Euphrosyne: «Η μουσική είναι ένα μέσο που μας βοηθά στα σκοτάδια μας»

Εμπνεόμενοι από την αρχαιοελληνική (και όχι μόνο) μυθολογία, οι Euphrosyne είναι από τα πλέον ανερχόμενα ονόματα της εγχώριας post-black metal σκηνής.

Την Κυριακή 5 Απριλίου ανοίγουν, μαζί με τους MØL, τη δεύτερη συναυλία των Αυστριακών Harakiri for the Sky στην Αθήνα. Με αυτήν την αφορμή, κουβεντιάζουμε με το συγκρότημα.

Αν και oι Euphrosyne μετρούν ένα άλμπουμ, ένα EP και λίγα χρόνια ζωής, υποθέτω ότι δεν είστε χθεσινές/χθεσινοί στον χώρο της μουσικής και του post-black metal, πιο συγκεκριμένα.

Θα θέλατε να μου συστηθείτε και να μου μιλήσετε για την προϊστορία, το παρόν και -ίσως- το μέλλον του σχήματος;

Η μπάντα ξεκίνησε ως ιδέα το 2019, ως ανάγκη έκφρασης από την Έφη και τον Άλεξ. Κατά τη διάρκεια της πανδημίας και του lock-down γράφτηκε το μεγαλύτερο μέρος του πρώτου μας EP, Keres.

Στη συνέχεια, ξεκινήσαμε τα live και παράλληλα είχαμε ήδη αρχίσει τη διαδικασία σύνθεσης του πρώτου μας full album με τίτλο Morus τον Μάρτιο του ’25.

Αυτήν τη στιγμή προγραμματίζουμε επερχόμενα live στην Ελλάδα και το εξωτερικό και παράλληλα έχουμε βάλει ήδη μπρός για τον επόμενο δίσκο.

Από την Ευφροσύνη (Eurphrosyne) στις Κῆρες (Keres) κι από εκεί στον Μόρο (Morus) φαίνεται πως η αρχαιοελληνική μυθολογία σάς ασκεί ιδιαίτερη, σχεδόν εμμονική σαγήνη.

Τι αντλείτε από την εντρύφησή σας σ’ αυτήν, καθώς και στις μυθολογίες άλλων λαών;

Η αρχαία ελληνική μυθολογία αποτελεί σίγουρα μια πηγή έμπνευσης, αν και δεν είναι η μόνη. Τη χρησιμοποιούμε, όμως, ως ένα μέσο και ως «ποιητική αδεία» για να μεταφέρουμε τις ιστορίες που θέλουμε.

Ποια πεδία γνώσης και εμπειρίας διανοίγονται, κατά τη γνώμη σας, γενικότερα μέσα από την επαφή με το μυθικό στοιχείο; Τι χάνουμε ως άνθρωποι, αναγνώστες, καλλιτέχνες όταν στερούμαστε αυτήν την επαφή;

Μιας και μας δόθηκε αυτή η ευκαιρία μέσω της ερώτησής σου, θα θέλαμε να αναφέρουμε ότι το μυθικό στοιχείο αποτελεί ένα μέσο ωραιοποίησης της σκληρής πραγματικότητας και των αληθινών -και πολλές φορές τραυματικών- γεγονότων που μπορούν να συμβούν στη ζωή μας.

Στην προκειμένη περίπτωση, αγγίζει με έναν ρομαντικό τρόπο την απώλεια.

Η απώλεια της επαφής μας με το κάθε τι μυθικό δημιουργεί μια αποξένωση που μέρα με την ημέρα παλεύουμε να μη μας αγγίζει.

«Κι αν ο θάνατος δεσπόζει στη ζωή, τι γίνεται μετά από όλα αυτά;» αναρωτιέστε στην κορυφαία, για μένα, σύνθεση του γκρουπ, Mitera. Φαντάζει προσωπική. Είναι; Ή αναφέρεται, κατ’ αρχήν, σε μια αρχετυπική μητέρα;

Η αναφορά είναι πραγματική και καθόλου αρχετυπική. Η απώλεια αυτή για έναν άνθρωπο είναι πάντα τραυματική και μέσω της μουσικής και των στίχων θέλαμε να την εκφράσουμε όσο καλύτερα μπορούμε.

Εκτός από την αρχαιοελληνική μυθολογία καθαυτήν, αισθητικά, μουσικά και στιχουργικά σάς απασχολούν έντονα η έννοια και η εμπειρία του θανάτου.

Είναι έννοιες που μας απασχολούν και σίγουρα είναι ένα από τα βασικά θέματα με τα οποία καταπιανόμαστε καλλιτεχνικά, μιας και η μουσική μας έχει έντονη μελαγχολία και σκοτεινή ατμόσφαιρα.

