Senser: «Δυστυχώς, η εποχή του πανικού αποδείχθηκε μακρά»

 

Παρασκευαστές ενός μεθυστικού και πολιτικά φορτισμένου «χαρμανιού» ροκ, μέταλ, χιπ-χοπ και εναλλακτικής ηλεκτρονικής μουσικής, οι Βρετανοί Senser γεννιούνται στα τέλη της δεκαετίας του 1980.

Στις 27 και 28 Μαρτίου επιστρέφουν σε Θεσσαλονίκη και Αθήνα για δυο συναυλίες. Συζητώντας με τον Heitham Al-Sayed, τραγουδιστή και στιχουργό του γκρουπ.

Οι Senser γεννιούνταν καθώς ο διπολικός μεταπολεμικός κόσμος πέθαινε κυριολεκτικά και μεταφορικά/συμβολικά.

Με ποιους τρόπους έχει διαμορφώσει το κοινωνικοπολιτικό πλαίσιο της εποχής σε παγκόσμιο και εγχώριο επίπεδο τις καλλιτεχνικές και πολιτικές σας ανησυχίες/επιλογές;

Αυτό είναι αρκετά δίκαιο να το πούμε.

Η Αγγλία στην οποία μεγαλώσαμε και ήμασταν έφηβοι είχε ακόμα πολλά ορατά ίχνη του μεταπολεμικού ταξικού συστήματος.

Έβλεπες καπέλα μπόουλερ στο μετρό. Όλοι στην τηλεόραση μιλούσαν πολύ τυποποιημένα αγγλικά. Ο Ψυχρός Πόλεμος ήταν ακόμα πολύ πραγματικός. Και ήμασταν πραγματικά τρομοκρατημένοι από την πυρηνική απειλή.

Κάπου στα εφηβικά μας χρόνια, ανάμεσα στο μέταλ πανκ και το χιπ-χοπ, και μετά στην ηλεκτρονική μουσική, είδαμε κάποιο πιθανό μέλλον. Ίσως επειδή αυτές οι φόρμες είναι εξαιρετικά προσιτά μέσα για την εργατική τάξη.

Επιπλέον, ήσασταν «παιδιά» των αυτοοργανωμένων φεστιβάλ, των καταληψιακών πάρτι και της acid rave σκηνής.

Ποιο είναι το αποτύπωμα εκείνης της περιόδου - όχι με όρους νοσταλγίας, αλλά βάσει του τρόπου που εξακολουθείτε να αντιλαμβάνεστε τους εαυτούς σας και να ενεργείτε καλλιτεχνικά και πολιτικά;

Μουσικά, δε μοιραζόμασταν πολλά με τα συγκροτήματα σε αυτά τα φεστιβάλ εκτός από ένα γενικό πάθος για τη μουσική και κάποια ψυχεδελικά στοιχεία.

Αλλά ήταν μια εξαιρετικά συναρπαστική περίοδος. Υπήρχε μια γνήσια σκηνή αντικουλτούρας χωρίς μεγάλα αστέρια ή προσωπικότητες.

Νομίζω ότι το αποτύπωμά της ήταν η ελευθερία της πολιτικής έκφρασης. Αυτοοργάνωση, η DIY ηθική. Η μπάντα μας εξακολουθεί να διατηρεί σε μεγάλο βαθμό αυτήν την προσέγγιση.

Μουσικά, δημιουργείτε ένα μεθυστικό και πολιτικά φορτισμένο μίγμα ροκ, μέταλ, χιπ χοπ και εναλλακτικής ηλεκτρονικής μουσικής, το οποίο παραμένει λειτουργικό και συναρπαστικό.

Αντανακλά αυτό το διαφορετικό υπόβαθρο των αντίστοιχων μελών του συγκροτήματος;

Νομίζω πως ναι. Όλοι έχουμε εμμονή με δίσκους από όλα τα είδη μουσικής.

Αρχικά, ενδιαφέρθηκα για το χιπ-χοπ όταν ήμουν πολύ νέος και μετά για το μέταλ, ενώ άλλοι ενδιαφέρονταν περισσότερο για το κλασική ροκ, το φανκ και την ηλεκτρονική μουσική.

Επίσης, για το Passion: Music for The Last Temptation of Christ του Peter Gabriel, το On the Corner του Miles Davis, το It Takes A Nation of Millions των Public Enemy, τους This Mortal Coil, το Megatherion των Celtic Frost, τους The Future Sound of London.

