους πάνω από γίναμε φίλοι και απολαμβάνουμε να μοιραζόμαστε τη μουσική.

Με κοινή βάση αλλά και εντελώς διαφορετικές επιρροές. Αυτό έχει δημιουργήσει μία ρευστή ταυτότητα στο project, το οποίο βρίσκω εξαιρετικά δημιουργικό.

Το πιο πρόσφατο άλμπουμ σας, Nagasaki, το οποίο κυκλοφόρησε στις αρχές του 2025, «στήνει έναν χορό με τις σκιές, τα ουράνια τόξα, τα σύννεφα - και όλες τις ποιότητες που ο πραγματισμός δεν μπορεί να διαφθείρει».

Θα ήθελες να μου μιλήσεις για τις προσωπικές και συλλογικές ποιότητες οι οποίες σε εμπνέουν και να μου εξηγήσεις γιατί δεν μπορούν να διαφθαρούν από τον πραγματισμό;

Πώς μπορείς να βομβαρδίσεις το ουράνιο τόξο; Ή να συντρίψεις την αγάπη;

Είναι κάποια πράγματα που είναι από τη φύση τους άφθαρτα, και εμείς κυνηγάμε την εξουσία και την αθανασία σε στοιχεία εντελώς μηδαμινά μέσα σε αυτό το σοφό απέραντο χάος στο οποίο βρεθήκαμε απρόσκλητοι τουρίστες.

Σκάβουμε, λοιπόν, στο Nagasaki για απομεινάρια τέτοιων ποιοτήτων. Ό τι βρούμε από ό,τι έχει απομείνει.

Σ’ αυτό το άλμπουμ, βρίσκεστε σε «μια αποστολή να ξεθάψετε θραύσματα ομορφιάς από τη Γάζα, το Ντονμπάς, το Ναγκασάκι, το Δίστομο, το Τσέρνομπιλ».

Τι είδους ομορφιά -και τέχνη- ενδέχεται να αναδύονται από τα ερείπια; Είναι τα ερείπια αντανάκλαση της κυρίαρχης εκδοχής του Δυτικού πολιτισμού στις μέρες μας;

Η βασική έμπνευση των Dance with Invisible Partners είναι ο ουρανός της Αμοργού, το βράδυ μετά τον βοριά.

Που βλέπεις πεντακάθαρα τις απεριόριστες διαστάσεις της ομορφιάς  και τη μηδαμινότητα όλων αυτών που μας απασχολούν στην καθημερινότητα. Αν έχεις χαθεί μέσα σε αυτό τον ουρανό πώς είναι δυνατό να μην αναπνέεις μόνο για την αγάπη;

Τα ερείπια, τα οποία όλοι θαυμάζουμε στις πρωτεύουσες του κόσμου, είναι πέτρες που τοποθετήθηκαν με το αίμα ανθρώπων, ζώων και φυτών, αλλά κυρίως με την ύβρη ανθρώπων οι οποίοι πίστευαν πως είναι θεοί. Και με τον ίδιο τρόπο καταστράφηκαν.

Με την έννοια αυτή, τα ερείπια -και ό,τι θαμμένο σε αυτά- έχουν για εμένα μία τεράστια γοητεία.

Είναι μία διαρκής υπενθύμιση της φθοράς, αλλά και αυτού που είναι πραγματικά σημαντικό σε αυτή τη σύντομη απόδρασή μας από το χάος:

Η σύνδεση, η τέχνη, η απόλαυση των μικρών μικρών πραγμάτων, ό,τι ξεφεύγει από το ασφυκτικό όριο ανταλλαγής και χρήσης του πολιτισμού - στοιχεία που απλώνονται τόσο κατακλυσμιαία μπροστά μας που δεν μπορούμε να τα δούμε.

Το invisible, στον τίτλο του project.

Την Κυριακή 19 Ιουλίου συμμετέχετε σε μια συναυλία σε έναν πολύ ξεχωριστό τόπο, μαζί με τους Marva Von Theo και τους Moonmoth.

Ανοιγόμαστε -έστω και ασυνείδητα- ως οντότητες όταν βρισκόμαστε σε τέτοιους χώρους, κατά τη γνώμη σου;

Τα αστέρια είναι η μητέρα μας, καθόλου ποιητικά, απολύτως επιστημονικά και κυριολεκτικά. Όσο πατάμε στη γη και έχουμε το βλέμμα μας στον ουρανό η ποιητική της οντολογίας γίνεται σώμα, χειροπιαστό.

Οι άνθρωποι δεν είμαστε απλά όντα με περιέργεια για το άγνωστο - αναζητούμε το σπίτι μας. Με ένα τηλεσκόπιο, με ένα φιλί, με τη μουσική. Σε αυτή τη συναυλία θα στείλουμε μαζί με αγαπημένες μας μπάντες ένα τηλεγράφημα στο σπίτι.

Ευχαριστώ θερμά τον Κωστή Γαρδίκη (Dance with Invisible Partners) για τη συμβολή του στην κουβέντα και για την παραχώρηση της φωτογραφίας του σχήματος.

Την Κυριακή 19 Ιουλίου, οι Marva Von Theo, Moonmoth και Dance with Invisible Partners εμφανίζονται ζωντανά στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών - Κέντρο Επισκεπτών Θησείου, Λόφος Νυμφών.

Πόρτες: 20:00. Έναρξη: 20:20.