Chris Cacavas: «Ένας άνθρωπος μπορεί να ονειρεύεται, έτσι δεν είναι;»

 

Μουσικός, τραγουδιστής και τραγουδοποιός με αθόρυβη συμβολή στην εξέλιξη της βορειοαμερικανικής εναλλακτικής ροκ μουσικής, ο Ελληνοαμερικανός Chris Cacavas είναι και σταθερό μέλος των ιστορικών The Dream Syndicate.

Λίγο πριν ανέβουν στη σκηνή του Gagarin την Πέμπτη 29 Ιανουαρίου για να παρουσιάσουν το άλμπουμ τους Medicine Show, συνομιλούμε με τον Chris Cacavas.

Ελληνοαμερικανικής καταγωγής, γεννήθηκες στο Τούσον της Αριζόνα και ζεις στη Γερμανία από τις αρχές της δεκαετίας του 2000.

Τι εκτιμάς περισσότερο στον κάθε «κλώνο» της ταυτότητάς σου -δηλαδή, τον «ελληνοαμερικανικό», τον «αμερικανικό» και τον «γερμανικό»- και με τι αισθάνεσαι περισσότερο άβολα, πολιτισμικά, κοινωνικά και πολιτικά;

Αυτοπροσδιορίζομαι κυρίως ως Αμερικανός. Ο παππούς μου μετακόμισε από την Ελλάδα τη δεκαετία του 1930 και δημιούργησε την οικογένειά του εκεί.

Δυστυχώς, αυτός και η γιαγιά μου ζούσαν πολύ βόρεια από εμάς, στη Νότια Ντακότα, και τους έβλεπα μία ή το πολύ δύο φορές τον χρόνο. Δε μιλούσε ελληνικά με τον πατέρα μου, οπότε δυστυχώς η γλώσσα δε μου μεταδόθηκε.

Είμαι περήφανος για την ελληνική μου κληρονομιά, μια ιστορία που έθεσε τα θεμέλια του δυτικού πολιτισμού.

Είμαι επίσης περήφανος για τις ελληνοαμερικανικές μου διασυνδέσεις, ειδικά αυτές με τον ξάδερφο του πατέρα μου - τον διάσημο συνθέτη και ενορχηστρωτή John Cacavas.

Αν και έχω ενσωματωθεί στη γερμανική κουλτούρα στα σχεδόν 25 χρόνια κατά τα οποία έχω ζήσει εκεί, σίγουρα δεν έχω γίνει «Γερμανός». Μου αρέσει η κουλτούρα και ο τρόπος ζωής και είμαι χαρούμενος που ζω εκεί (στην Ευρώπη) αυτήν την περίοδο.

Στο κάπως λυρικό (αλλά όχι ανακριβές) Δελτίο Τύπου για εσάς ενόψει της συναυλίας των Τhe Dream Syndicate στην Αθήνα στις 29 Ιανουαρίου, σε περιγράφουν ως τον «Ελληνοαμερικανό αφηγητή της ψυχεδελικής νοσταλγίας».

Θεωρείς όντως τον εαυτό σου αφηγητή; Αν ναι, ποιες είναι οι αγαπημένες σου ιστορίες - να διηγείσαι και να ακούς; Και πώς συνδέεσαι με τη νοσταλγία;

Δε θεωρώ τον εαυτό μου αφηγητή καθαυτό.

Στα τραγούδια μου αφηγούμαι κυρίως τις προσωπικές μου ιστορίες και περιστασιακά εκφράζω τις απόψεις μου για ένα τρέχον γεγονός ή μια κατάσταση ζωής που δεν είναι προσωπική μου, αλλά αυτό είναι λιγότερο συνηθισμένο.

Δεν είμαι τραγουδοποιός ο οποίος προσπαθεί να καταγράψει την κατάσταση του κόσμου στα τραγούδια και τους στίχους του.

Συμφωνώ με το απόφθεγμα του Μπομπ Ντίλαν ότι «Η νοσταλγία είναι θάνατος», καθώς έχω την τάση να κοιτάζω μπροστά αντί να σκέφτομαι τα επιτεύγματα του παρελθόντος ή τα αναδρομικά αφιερώματα.

Συνιδρύσατε μαζί με τον Dan Stuart τους Green on Red, ένα από τα πιο χαρακτηριστικά και επιδραστικά συγκροτήματα της σκηνής του Paisley Underground, το 1980.

Πώς αξιολογείς τη συμβολή τους στην αναζωογόνηση του βορειοαμερικανικού alternative rock ήχου;

Δεν είμαι σίγουρος σε ποιον βαθμό οι Green on Red αναζωογόνησαν τη σκηνή εκείνη την εποχή.

Νομίζω πως τώρα θα μπορούσε κάποιος να πει ότι είχαμε αντίκτυπο στο μέλλον της μουσικής, καθώς εμπνεύσαμε συγκροτήματα όπως οι Wilco ή οι My Bloody Valentine.

Αυτό, όμως, ήρθε στο φως μόνο χρόνια αφότου σταμάτησε η δημιουργική μας παραγωγή. Είναι μάλλον ένα ερώτημα για τους ιστορικούς.

