Andrew Burnett (Close Lobsters): «Θαυμάζουμε το Διάκενο στις ‘μικρές δόξες του κόσμου’»

 

Εκ των πρωτεργατών της βρετανικής ποπ σκηνής/κασέτας «C86», οι Close Lobsters εμφανίζονται ως γκρουπ για πρώτη φορά ζωντανά στην Ελλάδα την Παρασκευή 22 Μαΐου στο πλαίσιο του 4^ου Athens Pop Underground Fest.

Μια συζήτηση με το ιδρυτικό μέλος, τραγουδιστή και στιχουργό του συγκροτήματος, Andrew Burnett.

«Χωρίς τη μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος», έγραψε κάποτε ο Νίτσε. Αναπαράγετε τον αφορισμό του στη σελίδα των Close Lobsters στο Facebook, προφανώς επειδή βρίσκετε αλήθεια σε αυτόν.

Ήταν η μουσική πάντα αναπόσπαστο κομμάτι της ζωής σου/σας;

Από τη στιγμή που άκουσα το Children of the Revolution των T-Rex και μετά έπεισα την μητέρα μου να με πάει στο τοπικό δισκοπωλείο το 1973 (!) για να το αγοράσω, η μουσική ήταν πράγματι ζωτικής σημασίας.

Τα άλλα μέλη του συγκροτήματος ήταν εξίσου φανατικά, ξεκινώντας από το προ-πανκ των Gong και των Thin Lizzy, φτάνοντας μέχρι τους Can, τους Kraftwerk, τον Captain Beefheart και καταλήγοντας στο πανκ ροκ με τους The Clash, τους Wire, τους The Fall και τους Swell Maps, για να αναφέρω μόνο μερικά ονόματα.

Πιο πρόσφατα, εγώ/εμείς υποστηρίζουμε το ρητό του πρότζεκτ A Love From Outer Space, «Η μουσική δεν είναι για όλους». Η underground μουσική είναι πολύ καλύτερη.

Η μουσική των Close Lobsters oφείλει πολλά στην κυριαρχούμενη από κιθάρες «καμπανιστή» ποπ της δεκαετίας του 1960, αλλά παρουσιάζεται με έναν new-wave/νεο-ψυχεδελικό τρόπο, με «πινελιές» Television.

Με ποια έννοια, λοιπόν, είναι το «μυαλό σας μολυσμένο από τη θλιβερή ασθένεια της δεκαετίας του ’60», καθώς τραγουδάτε στο My days are numbered;

Αυτή ήταν εν μέρει μια αναφορά στο κουρασμένο φετίχ της δεκαετίας του 1960 και των Beatles που διαπερνά το μέινστριμ.

Μετά από μερικές μπύρες, ο μπασίστας μας ο Bob συνηθίζει να λέει την προκλητική επιτακτική φράση «Οι Beatles είναι σκουπίδια!».

Όχι ότι οι Beatles είναι όντως σκουπίδια φυσικά, αλλά πως μπορεί να θεωρηθούν υπερεκτιμημένοι και φετιχοποιημένοι.

Μέχρι σήμερα δυσκολεύεται κάποιος να ακούσει το White Album. Είναι μέτριο. Γενικότερα, η δεκαετία του 1960 μάς υποσχόταν απελευθέρωση και οι άνθρωποι συνθηκολόγησαν με την πρώτη τζούρα της εταιρικής χλιδής.

«No Elvis, Beatles, or The Rolling Stones», τραγουδούσε ο Joe Strummer... «No Clash No Sex Pistols No Jam», δεν τραγούδησε κανένας...

Οι Close Lobsters έγιναν γνωστοί ως βασικό μέλος της λεγόμενης σκηνής/συλλογής «C86». Εκ των υστέρων, πόσο σημαντική ήταν αυτή η σκηνή στο πλαίσιο του Ηνωμένου Βασιλείου;

Η C86 ήταν μια φανταστική εφεύρεση της μουσικής εφημερίδας New Musical Express. Χωθήκαμε σ’ αυτήν από την πίσω πόρτα όταν οι φίλοι μας, οι June Brides, αρνήθηκαν την πρόσκληση και μας σύστησαν.

Φαίνεται ότι έχει εξελιχθεί λιγάκι σε φαινόμενο με τα χρόνια.

Δεν ξέρω πραγματικά αν πρόκειται για σκηνή καθαυτή - ίσως αυτό έγινε έκδηλο με την πρόσφατη τρέλα του Popfest. Για μένα ήταν μια πτυχή της διάσπασης και της διαφοροποίησης του πανκ ροκ σε υποπεδία post-πανκ ροκ.

