Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Meegan Lee Ochs. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Meegan Lee Ochs. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Σάββατο 17 Απριλίου 2021

Meegan Lee Ochs: “I wish my father’s songs were less relevant than they still are”

 

Meegan and Phil Ochs (Photo credit: Alice Ochs)

Only daughter of the great troubadour of politically engaged folk music Phil Ochs, Meegan Lee Ochs lovingly shares with us memories of her father, who committed suicide 45 years ago, on the 9th of April of 1976.

You were only a teen when Phil Ochs, your father, committed suicide on the 9th of April, 1976. Could his death have been avoided or was he too determined/internally pressed?

I was 12 when my father died.

I lived with both of my parents until I was 2 ½, and then my mother and I moved to Mill Valley, California. My father moved to Los Angeles, California, and we visited both with my traveling to see him in LA, and his visiting me in Mill Valley.

My father suffered from a chemical imbalance that is now called Bi-Polar and at the time was called Manic Depression. Because I didn’t live with him, I didn’t experience the depression.

There were medications available, but they were not as fine-tuned as they are now. Lithium was prescribed at a much higher dose than was needed and had a reputation of taking away creativity.

From what I know, he had a prescription at the end of his life but had never taken it.

His creativity was his core, and I believe his fear of losing that was a price he was not willing to pay. He spoke about suicide frequently -not with me-, and there were concerns and many attempts to help from our family and his friends.

His father had been hospitalized for Manic Depression, and it seems clear that he inherited this from his father.

“What if” is a dangerous game for survivors of the suicide of a loved one. When I was 12, I thought if I had called him right before, I could have saved him.  The omnipotence of youth…

In retrospect, his decision does not seem to be a momentary thought.  It seems he was plagued with depression for most of his adult life.

He must have thought the only way to ensure that he would never suffer that deep depression again is if he were not here to experience it. I would give anything for him to have survived those years and could be with us still.

Losing a parent at such a tender age must have been devastating. How did you manage to come to terms with his loss and move on with your life on all levels?

My mother’s parents died when she was nine and 15. When my father died when I was 12, and my mother was struggling with drug addiction, I lived in fear of losing her as well. 

I’m grateful she was able to come out of drug addiction and live a productive life for another thirty years. Losing my father and nearly losing my mother involved my needing to have personal responsibility at a young age. 

I’m a silver linings person, so I see it as having made me self-reliant. Having his music and video of him helped me.

It is no replacement, but I literally have a documentary about my father made by Ken Bowser for my son to be able to know his grandfather much better than nearly any child whose grandparent dies before they are born.

Has your subsequent orientation, professional or political, been influenced, even subconsciously, by your relationship with your father or your memories of him?

For 28 years and counting I have been working at the American Civil Liberties Union of Southern California (ACLU) as a fundraiser and event producer.

My father was a political folk singer, but he was also an organizer.

He was a founding member of the Yippies and engaged in various forms of protest including declaring the Vietnam war over and marching through the streets of New York letting people viscerally feel what ending the war could feel like.

There is no question that my life is infused with my father, his music, and his activism. The core belief that people should have equal opportunity and fighting against discrimination are in the fiber of my being.

My initial activism in high school was working with Planned Parenthood as a teen leader talking to peers about birth control access.

In my 20s, I was a volunteer fundraiser, raising funds for Central American Refugee organizations and traveling to El Salvador twice.

First on a fact-finding mission after five Jesuit priests were murdered and then when Ruben Zamora ran for public office in the early 1990s.

Of the many people that my father has guided into my life after his passing is Sean Penn. I met him when I was 19 and he was 23. He became like a brother to me, and I worked with him for three years, which was an amazing experience.

I joke that I attended “Penn University” because so many people I met through Sean have remained a part of my life and affected my work.

Though our dream of a film about my father have not been realized, it feels like the perfect time might actually be now.

Like my father, my adult life has been a mix of politics and entertainment. In 1992, I started working at the ACLU SoCal. I produced events including the Bill of Rights Awards.

