Tρίνε Ντίρχολμ: «Πρέπει να έρχεσαι σε επαφή με το άγνωστο όταν παίζεις»

 

Τρίνε Ντίρχολμ (Φωτογραφία: Γιάννης Κοντός)

Η Έινε και ο Τόμας ετοιμάζονται να χωρίσουν, όταν ξαφνικά η Έινε παθαίνει εγκεφαλικό, και το ζευγάρι έρχεται αντιμέτωπο με μια νέα πραγματικότητα.

Αυτήν την πραγματικότητα εξερευνά η Ζανέτε Νόρνταλ στην ταινία της Ξεκινήματα, που κυκλοφορεί στις 16 Απριλίου. Την Έινε υποδύεται η Τρίνε Ντίρχολμ, μια από τις κορυφαίες Σκανδιναβές ηθοποιούς. Μια συνάντηση μαζί της.

Από την πρώτη στιγμή που παρακολούθησα το Κοινόβιο, κάπου δέκα χρόνια πριν, το διαρκές όνειρό μου ήταν τόσο να κάνω μια κουβέντα μαζί σου, όσο και το να σε γνωρίσω από κοντά, όταν αυτό θα ήταν εφικτό.

Είναι πολύ όμορφο αυτό το οποίο λες.

Είμαι, λοιπόν, πολύ χαρούμενος...

... που συμβαίνει τώρα.

Κι αυτό με οδηγεί στην ερώτησή μου.

Δεδομένου ότι εμπλέκεσαι με την τέχνη από πολύ νεαρή ηλικία, αρχικά ως τραγουδίστρια και κατόπιν ως ηθοποιός, υπήρξε το όνειρό σου αυτή η ενασχόληση;

Αυτό το οποίο έκανα όταν ήμουν πολύ πολύ μικρή ήταν πάντα να κοιτάζω τους άλλους ανθρώπους και να προσπαθώ να φαντάζομαι πώς ήταν να είναι εκείνοι.

Υπήρξε, επομένως, ένα φυσικό ενδιαφέρον από πλευράς μου η μεταπήδηση στην οπτική ενός άλλου.

Αυτό συνιστά κι ένα προνόμιό σου ως ηθοποιού, έχεις την ευκαιρία να γνωρίσεις άλλες οπτικές μέσα από τους χαρακτήρες που υποδύεσαι.

Έπειτα, ανέκαθεν μ’ ενδιέφερε η μουσική -συμμετείχα στον διαγωνισμό της Γιουροβίζιον σε ηλικία δέκα τεσσάρων χρονών-  και πίστευα πως θα γινόμουν τραγουδίστρια, αλλά μετά είχα την αίσθηση ότι δεν ήμουν αρκετά καλή.

Επιπλέον, χρειαζόμουν περισσότερα από τη μουσική και μόνο, είχα ανάγκη την αφήγηση ιστοριών.

Αυτήν την ανάγκη εκπλήρωσε, λοιπόν, η υποκριτική, τουλάχιστον αρχικά.

Ναι. Εργάστηκα, επίσης, ως δημοσιογράφος, ως ρεπόρτερ, ασχολούμενη με παιδικές εκπομπές στο ραδιόφωνο από τα δώδεκα μέχρι τα δεκαεπτά μου: παρουσίαζα ένα ζωντανό σόου κάθε Παρασκευή πρωί, πριν πάω στο σχολείο.

Κατά κάποιον τρόπο, πάντα αναζητούσα ιστορίες. Εκείνη την περίοδο θεωρούσα πως ίσως θα γινόμουν δημοσιογράφος.

Κατέληξα, όμως, στο ότι θα μπορούσα να βρω τα πάντα στην υποκριτική, η οποία για μένα είναι σίγουρα μια ανάγκη κι ένας τρόπος επικοινωνίας και κατανόησης της ανθρώπινης φύσης.

Νιώθεις πως ωριμάζεις ως άνθρωπος μέσω των διάφορων χαρακτήρων που κατά καιρούς ενσαρκώνεις και, στη συνέχεια, αντανακλάς, μοιράζεσαι αυτήν την ωριμότητα με το κοινό;

Στις σχέσεις με άλλους ανθρώπους αισθάνομαι άνετα.

Αν, όμως, πρέπει να υποδυθώ κάποιον χαρακτήρα ως Τρίνε, μπορεί να νιώσω πολύ άβολα. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είμαι πάντα τόσο καλή στο να στέκομαι από μόνη μου, επειδή αισθάνομαι ανασφαλής εύκολα.