Είσαι ο μοναδικός στιχουργός και τραγουδιστής του συγκροτήματος. Όσον αφορά στη σύνθεση των τραγουδιών, πώς λειτουργεί η διαδικασία;

Έχω ένα άδειο δερματόδετο βιβλίο αυτές τις μέρες με την επιγραφή Amor Fati στο μπροστινό μέρος. C’est la vie (Έτσι είναι η ζωή). Σε αυτό βρίσκονται οι άταφες πρώτες ύλες για το νέο άλμπουμ.

Οι τελευταίες σημειώσεις που έγραψα ήταν ότι «(η ψυχανάλυση είναι) ένα μαχαίρι το οποίο κόβει και από τις δύο πλευρές» και «Ο εκφυλισμός και η απλή απόλαυση των όμορφων πραγμάτων».

Αυτά τα ψήγματα σίγουρα θα βρουν τον δρόμο τους στα τραγούδια. Το βιβλίο αποτελεί τη βάση των τραγουδιών και των μελωδιών.

Το Post Neo Anti (Arte Povera in the Forest of Symbols) είναι το πρώτο σας άλμπουμ με νέο υλικό μετά από περισσότερες από τρεις δεκαετίες. Τι συνέβη εν τω μεταξύ; Και γιατί επιλέξατε έναν τόσο -σχεδόν- ξιπασμένο τίτλο;

Η ζωή εισέβαλε απρόσκλητη στο μεταξύ. Το Φαουστικό εμπορευματικό σύστημα απαιτούσε τα χρεωστούμενά του.

Ο τίτλος έχει την πρόθεση να παραθέσει τον Σαρλ Μποντλέρ, που έβλεπε την πόλη στη νεοτερικότητα ως ένα «δάσος από σύμβολα». Σε αντίθεση με τον Ρεμπό, ο οποίος την αντιλαμβανόταν ως «φωτιά και λάσπη».

Το Under London Skies, η κορυφαία σύνθεση του τελευταίου σας άλμπουμ, είναι μια βαθιά βιωματική γλυκόπικρη «ωδή» στο Λονδίνο: το Λονδίνο που γνωρίσατε και αγαπήσατε ως νέοι, και το Λονδίνο που, ίσως, σας έκανε αυτό το οποίο είστε.

Θα ήθελες να μου πεις περισσότερα για αυτήν τη σχέση ζωής, υπό το πρίσμα μιας διαρκώς μεταβαλλόμενης μητρόπολης;

Έγραψα αυτό το τραγούδι σε μια εποχή που ο πολιτικός μας χωρισμός από την Αγγλία φαινόταν μια ξεκάθαρη πιθανότητα και έτσι ένας θρήνος για μια χαμένη αγάπη ήταν ταιριαστός.

Όπως αποδείχθηκε, αυτό δεν ίσχυε. Μόνο στο σημείο του θανάτου βλέπουμε ίσως καθαρά τη ζωή.

Το Λονδίνο ήταν εξαιρετικά σημαντικό για εμάς όσον αφορά στην ανάπτυξή μας ως γκρουπ. Αν δεν είχαμε πάει εκεί, ίσως να είχαμε παραμείνει εντελώς άγνωστοι στη Σκωτία.

Το Λονδίνο ήταν ο πυρήνας της έμπνευσής μας και το μέρος από όπου ξεκινήσαμε. Παραμένουμε άγνωστοι στη Σκωτία, χωρίς να έχουμε καμία παρουσία στον ποπ ή πολιτιστικό χώρο.

Πράγματι, παραμένουμε σταθερά άγνωστοι στην πόλη/αστική περιοχή από την οποία προερχόμαστε, το Πέισλι της Γλασκόβης. Φύγαμε από το Πέισλι με την πρώτη ευκαιρία που μας δόθηκε, οπότε αυτό είναι πιθανώς και εύλογο.

Ο Ιησούς επίσης δυσφημήθηκε πολύ στην πατρίδα/πολιτισμό του! Χα!

«Με το πρόσχημα της απελευθέρωσης/ Επιβάλλουμε μη ρεαλιστικές προσδοκίες», συλλογίζεστε στο Godless. «Αυτή η προσδοκία/ της απελευθέρωσης/ Δεν ισοδυναμεί με τίποτα/ Χωρίς την ανάκτηση/ της παγκόσμιας χειραφέτησης», συνεχίζετε.

Μια αναζωογονητικά διεθνιστική δήλωση σε απογοητευτικά ατομικιστικές εποχές. Είσαι πολιτικά αφοσιωμένος ή τουλάχιστον ανήσυχος;

Ναι, σε μεγάλο βαθμό.