In 1999, I created the ACLU’s online auction. Currently, I work on our annual Bill of Rights Awards, but most of my time is spent on auctions and sweepstakes and working with influencers to promote advocacy campaigns.

Many of my father’s friends have supported my work at the ACLU.

In the folk tradition of adapting songs to new circumstances, my father reimagined his song Here’s to the State of Mississippi as Here’s to the State of Richard Nixon.

Many years later, Tim Robbins and Eddie Vedder rewrote the song as Here’s to the State of George W. and I discreetly wanted someone to redo it again as Here’s to the State of Donald Trump.

And the speeches of the President are the ravings of a clown” has never been truer than for the Florida retiree.

Did you appreciate and enjoy his music and overall attitude while he was still alive? Which are your favorite Phil Ochs’s albums and why?

Just so you know, mine are All the news that’s fit to sing and Pleasures of the harbor- original pristine vinyl copies!

I have enjoyed my father’s music since I was a child.  My understanding of his powerful and clever lyrics has evolved over the years, and with understanding I am even more grateful for how he used his creativity to make the world a more just place for all.

From my perspective, the storytelling throughout his career mirrors his evolution from a curious and patriot youth who loved storytelling to his awareness that challenging your government when it does not live up to the ideals it espouses is not only a right but a responsibility.

All the News That’s Fit to Sing has an overarching story.

From celebrating America beauty in Power and the Glory, the legacy of a troubadour in Bound for Glory, blind patriotism in One More Parade, tragedy of loss in Too Many Martyrs and the hope of What's That I Hear.

Pleasures of the Harbor as an album and a song are a creative departure and stunning in my view.

Crucifixion and Pleasures of the Harbor are both intricate and expressive stories told with an orchestral presentation and beautiful melodies.

Outside of a Small Circle of Friends is another favorite song and is also on that album.

I Ain't Marching Anymore became an anthem for the anti-war movement,

Draft Dodger Rag is a song I adore, and That Was the President is a beautiful tribute to Kennedy in addition to Crucifixion.

The way he introduced his songs was often as insightful as the songs he wrote.

In Concert features my favorite introduction was to his song Love me I’m a Liberal.

He describes liberals as a shady group, 10% to the left in the best of times and 10% to the right of center if it affects them personally. Both the lyrics of the song and the introduction paint a vivid challenge/criticism of much of his listening audience.

Asking them to look in the mirror and see if they are progressive on a convenient and surface level, or deeply committed to social justice and willing to do the work.

From this album, other favorites include Chords of Fame, Joe Hill, The War is Over and Changes, which was written about my mother Alice.

Rehearsals for Retirement contains possibly his most succinct lyric of all: “I am the masculine American Man, I Kill Therefore I Am.”

In September 2014, you announced that you were donating your father’s valuable archives to the Woody Guthrie Center in Tulsa, Oklahoma.

What was included in those archives and why did you decide to donate them to the Woody Guthrie Center?

My father’s brother/my uncle Michael Ochs is an extraordinary man. He managed part of my father’s career and is solely responsible for caring for my father’s belongings.

In fact, he flew to rescue a moving truck my father abandoned and drove it to LA saving nearly everything that he did not archive himself.

The items I donated included my father’s yearly journals and countless notebooks that chronicled his adventures, thoughts, song ideas, newspaper clippings, lyric sheets, Broadside Magazines, and personal notes from those he admired including Pete Seeger.

His Gold Lame suit worn in at the Gunfight at Carnegie Hall concerts, Miranda, the wig manikin that inspired the song Miranda, countless photographs -many taken by Michael and my mother-, posters, correspondence etc.

The Woody Guthrie Center is the perfect home for his belongings. Their collections not only include Woody Guthrie’s amazing archive, but also highlight items from the full spectrum of folk artists.

The research archive and educational opportunities for students of all ages are priceless.

I’m grateful that they are now caring for my father’s belongings in their climate controlled archival storage, and in the artistic way they curate what is displayed at the center. 