Θα συμφωνούσαμε σε πολλή μουσική, όλη θα απορροφάτο, θα αναλυόταν και θα επανασυναρμολογείτο χωρίς διακρίσεις με ένα είδος μεταμοντέρνου τρόπου, παρόλο που δεν είχαμε ιδέα τι σήμαινε αυτός ο όρος τότε.

Το Stacked Up, το ντεμπούτο άλμπουμ σας το οποίο κυκλοφόρησε από θυγατρική της A&M το 1994, σημείωσε τεράστια εμπορική και κριτική επιτυχία.

Έχοντας υπογράψει σε μια πολυεθνική, θα μπορούσατε να είχατε λειάνει τις αιχμές σας, να βγάλετε πολύ περισσότερα χρήματα και να γίνετε μια καρικατούρα του παρελθόντος σας. Δε μετριάσατε, όμως, ποτέ την εμπρηστική σας κριτική. Γιατί;

Απ’ όσο καταλαβαίνω, όταν υπογράψαμε με την Ultimate Records δεν είχαν ακόμη συνάψει συνεργασία με την A&M.

Η έδρα τους ήταν απλώς ένα μικρό γραφείο στο Κάμντεν με τέσσερα άτομα που δούλευαν εκεί. Ήταν εξαιρετικά υποστηρικτικοί και ποτέ δεν παρενέβησαν καλλιτεχνικά.

Και ακόμα και όταν έκαναν συμφωνία με την A&M, κανείς δεν προσπάθησε ποτέ να μας επηρεάσει.

Νομίζω ότι κατάλαβαν πως ολόκληρο το πρότζεκτ θα έχανε την αξία του αν αποδυναμωνόταν με αυτόν τον τρόπο.

Έτσι, απλώς μας άφησαν στην ησυχία μας. Θα μπορούσε κάποιος να ισχυριστεί ότι κάτι τέτοιο έβγαζε περισσότερο νόημα γι’ αυτούς οικονομικά, αλλά δε νομίζω πως ήταν τόσο κυνικοί.

Έτσι, απλώς συνεχίσαμε να μιλάμε με το μυαλό και την καρδιά μας με τον τρόπο που το κάναμε από την αρχή.

Το Sonic Dissidence (2025), το πιο πρόσφατο άλμπουμ σας, είναι ένα αυτοχρηματοδοτούμενο εγχείρημα.

Υποθέτοντας ότι αυτό δε συμβαίνει μόνο και μόνο επειδή έχετε την οικονομική δυνατότητα να κάνετε μια τέτοια επιλογή, ποιες είναι, κατά τη γνώμη σας, οι προϋποθέσεις για να είναι κάποιος ανεξάρτητος ως καλλιτέχνης στις μέρες μας;

Στο παρελθόν, οι δισκογραφικές εταιρείες έλεγχαν τα μέσα παραγωγής.

Τώρα, οποιοσδήποτε διαθέτει υπολογιστή, κάρτα ήχου και μικρόφωνο μπορεί να γράψει και να ηχογραφήσει μουσική.

Η πολυκάναλη ηχογράφηση μπορεί να γίνει στον φορητό υπολογιστή σου, ενώ τα βίντεο μπορούν να γυριστούν και να μονταριστούν σχετικά φθηνά.

Οποιοσδήποτε μπορεί να ανεβάσει τη μουσική ή τα βίντεό του. Η διανομή, η ψηφιακή παρακολούθηση των μεγάλων πλατφορμών streaming είναι η μεγάλη διαφορά.

Αλλά για να απαντήσω στην ερώτησή σου, οι προϋποθέσεις είναι οι ίδιες όπως πάντα. Πρέπει να έχεις κάτι μοναδικό και συναρπαστικό και μεγάλη υπομονή.

Πόσο ζωτική είναι η συλλογική διαφωνία, όπως κι αν αρθρώνεται, στον επικίνδυνα μονοπολικό κόσμο μας, εκφραζόμενο κυρίως από τις «αυτοκρατορικές»/ιμπεριαλιστικές Η.Π.Α. και τα κράτη-λακέδες της στην Ε.Έ.;

Ζωτικής σημασίας είναι η σωστή λέξη. Απολύτως ζωτικής σημασίας.

Εκεί που ζω στη Γαλλία, το κίνημα διαμαρτυρίας είναι πολύ υγιές. Τα τελευταία χρόνια έχουμε δει την κουλτούρα διαμαρτυρίας να αναπτύσσεται σε όλο τον κόσμο ως αντίδραση σε αυταρχικές, ψευδοθρησκευτικές και ακροδεξιές κυβερνήσεις.

