Andrea Cadamuro (RUHR): «Η τέχνη είναι ταυτόχρονα αντίσταση και επιβίωση»

 

Σόλο συνθεσάιζερ πρότζεκτ του Andrea Cadamuro, o RUHR συνδυάζει τραχείς αναλογικούς ήχους, μινιμαλιστική αισθητική που παραπέμπει στην πρώιμη ΕΒΜ και πολιτικοποιημένους, συχνά συγκρουσιακούς στίχους.

Συνομιλώντας μαζί του ενόψει της συμμετοχής του στο συναυλιακό δρώμενο της DIY εταιρείας «Stanze Fredde Records» το Σάββατο 31 Ιανουαρίου στο Ίλιον Plus.

Ο RUHR «γεννήθηκε μεταξύ Βερόνας και Βερολίνου, αναμιγνύοντας τραχείς αναλογικούς ήχους συνθεσάιζερ εμπνευσμένους από το πειραματικό κύμα ελάχιστου θορύβου της δεκαετίας του ’70 και την ανάγκη για βίαιες χορευτικές κινήσεις που προέρχονταν από τις επαναλαμβανόμενες δομές του πρώιμου EBM».

Πάμε πίσω στην περίοδο διαμόρφωσης του RUHR; Τι σου φαίνεται πιο συναρπαστικό στους «αναλογικούς ήχους συνθεσάιζερ», στις «βίαιες χορευτικές κινήσεις» και στην πρώιμη EBM - και στη συνύφανση αυτών των επιρροών;

Η ιδέα ενός σόλο συνθεσάιζερ πρότζεκτ υπήρχε στο μυαλό μου εδώ και πολύ καιρό, αλλά δεν είχα την ψυχική ασφάλεια ή τη μουσική ωριμότητα για να την αναπτύξω πραγματικά.

Μετά από μια πολύ άσχημη περίοδο στη ζωή μου, επιτέλους βρήκα τη δύναμη να προχωρήσω μπροστά, και η εστίαση σε αυτό το έργο με βοήθησε πολύ.

Κάποια στιγμή, όλα άρχισαν να παίρνουν μορφή πολύ φυσικά στο μυαλό μου, και αποφάσισα να ακολουθήσω αυτήν τη ροή χωρίς να το σκέφτομαι υπερβολικά.

Προσπάθησα να συνδυάσω τα προσωπικά μου γούστα και επιρροές και ειλικρινά μου άρεσε πολύ το αποτέλεσμα.

Πάντα με έλκυε βαθιά ο αναλογικός ήχος συνθεσάιζερ των πρωτοπόρων της ηλεκτρονικής μουσικής. Λατρεύω τη ζεστασιά και το βάθος του αναλογικού εξοπλισμού.

Με γοητεύουν τα όργανα τα οποία σε αναγκάζουν να λερώσεις τα χέρια σου, να αλληλεπιδράσεις σωματικά με τον ήχο. Τα ψηφιακά εργαλεία είναι πιο πρακτικά, φυσικά, αλλά πάντα τα έβρισκα πιο δύσκολο να τα προσεγγίσω.

Έχω μια ρομαντική σχέση με την προσπάθεια: την ιδέα ότι όσο περισσότερη ενέργεια καταβάλλεις σε κάτι, τόσο περισσότερο απολαμβάνεις τη διαδικασία.

Το να αγγίζω μηχανές, να ελέγχω πραγματικά κουμπιά, να νιώθω τον ήχο κάτω από τα χέρια μου, αυτό είναι απαραίτητο για μένα.

Ο ήχος μου είναι επίσης έντονα επηρεασμένος από παλιά demos, τη lo-fi synth μουσική και πρώιμες κυκλοφορίες συγκροτημάτων. Πάντα μου άρεσε αυτό το ωμό, ατελές συναίσθημα. Είναι ειλικρινές, άμεσο και ανθρώπινο.

Αυτή η αισθητική ταιριάζει απόλυτα με το όραμά μου για τη μουσική ως κάτι φυσικό και ενστικτώδες, όχι γυαλισμένο ή προϊόν υπερβολικής παραγωγής..