Every decision I make is my imagined response he would have done himself.  I feel he is smiling up there somewhere at the thought of his belongings hanging out with Woody’s, Pete Seeger’s and others he admired.

Meegan Lee Ochs with her husband and their son


45 years after your father’s untimely death, what do you most miss of him both as a committed, politicized artist and a troubled human being? Do you feel that his musical legacy is still felt nowadays, in the US as well as abroad?

Personally, I would love for my father to have known my beloved husband Jay, my stepdaughter Cierra, who is a performer herself and my son Caiden.

As far as the challenges he faced through manic depression, it was devastating to him, and took him from me.

However, I believe that I inherited ADHD and Dyslexia from my father, as did my son. There are challenges in both, but I sincerely believe that in addition to distraction there is hyper focus, which informed his life and mine.

Dyslexia is a different way of processing information and much of what made him amazing was rooted in these differences.

The number of times I have been told in my life “nobody has ever thought of doing it that way before” is many.  That is another gift from my father.

My advocacy is my small way of continuing his work on social justice, and I would have loved to have shared that with him. I wish my father’s songs were less relevant than they still are. In the last four years they became even more so. 

Many generations have been inspired by my father’s music, which I am immensely proud of.

However, my hope is that the relevance of the songs diminishes over time, and that his dream of a fair and just world will be realized.

The reason I am working for the ACLU is that I wanted to work for the rights of those marginalized in our society including people of color, the LGBTQ community, women, and those living with a disability, as well as working to protect free speech, voting rights and access, workers’ rights, immigrant rights and prisoners’ rights.

I am so grateful to dedicate my life to this work. My father performed at the ACLU of Southern California’s Bill of Rights Dinner when I was 9. Who would have thought that I would end up producing that event for more than two decades?

Had he still been alive, which causes would he be fighting for, to your mind?

Though I don’t know if it would have been through song, I believe he would be uplifting economic justice, workers’ rights, and the effort to end voter suppression, gerrymandering, and the National Popular Vote Interstate Compact.

I would like to warmly thank Meegan Lee Ochs for kindly sharing so many valuable memories and thoughts 45 years after the death of Phil Ochs, and also for providing the photographing material which illustrates the article.

Meegan Lee Ochs


Δευτέρα 12 Απριλίου 2021

Meegan Lee Ochs: «Μακάρι τα τραγούδια του πατέρα μου να ήταν λιγότερο επίκαιρα»

 

Meegan και Phil Ochs (Photo credit: Alice Ochs)

Μοναχοκόρη του σπουδαίου τροβαδούρου της πολιτικοποιημένης φολκ Phil Ochs, η Meegan Lee Ochs μοιράζεται μαζί μας με πολλή αγάπη αναμνήσεις από τον πατέρα της, που αυτοκτόνησε πριν από 45 χρόνια, στις 9 Απριλίου του 1976.

Ήσασταν μόλις προέφηβη όταν ο Phil Ochs, ο πατέρας σας, αυτοκτόνησε στις 9 Απριλίου του 1976. Θα μπορούσε να έχει αποφευχθεί ο θάνατός του ή ήταν υπερβολικά αποφασισμένος/πιεσμένος εσωτερικά;

Ήμουν 12 όταν πέθανε ο πατέρας μου.

Ζούσα και με τους δυο γονείς μου μέχρι τα δυόμισι, κι έπειτα μετακομίσαμε με την μητέρα μου στη Mill Valley της Καλιφόρνια. Ο πατέρας μου μετακόμισε στο Λος Άντζελες κι επισκεπτόμασταν ο ένας την άλλη στο Λος Άντζελες και τη Mill Valley.

Ο πατέρας μου υπέφερε από μια χημική ανισορροπία που τώρα ονομάζεται διπολική διαταραχή και τότε μανιοκατάθλιψη. Επειδή δε ζούσα μαζί του, δε βίωσα την κατάθλιψη.

