William Lennox: «Η μουσική δε μας έχει εγκαταλείψει ποτέ»

 

Days of Sorrow

Γνωστοί για τα μελαγχολικά, αλλά ακαταμάχητα χορευτικά, synth/darkwave ηχοτοπία τους, οι ιστορικοί, εκ Γερμανίας ορμώμενοι, Days of Sorrow εμφανίζονται την Παρασκευή 3 Απριλίου στο πλαίσιο του Death Disco Indoor Festival.

Λίγο πριν την πρώτη τους συναυλία επί ελληνικού εδάφους, ο William Lennox, από τα ιδρυτικά μέλη του γκρουπ, ανοίγει τα χαρτιά του(ς).

Όσον αφορά στους στίχους, η συντριπτική πλειονότητα των συνθέσεων που ανήκουν στα είδη post-punk/coldwave/darkwave/synth-punk φαίνεται να αναδύονται από «τις σκιές του κόσμου», ακόμα και όταν, μουσικά, είναι up-tempo.

Πώς ερμηνεύεις αυτό το γεγονός σε ψυχολογικό και κοινωνιολογικό επίπεδο; Και πώς συνδέεσαι με τον Ρομαντισμό ως αισθητική και υπαρξιακή πρόταση;

Κατ’ αρχάς, επίτρεψέ μου να σ’ ευχαριστήσω για την ευκαιρία που μου δίνεις να απαντήσω στις ερωτήσεις σου.

Το συνδέω με ένα άτομο το οποίο αμφισβητεί τις άγνωστες -και ίσως περιπετειώδεις- οντότητες μακριά από τον κοινωνικό κανόνα, είτε πρόκειται για το ίδιο το άτομο που βρίσκεται σε ταξίδι αυτοεξερεύνησης, είτε προσπαθεί να δει τα πράγματα αλλιώς.

Αυτή η αμφισβήτηση επηρεάζει μια ομάδα ανθρώπων οι οποίοι κοινωνικοποιούνται με βάση τα ίδια κοινά κριτήρια, δημιουργώντας δεσμούς με δυνάμεις εντός της ομάδας τους ή επηρεαζόμενοι από παρατηρήσεις διαφορετικών κοινωνικών προτύπων.

Μια up-tempo εκδοχή για την έκφραση αυτού στοχεύει να αναδείξει την ενέργεια που προκύπτει σε αυτές τις περιστάσεις.

Η σχέση με τον Ρομαντισμό ως αισθητική και υπαρξιακή πρόταση συνεπάγεται τη μετάβαση από μια κοσμοθεωρία υπαγορευόμενη αποκλειστικά από τη λογική σε μια που προτεραιοποιεί το συναίσθημα, τη φύση και την υποκειμενική εμπειρία.

Είναι ένας τρόπος ζωής, αλλά και μια καλλιτεχνική προσέγγιση.

Εσύ (φωνητικά, πλήκτρα) και ο André Schreiber (μπάσο) φοιτήσατε στο ίδιο σχολείο στο Ντόρτμουντ στις αρχές της δεκαετίας του 1980, όταν το κίνημα του new wave έφτανε στο απόγειό του.

Σε αυτό το πλαίσιο γεννήθηκαν οι Days of Sorrow. Πώς βιώσατε την μουσική έκρηξη της εποχής μακριά από το επίκεντρό της; Ήταν η ίδρυση ενός συγκροτήματος ο τρόπος σας να ανακαλύψετε και να δοκιμάσετε τον εαυτό σας;

Εγώ ο ίδιος έχω ρίζες στη βόρεια Αγγλία και το γεγονός ότι πέρασα πολύ χρόνο εκεί εκείνη την περίοδο μού έδωσε κάποια πρόσβαση σε ό,τι συνέβαινε όσον αφορά στη μουσική και την απελευθέρωση από παλιές συμβάσεις.

Για έναν νέο άνθρωπο αυτό σήμαινε πολύ συναρπαστικές στιγμές καθώς διανοίγονταν νέα οράματα. Το να συναντάς φίλους και ομοϊδεάτες ήταν απλώς ένα συμπέρασμα για να δοκιμάσεις κάτι και να εκφραστείς μέσω της μουσικής.

Μια μέρα του 1984, ενώ κάνατε πρόβες, ο John Tollhaus σας άκουσε να παίζετε το σήμα κατατεθέν σας, Wild World, και σας πρότεινε αμέσως να κυκλοφορήσετε το τραγούδι σε ένα new wave sampler που είχε στο μυαλό του.

Ναι, αυτή είναι μια στιγμή την οποία έχω ακόμα ξεκάθαρα στο μυαλό μου.

Ο John Tollhaus άλλαξε γρήγορα γνώμη αφού άκουσε περισσότερα τραγούδια στην ίδια ηχογράφηση και αποφάσισε να κάνει ένα ολοκληρωμένο EP μαζί μας, με αποτέλεσμα το Whatever Happens.

