Αλέξης Σαρχώσης: «Όλοι είμαστε ψυχές που κατοικούμε σε ένα φθαρτό σώμα»

 

Συνθετικά συγκροτημένο γύρω από έναν βαθιά μελωδικό πυρήνα, με στίχους πεσιμιστικούς και συχνά ποιητικούς, οι The Temple αποτελούν ένα από τα αξιόλογα γκρουπ της εγχώριας doom metal σκηνής.

Ενόψει της συναυλίας των Βρετανών Warning την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, την οποία ανοίγουν, συζητάμε με τον frontman των The Temple, Αλέξη Σαρχώση.

Οι The Temple σχηματίστηκαν το «εύθραυστο» 2005 με εσένα ως «πρωτουργό» της δημιουργικής «φωτιάς».

Γιατί υπήρξε «εύθραυστη» η συγκεκριμένη χρονιά, τι σε συνέδεε -και συνδέει- με το doom metal;

Το 2005 ήμουν 18 χρονών, πράγμα που από μόνο του είναι κάτι εύθραυστο. Από την ενηλικίωση και τη σχολική ρουτίνα, στη δημιουργική ελευθερία και στις υποχρεώσεις.

Ως οπαδός doom metal, ήθελα να κάνω το δικό μου σχήμα, και τότε ήταν η ιδανική στιγμή.

Σε μια εποχή, όμως, κατά την οποία doom metal ακούγαμε ελάχιστοι και το internet δεν ήταν στο φόρτε του καταλαβαίνεις πόσο δύσκολη ήταν η πρόσβασή μας σε underground σχήματα, καθώς και η ανεύρεση μελών για ένα συγκρότημα.

Ποια είναι η σχέση σου με τη θρησκεία (εν γένει) και την πίστη, θρησκευτική ή μη;

Όσον αφορά τη θρησκεία, άλλα πράγματα είχα στο μυαλό μου το 2005 και άλλα το 2026.

Η σχέση μου με οποιαδήποτε θρησκεία, οργανωμένη ή μη, είναι ανύπαρκτη, ωστόσο είμαι πιστός ακόλουθος φιλοσοφιών πίστεως όπως οι διδαχές του Χριστού, οι αρχές του Βουδισμού και του Ταό. 

Το πρώτο σας demo ηχογραφήθηκε κάτω από «αμήχανες» και «ανείπωτες» συνθήκες. Τι άλλαξε καθ’ οδόν;

Αυτό είναι μια μεγάλη αλήθεια, παρόλα αυτά το πάθος για δημιουργία και ηχογράφηση κέρδισε κατά κράτος τις μηδαμινές γνώσεις ηχογράφησης και εξοπλισμού.

Συγκεκριμένα, θυμάμαι να ηχογραφώ στο δωμάτιο του αδελφού ενός φίλου μου καθισμένος σε μια ετοιμόρροπη καρέκλα, ακίνητος γιατί το παραμικρό κούνημα θα σήμαινε τη διακοπή της ηχογράφησης.

Επίσης, θυμάμαι να ηχογραφώ τα φωνητικά κλεισμένος σε μια ντουλάπα με ρούχα για την απαραίτητη ηχομόνωση. Μην ξεχνάς ότι επρόκειτο για μια one man’s doom metal band, εν έτει 2005!

Αυτό που καθ’ οδόν άλλαξε, πέρα από τη μουσική ωριμότητα, ήταν η συνεργασία με άτομα τα οποία είχαν έστω βασικές τεχνικές γνώσεις.

Το ένα έφερε το άλλο και καθώς μεγαλώναμε ως μπάντα οι προσδοκίες ήταν μεγαλύτερες, οπότε πλέον συνεργαζόμαστε αποκλειστικά και μόνο με επαγγελματίες.

Mετά από χρόνια «αγρανάπαυσης», επανήλθατε δριμύτεροι στο μουσικό προσκήνιο. Τι κράτησε τη «φλόγα» ζωντανή;

Η φλόγα δεν είχε σβήσει ποτέ πραγματικά, έψαχνα απλά το σωστό timing. Εξάλλου, τα πάντα είναι θέμα συγχρονικότητας.