Πάντα αγαπούσα επίσης την EBM, ειδικά το πρώτο κύμα από τις αρχές της δεκαετίας του ’80: συγκροτήματα όπως οι DAF και οι Nitzer Ebb.

Αυτή η μουσική με κάνει να θέλω να κινηθώ. Είναι απλή, ωμή και δυνατή. Υπάρχει μια σωματική ενέργεια μέσα της, σχεδόν σαν μια σωματική παράσταση σε συνδυασμό με επαναλαμβανόμενους, σκοτεινούς και επιθετικούς ήχους.

Αυτή η ωμότητα είναι που πραγματικά με εμπνέει σε συνδυασμό με μια πανκ προσέγγιση.

Η αισθητική σου είναι μινιμαλιστική, οι στίχοι γεμάτοι αγωνία, πολιτικοποιημένοι, ακόμη και συγκρουσιακοί.

Ακολουθείς κάποια συγκεκριμένη διαδικασία σύνθεσης τραγουδιών;

Δε μου αρέσει ιδιαίτερα να γράφω στίχους, επίσης επειδή δε γράφω στη μητρική μου γλώσσα και μερικές φορές είναι δύσκολο.

Συνήθως, όλα ξεκινούν με έναν ήχο ή μια μελωδία στο κεφάλι μου. Έπειτα, ψάχνω για λέξεις οι οποίες μπορεί να ταιριάζουν σε αυτόν τον ήχο.

Συχνά, γράφω πρώτα στη μητρική μου γλώσσα και μετά τα μεταφράζω. Μετά από αυτό, προσπαθώ να δώσω σε όλα ένα συνεκτικό νόημα.

Έχω δεχτεί κάποια κριτική, ειδικά για τη γραμματική, αλλά το γνωρίζω. Αν κάτι μου ακούγεται καλό και βγάζει νόημα, αυτό έχει σημασία.

Οι καλύτερες ιδέες μου συνήθως έρχονται στην αρχή, οπότε προσπαθώ να μην υπερβάλλω. Προτιμώ να αποτυπώνω εκείνη την αρχική στιγμή έμπνευσης και να τα τελειώνω όλα μέσα σε λίγες μέρες.

Γιατί η ενασχόληση με την πολιτική είναι τόσο κρίσιμη επιλογή για εσένα;

Πάντα με γοήτευε η Ιστορία γενικά και πιστεύω πως η πολιτική είναι ως επί το πλείστον ο κύριος χαρακτήρας στην Ιστορία μας και διαμόρφωσε έντονα την αισθητική μου.

Η ομορφιά μιας φωτογραφίας διαμαρτυρίας της δεκαετίας του ’70 ή μιας αναλογικής φωτογραφίας μιας κατάληψης της δεκαετίας του ’80 με συναρπάζει απερίγραπτα.

Πιστεύω ότι οι πολιτικοποιημένοι στίχοι και η τέχνη μπορούν να βοηθήσουν τους ανθρώπους να ανοίξουν το μυαλό τους και να διευρύνουν τη συνείδησή τους.

Πολλοί καλλιτέχνες στο παρελθόν επηρέασαν ολόκληρες γενιές, αλλάζοντας μερικές φορές ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο σκέφτονται οι άνθρωποι, μέσω της μουσικής, των στίχων και της φιλοσοφίας.

Όταν ερμηνεύεις ή δημιουργείς τέχνη, υλοποιείς ιδέες, διαισθήσεις και συναισθήματα. Η ικανότητα να κινητοποιείς την ενσυναίσθηση και την ευαισθησία είναι εξαιρετικά ισχυρή και νομίζω ότι είναι κάτι απαραίτητο.

Έχοντας κυκλοφορήσει τον Οκτώβριο του 2024, το Terrorismo Individualista, ουσιαστικά ένα σινγκλ, «θέλει να ρίξει φως στις πιο ασφυκτικές πτυχές της εποχής που ζούμε».