Στις κατοπινές δεκαετίες, έχεις καταλήξει σε κάποιο συμπέρασμα για το τι συμβαίνει τελικά σ’ αυτόν τον «Άγριο κόσμο (...) όταν ένα αγόρι συναντά ένα κορίτσι»;

Δεν έχει γίνει αυτός ο κόσμος όλο και πιο αβίωτος/μοναχικός/αυταρχικός;

Κατ’ αρχάς, νομίζω ότι μπορούμε να θεωρούμε τους εαυτούς μας τυχερούς που ζούμε και που γεννηθήκαμε στο περιβάλλον στο οποίο γεννηθήκαμε. Ο κόσμος στον οποίο ζούμε είναι και θα είναι μια διαρκώς μεταβαλλόμενη διαδικασία.

Ρομαντικά, ναι, μπορείς να αναρωτηθείς τι συμβαίνει όταν ένα αγόρι συναντά ένα κορίτσι, αλλά εγώ το βλέπω περισσότερο ως μεταφορά να αναρωτηθείς τι είδους άτομο θα έπρεπε να είσαι σε αυτόν τον διαρκώς μεταβαλλόμενο κόσμο.

Τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Η πρόκληση και η ενθάρρυνση είναι εκεί για να απελευθερωθείς από προκαθορισμένες απόψεις και προσδοκίες, καθώς χρειάζεται να εξέλθεις «...στον άγριο, άγριο κόσμο...» για να βρεις τον καλύτερο δρόμο για τον εαυτό σου και το περιβάλλον στο οποίο ζεις.

Νιώσατε ποτέ παγιδευμένοι στην επιτυχία που είχε αυτό το τραγούδι εκείνη την εποχή;

Όχι, ποτέ. Μάλιστα, ήμασταν πολύ περήφανοι εκείνη την εποχή που ο κόσμος το χόρευε στα κλαμπ, ενώ εξακολουθούμε να πιστεύουμε πως είναι ένα πολύ καλό τραγούδι και το ερμηνεύουμε με πάθος και υπερηφάνεια, γιατί όχι;

Το EP Remembering the Days ήταν η διευρυμένη κυκλοφορία η οποία ακολούθησε. Ήταν αντιπροσωπευτικό του πού βρισκόσασταν καλλιτεχνικά στα μέσα της δεκαετίας του ’80;

Θα έλεγα, ναι. Ήταν η πρώτη μας φορά που ηχογραφούσαμε σε στούντιο χωρίς πραγματική εμπειρία, αλλά με θέληση να παίξουμε όσο καλύτερα μπορούσαμε εκείνη την εποχή... Kαι πάλι, είμαστε περήφανοι που μας δόθηκε η ευκαιρία να το κάνουμε.

Κατά μία έννοια, μπορείς να το αποκαλέσεις ένα στιγμιότυπο, ένα βήμα στο ταξίδι μας.

To EP A thousand Faces κυκλοφόρησε το 1987. Λίγο αργότερα, και πριν από μια περιοδεία στην Ισπανία, οι Days of Sorrow διαλύθηκαν.

Γιατί; Και τι είδους «ανοιχτοί λογαριασμοί» συνέβαλαν στον επανασχηματισμό σας περίπου δυόμισι δεκαετίες αργότερα;

Προσπαθήσαμε να εξελιχθούμε και οι συνέπειες ήταν κάποιες αλλαγές στο αρχικό lineup της προηγούμενης περιοδείας στη Γερμανία. Αυτό σήμαινε νέες μουσικές επιρροές (εκ των υστέρων όχι πάντα τις καλύτερες) και διαφορετικές προσωπικότητες.

Και καθώς ήμασταν όλοι γύρω στα είκοσι-κάτι, αυτό σήμαινε επίσης ότι έπρεπε να επιλέξουμε μια πορεία για το μέλλον ως άτομα, βλέποντας τρία από τα τότε πέντε μέλη να μετακομίζουν για σπουδές ή για δουλειά.

Αυτό άφησε μόνο εμένα και τον André να προχωρήσουμε σε «παύση» των Days of Sorrow (τελικά για μεγάλο χρονικό διάστημα).

Συμπτωματικά, μια ισπανική δισκογραφική εταιρεία (Deadwax) επικοινώνησε μαζί μου και με τον André τόσα χρόνια αργότερα, καθώς ζητούσαν άδεια να επανεκτυπώσουν το πρώτο EP.

Συναντηθήκαμε και ξεκινήσαμε να ηχογραφούμε καινούργια τραγούδια σαν να μην είχε συμβεί ποτέ τίποτα. Ζητήσαμε από έναν παλιό φίλο, τον Frank Junge, να μας συνοδεύσει στα πλήκτρα, καθώς είχε το ίδιο παρελθόν με τους Days of Sorrow.