Υπήρχαν διαθέσιμα φάρμακα, αλλά όχι τόσο προσαρμοσμένα με ακρίβεια όπως σήμερα. Το λίθιο τού είχε συνταγογραφηθεί σε δόση πολύ υψηλότερη της χρειαζούμενης και φημολογείτο ότι αφαιρούσε τη δημιουργικότητα.

Απ’ όσο ξέρω, είχε μια συνταγή στο τέλος της ζωής του, αλλά δεν την εκτέλεσε ποτέ.

Η δημιουργικότητα ήταν ο πυρήνας του, και πιστεύω πως ο φόβος της απώλειάς της ήταν ένα αντίτιμο που δεν ήθελε να πληρώσει.

Μιλούσε συχνά για την αυτοκτονία -όχι μαζί μου-, και υπήρχαν ανησυχίες και προσπάθειες για βοήθεια από την οικογένειά μας και τους φίλους του.

Ο πατέρας του είχε επίσης νοσηλευθεί για μανιοκατάθλιψη, και φαίνεται ξεκάθαρο ότι την κληρονόμησε από εκείνον.

Το «και αν» είναι ένα επικίνδυνο παιχνίδι για όσους έχουν επιβιώσει της αυτοκτονίας ενός αγαπημένου προσώπου. Όταν ήμουν 12, νόμιζα πως αν του είχα τηλεφωνήσει λίγο πριν, θα μπορούσα να τον έχω σώσει. Η παντοδυναμία της νιότης…

Αναδρομικά, η απόφασή του δε μοιάζει με σκέψη της στιγμής. Φαίνεται ότι βασανιζόταν από κατάθλιψη στο μεγαλύτερο μέρος της ενήλικης ζωής του.

Πρέπει να σκέφτηκε πως ο μόνος τρόπος για να διασφαλίσει ότι δε θα υπέφερε ξανά από αυτή τη βαθιά κατάθλιψη θα ήταν αν δεν ήταν εδώ για να τη βιώσει.

Θα τού έδινα τα πάντα για να έχει επιβιώσει από εκείνα τα χρόνια και να ήταν μαζί μας ακόμα.

Η απώλεια ενός γονιού σε τόσο τρυφερή ηλικία πρέπει να ήταν καταστροφική. Πώς καταφέρατε να συμφιλιωθείτε μ’ αυτή και να προχωρήσετε στη ζωή σας σ’ όλα τα επίπεδα;

Οι γονείς της μητέρας μου πέθαναν όταν εκείνη ήταν εννιά και δεκαπέντε. Όταν ο πατέρας μου πέθανε ενώ ήμουν 12 κι η μητέρα μου πάλευε με την τοξικοεξάρτηση, ζούσα με τον φόβο ότι θα την έχανα επίσης.

Είμαι ευγνώμων που κατάφερε να την ξεπεράσει και να ζήσει μια παραγωγική ζωή για άλλα τριάντα χρόνια. Χάνοντας τον πατέρα μου και σχεδόν χάνοντας την μητέρα μου συνεπαγόταν το να έχω προσωπική υπευθυνότητα σε μικρή ηλικία.

Είμαι άνθρωπος που βλέπει τη θετική πλευρά των πραγμάτων, οπότε το αντιλαμβάνομαι σαν να έχω κάνει τον εαυτό μου αυτάρκη. Το να έχω τη μουσική του και βίντεό του με βοήθησε.

Δεν είναι υποκατάστατο, αλλά κυριολεκτικά έχω το ντοκιμαντέρ του Kenneth Bowser για τον πατέρα μου έτσι ώστε ο γιος μου να γνωρίσει τον παππού του πολύ καλύτερα από σχεδόν οποιοδήποτε παιδί που ο παππούς του έχει πεθάνει πριν αυτό γεννηθεί.

