Διαμαντής Διαμαντίδης: «Η σοβαροφάνεια δεν υφίσταται στο μενού μας»

 

Μητέρα Φάλαινα Τυφλή (Φωτογραφία: Τζωρτζίνα Πατεράκη)

Γιορτάζοντας 20 χρόνια «αναδύσεων», το πολυμελές σχήμα ηλεκτροακουστικής φολκ-ποπ-σόουλ Μητέρα Φάλαινα Τυφλή μάς προσκαλεί σε μια «επετειακή» συναυλία το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου στο «Κύτταρο».

Ενόψει της βραδιάς κουβεντιάζουμε με τον Διαμαντή Διαμαντίδη, εκ των ιδρυτικών μελών του σχήματος, κιθαρίστα και τραγουδιστή.

Mητέρα Φάλαινα Τυφλή, 20 χρόνια πριν: γιατί Φάλαινα, γιατί Μητέρα και γιατί Τυφλή; Τι σας συμβαίνει όταν βυθίζεστε στο υγρό στοιχείο και τι όταν «ναυαγείτε» στη στεριά;

Η Μητέρα Φάλαινα Τυφλή αναδύθηκε για πρώτη φορά τον Σεπτέμβρη του 2006 στη μικροσκοπική σκηνή -και κάτω απ’ αυτή- του μυθικού πια Μικρού Μουσικού Θεάτρου της Βεΐκου στο Κουκάκι, ως ένα πολυμελές «ωδικό» κήτος, μια folk-soul-rock πολυμελής μπάντα με πρωτότυπα διηγηματικά τραγούδια και με διάθεση για παρέα, αντάμωμα, σύμπραξη και συνεργασία σε δυτικότροπες ατραπούς τραγουδοποιίας.

Ίσως είναι γνωστό πια πως το όνομα της μπάντας είναι εμπνευσμένο από το τραγούδι του Brian Eno με τίτλο Mother Whale Eyeless από το άλμπουμ του Taking Tiger Mountain (By Strategy) του 1974.

Έντονες επιρροές έχουν ασκήσει Το ταξίδι της φάλαινας των Στέρεο Νόβα και το παραμύθι του Πινόκιο. 

Σχετικά με το «υγρό στοιχείο», η ρευστότητα της ζωής κόντρα στον στέρεο ρεαλισμό της καθημερινότητας, ας πούμε «της στεριάς», είναι δυο συνθήκες που βιώνουμε όλο και πιο έντονα και όλο και πιο συνειδητά καθώς μεγαλώνουμε, δημιουργούμε, αποτυγχάνουμε με πάταγο ή πετυχαίνουμε κάτι ανεπαίσθητο, γλυκά και ταπεινά, σχεδόν από τότε που έχουμε αντίληψη περίπου του ποιες/ποιοι είμαστε.

Αν είμαστε κάτι, ειδικά μεταξύ μας, είναι φίλοι και, μετά, συνδημιουργοί και συμπαίκτες.

Τέλος, το «υγρό στοιχείο» βοηθάει τα πράγματα να κυλάνε, ενώ τα Ναυάγια στη στεριά είναι μία κατάσταση γνώριμη πια, με τις δυσκολίες και τα μαθήματά της.

Ο τίτλος αυτός πάντως, ν’ αναφέρουμε πως είναι εμπνευσμένος από το Έι καπετάνιε του όψιμου ρεπερτορίου του Στέλιου Καζαντζίδη (μουσική: Τάκης Σούκας, στίχοι: Σώτια Τσώτου).

Eίστε μια ακανόνιστα ανακαταδυόμενη μουσική παρέα. Τι καθορίζει τις κατά καιρούς αναδύσεις σας στο μουσικό προσκήνιο, τι σας καλεί να καταδυθείτε στο (όχι απαραίτητα μουσικό) παρασκήνιο και τι συντελείται στο μεταξύ;

Στο μεταξύ ζούμε, δουλεύουμε, μεγαλώνουμε, παντρευόμαστε, χωρίζουμε, κάνουμε οικογένειες, βιώνουμε μικρές και μεγάλες νίκες και ήττες, δημιουργούμε και γκρεμίζουμε, μοιραζόμαστε και κρυβόμαστε, τα καταφέρνουμε και σπάμε τα μούτρα μας, συναντιόμαστε, χανόμαστε, αγαπάμε και αγαπιόμαστε και πάμε παρακάτω.

Έχουμε ν’ αναδυθούμε ως Μητέρα Φάλαινα Τυφλή από την πραγματικά αξιομνημόνευτη εμφάνισή μας στην Πλατεία Βαρνάβα, στο πλαίσιο της Γιορτής της Μουσικής -που παρεμπιπτόντως εμείς τη γιορτάζουμε κάθε μέρα, αλλά άλλη συζήτηση αυτή- το καλοκαίρι του 2017.

Τώρα, κλείνουμε 20 χρόνια αναδύσεων-καταδύσεων και μουσικών αναζητήσεων, και ήταν καλή αφορμή να ξαναβρεθούμε.

Τραγούδια και ιδέες υπάρχουν στο μεταξύ, όμως κάποια μέλη μένουν εκτός Αττικής και Ελλάδος, άρα όλα είναι σχέδια «επί χάρτου». Ένας τέτοιος «χάρτης» μάς ξαναφέρνει κοντά το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου 2026 στο Κύτταρο.

Ποιος είναι ο ρόλος που οι παρέες διαδραματίζουν στην καλλιτεχνική -και όχι μόνο- δημιουργία; Τι ισχύει στην περίπτωσή σας; Μας λείπει το ανιδιοτελές «μαζί» στις μέρες μας;

Σίγουρα από κάπου ξεκινάνε όλα.

Όταν έπαιξα τα πρώτα τραγούδια της Φάλαινας κάπου στα 2005 στα δύο ιδρυτικά μέλη της μπάντας, στον Μιχάλη Κραουνάκη (σαξόφωνο, πιάνο) και τη Τζωρτζίνα Κοκκινάκη (βιολί, τραγούδι), είχα ανάγκη σίγουρα να τα σκαλίσουμε και να τα δουλέψουμε μαζί.

Ήθελα, όμως, να κάνουμε και περισσότερη παρέα, να γνωριστούμε, να μοιραστούμε και να κάνουμε από κοινού, κάτι πιο πολύ δικό μας, παρά δικό μου.

Έγραψα εγώ τα τραγούδια, βοήθησε ανεκτίμητα ο Μιχάλης και τα υπόλοιπα παιδιά όπως μπορούσαν, και μέσα σε 5-6 χρόνια ηχογραφήσαμε 26-27 τραγούδια.

Το «ανιδιοτελές» μαζί, είναι μεγάλη κουβέντα: όλοι θέλουν κάτι για πάρτη τους, ακόμη κι αν αυτό είναι η μοιρασιά, η προσφορά, η ομαδική ψυχοθεραπεία, το δόσιμο και η παρέα. Κι αυτό ιδιοτελές είναι, ακόμη κι αν περιλαμβάνει το «μαζί».

