Dance with Invisible Partners: «Η μεγάλη πρόκληση είναι να κάνεις τα ρομπότ να δακρύσουν»

 

Dance with Invisible Partners

Με έδρα την Αθήνα και την Αμοργό, οι Dance with Invisible Partners, ένα σχήμα κινούμενο ανάμεσα στην electronica, την art pop και τον κινηματογραφικό ήχο, ξεκίνησαν ως ένα ατομικό πρότζεκτ του Κωστή Γαρδίκη.

Την Κυριακή 19 Ιουλίου συμπράττουν συναυλιακά με τους Marva Von Theo και τους Moonmoth στον Λόφο Νυμφών. Συζητώντας με τον Κωστή Γαρδίκη.

Αν δεν κάνω λάθος, οι Dance with Invisible Partners ξεκίνησαν πριν από μια δεκαετία ως ατομικό σου πρότζεκτ και ως «αισθαντικός φόρος τιμής στην πραγματικότητα εντός της πραγματικότητας [κ.ο.κ.]»

Πώς ορίζεις την «πραγματικότητα»;

Η πραγματικότητα είναι για εμένα μία διάσταση μέσα στην οποία λειτουργούμε, εκφραζόμαστε, γελάμε, πονάμε, μισούμε, ερωτευόμαστε.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα υπάρχει μία άλλη, εξίσου υπαρκτή, αλλά λιγότερο ορατή και απτή πραγματικότητα, μία ποιητική διάσταση των πραγμάτων:

O κόσμος του μυστηρίου, των σκιών, του ανεξήγητου - ο οποίος και αισθαντικά αλλά και καλλιτεχνικά με ενδιαφέρει απόλυτα.

Η μουσική είναι για εμένα το πεδίο εξερεύνησης αυτού του (μη) τόπου.

Aν ο ορατός «παρτενέρ» στην μουσική σου «εξίσωση» είναι το αναλογικό σύμπαν με ό,τι αυτό κουβαλάει -ιστορικά, πολιτισμικά, συναισθηματικά, υπαρξιακά-, ο «αόρατος» είναι το ψηφιακό. Πού έγκειται η γοητεία την οποία σού ασκεί;

Η μεγάλη γοητεία του ψηφιακού κόσμου είναι η απειλή καταστροφής που εμπεριέχει. Μία καταστροφή που δεν τη θεωρώ a priori αρνητική.

Η ανθρωπότητα έχει αποφασίσει, σχετικώς συνειδητά, την ανταλλαγή της αβεβαιότητας του συναισθήματος με την προβλεψιμότητα των δεδομένων και της προσομοίωσης.

Η μεγάλη πρόκληση του μέλλοντος είναι να κάνεις τα ρομπότ να δακρύσουν - αφού οι άνθρωποι, που κάποτε δακρύζαμε, αποφασίσαμε να γίνουμε ρομπότ.

Χωρίς να τείνω στην πλήρη υιοθέτηση του «Νέο-Λουδισμού», αντιμετωπίζω τις ψηφιακές τεχνολογίες με καχυποψία και σκεπτικισμό, και κυρίως ως εργαλείο διεύρυνσης της καταστολής σε όλα τα επίπεδα. Θα ήθελα ένα σχόλιό σου.

Οπωσδήποτε. Το ίδιο όμως ισχύει για τη φωτιά, τον τροχό, τον ηλεκτρισμό.

Όλα απλά εργαλεία είναι, μία υλοποίηση της ατελείωτης ανθρώπινης φαντασίας. Με το ίδιο κατσαβίδι βιδώνεις την κούνια του μωρού και ξεκοιλιάζεις αυτόν που σε έβρισε στο φανάρι.

Μοιάζουμε να μην μπορούμε να ξεφύγουμε από τα ένστικτα της επιθετικότητας και της καταστροφής.

Aπλά, ο ψηφιακός κόσμος μπορεί να λειτουργήσει ως ένας απόλυτα διεισδυτικός ιός, από τον οποίο νοσείς σε ύστερο χρόνο, ενώ αρχικά δημιουργεί ένα αίσθημα απελευθέρωσης. Μία συνθήκη πολύ ύπουλη.

Για εμένα τα πράγματα είναι απλά. Aν δεν μπορείς να χαθείς στη μαγεία ενός ήλιου που δύει, τότε σταδιακά μετατρέπεσαι σε pixel. Εξάλλου, οι άνθρωποι διψάμε για σκλαβιά. Και πιο πολύ από όλους, οι εξουσιαστές.