Εφόσον, ωστόσο, έχω κάποιο υλικό, μια άλλη οπτική, κι εγώ είμαι ένα είδος διάμεσου, αυτό μπορεί να με βοηθήσει να συνδεθώ με κάτι ευρύτερο.

Πρέπει να έρχεσαι σε επαφή με το άγνωστο όταν παίζεις, και βασικά να εξερευνάς στιγμές. Πρέπει να ανοίγεσαι σε καθετί που μπορεί να συμβεί ανά πάσα στιγμή.

Κι αυτό δε σημαίνει πως χρειάζεται να αυτοσχεδιάσω. Η προσέγγισή μου έχει αυστηρή φόρμα.

Και πάλι, όμως, αν θέλεις να αποδώσεις όλες τις αποχρώσεις της ζωής, πρέπει να είσαι παρούσα. Και το να είσαι παρούσα σημαίνει το να είσαι ανοιχτή και να εξερευνάς τη στιγμή.

Ανεξαρτήτως αν οι χαρακτήρες τους οποίους υποδύεσαι είναι περισσότερο ή λιγότερο συμπαθητικοί, αμφιλεγόμενοι ή σκοτεινοί.

Γενικότερα, επιλέγεις τους χαρακτήρες που ενσαρκώνεις ή αποδέχεσαι προτάσεις αν σε εμπνέουν αρκετά ως καλλιτέχνιδα;

Δεν είμαι μεγάλη φαν της κακής πλευράς της δουλειάς. Πάντα διαλέγω τα πρότζεκτ μου βάσει ενός συνδυασμού υλικού και εμπλεκόμενων ανθρώπων.

Μου αρέσει να συνεργάζομαι με γενναιόδωρους ανθρώπους και θέλω να περνώ τη ζωή μου με πρόσωπα τα οποία με εμπνέουν. Όχι να γελάμε όλη την ώρα, ούτε να αισθανόμαστε χαλαρά. Αλλά πρέπει να υπάρχει μια αίσθηση σεβασμού.

Πρέπει να τολμάμε να σκάβουμε βαθιά. Αυτό επιθυμώ. Κι από πολύ μικρή έχω καταφέρει να ακούω την εσωτερική μου πυξίδα.

Δε σε έχει απογοητεύσει ποτέ;

Βεβαίως! Αλλά κι αυτή η απογοήτευση είναι κομμάτι της ζωής.

Ποτέ δε με ενδιέφερε να βγάλω πολλά λεφτά. Κερδίζω αρκετά ώστε να επιβιώνω και να απολαμβάνω κάποιου είδους ελευθερία, αλλά δεν είναι ο στόχος μου.

Έτσι καταφέρνω να επιλέγω τα σωστά πρότζεκτ. Αν επιθυμείς να αποκτήσεις πολλά λεφτά, τότε πρέπει να αλλάξει η πυξίδα σου, και μπορεί να παραμορφωθεί.

Σε κάθε περίπτωση, όποτε αποδέχομαι μια πρόταση, κινώ τον χαρακτήρα που υποδύομαι με έναν πιο περίπλοκο τρόπο και γίνομαι συνδημιουργός του.

Μπορεί, λοιπόν, ένας χαρακτήρας να μην είναι ο καλύτερος στο χαρτί, αλλά ίσως μπορούμε να τον συνδημιουργήσουμε με τον σκηνοθέτη και με το υπόλοιπο καστ.

Για μένα, είναι σημαντικό να αναλαμβάνω ευθύνη. Είναι και διασκεδαστικό. Κι όχι γιατί να είναι δύσκολο να υπακούω σε εντολές. Πρέπει, όμως, να καταλαβαίνω το συγκείμενο, καθώς και το σκηνοθετικό όραμα.

Δε χρειάζομαι ανθρώπους οι οποίοι προσέρχονται με απαντήσεις. Ρωτώ, αναρωτιέμαι, και κατόπιν μπορούμε να αναρωτηθούμε παρέα. Είμαι μεγάλη φαν της δοκιμής. Και δεν είναι απαραίτητο αυτό το οποίο προκύπτει να είναι καλό.

Μπορεί να οδηγήσει κάπου ή και όχι.

Ακριβώς! Ας το ανακαλύψουμε. Μισώ τις πολλές προκαταρκτικές συζητήσεις. Οι λέξεις είναι υποκειμενικές.