Το ό,τι περάσαμε καλά, και ακόμη περνάμε δηλαδή, έχουμε αληθινή και παιδική αγάπη, ακόμη κι αν χανόμαστε, μεταξύ μας τα Φαλαινόπαιδα, είναι το μόνο σίγουρο.

Όταν βρεθήκαμε τον περασμένο Μάρτιο για την πρώτη πρόβα μας μετά από καιρό, ήταν υπέροχα, πραγματικά λες και δεν είχε περάσει ούτε μια μέρα.

Πάντως, και σήμερα, υπάρχουν παρέες και ομάδες, με δικούς τους κώδικες και επιθυμίες, παγκόσμια, διαταξικά και σε όλες τις ηλικιακές κατηγορίες, και μεγαλουργούν σε όλα τα πεδία της δημιουργίας, της έκφρασης και της καλλιτεχνικής παραγωγής.

Είστε ποπ, αλλά και φολκ, με μια ελαφράδα και συνάμα σοβαρότητα. Τι σημαίνει «ποπ» και «φολκ» εν έτει 2026;

Σημαίνει πολλά σε πολλούς, δεν μπορώ να πω για τους άλλους.

Εμένα μου αρέσουν πολύ αυτά που συμβαίνουν στις Ηνωμένες Πολιτείες της Αμερικής τα τελευταία 30-40 χρόνια, με όλη αυτήν την Alt Country/Folk παραγωγή, αλλά και παλαιότερα, εξερευνώντας και μαθαίνοντας για καλλιτέχνες και μπάντες καθώς μεγαλώνουμε.

Το «ποπ» τώρα είναι άλλη υπόθεση. Αν έχει διεισδυτικότητα και απεύθυνση ένα ή περισσότερα τραγούδια, έχει να κάνει και με τα κανάλια και τους διαύλους επικοινωνίας, της δυνατότητες που έχει ένα καλλιτέχνης κ.λπ.

Τώρα βλέπεις τι γίνεται: πλατφόρμες και μάγκες.

Αυτό νομίζω που λείπει πραγματικά είναι τα live, οι μικρές σκηνές όπως ο Πυρήνας, το Καφέ «Αλάβαστρον», το ΜΜΘ, τα μπαρ και οι μικροί χώροι των 80-120 ατόμων όπου παίζαμε, συναντιόμασταν, δημιουργούσαμε, μοιραζόμασταν, βριζόμασταν, αλληλεπιδρούσαμε.

Π.χ., τα χρόνια από το 2009 στο 2013 στο «Αλάβαστρον» είναι για μένα η πιο δημιουργική περίοδος.

Όχι μόνο τις βραδιές που βρισκόμασταν για τα acoustic sessions με τη Μητέρα Φάλαινα Τυφλή και πληθώρα σημαντικών καλεσμένων.

Και οι υπόλοιπες βραδιές της εβδομάδας, ήταν «φωτιά», κάθε βραδιά.

Αγαπάτε τον Βαγγέλη Γερμανό, αλλά και τον Διονύση Σαββόπουλο. Και τον Δήμο Μούτση. Και τον Θανάση Παπακωνσταντίνου. Πείτε μου για τα ακούσματα τα οποία σας ενέπνευσαν.

Σίγουρα, όταν ξεκινήσαμε, αυτά που αναφέρεις μας/με καθόριζαν, με είχαν επηρεάσει πάρα πολύ.

Επιπλέον, τραγουδοποιοί όπως ο Sufjan Stevens, o Dave Matthews, ο Iron & Wine, μπάντες όπως οι Arcade Fire, οι Calexico και οι Δανοί Cody, ήταν στο καθημερινό playlist και κάτι έφερναν στον τρόπο που έγραφα και ενορχηστρώναμε τα τραγούδια.

Όμως και οι μπάντες εδώ, όπως οι Κόρε. Ύδρο., οι Magic de Spell, οι Υπεραστικοί και οι Lost Bodies, αλλά και οι τραγουδοποιοί μας, ο Moa Bones, ο Σπύρος Γραμμένος, o Simon Bloom, ο Φοίβος Δεληβοριάς και ο Ορέστης Ντάντος:

Όλοι, με τον τρόπο τους και τα τραγούδια τους, μάς ενέπνευσαν και συνεχίζουν να το κάνουν, ώστε ν’ ακολουθούμε την άκρη του νήματος για τα τραγούδια που αναδύονται από μέσα μας και χάρη στη Φάλαινα.

Πόσο σημαντικές είναι η ελαφράδα και η σοβαρότητα, και πόσο σας ενοχλεί η σοβαροφάνεια;

Όπως λέει και ο Ghost Dog στην ομώνυμη ταινία του ΘΕΟΥ Τζιμ Τζάρμους: «Διαχειρίσου τα σοβαρά με ελαφρότητα» - ή κάτι τέτοιο.

Γενικώς, το χιούμορ μάς καθορίζει και μας δείχνει τον δρόμο, όλα τ’ άλλα είναι «ρέστα για παγωτά» που λέει και ο Γιωργάκης από το Ρελαντί.

Η σοβαροφάνεια δεν υφίσταται στο μενού μας.

Γενικώς, μεγαλώσαμε πια (όχι πολύ, αλλά όσο χρειάζεται) για να μην ασχολούμαστε με το δήθεν και την πόζα. Άρα, μάλλον διάγουμε βίο γελαστό, αυθόρμητο -όσο γίνεται- μα και αξιοπρεπή -επίσης, όσο γίνεται-.

Εκεί που θα ζήσω: Ένα ερωτικό, «οραματικό» τραγούδι. Πού -και πώς- θα θέλατε να ζήσετε; Ή το ζείτε ήδη αυτό το «πού» και το «πώς»;

Αυτό το τραγούδι, από τα πρώτα της Φάλαινας, έχει να κάνει περισσότερο με τις συνθήκες της καθημερινότητας. «Ερωτικό» δεν είναι ακριβώς, όπως ας πούμε η Άγρια Γιατρειά ή το Πάλι εσύ εδώ, είναι περισσότερο «οραματικό» όπως το λες.

Ας πούμε, το να καταφέρει κανείς να ζήσει σε ένα φυσικό περιβάλλον αντί ανάμεσα στα μπετά και στα καυσαέρια, είναι επίτευγμα πια και όραμα αληθινό, με ουσία.

Ε, οι περισσότεροι από εμάς, λίγο έως πολύ, το πετυχαίνουμε από καιρού εις καιρόν, ή και μόνιμα, να ζήσουμε κάπου πιο όμορφα απ’ ό,τι ζούσαμε μέχρι τώρα.