Το πρώτο ηχογραφημένο άλμπουμ του σχήματος ηταν το Μαύρο Φως, μουσική από την ομώνυμη θεατρική παράσταση. Ποιο είναι το σημείο τομής της θεατρικής πρακτικής και της μουσικής σύνθεσης και στιχοπλοκίας υπό το πρίσμα σου;

Η εμπειρία μου στο θέατρο, αλλά και στον κινηματογράφο, με ανάγκασε να εγκλείσω τη φαντασία μου στον κόσμο που έχει συλλάβει κάποιος άλλος.

Αυτός ο περιορισμός είναι από τα πιο απελευθερωτικά κομμάτια της δημιουργίας καθώς αναγκάζεσαι να ανακαλύψεις νέους κόσμους μέσα σου σε ένα πλαίσιο συγκεκριμένης αισθητικής.

Σα να έχεις ένα μικρό κομμάτι γης και να σκάβεις να βρεις τι υπάρχει στον πυρήνα εκείνης της γης. Αυτή η προς τα κάτω διεύρυνση είναι ένα εξαιρετικό εφόδιο για την τραγουδοποιϊα.

Το άλμπουμ #artificial συνιστά προϊόν της δημιουργικής αξιοποίησης των προαναφερθεισών ψηφιακών τεχνολογιών, σε συνομιλία με θραύσματα εμβληματικών κειμένων στο πλαίσιο της περιόδου του συλλογικού εγκλεισμού.

Τι «απέσταξες» από τη συγκεκριμένη περίοδο και μέσα από ποια εσωτερική ανάγκη/διαδικασία προέκυψε αυτή η συνομιλία;

Αυτή η -πρωτόλεια- συνομιλία με τα ρομπότ προέκυψε από την ανάγκη επαφής, που στην καραντίνα ήταν πρακτικά αδύνατη.

Ένα ερευνητικό πρότζεκτ για τα όρια της δημιουργίας χωρίς προκατάληψη δυστοπίας, όπως παίζει ένα παιδί που δεν έχει μνήμη με ένα παιχνίδι - μια απόπειρα απάντησης στο αν η ατελείωτη ευτέλεια του κόσμου μπορεί να μεταμορφωθεί σε μουσική.

Αυτό που με εντυπωσίασε, γι αυτό και αποφασίσαμε να κυκλοφορήσουμε το δίσκο, είναι πως η αλληλεπίδραση αυτή είχε και στοιχεία συγκίνησης, κάτι ανεξήγητο.

Ι will trade the air you breathe for my crown είναι από τους πιο καίριους στίχους που έχω διαβάσει, και έχουν γραφτεί από ρομπότ – πράγμα ανεξήγητο.

Και αυτό το ανεξήγητο είναι τόσο στον πυρήνα των Dance with Invisible Partners, όσο και ο σκοτεινός νυχτερινός ουρανός ή τα αναλογικά συνθεσάιζερ.

Με την πάροδο των ετών, το σχήμα απέκτησε συλλογική υπόσταση, καθώς εντάχθηκαν ορατοί/ορατές συνεργάτες/συνεργάτριες. Πώς το γεγονός αυτό εμπλούτισε/διεύρυνε την οπτική σου στη δημιουργία;

Με έναν εντελώς αυθόρμητο τρόπο -και σχετικώς μαγικό για εμένα- δημιουργήθηκε μία ομάδα μουσικών, με τους οποίους πάνω από γίναμε φίλοι και απολαμβάνουμε να μοιραζόμαστε τη μουσική.

Με κοινή βάση αλλά και εντελώς διαφορετικές επιρροές. Αυτό έχει δημιουργήσει μία ρευστή ταυτότητα στο project, το οποίο βρίσκω εξαιρετικά δημιουργικό.

Το πιο πρόσφατο άλμπουμ σας, Nagasaki, το οποίο κυκλοφόρησε στις αρχές του 2025, «στήνει έναν χορό με τις σκιές, τα ουράνια τόξα, τα σύννεφα - και όλες τις ποιότητες που ο πραγματισμός δεν μπορεί να διαφθείρει».