Ο Frank ηχογράφησε και έκανε την παραγωγή των τελευταίων demo μαζί μας τη δεκαετία του ’80.

Days of Sorrow (1984)

Κατά τη διάρκεια της «πανδημίας» ηχογραφήσατε μια εξαιρετική ακουστική έκδοση του Wild World, ακολουθούμενη από περισσότερα τραγούδια το 2021, τα οποία αποτελούν όλα το comeback άλμπουμ σας, Soulmate Sister.

Ποια θα περιέγραφες ως (την) «αδελφή ψυχή [σας]» στις μέρες μας, καλλιτεχνικά και υπαρξιακά;

Είναι απλώς η μουσική μας, η πορεία μας, ο ήχος, το συναίσθημα και η συνέχειά του. Η μουσική δε μας έχει εγκαταλείψει ποτέ.

Χρησιμοποιούμε ακόμα τους ίδιους ήχους και όργανα όπως στη δεκαετία του ’80, δεν υπήρχε ποτέ το ερώτημα να αλλάξουμε κάτι σε αυτό. Ήταν ένας συνεχής σύντροφος... μια αδελφή ψυχή.

Το Who We Are, πρώτο σινγκλ από το εξαιρετικό τελευταίο σας άλμπουμ, Raptures, «είναι μια στοχαστική και βαθιά προσωπική δήλωση που ανιχνεύει την ταυτότητα, τις επιρροές και τη διά βίου αφοσίωση του συγκροτήματος στη μουσική».

Το συλλάβατε ως ένα είδος ταπεινού προσωπικού και καλλιτεχνικού μανιφέστου; Ανακαλείς εκείνες τις πρώτες μέρες του συγκροτήματος με ένα μίγμα κριτικής αποστασιοποίησης και νοσταλγίας;

Το βλέπω ως μια προσωπική πυξίδα και είναι μια στοχαστική και βαθιά προσωπική δήλωση.

Στόχος μας ήταν να μεταφέρουμε αυτά τα συναισθήματα και το ταξίδι σε αυτό το τραγούδι, ώστε οι ακροατές μας να μπορέσουν να κατανοήσουν από πού προερχόμαστε και τι είμαστε ακόμα.

Φυσικά, οι αναμνήσεις του παρελθόντος έχουν μεγάλη συναισθηματική αξία για εμάς και μπορούμε να θυμηθούμε πολλές στιγμές, παρόλο που ο κόσμος ήταν πολύ διαφορετικός.

Αναγνωρίζουμε επίσης πως δεν ήταν όλα τέλεια και ότι εκείνες οι εποχές έχουν περάσει, κι όμως μας ελκύουν συναισθηματικά.

Πώς μπορεί να ερμηνευθεί η πτυχή της «έκστασης» του τίτλου; Με τη θεολογική της έννοια; Ή, απλώς, ως εκδήλωση μιας εκστατικής εμπειρίας;

Δεν πρέπει να τη βλέπουμε με θεολογική έννοια, για εμάς είναι μια κατάσταση βίωσης μιας συντριπτικής κατάστασης συναισθήματος, ευχαρίστησης και χαράς. Ένα έναυσμα για να εξερευνήσουμε τον εαυτό μας.

Την Παρασκευή 3 Απριλίου θα εμφανιστείτε ζωντανά στην Αθήνα για πρώτη φορά, στο πλαίσιο του Death Disco Indoor Festival. Τι συμβαίνει όταν οι Days of Sorrow συναντούν το αθηναϊκό darkwave κοινό;

Whatever happens... Αλλά να είσαι σίγουρος ότι το πλήθος θα παρακολουθήσει μια δυναμική και παθιασμένη μπάντα με τραγούδια από το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον.

Οι Days of Sorrow αντιπροσωπεύουν αυτό που είμαστε όλοι, απολαμβάνοντας το να είμαστε ένα μαζί τους. Ανυπομονούμε να μοιραστούμε τη μουσική! Σ’ ευχαριστούμε πολύ, Γιάννη!

Ευχαριστώ θερμά τον William Lennox για τον χρόνο του και για την παραχώρηση του φωτογραφικού υλικού του γκρουπ.

Οι Days of Sorrow είναι:

William Lennox: Φωνητικά

Frank Junge: Συνθεσάιζερ

Kati von Schlotterstein: Πλήκτρα και φωνητικά

Jojo Brand: Κιθάρα.

Οι Days of Sorrow εμφανίζονται την πρώτη μέρα του φετινού Death Disco Indoor Festival, την Παρασκευή 3 Απριλίου, στο Gazarte - Ground Stage (Βουτάδων 32-34, Γκάζι).

Ακολουθεί το lineup του Φεστιβάλ:

Παρασκευή 3 Απριλίου 2026

Selofan | Riki | Days of Sorrow | Ghost Cop

Σάββατο 4 Απριλίου 2026

And Also The Trees | Escape With Romeo | Desinteresse | Convex Model