Αστραδενή: Ατενίζετε καθόλου και τα αστέρια; Συνομιλείτε μαζί τους;

Εδώ η αναφορά είναι λογοτεχνική (στο βιβλίο Αστραδενή της Ευγενίας Φακίνου), όμως σίγουρα τ’ αστέρια, αφού πέφτουν μπροστά στα μάτια μας, όλο και κάποια ευχή θα κάνουμε.

Κι αφού καθρεφτίζονται σε ωκεανούς και σε πηγάδια, κάπως τελικά είναι μέρος και του δικού μας μουσικού σύμπαντος.

Το κενό: Το φοβάστε;

Το κενό δεν υπάρχει, είναι η ανασφάλεια που τρέφουμε από παιδιά και όταν δε φεύγουμε απ’ αυτήν την κατάσταση, κάπως διαιωνίζεται.

Όταν το καταλάβουμε, νιώθουμε πλήρεις. Ορισμένες φορές δε, πιο πλήρεις απ’ όσο θα θέλαμε, και προσπαθούμε ν’ αδειάσουμε.

Είδες αυτή την ταινία, το Backrooms; Ε, κάπως έτσι. Ο φόβος είναι ίσως το μόνο που πραγματικά φοβόμαστε, α και η μοναξιά. Και η αγάπη και η παρέα, τελικά, όλα τα μπορούν. Love No Fear, κατά τον Neil Young.

«Κι αν έμεινες αξύριστος/ Κι αν έχεις γίνει χώμα/ Σκέψου πως τα χειρότερα δεν ήρθανε/ Ακόμα»: Διαχρονικό σχόλιο για την εγχώρια (σίγουρα) κοινωνικοπολιτική πραγματικότητα. Πώς τα πάτε με την πολιτική;

Ποιητικός στίχος του φίλου τραγουδοποιού και αδερφού Σπύρου Γραμμένου, πραγματικά διαχρονικός.

Δεν μπορώ να πω για όλες και όλους στη Φάλαινα, για μένα το πολιτικό στίγμα είναι απαραίτητο, «which side are you on?» δηλαδή.

Δε χωνεύω και δεν αποζητώ τις ίσες αποστάσεις και το απολιτίκ σε καμία περίπτωση, αλλά στα τραγούδια μας, αν και όποτε υπάρχει, δίδεται κυρίως υποδόρια, μέσα από την αισθητική, το στίχο, τις θεματικές και τα νοήματα που αναδεικνύουμε.

Αν εξαιρέσεις το Μέρες από Ατσάλι από τα Ναυάγια στη Στεριά (2014) το οποίο είναι ένα στρατευμένο πολιτικά τραγούδι και μιλάει για την απεργία των Χαλυβουργών το 2011, τα περισσότερα τραγούδια της Φάλαινας έχουν στοιχεία πολιτικά, χωρίς όμως να χαρακτηρίζονται από το πολιτικό τους στίγμα.

Ίσως υπάρχει ανάγκη για περισσότερα στρατευμένα πολιτικά τραγούδια, όμως έχουμε τους Υπεραστικούς, τους Κοινούς Θνητούς, τους Ρεβάνς και άλλους.

«Είναι που η συνήθεια σού κλέβει τη σιωπή/ Μια σιωπή που ίσως ποτέ δεν είχες φανταστεί». Σας φοβίζει η σιωπή;

Η σιωπή είναι μια ενεργητική, άκρως δυναμική και κινητική διαδικασία, τουλάχιστον έτσι όπως την έχω ορίσει. Η μόνη σιωπή που φοβίζει, είναι η νεκρική. Πώς να δημιουργήσει κανείς κάτι όμορφο ή έστω αξιοπρεπές στον θόρυβο;

Εντός της σιωπής γεννιούνται κόσμοι. Σαν το Κλειστό δωμάτιο των Κατσιμιχαίων. (Και) εκεί θα μας βρεις.

Πλοία της γόνιμης γραμμής. Από τα καλύτερα τραγούδια που (δεν) έχει τραγουδήσει ο Βαγγέλης Γερμανός. Εν πλω «συνελήφθη» η ιδέα;

Αν αυτό το τραγούδι ήταν καράβι, επιβιβασμένοι και παρέα στο κατάστρωμα θα ήταν σίγουρα ο Βαγγέλης, ο Mike Scott από τους Waterboys, ο Tom Petty, ο Ben Harper και ο Βασίλης Καζούλης.

Πολλές οι διαδρομές τα τελευταία χρόνια για Κυκλάδες και Κρήτη, πως να μην επηρεαστούμε; Η Αμοργός, η Ικαρία, η Γαύδος, η Κρήτη, η Ανάφη, μάς σημάδεψαν και μας «γονιμοποίησαν». Γι’ αυτό και τις τραγουδάμε ακόμα…

«Όπου εσύ αγαπάς/ Είναι εκεί που νιώθεις σπίτι». Ποιο είναι αυτό το «σπίτι» για σένα/εσάς;

«Σπίτι» είναι οι άνθρωποί μας. Οι φίλοι μας, η οικογένειά μας, η μπάντα μας, οι αγαπημένοι μας, οι παρέες μας, οι κώδικές μας, τα βιβλία και οι δίσκοι μας, τα μέρη μας, απάγκιο και καταφύγιό μας.

Όχι τα ντουβάρια, η συνήθεια και το «comfort zone», που λένε και οι ινφλουένσερς.

Μητέρα Φάλαινα Τυφλή, 20 χρόνια μετά, Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου, «Κύτταρο». Τι άλλαξε κατά τα χρόνια που μεσολάβησαν, τι κρατάτε, τι αφήνετε στην άκρη και με ποιο «φως» φαντάζεστε το μέλλον (σας);

Έχουν αλλάξει όλα, για να μπορούν να μείνουν τα ίδια.

Και συνεχίζουν ν’ αλλάζουν, ώστε να μπορούμε ν’ ανταμώνουμε, ν’ αγκαλιαζόμαστε, να μοιραζόμαστε και να ξαναγαπιόμαστε από την αρχή, τόσο μεταξύ μας τα Φαλαινόπαιδα, όσο κι η μπάντα με το κοινό της.

Μαζί μεγαλώνουμε και μαζί τα φάγαμε... τα μούτρα μας!

Να που, όμως, ξανασηκωνόμαστε και «αναδυόμαστε». Όλα όσα έχουμε ζήσει, τα κρατάω γιατί μας καθόρισαν, καλά και λιγότερο καλά.

Το «φως» είναι το ίδιο το μέλλον, κάτι διαφορετικό, κάτι ξεχωριστό, κάτι άλλο, κάτι καλύτερο για όλους. Με παρέα, νομίζω, γίνεται καλύτερα.

Ραντεβού στο «Κύτταρο», παιδιά!

Ευχαριστώ θερμά τον Διαμαντή Διαμαντίδη για τον χρόνο του και για την παραχώρηση της φωτογραφίας του γκρουπ.