Γνωριστήκατε με τον Steve Wynn περίπου εκείνη την περίοδο. Ποια ήταν η πρώτη σας εντύπωση γι' αυτόν; Και τι έχει κρατήσει ζωντανή τη «φλόγα» της συνεργασίας σας όλα αυτά τα χρόνια;

Μου άρεσε ο Steve από τη στιγμή που γνωριστήκαμε και η μουσική του πάντα με εμπνέει.

Είμαστε ακόμα οι καλύτεροι φίλοι, και το «μυστικό» για τη μακροζωία της μουσικής μας σχέσης και φιλίας είναι απλώς ο σεβασμός, η εμπιστοσύνη και η αγάπη. Και λατρεύουμε να φτιάχνουμε υπέροχη μουσική μαζί!

Πριν ενταχθείς στους Dream Syndicate, ωστόσο, συναντήθηκες με τους Junkyard Love, με τους οποίους ηχογράφησες μερικά υπέροχα άλμπουμ.

Το Dwarf Star, για παράδειγμα, είναι ίσως το αγαπημένο μου και προφανώς ένα από τα πιο αυτοβιογραφικά σου. Σε ποιον βαθμό η σύνθεση αυτού του άλμπουμ -και ο Ντίλαν Τόμας- σε βοήθησαν να ξορκίσεις τους «δαίμονές» σου τότε;

Ο δίσκος μου Dwarf Star, τον οποίο ηχογράφησα με τους Junkyard Love, ήταν ένας δίσκος χωρισμού και βαθιά προσωπικός.

Ήταν μια σκοτεινή και ταυτόχρονα όμορφη περίοδος, καθώς είχα ερωτευτεί και δυσκολευόμουν να επιλέξω ποια κατεύθυνση θα ακολουθούσα.

Έτυχε να διαβάζω κάποια ποιήματα του Ντίλαν Τόμας εκείνη την εποχή, αλλά αυτό δεν επηρέασε εμφανώς το γράψιμό μου.

Συνεργάστηκες για πρώτη φορά με τους Dream Syndicate στο How Did I Find Myself Here?

Πόσο έχεις αλλάξει ως τραγουδοποιός/μουσικός μέσα από αυτή τη συνεργασία και σε ποιον βαθμό έχει εμπλουτιστεί και το συγκρότημα από την παρουσία σου;

Πόσο έχω αλλάξει; Νομίζω ότι βρίσκομαι σε μια διαρκή κατάσταση εξέλιξης και μεταμόρφωσης ως μουσικός από τη στιγμή που έγινα μουσικός.

Είμαι σχεδόν 65 ετών και εξακολουθώ να έχω εμμονή με την αναζήτηση και την ακρόαση νέας μουσικής - και η νέα μουσική περιλαμβάνει επίσης παλιά μουσική την οποία δεν έχω ξανακούσει.

Αυτή η εμμονή συνεχίζει να με επηρεάζει ως μουσικό και τραγουδοποιό. Θα πρέπει να ρωτήσεις το συγκρότημα πώς η παρουσία μου τους έχει εμπλουτίσει - προς το καλύτερο ή το χειρότερο.

Την Πέμπτη 29 Ιανουαρίου οι The Dream Syndicate θα αναβιώσουν επί σκηνής ολόκληρο το θρυλικό άλμπουμ τους Medicine Show.

Πώς νιώθεις κάθε φορά που βρίσκεσαι στην Ελλάδα, είτε μόνος σου είτε με μια μπάντα; Είναι επιστροφή ή αναχώρηση;

Πάντα λατρεύω να βρίσκομαι στην Ελλάδα, αλλά ποτέ δεν έμεινα εκεί για αρκετό καιρό ώστε να βυθιστώ στην ελληνική κουλτούρα. Ελπίζω να το αλλάξω αυτό στο μέλλον.

We Can Dream, «δηλώνεις» με έμφαση στο λαμπρό Burn The Maps. Υπάρχει χώρος για όνειρα σε έναν κόσμο ρημαγμένο από πολέμους, γενοκτονίες, κλιματική καταστροφή και αυξανόμενη ανισότητα;

Δε νομίζω ότι μπορούμε να κάνουμε πολλά για να τον αλλάξουμε, κάτι που είναι πολύ ατυχές.

Νομίζω πως είναι σημαντικό να ξεκινήσουμε την αλλαγή σε μια προσωπική βάση - «να είσαι η αλλαγή που θέλεις να δεις στον κόσμο», όσο κλισέ κι αν ακούγεται αυτό.

Και σίγουρα, αν υπήρξε ποτέ καιρός για όνειρα, είναι τώρα! Να ονειρεύεσαι έναν καλύτερο, πιο ειρηνικό και πιο υγιή κόσμο και ίσως ακόμη και να τον κάνεις πραγματικότητα... Ένας άνθρωπος μπορεί να ονειρεύεται, έτσι δεν είναι;

Oι The Dream Syndicate αναβιώνουν το θρυλικό άλμπουμ τους Medicine Show στην ολότητά του την Πέμπτη 29 Ιανουαρίου στη σκηνή του Gagarin205 Live Music Space (Λιοσίων 205, Αθήνα).