Επηρεάστηκε ο μετέπειτα προσανατολισμός σας, επαγγελματικός ή πολιτικός -ακόμα και υποσυνείδητα- από τη σχέση σας με τον πατέρα σας ή τις αναμνήσεις σας από εκείνον;

Επί 28 και πλέον χρόνια εργάζομαι στην ACLU (Αμερικανική Ένωση για τις Πολιτικές Ελευθερίες) της νότιας Καλιφόρνια συγκεντρώνοντας χρήματα και κάνοντας παραγωγή σε εκδηλώσεις.

Ο πατέρας μου ήταν ένας πολιτικοποιημένος φολκ τραγουδιστής, αλλά και οργανωτής.

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος των Yippies. Είχε επίσης εμπλακεί σε διαφόρων ειδών διαμαρτυρίες.

Αυτές συμπεριλάμβαναν τη διακήρυξη του τερματισμού του πολέμου στο Βιετνάμ και την πορεία στους δρόμους της Νέας Υόρκης κάνοντας τους ανθρώπους να νιώσουν ενστικτωδώς πώς θα μπορούσε να είναι το τέλος του πολέμου.

Δεν υπάρχει αμφιβολία ότι η ζωή μου εμπνέεται από τον πατέρα μου, τη μουσική του, τον ακτιβισμό του. Η βασική πεποίθηση πως οι άνθρωποι πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες και η πάλη ενάντια στις διακρίσεις διαπερνά κάθε ίνα της ύπαρξής μου.

Ο αρχικός μου ακτιβισμός στο λύκειο ήταν να δουλεύω με τον Οικογενειακό Προγραμματισμό ως έφηβη ηγέτις και μιλώντας στους φίλους μου για την πρόσβαση στον έλεγχο γεννήσεων.

Στα είκοσί μου συγκέντρωνα πόρους εθελοντικά για προσφυγικές οργανώσεις της Κεντρικής Αμερικής και ταξιδεύοντας στο Ελ Σαλβαδόρ δύο φορές.

Πρώτα σε μια αποστολή αναζήτησης γεγονότων μετά τη δολοφονία πέντε Ιησουιτών ιερέων, κι έπειτα όταν ο Ruben Zamora έβαλε υποψηφιότητα για την προεδρία τα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του ’90.

Από τους πολλούς ανθρώπους που ο πατέρας μου οδήγησε στη ζωή μου μετά τον θάνατό του ήταν ο Σον Πεν. Τον συνάντησα όταν ήμουν δεκαεννιά κι εκείνος εικοσιτριών. Έγινε κάτι σαν αδερφός μου, και δούλεψα μαζί του για τρία χρόνια.

Εκπληκτική εμπειρία! Αστειευόμενη, λέω ότι παρακολούθησα το «Πανεπιστήμιο του Πεν», επειδή τόσοι άνθρωποι που γνώρισα μέσω του Σον παρέμειναν κομμάτι της ζωής μου και επηρέασαν τη δουλειά μου.

Αν και το όνειρό μας για μια ταινία σχετικά με τον πατέρα μου δεν έχει υλοποιηθεί, νιώθω πως η τέλεια στιγμή ίσως πράγματι να είναι τώρα.

Όπως και του πατέρα μου, η ενήλικη ζωή μου έχει υπάρξει ένας συνδυασμός πολιτικής και διασκέδασης. Το 1992 άρχισα να δουλεύω στην ACLU της νότιας Καλιφόρνια κάνοντας παραγωγή σε εκδηλώσεις.

Επί του παρόντος, εργάζομαι για τα ετήσια βραβεία σχετικά με το Νομοσχέδιο για τα Δικαιώματα, αλλά τον πιο πολύ χρόνο τον αφιερώνω σε πλειστηριασμούς και λοταρίες, και συνεργαζόμενη με influencers για την προώθηση εκστρατειών υποστήριξης.

Στη φολκ παράδοση της προσαρμογής τραγουδιών σε νέες συνθήκες, ο πατέρας μου ξαναφαντάστηκε το τραγούδι του Here's to the State of Mississippi ως Heres to the State of Richard Nixon.

Πολλά χρόνια αργότερα, οι Tim Robbins and Eddie Vedder ξαναέγραψαν το τραγούδι ως Heres to the State of George W και διακριτικά ήθελα κάποιον να το διασκευάσει ως Heres to the State of Donald Trump.