Παρέα με εκλεκτούς προσκεκλημένους και εκλεκτές προσκεκλημένες, η Μητέρα Φάλαινα Τυφλή «αναδύεται» στο «Κύτταρο» Live Club (Ηπείρου 48 & Αχαρνών) το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου.

Οι πόρτες ανοίγουν στις 20:30.

Dance with Invisible Partners: «Η μεγάλη πρόκληση είναι να κάνεις τα ρομπότ να δακρύσουν»

 

Dance with Invisible Partners

Με έδρα την Αθήνα και την Αμοργό, οι Dance with Invisible Partners, ένα σχήμα κινούμενο ανάμεσα στην electronica, την art pop και τον κινηματογραφικό ήχο, ξεκίνησαν ως ένα ατομικό πρότζεκτ του Κωστή Γαρδίκη.

Την Κυριακή 19 Ιουλίου συμπράττουν συναυλιακά με τους Marva Von Theo και τους Moonmoth στον Λόφο Νυμφών. Συζητώντας με τον Κωστή Γαρδίκη.

Αν δεν κάνω λάθος, οι Dance with Invisible Partners ξεκίνησαν πριν από μια δεκαετία ως ατομικό σου πρότζεκτ και ως «αισθαντικός φόρος τιμής στην πραγματικότητα εντός της πραγματικότητας [κ.ο.κ.]»

Πώς ορίζεις την «πραγματικότητα»;

Η πραγματικότητα είναι για εμένα μία διάσταση μέσα στην οποία λειτουργούμε, εκφραζόμαστε, γελάμε, πονάμε, μισούμε, ερωτευόμαστε.

Μέσα σε αυτή την πραγματικότητα υπάρχει μία άλλη, εξίσου υπαρκτή, αλλά λιγότερο ορατή και απτή πραγματικότητα, μία ποιητική διάσταση των πραγμάτων:

O κόσμος του μυστηρίου, των σκιών, του ανεξήγητου - ο οποίος και αισθαντικά αλλά και καλλιτεχνικά με ενδιαφέρει απόλυτα.

Η μουσική είναι για εμένα το πεδίο εξερεύνησης αυτού του (μη) τόπου.

Aν ο ορατός «παρτενέρ» στην μουσική σου «εξίσωση» είναι το αναλογικό σύμπαν με ό,τι αυτό κουβαλάει -ιστορικά, πολιτισμικά, συναισθηματικά, υπαρξιακά-, ο «αόρατος» είναι το ψηφιακό. Πού έγκειται η γοητεία την οποία σού ασκεί;

Η μεγάλη γοητεία του ψηφιακού κόσμου είναι η απειλή καταστροφής που εμπεριέχει. Μία καταστροφή που δεν τη θεωρώ a priori αρνητική.

Η ανθρωπότητα έχει αποφασίσει, σχετικώς συνειδητά, την ανταλλαγή της αβεβαιότητας του συναισθήματος με την προβλεψιμότητα των δεδομένων και της προσομοίωσης.

Η μεγάλη πρόκληση του μέλλοντος είναι να κάνεις τα ρομπότ να δακρύσουν - αφού οι άνθρωποι, που κάποτε δακρύζαμε, αποφασίσαμε να γίνουμε ρομπότ.

Χωρίς να τείνω στην πλήρη υιοθέτηση του «Νέο-Λουδισμού», αντιμετωπίζω τις ψηφιακές τεχνολογίες με καχυποψία και σκεπτικισμό, και κυρίως ως εργαλείο διεύρυνσης της καταστολής σε όλα τα επίπεδα. Θα ήθελα ένα σχόλιό σου.

Οπωσδήποτε. Το ίδιο όμως ισχύει για τη φωτιά, τον τροχό, τον ηλεκτρισμό.

Όλα απλά εργαλεία είναι, μία υλοποίηση της ατελείωτης ανθρώπινης φαντασίας. Με το ίδιο κατσαβίδι βιδώνεις την κούνια του μωρού και ξεκοιλιάζεις αυτόν που σε έβρισε στο φανάρι.

Μοιάζουμε να μην μπορούμε να ξεφύγουμε από τα ένστικτα της επιθετικότητας και της καταστροφής.

Aπλά, ο ψηφιακός κόσμος μπορεί να λειτουργήσει ως ένας απόλυτα διεισδυτικός ιός, από τον οποίο νοσείς σε ύστερο χρόνο, ενώ αρχικά δημιουργεί ένα αίσθημα απελευθέρωσης. Μία συνθήκη πολύ ύπουλη.

Για εμένα τα πράγματα είναι απλά. Aν δεν μπορείς να χαθείς στη μαγεία ενός ήλιου που δύει, τότε σταδιακά μετατρέπεσαι σε pixel. Εξάλλου, οι άνθρωποι διψάμε για σκλαβιά. Και πιο πολύ από όλους, οι εξουσιαστές.

Το πρώτο ηχογραφημένο άλμπουμ του σχήματος ηταν το Μαύρο Φως, μουσική από την ομώνυμη θεατρική παράσταση. Ποιο είναι το σημείο τομής της θεατρικής πρακτικής και της μουσικής σύνθεσης και στιχοπλοκίας υπό το πρίσμα σου;

Η εμπειρία μου στο θέατρο, αλλά και στον κινηματογράφο, με ανάγκασε να εγκλείσω τη φαντασία μου στον κόσμο που έχει συλλάβει κάποιος άλλος.

Αυτός ο περιορισμός είναι από τα πιο απελευθερωτικά κομμάτια της δημιουργίας καθώς αναγκάζεσαι να ανακαλύψεις νέους κόσμους μέσα σου σε ένα πλαίσιο συγκεκριμένης αισθητικής.

Σα να έχεις ένα μικρό κομμάτι γης και να σκάβεις να βρεις τι υπάρχει στον πυρήνα εκείνης της γης. Αυτή η προς τα κάτω διεύρυνση είναι ένα εξαιρετικό εφόδιο για την τραγουδοποιϊα.

Το άλμπουμ #artificial συνιστά προϊόν της δημιουργικής αξιοποίησης των προαναφερθεισών ψηφιακών τεχνολογιών, σε συνομιλία με θραύσματα εμβληματικών κειμένων στο πλαίσιο της περιόδου του συλλογικού εγκλεισμού.

Τι «απέσταξες» από τη συγκεκριμένη περίοδο και μέσα από ποια εσωτερική ανάγκη/διαδικασία προέκυψε αυτή η συνομιλία;

Αυτή η -πρωτόλεια- συνομιλία με τα ρομπότ προέκυψε από την ανάγκη επαφής, που στην καραντίνα ήταν πρακτικά αδύνατη.

Ένα ερευνητικό πρότζεκτ για τα όρια της δημιουργίας χωρίς προκατάληψη δυστοπίας, όπως παίζει ένα παιδί που δεν έχει μνήμη με ένα παιχνίδι - μια απόπειρα απάντησης στο αν η ατελείωτη ευτέλεια του κόσμου μπορεί να μεταμορφωθεί σε μουσική.