Ποιες είναι οι πιο ασφυκτικές πτυχές της εποχής μας, κατά τη γνώμη σου;

Μία από τις πιο ασφυκτικές πτυχές της εποχής μας είναι το πόσο κοντά βρισκόμαστε σε αυτό που περιέγραψε ο Όργουελ στο 1984.

Μια διαδικασία πλύσης εγκεφάλου μεταξύ των γενεών ξεκίνησε πριν από πολύ καιρό και τώρα βλέπουμε τα αποτελέσματά της.

Οι έννοιες διαστρεβλώνονται συνεχώς, δημιουργώντας χάος. Δεν ξέρω αν το χάος είναι εντελώς αρνητικό. Από το χάος, κάτι νέο μπορεί πάντα να γεννηθεί.

Αυτό το οποίο βλέπω σήμερα είναι ένα εντεινόμενο αίτημα για τάξη, αλλά συχνά είναι η τάξη που επιβάλλεται από αυτούς οι οποίοι βρίσκονται στην εξουσία

Λογοκρισία, φωνές και συνεχή ψέματα υπάρχουν παντού, ακόμη και σε πλατφόρμες που κάποτε προορίζονταν να είναι χώροι ελευθερίας. Παρόλα αυτά, νιώθω ότι οι άνθρωποι ξυπνούν, ειδικά σε σύγκριση με δέκα χρόνια πριν.

Πώς ορίζεις τον τόσο συκοφαντούμενο και διαστρεβλωμένο (από αυτούς οι οποίοι βρίσκονται στην εξουσία) όρο «τρομοκρατία» στις μέρες μας; Είναι συνώνυμος με την κοινωνική και προσωπική εξέγερση;

Ή, αντίστροφα, μήπως αντιπροσωπεύει την ίδια την ενσάρκωση του νεοφιλελεύθερου παραδείγματος όσον αφορά τη νοοτροπία;

Ο όρος «τρομοκρατία» δημιουργήθηκε για να ενσταλάξει φόβο. Όταν οι αρχές χαρακτηρίζουν ορισμένες συμπεριφορές ως «τρομοκρατία», οι άνθρωποι αντιδρούν συναισθηματικά αντί να αναλύουν την πραγματικότητα ή την κατάσταση.

Για μένα, συχνά γίνεται συνώνυμο της εξέγερσης, ακόμη και οι αντάρτες θεωρούνταν «τρομοκράτες» από τους φασίστες και τους ναζί, αλλά αντιδρούν στα όπλα με όπλα.

Αν κάτι αμφισβητεί την υπάρχουσα τάξη και απαγορεύεται ή χαρακτηρίζεται ως τρομοκρατία, δεν με πειράζει.

Στην Ιταλία, για παράδειγμα, ορισμένα σύμβολα που συνδέονται με αριστερά κινήματα καταδικάζονται έντονα επειδή θεωρούνται «τρομοκρατικά», ενώ τα σύμβολα της δεξιάς συχνά γίνονται ανεκτά.

Αυτή η αντίφαση λέει πολλά για την εξουσία και τον έλεγχο της αφήγησης.

Αισθάνομαι σαν να μπαίνουμε σε μια φάση βαθέος χάους.

Γι’ αυτό, η προσωπική μου φιλοσοφία είναι να κάνω όσο το δυνατόν περισσότερα, να απολαμβάνω τη ζωή όσο το δυνατόν περισσότερο και να δημιουργώ πράγματα που ίσως κάνουν έστω και μια μικρή διαφορά.

Η τέχνη, για μένα, είναι ταυτόχρονα αντίσταση και επιβίωση.

Το Kinder Der Fabrik είναι το τελευταίο άλμπουμ του RUHR σε συνεργασία με τους Blocco Schengen, ένα βάναυσο minimal wave project από την Ιταλία. Ποια είναι αυτά τα «παιδιά του εργοστασίου»;

Όλα ξεκίνησαν το καλοκαίρι του 2024, όταν συναντηθήκαμε στο Τορίνο για να φτιάξουμε μαζί μουσική. Ποτέ δεν ξέρεις τι θα συμβεί όταν αρχίζεις να δημιουργείς με κάποιον άλλο, αλλά από την πρώτη κιόλας μέρα όλα έγιναν όπως έπρεπε.