Ο νεοφιλελεύθερος καπιταλισμός έχει πετσοκόψει τα ίδια τα θεμέλια της κοινωνικής νομιμότητας και πρέπει να καταργηθεί, για να μην καταργήσει κι εμάς - αν η κίνηση προς τον τεχνο-φεουδαρχισμό δεν έχει ήδη αποκλείσει μια τέτοια πιθανότητα.

Μας αρέσει ο Καλός σας Γιος, ο Γιάνης Βαρουφάκης. Θα έπρεπε να είναι ο Μέγας Αρμοστής των νέων Ηνωμένων Πολιτειών της Ευρώπης. Με το φάντασμα του Τ.Σ. Έλιοτ να επιβλέπει τα πράγματα.

«Ήμουν στην απέξω/ Χωρίς δρόμο για το σπίτι/ Πρέπει να περιπλανηθούμε/ Ολομόναχοι», τραγουδάς στο Wander Pts I & II. Αυτό θα μπορούσε να είναι ένα ερωτικό τραγούδι - ή όχι. Ή ένα τραγούδι για το τέλος μιας σχέσης.

Πώς αντιμετωπίζεις τη μοναξιά, τέλος πάντων;

Ο όρος έχει δανειστεί -ή κλαπεί, όπως θα έλεγε ο Όσκαρ Ουάιλντ!- από τα λόγια του Ζακ Ντεριντά, όταν έμαθε για τον θάνατο του φίλου του, Ζιλ Ντελέζ, από αυτοκτονία. Το τραγούδι είναι επίσης ένας θρήνος για τον αγαπητό μου εκλιπόντα πατέρα.

«Με το ένα πόδι στο τρελοκομείο...» αναφέρεται ήδη στο εξώφυλλο της τελευταίας σας κυκλοφορίας μέχρι σήμερα, του EP Stepping Across, από το 2024. Ζούμε σε ζοφερές και παράλογες εποχές.

Αν δε μας φυλακίσουν με τον έναν ή τον άλλον τρόπο, πώς θα «περάσουμε απέναντι»;

Το Έγκλημα και Τιμωρία είναι μια κακή αγγλική «μετάφραση» του Stepping Across. Πρέπει πάντα να περνάμε απέναντι απέναντι τουλάχιστον για να καταλάβουμε τι και πώς μπορεί να είναι ο άλλος.

Ο περιορισμός της αποξένωσης είναι επιτακτικός. Ο ψηφιακός καπιταλισμός μεγεθύνει την υπερπόλωση και πρέπει να αντιμετωπιστεί.

Αυτή είναι επίσης μια δήλωση σχετικά με τη χρησιμοποίηση της αρετής ως όπλου, τη διάβρωση του πολιτικού σώματος με την αντικατάσταση της μιας καταπίεσης με μια άλλη.

Αντί για αναγωγή στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή, προτρέπουμε για εξέλιξη -«Περνώντας απέναντι». Sha La La La La La La...

«Αλλά ζούμε ακόμα με τη δύναμη των αστεριών/ Τη δύναμη των αστεριών... / Ξέρεις αγίους και αγγέλους/ Και μάρτυρες και μαστροπούς», τραγουδάς στο Pimps, από το ντεμπούτο άλμπουμ των Close Lobsters, Foxheads Stalk This Land.

Ποιο είναι το τυχερό σου αστέρι; Και πώς σχετίζεσαι με τη μεταφυσική;

Θαυμάζουμε το Διάκενο στις «μικρές δόξες του κόσμου».

Θα εμφανιστείτε ζωντανά ως γκρουπ για πρώτη φορά στην Ελλάδα στο πλαίσιο του 4ου Athens Pop Underground Fest την Παρασκευή 22 Μαΐου. Κάλλιο αργά παρά ποτέ; Τι σημαίνουν οι λέξεις «ποπ» και «underground» στις μέρες μας;

Πιστεύουμε ότι το Φεστιβάλ φαίνεται καταπληκτικό. Μας αρέσει η έμφαση στη διάσταση του «underground» στον τίτλο του. Φαίνεται πολύ ελληνική.

Οι Close Lobsters θα εμφανιστούν για πρώτη φορά στο λίκνο του Δυτικού πολιτισμού, αλλά προσωπικά έχω κάνει διάφορα ατομικά «σόου» στο Τ.Ε.Ι. Πειραιά μεταξύ 2001 και 2008!

Ευχαριστώ θερμά τον Andrew Burnett για τον χρόνο που μου διέθεσε και την παραχώρηση του φωτογραφικού υλικού.

Οι Close Lobsters εμφανίζονται ζωντανά στο πλαίσιο του 4^ου Athens Pop Underground Fest την Παρασκευή 22 Μαΐου στο An Club (Σολωμού 13-15, Εξάρχεια).