Αυτό που με εντυπωσίασε, γι αυτό και αποφασίσαμε να κυκλοφορήσουμε το δίσκο, είναι πως η αλληλεπίδραση αυτή είχε και στοιχεία συγκίνησης, κάτι ανεξήγητο.

Ι will trade the air you breathe for my crown είναι από τους πιο καίριους στίχους που έχω διαβάσει, και έχουν γραφτεί από ρομπότ – πράγμα ανεξήγητο.

Και αυτό το ανεξήγητο είναι τόσο στον πυρήνα των Dance with Invisible Partners, όσο και ο σκοτεινός νυχτερινός ουρανός ή τα αναλογικά συνθεσάιζερ.

Με την πάροδο των ετών, το σχήμα απέκτησε συλλογική υπόσταση, καθώς εντάχθηκαν ορατοί/ορατές συνεργάτες/συνεργάτριες. Πώς το γεγονός αυτό εμπλούτισε/διεύρυνε την οπτική σου στη δημιουργία;

Με έναν εντελώς αυθόρμητο τρόπο -και σχετικώς μαγικό για εμένα- δημιουργήθηκε μία ομάδα μουσικών, με τους οποίους πάνω από γίναμε φίλοι και απολαμβάνουμε να μοιραζόμαστε τη μουσική.

Με κοινή βάση αλλά και εντελώς διαφορετικές επιρροές. Αυτό έχει δημιουργήσει μία ρευστή ταυτότητα στο project, το οποίο βρίσκω εξαιρετικά δημιουργικό.

Το πιο πρόσφατο άλμπουμ σας, Nagasaki, το οποίο κυκλοφόρησε στις αρχές του 2025, «στήνει έναν χορό με τις σκιές, τα ουράνια τόξα, τα σύννεφα - και όλες τις ποιότητες που ο πραγματισμός δεν μπορεί να διαφθείρει».

Θα ήθελες να μου μιλήσεις για τις προσωπικές και συλλογικές ποιότητες οι οποίες σε εμπνέουν και να μου εξηγήσεις γιατί δεν μπορούν να διαφθαρούν από τον πραγματισμό;

Πώς μπορείς να βομβαρδίσεις το ουράνιο τόξο; Ή να συντρίψεις την αγάπη;

Είναι κάποια πράγματα που είναι από τη φύση τους άφθαρτα, και εμείς κυνηγάμε την εξουσία και την αθανασία σε στοιχεία εντελώς μηδαμινά μέσα σε αυτό το σοφό απέραντο χάος στο οποίο βρεθήκαμε απρόσκλητοι τουρίστες.

Σκάβουμε, λοιπόν, στο Nagasaki για απομεινάρια τέτοιων ποιοτήτων. Ό τι βρούμε από ό,τι έχει απομείνει.

Σ’ αυτό το άλμπουμ, βρίσκεστε σε «μια αποστολή να ξεθάψετε θραύσματα ομορφιάς από τη Γάζα, το Ντονμπάς, το Ναγκασάκι, το Δίστομο, το Τσέρνομπιλ».

Τι είδους ομορφιά -και τέχνη- ενδέχεται να αναδύονται από τα ερείπια; Είναι τα ερείπια αντανάκλαση της κυρίαρχης εκδοχής του Δυτικού πολιτισμού στις μέρες μας;

Η βασική έμπνευση των Dance with Invisible Partners είναι ο ουρανός της Αμοργού, το βράδυ μετά τον βοριά.

Που βλέπεις πεντακάθαρα τις απεριόριστες διαστάσεις της ομορφιάς  και τη μηδαμινότητα όλων αυτών που μας απασχολούν στην καθημερινότητα. Αν έχεις χαθεί μέσα σε αυτό τον ουρανό πώς είναι δυνατό να μην αναπνέεις μόνο για την αγάπη;

Τα ερείπια, τα οποία όλοι θαυμάζουμε στις πρωτεύουσες του κόσμου, είναι πέτρες που τοποθετήθηκαν με το αίμα ανθρώπων, ζώων και φυτών, αλλά κυρίως με την ύβρη ανθρώπων οι οποίοι πίστευαν πως είναι θεοί. Και με τον ίδιο τρόπο καταστράφηκαν.

Με την έννοια αυτή, τα ερείπια -και ό,τι θαμμένο σε αυτά- έχουν για εμένα μία τεράστια γοητεία.

Είναι μία διαρκής υπενθύμιση της φθοράς, αλλά και αυτού που είναι πραγματικά σημαντικό σε αυτή τη σύντομη απόδρασή μας από το χάος:

Η σύνδεση, η τέχνη, η απόλαυση των μικρών μικρών πραγμάτων, ό,τι ξεφεύγει από το ασφυκτικό όριο ανταλλαγής και χρήσης του πολιτισμού - στοιχεία που απλώνονται τόσο κατακλυσμιαία μπροστά μας που δεν μπορούμε να τα δούμε.

Το invisible, στον τίτλο του project.

Την Κυριακή 19 Ιουλίου συμμετέχετε σε μια συναυλία σε έναν πολύ ξεχωριστό τόπο, μαζί με τους Marva Von Theo και τους Moonmoth.

Ανοιγόμαστε -έστω και ασυνείδητα- ως οντότητες όταν βρισκόμαστε σε τέτοιους χώρους, κατά τη γνώμη σου;

Τα αστέρια είναι η μητέρα μας, καθόλου ποιητικά, απολύτως επιστημονικά και κυριολεκτικά. Όσο πατάμε στη γη και έχουμε το βλέμμα μας στον ουρανό η ποιητική της οντολογίας γίνεται σώμα, χειροπιαστό.

Οι άνθρωποι δεν είμαστε απλά όντα με περιέργεια για το άγνωστο - αναζητούμε το σπίτι μας. Με ένα τηλεσκόπιο, με ένα φιλί, με τη μουσική. Σε αυτή τη συναυλία θα στείλουμε μαζί με αγαπημένες μας μπάντες ένα τηλεγράφημα στο σπίτι.

Ευχαριστώ θερμά τον Κωστή Γαρδίκη (Dance with Invisible Partners) για τη συμβολή του στην κουβέντα και για την παραχώρηση της φωτογραφίας του σχήματος.

Την Κυριακή 19 Ιουλίου, οι Marva Von Theo, Moonmoth και Dance with Invisible Partners εμφανίζονται ζωντανά στο Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών - Κέντρο Επισκεπτών Θησείου, Λόφος Νυμφών.

Πόρτες: 20:00. Έναρξη: 20:20.

Michael Evill: «Εστιάζουμε περισσότερο στην τέχνη παρά στο χρήμα»

 

Περισσότερο ένα μουσικό «μέτωπο» παρά ένα συμβατικό γκρουπ, οι Βρετανοί The Music Liberation Front Sweden αποτελούν επί τέσσερις δεκαετίες την επιτομή της αταξινόμητης, DIY ποπ.