Φτιάξαμε το Paranoia Strasse σε δέκα λεπτά, και την επόμενη μέρα το Malinconia (το οποίο δεν μπήκε στο άλμπουμ), και αμέσως ξέραμε πως κάπου οδηγούμασταν.

Εκείνη την εποχή, δεν ξέραμε αν ήταν απλώς τύχη ή μια γνήσια δημιουργική σύνδεση.

Αργότερα, κατά τη διάρκεια των συναυλιών του RUHR, ο Τομ άρχισε να με συνοδεύει στη σκηνή και ερμηνεύσαμε το κομμάτι ζωντανά, διαδικασία που αργότερα θα εξελισσόταν σε δισκογραφική εταιρεία.

Τότε πιθανότατα αρχίσαμε να σκεφτόμαστε να κάνουμε περισσότερα. Η ενέργεια μεταξύ μας στη σκηνή ήταν, και εξακολουθεί να είναι, απίστευτα δυνατή, και θέλαμε να την προωθήσουμε περαιτέρω.

Η πραγματική επιβεβαίωση ήρθε τον Οκτώβριο του 2024, πίσω στο Τορίνο.

Κατά τη διάρκεια μιας ιδιαίτερα εμπνευσμένης ηχογράφησης, κομμάτια όπως τα Stahlwerk, Mutantenkrieg και Stein oder Eis, και ένας Νταντά-βιομηχανικός αυτοσχεδιασμός βγήκαν φυσικά και αβίαστα.

Ό,τι ακούς στο δίσκο είναι ουσιαστικά αυτές οι πρώτες ηχογραφήσεις.

Η φιλοσοφία μας ήταν πάντα να αποτυπώνουμε όσο το δυνατόν περισσότερα στις αρχικές ηχογραφήσεις και, κατά τη γνώμη μας, εκεί συνήθως συμβαίνει η πιο δυνατή μας δουλειά.

Αυτή ήταν η στιγμή κατά την οποία βρήκαμε τον ήχο και την ατμόσφαιρα που ψάχναμε, και η ιδέα ενός εννοιολογικού άλμπουμ άρχισε να παίρνει μορφή.

Είχαμε ήδη τέσσερα κομμάτια, γιατί λοιπόν να μην κάνουμε άλλα τέσσερα ή πέντε; Ειδικά επειδή κάθε φορά που συναντιόμασταν (παρά την απόσταση η οποία μάς χώριζε), γράφαμε ένα ή δύο νέα κομμάτια.

Υπήρχε ένας συνεχής ενθουσιασμός στην ανακάλυψη του τι θα δημιουργούσε το μυαλό μας στη συνέχεια.

Η προσέγγισή σας στη δημιουργική διαδικασία είναι παρόμοια;

Μοιραζόμαστε μια παρόμοια προσέγγιση στη δημιουργία μουσικής. Δουλεύουμε με ένα περιορισμένο σύνολο αναλογικών οργάνων και προσπαθούμε να εξάγουμε όσο το δυνατόν περισσότερα από αυτά.

Ο Τομ έχει μια ατελείωτη δημιουργική ορμή, κάτι που μερικές φορές μου λείπει, ενώ εγώ έχω την τάση να επικεντρώνομαι περισσότερο στη διαμόρφωση και την τελειοποίηση ιδεών.

Αυτή η ισορροπία είναι ακριβώς ο λόγος για τον οποίο η σύνδεσή μας λειτουργεί τόσο καλά.

Το Stahlwerk σηματοδότησε την αρχή μιας πιο ώριμης κατεύθυνσης. Είχαμε βρει τον ήχο και την ατμόσφαιρα.