O στίχος «και οι λόγοι του Προέδρου είναι οι ασυναρτησίες ενός κλόουν» δεν έχει ποτέ υπάρξει πιο αληθινός για τον συνταξιούχο της Φλόριντα.

Εκτιμούσατε κι απολαμβάνατε τη μουσική και την εν γένει στάση του όσο ζούσε; Ποιοι είναι οι αγαπημένοι σας δίσκοι του πατέρα σας και γιατί;

Απλώς για να το ξέρετε, οι δικοί μου είναι το All the news thats fit to sing και το Pleasures of the harbor.

Απολαμβάνω τη μουσική του πατέρα μου απ’ όταν ήμουν παιδί.

Η κατανόησή μου των δυνατών και ευφυών στίχων του έχει εξελιχτεί με τα χρόνια, και διαμέσου της κατανόησης είμαι ακόμα πιο περήφανη για το πώς χρησιμοποιούσε τη δημιουργικότητά του ώστε να κάνει τον κόσμο ένα πιο δίκαιο μέρος για όλους.

Η αφήγησή του αντανακλά την εξέλιξή του από έναν περίεργο και πατριώτη νέο στην επίγνωση τού ότι η αμφισβήτηση της κυβέρνησής σου όταν δεν ανταποκρίνεται στα ιδεώδη που ενστερνίζεται είναι όχι μόνο δικαίωμα, αλλά και ευθύνη.

Το All the News That’s Fit to Sing έχει μια πρωταρχική ιστορία.

Από τον εορτασμό της αμερικανικής ομορφιάς (Power and the Glory), την κληρονομιά ενός τροβαδούρου (Bound for Glory), τον τυφλό πατριωτισμό (One More Parade), στην τραγωδία της απώλειας (Too Many Martyrs) και την ελπίδα (What's That I Hear).

Το Pleasures of the Harbor ως άλμπουμ και τραγούδι συνιστούν μια δημιουργική διαφοροποίηση και είναι καταπληκτικά, κατά τη γνώμη μου.

Τα Crucifixion και Pleasures of the Harbor είναι περίπλοκες και εκφραστικές ιστορίες αφηγημένες με ορχηστρική παρουσίαση και όμορφες μελωδίες.

Το Outside of a Small Circle of Friends είναι άλλο ένα αγαπημένο μου κομμάτι και βρίσκεται επίσης σ’ αυτόν τον δίσκο.

Το I Ain't Marching Anymore έγινε ένας ύμνος του αντιπολεμικού κινήματος.

Το Draft Dodger Rag είναι ένα τραγούδι που θαυμάζω και το That Was the President ένας όμορφος φόρος τιμής στον Κένεντι πέραν του Crucifixion.

Ο τρόπος που εισήγαγε τα τραγούδια του ήταν συχνά τόσο οξυδερκής όσο ήταν και τα τραγούδια που έγραφε.

Το In Concert περιλαμβάνει την αγαπημένη μου εισαγωγή, στο κομμάτι Love me Im a Liberal.

Περιγράφει τους φιλελεύθερους ως μια σκιώδη ομάδα, 10% προς τ’ αριστερά στην καλύτερη περίπτωση, κι άλλο τόσο προς τα δεξιά, αν επηρεάζονται προσωπικά.

Τόσο οι στίχοι όσο και η εισαγωγή φιλοτεχνούν μια ζωντανή πρόκληση/κριτική σε μεγάλο μέρος του ακροατήριού του.

Το να τους ζητά, δηλαδή, να κοιταχτούν στον καθρέφτη και να δουν αν είναι προοδευτικοί σε ένα βολικό κι επιφανειακό επίπεδο, ή βαθιά αφοσιωμένοι στην κοινωνική δικαιοσύνη και πρόθυμοι να εργαστούν γι’ αυτή.