Ενόψει της εμφάνισής τους στο 4^ο Athens Underground Pop Fest (Παρασκευή 22 Μαΐου), κουβεντιάζουμε με τον Michael Evill, ιδρυτικό μέλος του σχήματος.

«Οι The Music Liberation Front Sweden είναι λιγότερο μια μπάντα και περισσότερο ένα συνονθύλευμα από μουσικούς απροσάρμοστους με αφετηρία έναν σπόρο σπαρμένο στα πρώιμα eighties», διαβάζω στη σελίδα των TMLFS στο Discogs.

Ποιοι αποτέλεσαν τον αρχικό πυρήνα αυτών των «απροσάρμοστων»;

Ποτέ δεν ενδιαφερθήκαμε για τη «βιομηχανική» πλευρά των πραγμάτων:

Aπό τον Andy, ο οποίος ξεκίνησε το θρυλικό συγκρότημα της Sarah, Action Painting!, μέχρι τον Steve που έφυγε από τους Beta Band μετά τα 3 EP παίζοντας αυτές τις υπέροχες μπασογραμμές.

Υπάρχει επίσης ο Matt, αρχικό μέλος ο οποίος τώρα είναι ιδιοκτήτης του Soundz of Southsea, του πιο κουλ δισκοπωλείου στο Πόρτσμουθ.

Ο Ben, που είχε φανταστικά μαλλιά και μετακόμισε στη Γαλλία, και ο Dave ο οποίος έγινε παραγωγός ταινιών και λέκτορας πανεπιστημίου.

Μαζί με εμένα, αυτός ήταν ο αρχικός «σπόρος» των πάντων και ήμασταν πολύ «C86» το 1986.

(Ο Matt, ο Steve, ο Andy κι εγώ θα παίξουμε και στο 4^ο Athens Pop Underground Fest!)

Και μετά, προέκυψε η Σουηδία.

Μετά από μια easy listening περίοδο στο Μπράιτον, μετακόμισα στη Λουντ της Σουηδίας.

Εκεί, ίδρυσα την Electronic Watusi Boogaloo Recording Company.

Στην EWB ενεπλάκησαν o Biowire, μέλος της παρέας του LTJ Bukem στο Λονδίνο, o St Jude, μέλος της λονδρέζικης κολεκτίβας PPQ και μέντοράς μου, και ο Richard Olson, τώρα στους Hanging Stars.

Τέλος, ο Mattias, που τώρα φτιάχνει μουσική με το όνομα VED.

Η EWB προέκυψε όταν ο Jude κι εγώ παίζαμε δίσκους easy listening και τζαζ για τον Βασιλιά και τη Βασίλισσα της Σουηδίας στο Παλάτι της Στοκχόλμης.

Ένα από τα τραγούδια ήταν η καινούρια μας σύνθεση Happiness, αρκετά μεγάλης διάρκειας ώστε να μπορούμε να στρίψουμε και να καπνίσουμε ένα τσιγαριλίκι.

Ο Fred από τους Uppers την πρόσεξε και κανόνισε μια συνάντηση με την Universal/MCA Records.

Η συνάντησή μας διακόπηκε από κάποιον που είπε ότι βγήκε το νέο LP της Madonna και όλοι έφυγαν τρέχοντας, οπότε την κοπανήσαμε, καπνίσαμε ένα τσιγαριλίκι και αποφασίσαμε να ξεκινήσουμε την EWB.

Το επόμενο στάδιο ήταν όταν ο Richard και εγώ μετακομίσαμε στο Μάλμε.

Εκεί, συνεργαστήκαμε με τα στούντιο Tambourine (Cardigans, Vibrafon, Heavenly Social) και ξεκινήσαμε μια βραδιά με τίτλο UltraWide Knights/ The Solution με τον Martin, επικεφαλής των Vibrafon.

Τότε άρχισα να ζω με τον Patrick Skoog (We Are, Headroom, Agaric). Εκείνη την περίοδο το όνομα του σχήματος έγινε «The Music Liberation Front Sweden».

Λίγο αργότερα, εντάχθηκε ο Joe Foster (Television Personalities/ Slaughter Joe/ Creation Records Producer) και αφού επέστρεψα στο Ηνωμένο Βασίλειο, ο Damo Suzuki (Can).

Κάναμε ένα διάλειμμα μέχρι που ο θρύλος της ποπ σκηνής το Πόρτσμουθ, Tony Rollinson, μού ζήτησε να οργανώσουμε μερικές συναυλίες.

Έτσι, κινητοποίησα δέκα άτομα και διασκεδάσαμε εξαιρετικά. Σ’ αυτά συμπεριλαμβάνονταν οι Adrain Blake, Dan Tiley, Lisa Tiley, Andy Tiley και Carl Hitchcock.

Μετά, ήρθε η πανδημία του κορονοϊού, ξεκίνησα τη Shambotic και γνώρισα τον Βασίλη και την παρέα της δισκογραφικής εταιρείας Old Bad Habits.

Εκεί, γνώρισα τον Tim και τη Vanessa Vass, που τώρα αποτελούν μεγάλο μέρος των TMLFS.

Η Shambotic έβγαλε πάνω από 500 ψηφιακές κυκλοφορίες. Όλες ήταν εξαιρετικές. Μακάρι να μπορούσα να τις θυμηθώ όλες για να τις γράψω εδώ.

Μετά τον κορονοϊό τις διέγραψα όλες από παντού, καθώς ο σκοπός μου ήταν να δείξω στους καλλιτέχνες πώς να χρησιμοποιούν και να κάνουν κατάχρηση πλατφορμών όπως το Spotify και η Apple Music.

Ποια είναι η διαφορά μεταξύ ενός «συμβατικού» συγκροτήματος και ενός «μετώπου»; Ποια είναι η πιο απελευθερωτική πτυχή της διαδικασίας δημιουργίας μουσικής/ζωντανής εμφάνισης;

Είμαστε κάτι περισσότερο από μια ομάδα φίλων με παρόμοιο τρόπο σκέψης, έχουμε τις ίδιες πεποιθήσεις ενάντια στα πάντα και υπέρ των πάντων.

Επιπλέον, όλοι νοιαζόμαστε για το περιβάλλον και τα συναισθήματά μας, αλλά το μόνο που μπορούμε να αλλάξουμε είναι το μέσα μας. Είναι ίσως η πρώτη ωραία «λατρεία».

Εστιάζουμε περισσότερο στην τέχνη παρά στο χρήμα.

Οι συνθέσεις σας συνήθως χρειάζονται πολύ χρόνο για να πάρουν μορφή. Κι όμως, συχνά επαναπροσδιορίζονται, ανακυκλώνονται, επαναχρησιμοποιούνται.