Έτσι λοιπόν, κατά τη διάρκεια των τελευταίων ημερών της στρατιωτικής θητείας μου, δέχτηκα ένα τηλέφωνο από τον φίλο μου τον Θανάση, της τότε νεοσύστατης KRISIS PRODUCTIONS, στο οποίο με παρότρυνε να συμμετάσχω στο πρώτο doom metal live τους με τους Witch Mountain.

Αυτό ήταν. Από εκεί και πέρα τα υπόλοιπα είναι ιστορία. Η φλόγα που ως τότε απλά έκαιγε, τώρα θέριεψε!

«Oh my God, there’s nothing more/ So grieving and so sorrowful than loss/ To be with one, you dearly love/ And suddenly to realize is gone». (Death the Only Mourner). Πόσο σε τροφοδοτεί η κάθε είδους απώλεια;

Η έμπνευση για το συγκεκριμένο τραγούδι ήρθε από τον θάνατο του πατέρα μιας καλής μου φίλης, τότε. Η επιβλητική κηδεία με τις ψαλμωδίες από τη μία και το πένθος από την άλλη με οδήγησαν στο να δημιουργήσω αυτό το τραγούδι.

Δε θα έλεγα πως με τροφοδοτεί κάθε είδους απώλεια, ωστόσο μου αρέσει μουσικά να την περιγράφω ως ένα στάδιο αλλαγής, μετουσίωσης και μετάβασης.

«All I need is this/ A mirror of souls/ To absorb the evilness/ And let the light to show». (Mirror of Souls). Tι σημαίνει «ψυχή» για σένα;

Όλοι είμαστε ψυχές που κατοικούμε σε ένα φθαρτό σώμα. Η ψυχή είναι ενέργεια, είναι η αντανάκλαση της αύρας, ο ανώτερος εαυτός, η συνειδητότητα του Θεού που υπάρχει μέσα μας.

Οι στίχοι του εν λόγω τραγουδιού έχουν να κάνουν με το εξής: όλοι οι άνθρωποι που συναντάμε καθημερινά αποτελούν καθρέφτες του εαυτού μας.

Κάτι το οποίο δε σου αρέσει ή επικρίνεις σε κάποιον και αντίστοιχα κάτι που θαυμάζεις, είναι ουσιαστικά πράγματα τα οποία έχεις μέσα σου.

Το τραγούδι αυτό λέει, ότι χρειάζομαι έναν καθρέφτη-δάσκαλο που θα με οδηγήσει στο φως. Θεραπεύοντας αυτό το οποίο έχω μέσα μου και βλέπω στον άλλον θα οδηγηθώ στη λύτρωση.

Of Solitude Triumphant: Υπό ποια έννοια μπορεί η μοναξιά να είναι ή να γίνει θριαμβευτική;

Ένας από τους μεγαλύτερους φόβους του ανθρώπου, πέρα από τον θάνατο, είναι η μοναξιά. Μέσα, όμως, από τα βαθύτερα σκοτάδια της μοναξιάς μπορεί να αναδυθεί το πιο λαμπρό φως.

Το concept του δίσκου αυτού, με αυτό τον τίτλο, ξεκάθαρα υποδεικνύει αυτό. Όλες οι κακουχίες της απώλειας, της μοναξιάς και του φόβου μετουσιώθηκαν και έγιναν φως.

«To love and to repent/ To thank and always help/ To forgive and to forget/ That’s the foundations of regret», τραγουδάτε στο The Foundations. Αγάπη, μετάνοια, συγχώρεση, μεταμέλεια: πόσο μάς λείπουν και πόσο τις χρειαζόμαστε;

Στον διττό κόσμο στον οποίο ζούμε, όλα αυτά είναι βασικές πτυχές της ανθρώπινης ολοκλήρωσης.

Δεν είναι ότι μας λείπουν και τις χρειαζόμαστε, καθότι τις έχουμε έμφυτες, το θέμα είναι να συνειδητοποιήσουμε την αναγκαιότητά τους και να τις ξαναθυμηθούμε.

Στο κάτω κάτω, είναι απλά πράγματα, εμείς τα κάνουμε δύσκολα. Αγάπη, ευγνωμοσύνη και συγχώρεση. Τρείς απλά έννοιες, ύψιστης όμως σημασίας.