Άλλα αγαπημένα τραγούδια περιλαμβάνουν το Chords of Fame, το Joe Hill, το The War is Over και το Changes, που γράφτηκε για την μητέρα μου Alice.

Το Rehearsals for Retirement περιλαμβάνει τον πιθανότατα πιο περιεκτικό στίχο του: «Είμαι ο αρρενωπός Αμερικανός άντρας, σκοτώνω άρα υπάρχω».

Τον Σεπτέμβριο του 2014 ανακοινώσατε ότι δωρίζετε το πολύτιμο αρχείο του πατέρα σας στο Woody Guthrie Center στην Τάλσα της Οκλαχόμα.

Τι περιέχει εκείνο τα αρχείο και γιατί αποφασίσατε να το δωρίσετε στο Woody Guthrie Center?

Ο αδερφός του πατέρα μου/θείος μου, Michael Ochs, είναι ένας εντυπωσιακός άνθρωπος. Διαχειριζόταν μέρος της καριέρας του πατέρα μου και είναι αποκλειστικά υπεύθυνος για τη φροντίδα των υπαρχόντων του.

Στην πραγματικότητα πήρε το αεροπλάνο για να διασώσει ένα κινούμενο φορτηγό που ο πατέρας μου είχε εγκαταλείψει και το οδήγησε στο Λος Άντζελες σώζοντας σχεδόν όλα όσα δεν είχε αρχειοθετήσει ο ίδιος.

Τα αντικείμενα που δώρισα περιλάμβαναν αμέτρητα σημειωματάρια τα οποία κατέγραφαν τις περιπέτειές του, σκέψεις, ιδέες για τραγούδια, αποκόμματα εφημερίδων, σελίδες με στίχους, τεύχη του περιοδικού Broadside.

Επίσης, προσωπικά σημειώματα από ανθρώπους που θαύμαζε, όπως ο Πιτ Σίγκερ, το χρυσό λαμέ κοστούμι το οποίο φορούσε στις συναυλίες του Gunfight at Carnegie Hall, την Miranda, την περούκα που ενέπνευσε το ομότιτλο τραγούδι, αμέτρητες φωτογραφίες, πόστερ, αλληλογραφία κ.λπ. .

Το Woody Guthrie Center είναι το τέλειο σπίτι για τα υπάρχοντά του. Οι συλλογές τους όχι μόνο περιλαμβάνουν το εκπληκτικό αρχείο του Γούντι Γκάθρι, αλλά και αναδεικνύουν αντικείμενα από το πλήρες φάσμα των φολκ καλλιτεχνών.

Το ερευνητικό αρχείο και οι εκπαιδευτικές δυνατότητες για σπουδαστές όλων των ηλικιών είναι ανεκτίμητα.

Είμαι ευγνώμων που τώρα φροντίζουν τα υπάρχοντα του πατέρα μου στον κλιματολογικά ελεγχόμενο αποθηκευτικό τους χώρο, και με τον καλλιτεχνικό τρόπο που επιμελούνται όσα εκτίθενται στο Κέντρο.

Κάθε απόφαση που παίρνω είναι η φανταστική μου απόκριση που κι ο ίδιος θα είχε δώσει. Τον αισθάνομαι να χαμογελά κάπου εκεί πάνω στη σκέψη ότι τα υπάρχοντά του κρέμονται με εκείνα του Γούντι Γκάθρι, του Πιτ Σίγκερ και άλλων που θαύμαζε.

Η Meegan Lee Ochs με τον σύζυγό της και τον γιο τους


45 χρόνια μετά τον πρόωρο θάνατό του, τι σας λείπει πιο πολύ από αυτόν; Νιώθετε πως η μουσική κληρονομιά του είναι ακόμα αισθητή στις μέρες μας, στις Η.Π.Α. και στο εξωτερικό;

Προσωπικά, θα ήθελα πολύ ο πατέρας μου να είχε γνωρίσει τον αγαπημένο μου σύζυγο Jay, την θετή μου κόρη Cierra, που είναι περφόρμερ κι η ίδια, και τον γιο μου Caiden.