Θα ήθελες να αναλύσεις τις τεχνικές τις οποίες χρησιμοποιείτε και την υπαρξιακή σας ανάγκη για συνεχή επανεφεύρεση της ταυτότητάς σας;

Λατρεύω την ιδέα να απαθανατίζω στιγμές στον χρόνο, ακόμα κι αν είναι ελαφρώς άθλιες.

Αυτά τα λάθη διορθώνω σε μεταγενέστερες επανεφευρέσεις και αυτό με κάνει επίσης να νιώθω ξανά κοντά σε όλους, καθώς ζούμε παντού και οι ζωντανοί τύποι σπάνια μιλάνε μεταξύ τους.

Έτσι, τείνω να ηχογραφώ ζωντανά αναλογικά όργανα και φίλους χρησιμοποιώντας, συνήθως ως τύπο ηχογράφησης πεδίου, την καταγραφή.

Συνθέτω έναν βασικό κορμό και κατόπιν προσθέτω και εξομαλύνω ό,τι είναι διαθέσιμο με έναν «αντι-ποπ» τρόπο, διασφαλίζοντας πως δε θα παιχτεί στο Ραδιόφωνο ή την Τηλεόραση.

Η συνδυαστική μουσική συμβολή καθιστά επίσης ευκολότερο και πιο συναρπαστικό το να διοργανώνεις ζωντανές εμφανίσεις.

Είμαι αυτιστικός. Το ανακάλυψα αργότερα στη ζωή μου, αλλά πάντα ήμουν λειτουργικός, οπότε δυσκολεύομαι να συνδεθώ με τους ανθρώπους και το κάνω μέσω της μουσικής.

Όπως πιστεύω ακράδαντα, μπορείς να κάνεις ό,τι θέλεις στη ζωή σου - αρκεί να το φανταστείς. 

Προφανώς, αν επιθυμείς να γίνεις δισεκατομμυριούχος, αυτό δεν πρόκειται να συμβεί. Αν, όμως, τα όνειρά σου είναι ρεαλιστικά, σίγουρα μπορούν να υλοποιηθούν.

Επί του παρόντος εργάζομαι στον κλάδο της φροντίδας και τον λατρεύω απόλυτα.

Δυστυχώς, οι εργαζόμενοι/εργαζόμενες τον κλάδο δεν εκτιμώνται αρκετά στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Δουλεύω με μερικούς από τους πιο φροντιστικούς και στοργικούς ανθρώπους, οι οποίοι λαμβάνουν τον κατώτατο μισθό και τους φέρονται σκατά με έναν εταιρικό τρόπο.

The Music Front Liberation Sweden (1986)

Ενώ βρίσκονταν στο Βερολίνο στις αρχές της δεκαετίας του 2000, οι TMLFS ηχογράφησαν «μια σειρά από μινιμαλιστικά ηλεκτρονικά αντι-ποπ EP γεμάτα ανάδραση». Με ποια έννοια «αντι-ποπ»;

Ποια ήταν η πιο συναρπαστική πτυχή του Βερολίνου;

Μετέφερα ολόκληρο το πρότζεκτ από τη Σουηδία στο Βερολίνο για να ανακατέψω λίγο τα πράγματα.

Δυστυχώς, όσο ήμουν εκεί, ο πατέρας μου πέθανε και αναγκάστηκα να επιστρέψω στην Αγγλία για να φροντίσω την μητέρα μου.

Ο αδερφός της, τον οποίο αγαπούσα πολύ και έγραψε τους στίχους για το Anyone Can Play The Flugelhorn Outside My Window που θα παίξουμε ζωντανά στην Αθήνα, πέθανε πρόσφατα.

Έζησε κι εκείνος στη Γερμανία. Χωρίς αυτόν, δε θα είχα τη δύναμη ή τη δυνατότητα να επιστρέψω στο Ηνωμένο Βασίλειο.

Η Σουηδία είναι μια όμορφη χώρα, αλλά εκείνη την εποχή ένιωσα ότι χρειαζόμουν κάτι πιο τολμηρό.

Κατά ειρωνικό τρόπο, εύχομαι τώρα να ζούσα ακόμα στη Σουηδία, αν και η ζωή μου στο Fareham του Ηνωμένου Βασιλείου είναι υπέροχη και είμαι ευτυχισμένος.

Όσο βρισκόμουν στο Βερολίνο ενδιαφέρθηκα και για τον μελωδικό θόρυβο, κάτι που με γύρισε στις ρίζες μου της C86.

Λάτρευα τη ζωή στο Βερολίνο. Ήταν μια αληθινή πόλη, η οποία λειτουργεί σε 24ωρη βάση.

Ωστόσο, αναγνωρίζω επίσης πως πιθανότατα θα ήμουν νεκρός τώρα αν έμενα εκεί, καθώς δεν έχω βούληση και μου αρέσει να δοκιμάζω καθετί καινούριο και να είμαι μέρος των πάντων.

Το Βερολίνο και η Γερμανία είναι πολύ αντι-ποπ υπό την έννοια ότι παίρνουν την ποπ (που όλοι, αν είναι ειλικρινείς, λατρεύουν γιατί θα είναι πάντα αυτό που ακούς ως νέος άνθρωπος) και μετά τη γαμάνε...

Οι Kraftwerk το ξεκίνησαν αυτό! Η Σουηδία ήταν πολύ ποπ!

Το Watson is in heaven now  είναι ίσως η πιο τρυφερή και παιχνιδιάρικη κυκλοφορία των TMLFS μέχρι σήμερα, ένας συγκινητικός φόρος τιμής στο αείμνηστο σκυλάκι. Τίνος ήταν;

Ο Watson ήταν ο σκύλος μου. Toν χάσαμε υπερβολικά πρόωρα. Η γυναίκα μου έσωσε μια αδέσποτη σκυλίτσα από ένα καταφύγιο και από την πρώτη κιόλας μέρα ο Watson την πήρε υπό την προστασία του και της έδειξε τα πάντα.

Ήταν καταπληκτικό θέαμα και με ενέπνευσε απόλυτα.

Ο Watson δε με άφηνε ποτέ να ηχογραφήσω τίποτα χωρίς να εμπλακεί, οπότε όταν πέθανε ανακύκλωσα πολλούς από τους ήχους που παρήγαγε στο LP.

Επίσης, ένα σημαντικό μέρος αυτής της κυκλοφορίας πιστώνεται στον Bernard από την Astra Solaria και τον Nick οι οποίοι φιλοτέχνησαν το εξώφυλλο. Πραγματικά έπιασαν το νόημα και είναι καταπληκτικοί άνθρωποι.

Το A Collection Of Warped Pop Songs (Third Kind Records) σίγουρα ανταποκρίνεται στον τίτλο του.

Είτε αντιληπτή ως «αντί» είτε ως «στρεβλωμένη», πώς φαντάζεσαι την ποπ του παρόντος και του μέλλοντος - και τον εαυτό σου μέσα σε αυτήν;

Η μουσική έχει αλλάξει πολύ.