Όσα μου λες αντανακλώνται επί της ουσίας με τον τίτλο της ταινίας Ξεκινήματα της Ζανέτε Νόρνταλ. Πιο πολύ από ερωτική ιστορία, είναι ένα φιλμ για την εύρεση μιας νέας ισορροπίας.

Ως ηθοποιός -ίσως και ως άνθρωπος- είσαι σε διαρκή αναζήτηση νέων ξεκινημάτων ή επνακαθορισμού του σημείου όπου βρίσκεσαι σε κάθε στάδιο της ζωής σου - καλλιτεχνικά και προσωπικά;

Υπάρχει μια τεράστια διαφορά.

Αισθάνομαι πολύ μεγαλύτερη σιγουριά σε καλλιτεχνικό επίπεδο με τα νέα ξεκινήματα, επειδή ο χαρακτήρας μου κατά κάποιον τρόπο με προστατεύει και με καθοδηγεί, οπότε εγώ απλώς πρέπει να τον ακολουθήσω. 

Βάζω το εγώ μου στην άκρη, εισχωρώ σε κάτι άλλο, και μετά δεν έχει καθόλου να κάνει με μένα. Όλοι οι φόβοι και η ματαιοδοξία μου εξαφανίζονται. Εκεί είναι το καλό σημείο όπου πρέπει να βρίσκομαι όταν παίζω και νιώθω πιο ελεύθερη από οπουδήποτε αλλού.

Ως άνθρωπος, μερικές φορές αντιμετωπίζω πολύ μεγαλύτερες δυσκολίες με τα νέα ξεκινήματα, επειδή τρομάζω πολύ.

Κι όμως, βγάζεις τόση αυτοπεποίθηση εξωτερικά, με τον τρόπο που περπατάς και στέκεσαι ενώπιον του κοινού.

Είναι σαν κι η Έινε, η πρωταγωνίστρια των Ξεκινημάτων, να αποπνέει κάποια από την αυτοπεποίθηση την οποία φαίνεται να αντανακλάς.

Το να είσαι ηθοποιός σχετίζεται με την επικοινώνηση όλων αυτών με το κοινό, σε πολλά -ας ελπίσουμε- επίπεδα.

Ίσως, λοιπόν, να είμαι σίγουρη όταν με βλέπεις, αλλά να βιώνω και κάποια νευρικότητα.

Έχοντας μιλήσει για την αυτοπεποίθηση στην υποκριτική, τι σε φοβίζει περισσότερο σ’ αυτήν;

Δε με τρομάζουν και τόσο τα μεγάλα συναισθήματα πλέον, επειδή έχω μάθει απλά να βυθίζομαι σ’ αυτά.

«Προσοχή στο κενό, έρχεται η υποκριτική», λέω στην ομάδα, καθώς τότε δεν αναλαμβάνω την ευθύνη για την καλή υποκριτική, επειδή δε νοιάζομαι γι’ αυτήν. Νοιάζομαι απλώς για το να υπάρχω ή να εξερευνώ.

Αυτό που ίσως με τρομάζει πιο πολύ είναι το να αποκτώ υπερβολική επίγνωση της θέασης του εαυτού μου απέξω. Και πρέπει να το δουλεύω. Δε θέλω να είμαι υπερβολικά συνειδητή.

Είσαι υπερβολικά παραγωγικός άνθρωπος, επομένως είμαι σίγουρος ότι θα έχουμε την ευκαιρία να κουβεντιάσουμε εκ νέου στο μέλλον.

Ήδη δουλεύω πάνω σε δύο πρότζεκτ. Και με τόσους υπέροχους ανθρώπους εδώ στη Θεσσαλονίκη, ίσως προκύψουν κι άλλα!

Η συνέντευξη με την Τρίνε Ντίρχολμ πραγματοποιήθηκε στο πλαίσιο του 66ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, όπου η ταινία Ξεκινήματα πραγματοποίησε την ελληνική πρεμιέρα της.

Ευχαριστώ θερμά τον Γιώργο Παπαδημητρίου από το Γραφείο Τύπου του Φεστιβάλ και την Ευάννα Βενάρδου από τη Weird Wave για την πολύτιμη συμβολή τους στον προγραμματισμό της.

Η ταινία της Ζανέτε Νόρνταλ Ξεκινήματα, με πρωταγωνίστρια την Τρίνε Ντίρχολμ, προβάλλεται στους κινηματογράφους από τις 16 Απριλίου σε διανομή της Weird Wave.