«At the end of the days, what remains? / Sadness and pain are the same/ All the tears you denied to explain/ Floating now on a shame», θρηνείτε στο Profound Loss.

Τι απομένει «στο τέλος των ημερών», λοιπόν;

Ακριβώς.

Τι απομένει; Τίποτα. Mια ανάμνηση, συναισθήματα και μια υστεροφημία. Η λύπη και ο πόνος θα παρέλθουν. Όπως, όμως, και πολλά πράγματα τα oποία θεωρούμε δεδομένα.

Ο θρήνος στο Profound Loss δεν έγκειται τόσο στην απώλεια, όσο στα πράγματα που δεν ειπώθηκαν ποτέ και στα συναισθήματα που δεν εκδηλώθηκαν.

Στην αγκαλιά που δε δόθηκε, στο «σ’ αγαπώ» που δεν ξεστομίστηκε και σε ένα «ευχαριστώ» που θεωρήθηκε δεδομένο.

Όπως και η μουσική των Warning, την πολυαναμενόμενη συναυλία των οποίων ανοίγετε την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου, έτσι και η δική σας συγκροτείται γύρω από/αναδύεται μέσα από έναν βαθιά μελωδικό πυρήνα.

Θα ήθελες να εμβαθύνεις στη σχέση σου με τη μελωδία ως συνθέτης και ως ακροατής, αλλά και σε ένα ευρύτερα υπαρξιακό επίπεδο;

Στη Υin & Υang διάσταση που ζούμε, στο μαύρο-άσπρο, στο όμορφος-άσχημος και στο  ψηλός-κοντός, έτσι και στη μουσική μας διαλέγουμε την αρμονία και τη μελωδία, ώστε να συσχετιστoύν και να απαλύνουν τα δυσάρεστα συναισθήματα που πραγματεύονται τα τραγούδια μας.

Ως ακροατής, πάντα μου άρεσαν οι μελωδίες οι οποίες σε συνδυασμό με την απαισιοδοξία των στίχων οδηγούν σε μια λύτρωση, πράγμα που προσπαθώ ως συνθέτης να αποδώσω στα τραγούδια μας.

Στιχουργικά αναφέρομαι σε υπαρξιακά επίπεδα αλλά μόνο όπως το αντιλαμβάνομαι εγώ, μέσω των φιλοσοφιών τις οποίες ασπάζομαι, μέσω του καλού.

Πώς αξιολογείς την εγχώρια doom metal σκηνή, στον βαθμό που μπορείς να το κάνεις όντας κομμάτι της, και πώς θα την παρουσίαζες σε κάποιον/κάποια «αμύητο»/ «αμύητη», αλλά με ειλικρινές ενδιαφέρον να την προσεγγίσει;

Η εγχώρια doom metal σκηνή είναι μικρή, αλλά απαρτίζεται από πολύ αξιόλογες μπάντες: Laurel Path, Agnes Vein, Doomocracy, Silent Oath, Litany, Violent Vortex, Aeon Aphelion είναι μερικές από αυτές.

Κάποι@ αμύητ@ και με ειλικρινές ενδιαφέρον να την προσεγγίσει θα πρέπει να εστιάσει στο είδος που τ@ αρέσει περισσότερο.

Όλες οι προαναφερθείσες μπάντες ανήκουν στο παραδοσιακό και επικό doom metal, παρόλα αυτά υπάρχουν και άλλα υποείδη, όπως doom/death, funeral doom, κ.λπ., που μπορεί να βρει πιο ενδιαφέροντα.

Θα εξαρτηθεί από το είδος metal από το οποίο προέρχεται. Αυτό, όμως, που κυρίως θα παρουσίαζα και θα προειδοποιούσα είναι το αγνό, αφοσιωμένο, ειλικρινές, ανόθευτο και ανιδιοτελές της υπόθεσης.

Ευχαριστώ θερμά τον Αλέξη Σαρχώση για τον χρόνο του και για την παραχώρηση της φωτογραφίας του συγκροτήματος.

Οι The Temple ανοίγουν τη συναυλία των Warning την Παρασκευή 13 Νοεμβρίου στο An Club (Σολωμού 13, Εξάρχεια).