Θα ήθελες να μου μιλήσεις για τις προσωπικές και συλλογικές ποιότητες οι οποίες σε εμπνέουν και να μου εξηγήσεις γιατί δεν μπορούν να διαφθαρούν από τον πραγματισμό;

Πώς μπορείς να βομβαρδίσεις το ουράνιο τόξο; Ή να συντρίψεις την αγάπη;

Είναι κάποια πράγματα που είναι από τη φύση τους άφθαρτα, και εμείς κυνηγάμε την εξουσία και την αθανασία σε στοιχεία εντελώς μηδαμινά μέσα σε αυτό το σοφό απέραντο χάος στο οποίο βρεθήκαμε απρόσκλητοι τουρίστες.

Σκάβουμε, λοιπόν, στο Nagasaki για απομεινάρια τέτοιων ποιοτήτων. Ό τι βρούμε από ό,τι έχει απομείνει.

Σ’ αυτό το άλμπουμ, βρίσκεστε σε «μια αποστολή να ξεθάψετε θραύσματα ομορφιάς από τη Γάζα, το Ντονμπάς, το Ναγκασάκι, το Δίστομο, το Τσέρνομπιλ».

Τι είδους ομορφιά -και τέχνη- ενδέχεται να αναδύονται από τα ερείπια; Είναι τα ερείπια αντανάκλαση της κυρίαρχης εκδοχής του Δυτικού πολιτισμού στις μέρες μας;

Η βασική έμπνευση των Dance with Invisible Partners είναι ο ουρανός της Αμοργού, το βράδυ μετά τον βοριά.

Που βλέπεις πεντακάθαρα τις απεριόριστες διαστάσεις της ομορφιάς  και τη μηδαμινότητα όλων αυτών που μας απασχολούν στην καθημερινότητα. Αν έχεις χαθεί μέσα σε αυτό τον ουρανό πώς είναι δυνατό να μην αναπνέεις μόνο για την αγάπη;

Τα ερείπια, τα οποία όλοι θαυμάζουμε στις πρωτεύουσες του κόσμου, είναι πέτρες που τοποθετήθηκαν με το αίμα ανθρώπων, ζώων και φυτών, αλλά κυρίως με την ύβρη ανθρώπων οι οποίοι πίστευαν πως είναι θεοί. Και με τον ίδιο τρόπο καταστράφηκαν.

Με την έννοια αυτή, τα ερείπια -και ό,τι θαμμένο σε αυτά- έχουν για εμένα μία τεράστια γοητεία.

Είναι μία διαρκής υπενθύμιση της φθοράς, αλλά και αυτού που είναι πραγματικά σημαντικό σε αυτή τη σύντομη απόδρασή μας από το χάος:

Η σύνδεση, η τέχνη, η απόλαυση των μικρών μικρών πραγμάτων, ό,τι ξεφεύγει από το ασφυκτικό όριο ανταλλαγής και χρήσης του πολιτισμού - στοιχεία που απλώνονται τόσο κατακλυσμιαία μπροστά μας που δεν μπορούμε να τα δούμε.

Το invisible, στον τίτλο του project.

Την Κυριακή 19 Ιουλίου συμμετέχετε σε μια συναυλία σε έναν πολύ ξεχωριστό τόπο, μαζί με τους Marva Von Theo και τους Moonmoth.

Ανοιγόμαστε -έστω και ασυνείδητα- ως οντότητες όταν βρισκόμαστε σε τέτοιους χώρους, κατά τη γνώμη σου;

Τα αστέρια είναι η μητέρα μας, καθόλου ποιητικά, απολύτως επιστημονικά και κυριολεκτικά. Όσο πατάμε στη γη και έχουμε το βλέμμα μας στον ουρανό η ποιητική της οντολογίας γίνεται σώμα, χειροπιαστό.

Οι άνθρωποι δεν είμαστε απλά όντα με περιέργεια για το άγνωστο - αναζητούμε το σπίτι μας. Με ένα τηλεσκόπιο, με ένα φιλί, με τη μουσική. Σε αυτή τη συναυλία θα στείλουμε μαζί με αγαπημένες μας μπάντες ένα τηλεγράφημα στο σπίτι.

Ευχαριστώ θερμά τον Κωστή Γαρδίκη (Dance with Invisible Partners) για τη συμβολή του στην κουβέντα και για την παραχώρηση της φωτογραφίας του σχήματος.

Την Κυριακή 19 Ιουλίου, οι Marva Von Theo, Moonmoth και Dance with Invisible Partners εμφανίζονται ζωντανά στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών - Κέντρο Επισκεπτών Θησείου, Λόφος Νυμφών.

Πόρτες: 20:00. Έναρξη: 20:20.