Όσο για τις προκλήσεις που αντιμετώπισε μέσα από τη μανιοκατάθλιψη, ήταν καταστροφική για εκείνον, και μού τον στέρησε.

Πιστεύω, πάντως, ότι κληρονόμησα τη ΔΕΠΥ (Διαταραχή Ελλειμματικής Προσοχής/Υπερκινητικότητας) και τη δυσλεξία από τον πατέρα μου, όπως κι ο γιος μου.

Υπάρχουν προκλήσεις και στα δύο, αλλά ειλικρινά πιστεύω πως πέραν της διαταραχής προσοχής υπάρχει η υπερεστίαση, που επηρέασε τη ζωή του και τη δική μου.

Η δυσλεξία είναι ένας διαφορετικός τρόπος επεξεργασίας πληροφοριών και μεγάλο μέρος όσων τον έκαναν εκπληκτικό ήταν ριζωμένο σ’ αυτές τις διαφορές.

Πολλές φορές μου έχουν πει στη ζωή μου «κανένας δεν έχει σκεφτεί να το κάνει μ’ αυτόν τον τρόπο». Αυτό είναι άλλο ένα δώρο από τον πατέρα μου.

Ό,τι κάνω είναι ο μικρός μου τρόπος να συνεχίσω τη δουλειά του για την κοινωνική δικαιοσύνη, και θα ήθελα πολύ να την έχω μοιραστεί μαζί του.

Μακάρι τα τραγούδια του πατέρα μου να ήταν λιγότερο επίκαιρα απ’ όσο είναι. Τα τελευταία τέσσερα χρόνια έγιναν ακόμα περισσότερο. Πολλές γενιές έχουν εμπνευστεί από τη μουσική του, κι αυτό με κάνει πολύ περήφανη.

Ελπίζω, ωστόσο, η επικαιρότητά τους να υποχωρήσει με τον καιρό, και το όνειρό του για έναν δίκαιο κόσμο να υλοποιηθεί.

Ο λόγος που δουλεύω στην ACLU είναι ότι ήθελα να εργαστώ για τα δικαιώματα των περιθωριοποιημένων στην κοινωνία μας, συμπεριλαμβανομένων των έγχρωμων, της ΛΟΑΤΚΙ κοινότητας, των γυναικών κι όσων ζουν με αναπηρία.

Αλλά και για την προστασία της ελευθερίας του λόγου, το δικαίωμα στην ψήφο και την πρόσβαση σ’ αυτό, τα εργατικά δικαιώματα, και τα δικαιώματα των μεταναστών και των εγκλείστων. Είμαι ευγνώμων που αφιερώνω τη ζωή μου σ’ αυτή τη δουλειά.

Ο πατέρας μου έδωσε μια συναυλία στο Δείπνο της ACLU της νότιας Καλιφόρνια σχετικά με το Νομοσχέδιο για τα Δικαιώματα όταν ήμουν εννιά.

Ποιος θα το φανταζόταν πως θα κατέληγα να κάνω παραγωγή σ’ αυτή την εκδήλωση επί δύο και πλέον δεκαετίες;

Aν ζούσε ακόμα, για ποιους σκοπούς θα πάλευε, κατά τη γνώμη σας;

Παρότι δεν ξέρω αν αυτό θα γινόταν μέσω του τραγουδιού, πιστεύω πως θα υποστήριζε την οικονομική δικαιοσύνη, τα εργατικά δικαιώματα και την προσπάθεια να τερματιστεί η καταπίεση των ψηφοφόρων και η εκλογική νοθεία.

Ευχαριστώ θερμά την Meegan Lee Ochs για την καλοσύνη της να μοιραστεί τόσες πολύτιμες αναμνήσεις και σκέψεις 45 χρόνια μετά τον θάνατο του Phil Ochs.

Την ευχαριστώ επίσης για την ευγενική παραχώρηση των φωτογραφιών που συνοδεύουν την ανάρτηση.