Πώς, λοιπόν, διαχειρίζεστε/μεταπλάθετε την υπαρξιακή σκοτεινιά και το βίωμα της φθοράς τόσο σε καλλιτεχνικό, όσο και σε αμιγώς ανθρώπινο επίπεδο; Πιστεύετε ότι υπάρχει κάποιο «μετά»;

Η μουσική είναι ένα μέσο που μας βοηθά στα σκοτάδια μας, είναι εκείνη η οποία με τον τρόπο της καλύπτει τη φθορά μας. Λειτουργεί σαν αληθινό γιατρικό στις κοινωνικές και προσωπικές μας πληγές.

Τώρα, αν το «μετά» υπάρχει, κανείς δεν ξέρει... Ίσως απλά πέφτει μια αυλαία.

When My Fears Conquered All, τραγουδάτε στο ντεμπούτο σας. Ποιους φόβους έχετε ξεπεράσει, ποιους θα θέλατε να ξεπεράσετε και με ποιους είστε, κατά κάποιον τρόπο, συμφιλιωμένες/συμφιλιωμένοι;

Πολλές φορές η αντιμετώπιση των φόβων δε σημαίνει πως ξεπεράστηκαν. Μπορείς να ζεις μια καθημερινότητα με αυτούς δίπλα σου. Δεν υπάρχει κάποια συγκεκριμένη συνταγή, απλώς συμφιλιώνεσαι χωρίς απαραίτητα να έχεις βρει τη χρυσή τομή.

Η μουσική ένταση μπορεί να αυξομειώνεται στις συνθέσεις σας, όχι όμως και η συναισθηματική. Βάσει ποιου συνθετικού κριτηρίου ανεβάζετε ή χαμηλώνετε «ταχύτητες» και πόσο απαραίτητη είναι η συναισθηματική αποφόρτιση;

Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο κριτήριο, βασίζεται στην ιστορία που θέλουμε να πούμε.

Ένα κομμάτι είναι, όπως η ζωή: έχει έντονες και ήρεμες στιγμές. Έτσι προσπαθούμε και εμείς να γράφουμε μουσική.

Πόσο και με ποιους τρόπους εντάσσεται η πολιτική στην καθημερινότητά σας;

Σίγουρα είναι μια θεματική που μας απασχολεί, ειδικά πλέον με όσα βιώνουμε είτε στη χώρα μας, είτε στον πλανήτη.

Είναι κάτι το οποίο στην επερχόμενη μας κυκλοφορία θα υπάρχει, δηλαδή το έντονο κοινωνικό στοιχείο, και πόσο έχει επηρεαστεί ο άνθρωπος με όλες αυτές τις συνθήκες που ζούμε.

Περιγράφεστε ως «το ανερχόμενο αστέρι της ελληνικής post-black/blackgaze σκηνής». Ποια είναι τα χαρακτηριστικά της εν λόγω σκηνής και πού αποδίδετε τη ζωτικότητά της;

Η post-black τα τελευταία χρόνια έχει μεγάλη άνθιση και στο εξωτερικό και στη χώρα μας, με αξιόλογες μπάντες.

Γενικά, η black metal είναι αρκετά ανοιχτό είδος που χωρά πειραματισμό, γι’ αυτό έχει και τόση ανάπτυξη σε σχέση με άλλα υπό-είδη της metal.

Έτσι και εμείς, γι’ αυτό έχουμε καταπιαστεί με το ηχόχρωμα του post-black metal, επειδή μάς δίνει την ελευθερία και τον χώρο που θέλουμε μουσικά.

Στις 5 Απριλίου ανοίγετε, με τους MØL, τη δεύτερη συναυλία των Harakiri for the Sky στην Αθήνα. Τι αποκομίζετε από τις δημιουργικές συνέργειες εντός και εκτός συνόρων;

Τα live είναι ένα μεγάλο μέρος της μουσικής μας και πάντα τα περιμένουμε με ανυπομονησία. Ειδικά όταν μοιραζόμαστε τη σκηνή με μπάντες που εκτιμούμε και μας έχουν επηρεάσει μουσικά.

Κάθε live είναι ένα ταξίδι και μια ευκαιρία να κάνουμε οποίον είναι από κάτω να νιώσει λίγα από τα συναισθήματα που έχουμε νιώσει και εμείς.

Ευχαριστούμε πολύ για αυτήν την όμορφη συζήτηση.

Οι Euphrosyne ανοίγουν, με τους MØL, την Κυριακή 5 Απριλίου τη δεύτερη συναυλία των Harakiri for the Sky στo Temple (Ιάκχου 17, Γκάζι). Πόρτες: 20:30.