Λόγω της απόστασης, κάποια κομμάτια αναπτύχθηκαν ξεχωριστά, αλλά συναντηθήκαμε επίσης αρκετές φορές στο Βερολίνο και το Τορίνο, φτάνοντας τελικά στον αριθμό των τραγουδιών που είχαμε στο μυαλό μας.

Αυτό το οποίο μου αρέσει περισσότερο σε αυτό το άλμπουμ είναι η ατμόσφαιρά του. Είχαμε μια ξεκάθαρη ιδέα και καταφέραμε να τη μεταφράσουμε σε ήχο.

Η επιστροφή σε μια πιο πειραματική προσέγγιση -σμίλευση υφών, ώθηση παραμορφώσεων και εξερεύνηση του ακατέργαστου σχεδιασμού ήχου- ήταν κάτι που μας είχε λείψει πολύ.

Αυτή η συνεργασία πυροδότησε επίσης και άλλες συνεργασίες: συνεργαστήκαμε με τον Emanuele Poliani, γνωστό και ως Grid Noise, στο Βερολίνο για τη μίξη και το mastering, και με την Hindele στο βίντεο κλιπ για το TaNz in Nebeln.

Αυτό είναι ίσως το αγαπημένο μου έργο μέχρι στιγμής. Το να μοιράζεσαι τη σκηνή και τη δημιουργική διαδικασία με κάποιον με τον οποίο συνδέεσαι πραγματικά είναι κάτι ξεχωριστό και πιστεύω πως η ενέργεια πηγάζει από τη μουσική.

Φυσικά, δε δημιουργήσαμε κάτι εντελώς καινούργιο, αλλά έτσι νιώθουμε. Απλώς κάνουμε αυτό που αγαπάμε περισσότερο.

Έχουμε βαθιά εμμονή με τα demos, τις κασέτες και τις πρώτες εκδόσεις των αγαπημένων μας συγκροτημάτων.

Μας αρέσει επίσης να ανακαλύπτουμε ξεχασμένα συγκροτήματα ή πρότζεκτ τα οποία μπορεί να κυκλοφόρησαν μόνο μια κασέτα το 1982 και τώρα μπορούν να ακουστούν χάρη στο διαδίκτυο και σε ανθρώπους που κρατούν αυτήν τη μουσική ζωντανή μέσα από το πάθος τους.

Ενδιαφερόμαστε βαθιά για τη γνησιότητα και γι’ αυτό το είδος «αφελούς» προσέγγισης στη μουσική. Δεν αναζητούμε την τελειότητα ή έναν γυαλιστερό, λαμπερό ήχο.

Θέλουμε να δημιουργήσουμε κάτι που να δίνει μια διαφορετική αίσθηση, κάτι έξω από το άψυχο μέινστριμ.

Μπορείς να μας βρεις σε αυτό το άλμπουμ, ν’ ακούσεις τα δάχτυλά μας να παίζουν συνθεσάιζερ ή ένα ωμό snare από ένα Boss DR-660.

Αυτή η φιλοσοφία μπορεί επίσης να βρεθεί στη δισκογραφική εταιρεία «Stanze Fredde», την οποία ο Τομ ίδρυσε από κοινού με την Μπιάνκα. Ο Τομ έγραψε επίσης ένα μανιφέστο.

Τέλος, ποιες είναι οι προσδοκίες σου από το showcase της Stanze Fredde Records το Σάββατο 31 Ιανουαρίου στην Αθήνα;

Ανυπομονώ πραγματικά.

Πρώτον, επειδή πάντα ήθελα να επισκεφτώ την Ελλάδα και δεύτερον, επειδή έχω ακούσει πολλά για την εκεί σκηνή και είμαι πραγματικά περίεργος και ενθουσιασμένος να τη ζήσω.

Ευχαριστώ θερμά τον Andrea Cadamuro για την παραχώρηση της κεντρικής φωτογραφίας.

Ο RUHR εμφανίζεται λάιβ στο πλαίσιο της Stanze Fredde Label Night το Σάββατο 31 Ιανουαρίου στο Ίλιον Plus (Κοδριγκτώνος 17, Αθήνα). Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:00.