The Lovely Basement: «Η μουσική μάς δίνει την ανάπαυλα που έχουμε τόση ανάγκη»

 

Ενσωματώνοντας στοιχεία εναλλακτικής country και επιρροές από Velvet Underground, το βρετανικό συγκρότημα The Lovely Basement  αποτελεί μια από τις πιο ιδιαίτερες παρουσίες του 4^ου Athens Pop Underground Fest.

Ενόψει του συναυλιακού τους σετ το Σάββατο 23 Μαΐου κουβεντιάζουμε με τα ιδρυτικά μέλη του γκρουπ, Katie Scaife και Kevin Bache.

Με 4 άλμπουμ στο ενεργητικό τους και έναν ήχο που ενσωματώνει alt-Americana στοιχεία και επιρροές από Velvet Underground, οι The Lovely Basement έχουν διακριτικά διεκδικήσει -και ίσως εξασφαλίσει- μια γωνιά στο σύγχρονο μουσικό σύμπαν.

Πώς σκέφτηκατε το ευφάνταστο όνομά σας;

Η ονομασία ενός συγκροτήματος μπορεί να είναι πολύ δύσκολη. Μπορεί να είναι δύσκολο να επιτευχθεί συναίνεση.

Στην περίπτωση των The Lovely Basement, εμείς (η Katie Scaife και ο Kevin Bache) παίζουμε μαζί πολλά χρόνια και το όνομα είναι απλώς μια συγχώνευση των ονομάτων των δύο προηγούμενων συγκροτημάτων.

Αυτό λειτουργεί καλύτερα από τα προηγούμενα, κάτι το οποίο ισχύει και για τα συγκροτήματα.

Από πού πηγάζει η αγάπη σας για τη βορειοαμερικανική country μουσική ή μια πιο «μοντέρνα» εκδοχή της;

Ήρθαμε σε επαφή με τη roots και την country μουσική στα 30 μας, με φίλους που έπαιζαν σε συγκροτήματα στο Τορόντο, στο οποίο ζούσαμε τότε. Είναι δύσκολο να μη θαυμάσεις την ένρινη μουσική, αν και οι στίχοι μπορεί να είναι πολύ τετριμμένοι.

Αγαπάμε συγκροτήματα όπως οι Handsome Family και οι Giant Sand και λατρεύουμε πολύ το country LP του Jonathan Richman με τις αντηχήσεις του Buck Owens. Αυτές οι επιρροές αναπόφευκτα έχουν φιλτραριστεί κάπως ωσμωτικά.

Οι επιρροές των VU είναι σαφώς αισθητές, και μάλιστα εκδηλώνονται μέσα από τη σύνθεσή σας Mo Tucker, μια αναφορά στην ντράμερ του συγκροτήματος. Ποια είναι η πτυχή στη μουσική των VU που σας εμπνέει περισσότερο;

Η επανάληψη και η αφοβία.

Όσον αφορά στη μουσική, η αλληλεπίδραση μεταξύ των κιθάρων του Sterling και του Lou είναι φανταστική. Πρόσθεσε σε αυτήν τα drones του Cale ή τη γλυκύτητα την οποία φέρνει ο Doug Yule και νομίζουμε ότι έχεις την τέλεια μπάντα σε 4 άλμπουμ.

Δεν είναι απογοητευτικό το ότι η Μοe Tucker, η οποία προφανώς εξακολουθεί να ζει αν και έχει αποσυρθεί από τη μουσική, μπορεί να ήταν μια πιστή υποστηρίκτρια του Tea Party;

Θα ήταν υπέροχο αν δεν ήταν αλήθεια. Ήταν λυπηρό να την βλέπω στην τηλεόραση σε μια συγκέντρωση του Tea Party.

Πολλοί απελπισμένοι άνθρωποι πέφτουν θύματα του φόβου και των κηρύκων του μίσους, επειδή η Αριστερά τούς θεωρεί δεδομένους για πολύ καιρό.

«Υπάρχουν οι Μάρτυρες του Τόλπαντλ/ Παλεύουν για τα συνδικάτα/ Και τη WIDC/ Βάζουν τα συνδικάτα σε τάξη/ Και η συγκέντρωση στην Cable Street/ Νικούν τους φασίστες/ Και οι άνθρωποι της Bamber Bridge», τραγουδάτε στο What I Like.

Αυτό είναι ίσως το πιο έντονα πολιτικό τραγούδι σας. Πώς θα περιγράφατε την ενασχόλησή σας με την πολιτική, είτε μέσω του καλλιτεχνικού σας έργου είτε σε ευρύτερο κοινωνικό επίπεδο;

Τοποθετούμαστε στα αριστερά του πολιτικού φάσματος. Συλλογικά, έχουμε εργαστεί με άτομα που παλεύουν με τη χρήση ουσιών, την έλλειψη στέγης, περιθωριοποιημένες γυναίκες και άνδρες.

Νομίζουμε ότι, όπως οι περισσότεροι άνθρωποι, δεν ξέρουμε πώς να φέρουμε αλλαγή σε μακροοικονομικό επίπεδο, αλλά μέσα από τη δουλειά και τη μουσική μας εμπλεκόμαστε σε ένα περισσότερο «από τα κάτω», κοινοτικό επίπεδο.

Τον τελευταίο χρόνο υλοποιήσαμε φιλανθρωπικές δράσεις για το Σουδάν και την Παλαιστίνη και συμμετείχαμε σε διαδηλώσεις που διοργάνωσε η οργάνωση «Stand Up to Racism» στο Μπρίστολ.