Το κοινό μεταξύ της μουσικής του Nicholas Langley (Third Kind Records) και της δικής μου έγκειται στο ότι είναι τόσο παραμορφωμένη, που κάτι θα προστεθεί για να μην μπορεί να αναπαραχθεί στο Ραδιόφωνο.

Αυτό, οι άνθρωποι οι οποίοι δημιουργούν μουσική με τη βοήθεια της Τεχνητής Νοημοσύνη δεν μπορούν και ελπίζουμε πως δε θα μπορέσουν ποτέ να κάνουν.

Ο υπέροχος κουνιάδος μου και βασικό μέλος της μπάντας, ο Andy, δεν καταλαβαίνει γιατί πρέπει να προσθέτω θορύβους ή να τα κάνω μαντάρα με τα πλήκτρα κ.λπ., όταν το τραγούδι είναι ήδη υπέροχο.

Είναι εν μέρει αυτο-δολιοφθορά και εν μέρει επίγνωση ότι κανείς άλλος δεν θα το είχε κάνει έτσι.

Only Happy People Die Young!, διακηρύσσεις. Γιατί;

Το μισώ όταν κάποιος πεθαίνει νέος, αλλά ζηλεύω το αθώο στάδιο της ζωής στο οποίο μας άφησε. Πιστεύω πως η ζωή είναι κάτι περισσότερο από όσο καταλαβαίνουμε και ότι ο θάνατος πιθανώς δεν είναι το τέλος.

Ζήσε γρήγορα, πέθανε νέος: αυτά πίστευα, αλλά μάλλον τα έκανα μαντάρα και σ’ αυτόν τον τομέα!

Αλλού, δηλώνεις: A Lot Of Things Ain’t Changing. Τι αλλάζει και, κυρίως, τι πρέπει να αλλάξει σήμερα, ιδίως κοινωνικά και πολιτικά;

Τα πράγματα δεν αλλάζουν, δε μαθαίνουμε ποτέ από την Ιστορία.

Ακόμα κι αν το θέλαμε, δεν μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο, εκτός αν είμαστε από εκείνους τους μεγαλοδισεκατομμυριούχους οι οποίοι κινούν τα νήματα και δε δεσμεύονται από χώρα, πεποιθήσεις, χρήματα ή τιμή.

Οι TMLFS εμφανίζεστε στην Αθήνα την Παρασκευή 22 Μαΐου στο πλαίσιο του 4ου Athens Pop Underground Fest. Περιμένω αυτό το σετ να είναι μια κονοτική εμπειρία. Εσύ;

Ναι, θέλω αυτή να είναι μια στιγμή που όλοι θα μπορούν να απολαύσουν και να συμμετάσχουν. Στο τελευταίο τραγούδι θέλουμε ο κόσμος να φέρει σέικερ, ντέφια κ.λπ. και να γίνει μέλος της μπάντας.

Θα είμαι ο μεγαλύτερος μαλάκας εκεί, ώστε όλοι οι άλλοι να χαλαρώσουν και απλώς να διασκεδάσουν!

Η συναυλία στην Αθήνα θα είναι πολύ ξεχωριστή. Κρίμα που ο Joe είναι πολύ άρρωστος για να έρθει μαζί μας. Tου στέλνω πολλή αγάπη.

Μας λείπει πολύ και ο Simon Holiday (Stereolab, Fleet Foxes, MUR, Duophonic 45s). Υπήρξε από τα πλέον βασικά μέλη των TMLFS και πνευματικός ηγέτης τους.  

Αλλά οι Tim Vass, Vanessa Vass, Matt Loten, Steve Duffield, Βασίλης (KLB, Old Bad Habits), Jane, Carly, David Musker, Jamie (ο αδερφός μου) και ο Andy Hitchcock θα δώσουν το παρόν.

Ελπίζω επίσης όλη η παρέα της Old Bad Habits και οι Crabber να μας κάνουν παρέα στη σκηνή!

«Ενώ ο θυμός και η απογοήτευση σιγοβράζουν, η ανθρωπιά και η ελπίδα φωτίζουν κάθε σκοτεινή γωνιά αυτού του βαθιά αφοσιωμένου άλμπουμ», γράφεις στη σελίδα Bandcamp των TMLFS για το Lost Hope Society.

Έχεις κάποια ιδέα για το πώς μπορούμε να αναζωογονήσουμε τον πυρήνα της αποσυντιθέμενης ανθρωπιάς μας σε έναν κόσμο ρημαγμένο από πολέμους και γενοκτονίες;

Φαίνεται ότι βρισκόμαστε σε μια εποχή όπου όλα είναι εκτός του ελέγχου της κοινωνίας, ενώ ταυτόχρονα υποστηρίζεται πως λειτουργούν προς όφελός της.

Η ηθική φαίνεται να ανήκει στο παρελθόν, ειδικά όσον αφορά στους πολιτικούς ηγέτες μας, τις εταιρείες και τα συναφή.

Απλώς πρέπει να είμαστε οι καλύτεροι που μπορούμε, να φερόμαστε στους ανθρώπους όπως θα θέλαμε να μας φέρονται, να αντιδρούμε όταν βλέπουμε κάτι λάθος και να μην το αποδεχόμαστε.

Να συνεχίσουμε να ονειρευόμαστε ένα καλύτερο μέλλον, αλλά να θυμόμαστε ότι είμαστε ακόμα αρκετά τυχεροί που ζούμε σε αυτές τις εποχές και να είμαστε ευγνώμονες για όσα έχουμε και όχι πικραμένοι για όσα δεν έχουμε!

Θα ήθελες να προσθέσεις κάτι;

Ο κόσμος φαίνεται να είναι χάλια αυτήν τη στιγμή, αλλά πάντα ήταν χάλια: οι ελίτ τον κάνουν χάλια για να σε κρατήσουν υποταγμένο! Κάνε και να είσαι αυτό που θέλεις, μη βασίζεσαι στους άλλους. Απλώς κάν’ το μόνος σου.

Υπάρχουν μερικά καταπληκτικά πράγματα τα οποία συμβαίνουν στην επιστήμη, την τέχνη, τη ζωή... Μην κατηγορείς τους άλλους και μην εστιάζεις στα αρνητικά, γιατί αυτό θέλουν οι ελίτ. Είμαστε νικητές, όχι ηττημένοι!

Να θυμάσαι: είμαστε όλοι μέρος της Ανθρώπινης Φυλής!

Ευχαριστώ θερμά τον Michael Evill, ιδρυτικό μέλος των The Music Liberation Front Sweden, για την αστείρευτη ενέργειά του και για την παραχώρηση του φωτογραφικού υλικού.

Οι The Music Liberation Front Sweden συμμετέχουν την Παρασκευή 22 Μαΐου στο lineup του 4^ο Athens Pop Underground Fest, στο An Club (Σολωμού 13-15, Εξάρχεια).