Στην περίπτωση των Η.Π.Α. και σε εκθετικά μεγαλύτερο βαθμό του Ιράν, η καταστολή είναι βίαιη και το κόστος πολύ υψηλό. Αλλά η διαφωνία ποτέ δε χάνει τη σημασία της.

Όλο και περισσότερα δυτικά κράτη -συμπεριλαμβανομένου του Ηνωμένου Βασιλείου- υιοθετούν ολοκληρωτικές στρατηγικές και πρακτικές.

Παράλληλα, συνεχίζουν να κηρύττουν με αυταρέσκεια τη «δημοκρατία» και τα «ανθρώπινα δικαιώματα». Ποια είναι η άποψή σας για αυτό το ζήτημα;

Νομίζω ότι ο λόγος είναι πως είναι η έσχατη λύση. Η ηθική είναι αβάσιμη. Είναι αδύνατο να δικαιολογηθεί, οπότε το μόνο το οποίο μένει να γίνει είναι να αντιστραφεί η ίδια η πραγματικότητα.

Στο Ηνωμένο Βασίλειο, η Palestine Action έχει απαγορευτεί ως «τρομοκρατική».

Ο δε αντιφρονών λόγος για την Παλαιστίνη -ακόμα και συνθήματα που φωνάζονται στις διαδηλώσεις- παρακολουθείται, αστυνομεύεται, αποπλαισιώνεται και συχνά ποινικοποιείται. Γιατί;

Είναι εξαιρετικά Οργουελιανό. Υπάρχει μια μακάβρια ειρωνεία στο γεγονός ότι όσοι διαπράττουν γενοκτονία χρηματοδοτούνται και επαινούνται, ενώ όσοι την ονοματίζουν ποινικοποιούνται.

Ζούμε ακόμα σε μια Εποχή Πανικού, όπως τραγουδούσατε κάποτε, είμαστε Ήδη Νεκροί ή μήπως «ο παλιός κόσμος διαλύεται τώρα καθώς ανοίγουμε τα μάτια μας»;

Και τι είδους κόσμος ξεδιπλώνεται στην πραγματικότητα, ακόμα και στον μακρινό ορίζοντα;

Νομίζω ότι όλα συνδέονται. Ναι, δυστυχώς η εποχή του πανικού αποδείχθηκε μακρά. Δε νομίζω πως είμαστε ήδη νεκροί, αλλά ίσως οι τεχνολογίες οι οποίες έχουν τη δυνατότητα να απελευθερώσουν το άτομο φέρνουν μαζί τους και πολλή απάθεια.

Ο παλιός κόσμος διαλύεται συνεχώς. Κανένας ηλικιωμένος δεν αναγνωρίζει τον κόσμο της παιδικής του ηλικίας. Η γενιά μας έχει κυριολεκτικά δει τη μετάβαση από τις βαλβίδες και τα τρανζίστορ στην Τεχνητή Νοημοσύνη.

Η βασισμένη σε κανόνες τάξη επίσης διαλύεται. Τα εγκλήματα πολέμου θα πρέπει να έχουν συνέπειες.

Οι πολιτικοί παλιά απολύονταν επειδή έπαιρναν χρυσά μανικετόκουμπα, τώρα κάνουν σορτάρισμα στις χρηματιστηριακές αγορές και καυχιούνται γι’ αυτό.

Σκοπεύετε να μοιραστείτε μερικές ματιές από το μέλλον -μουσικό ή άλλο- στην πολυαναμενόμενη συναυλία σας στην Αθήνα στις 28 Μαρτίου στο An Club;

Σίγουρα θα μοιραστούμε μουσική από το νέο μας άλμπουμ. Είμαστε πολύ ενθουσιασμένοι που επιστρέφουμε στην Αθήνα.

Ευχαριστώ θερμά τον James Barrett, μπασίστα των Senser, για τον συντονισμό της συνέντευξης και την παραχώρηση της φωτογραφίας του γκρουπ.

Οι Senser θα εμφανιστούν ζωντανά το Σάββατο 28 Μαρτίου στην Αθήνα στο An Club Music Venue (Σολωμού 13, Εξάρχεια). Special guest: Kidney Black.

Μία ημέρα νωρίτερα, την Παρασκευή 27 Μαρτίου, θα βρίσκονται στη Θεσσαλονίκη στο Rover Bar (Σαλαμίνος 6, Λαδάδικα).