Στο In Mysterious Ways αφηγείστε μια απολαυστική, έντονα αστεία, διαβολοκεντρική ιστορία. Πώς συνδέεστε με τη μεταφυσική, συνολικά;

Αυτή κι αν είναι ερώτηση. Δεν είμαστε σίγουροι ότι σκεφτόμαστε συνειδητά τη θεμελιώδη φύση της πραγματικότητας όταν γράφουμε στίχους!

Αλλά αν πάρεις ως παράδειγμα το In Mysterious Ways, μάς αρέσει να χρησιμοποιούμε την αναλογία και τη μεταφορά για να καταπιαστούμε με θέματα.

Το να μιλάμε για τον Διάβολο ο οποίος είναι τσαντισμένος επειδή η δημιουργία του Θεού την 6η ημέρα δεν του δίνει πλέον αρκετό χώρο για να είναι κακός είναι πιο ποιητικό από το να γράφουμε μια διατριβή για το πόσο άθλιοι μπορούμε να είμαστε ο ένας απέναντι στον άλλον.

«Αν πραγματικά θέλεις ελευθερία/ Πρέπει να βρεις όλες τις αλυσίδες», τραγουδάτε στο Fifth Column από το τελευταίο σας άλμπουμ, Lowlands. «Το κόστος της ελευθερίας είναι η αιώνια βρωμιά/ Θέλουν να μείνουμε καθαροί», συνεχίζετε.

Ξέρω ότι είναι ένα τεράστιο ζήτημα, αλλά ποιος είναι ο δικός σας ορισμός της «ελευθερίας»; Και γιατί το τίμημά της είναι η «αιώνια βρωμιά»;

Ναι, αυτό είναι ένα τεράστιο ζήτημα! Με την τρέχουσα άνοδο της δεξιάς πολιτικής και σκέψης, η ελευθερία είναι μάλλον στο μυαλό μας.

Στο βιβλίο της Μάργκαρετ Άτγουντ, Η ιστορία της θεραπαινίδας, η θεία Λίντια λέει: «Υπάρχει περισσότερο από ένα είδος ελευθερίας, η ελευθερία για και η ελευθερία από».

Όντας ηθικά αμφιλεγόμενοι άνθρωποι, θέλουμε και τα δύο. Η δυσκολία έγκειται στο ότι η ελευθερία για τον λούτσο είναι θάνατος για το ψαράκι.

Έτσι, η ελευθερία είναι θέμα ισορροπίας, ίσως όπου ο μεγαλύτερος αριθμός ανθρώπων μπορεί να συνεχίσει τις δραστηριότητές του ανενόχλητος από άλλους, αρκεί οι δραστηριότητές του να μην παρενοχλούν τους άλλους. Απλώς μην είσαι μαλάκας!

Αλλά μετά επιστρέφεις στο ποιος ορίζει τη μαλακία.

Αφήνοντας, όμως, αυτό το ζήτημα κατά μέρος, το τίμημά της είναι η «αιώνια βρωμιά» (μια φράση την οποία δανειστήκαμε από τον Τζορτζ Όργουελ) επειδή είναι ένα διαρκές έργο για να κάνουμε την κοινωνία δίκαιη.

Αν αναπαυθούμε, δίνουμε χώρο σε ανθρώπους που ενδιαφέρονται λιγότερο για τη δικαιοσύνη να μας γυρίσουν πίσω.

Οπότε, πρέπει να λερώνουμε τα χέρια μας αιώνια.

Θα εμφανιστείτε ζωντανά στο πλαίσιο της 4^ου Athens Pop Underground Fest στα το Σάββατο 23 Μαΐου.

Πώς αντιλαμβάνεστε και βιώνετε την «ποπ» και το «underground» με καλλιτεχνικούς και κοινωνικοπολιτικούς όρους στις μέρες μας;

Αυτό είναι ίσως σαν να μας ρωτάς ποιος είναι ο σκοπός της τέχνης. Το να παίζεις μουσική μπορεί να φαίνεται επιπόλαιο με φόντο τα μεγάλα, τρομακτικά πράγματα τα οποία συμβαίνουν στον κόσμο.

Αλλά η μουσική, όπως κάθε τέχνη, μάς δίνει κάποια ανάπαυλα που έχουμε τόση ανάγκη, και η δημιουργικότητα είναι κρίσιμη για την προώθηση της αλλαγής.

Το underground έχει ωραίες συνδηλώσεις: τη δημιουργικότητα, τη μη εμπορευματικότητα, τον κοινοτικό χαρακτήρα, τις συναντήσεις με μικρές ομάδες ομοϊδεατών για ξεκούραση και έμπνευση.

Κάτι το οποίο ακούγεται αρκετά καλό, δε νομίζεις;

Ευχαριστώ θερμά την Katie Scaife (κιθάρα, φωνητικά) και τον Kevin Bache (κιθάρα, φωνητικά), ιδρυτικά μέλη των The Lovely Basement, για τη συμμετοχή τυς στη συνέντευξη και για την παραχώρηση της φωτογραφίας του γκρουπ.

Οι The Lovely Basement εμφανίζονται ζωντανά το Σάββατο 23 Μαΐου στο πλαίσιο του 4^ου Athens Pop Underground Fest στο An Club (Σολωμού 13-15, Εξάρχεια).