Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

CALMDOWN: «Να θυμόμαστε ποιοι ήμασταν, πριν μας πουν τι να είμαστε»

 


Πιανίστα, τραγουδίστρια και συνθέτρια, η CALMDOWN (Ελίζα-Ειρήνη Βιδάλη) παρουσιάζει την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου στο ΚΕΤ τo άλμπουμ της Lost Childhood Tapes, μια μινιμαλιστική «ωδή» στην παιδικότητα.

Κουβεντιάζοντας με την καλλιτέχνιδα λίγες μέρες πριν το λάιβ.

Τα ονόματα (ή τα προσωνύμια) τα οποία άλλοι άνθρωποι χρησιμοποιούν για εμάς κάτι σηματοδοτούν για εκείνους. Όσα επιλέγουμε για τους εαυτούς μας, καταδεικνύουν κάτι για εμάς.

Γιατί, λοιπόν, επέλεξες ως «stage name» το CALMDOWN;

Το CALMDOWN αποφασίστηκε την περίοδο που έφτιαχνα το πρώτο μου DIY self-recorded album We will make it, We will win Darling.

Εκείνη την περίοδο, λοιπόν, περνούσα πολύ δύσκολα, πάθαινα κρίσεις πανικού, περνούσα βαριά κατάθλιψη και έλεγα συνεχόμενα στον εαυτό μου «CALMDOWN» σαν αυτo-καθησυχασμό.

Πότε ξεκίνησε η ενασχόλησή σου με το πιάνο αλλά και με το τραγούδι, τι αναζητάς σε αυτά και τι, τελικά, κάθε φορά σού προσφέρουν;

Με το πιάνο ξεκίνησα γύρω στα 7. Έκανα ποδήλατο στο νησί δίπλα στη θάλασσα, και άκουσα μελωδίες από πιάνο που ερχόντουσαν από την μοναδική σχολή πιάνου τότε. Μαγεύτηκα, πήγα σπίτι και είπα στους γονείς μου «Θέλω να μάθω πιάνο».

Μου έκαναν δώρο ένα παιδικό αρμόνιο να δουν αν θα μου φύγει η όρεξη -  τελικά δε μου έφυγε ποτέ.

Γενικά, δεν πολυσκεφτόμουν, απλά νομίζω ήταν το μόνο μέσο με τη βοήθεια του οποίου κάπως ξέφευγα και ένιωθα ότι ακούγομαι, εκφραζόμουν, ταξίδευα και συγκεντρώνομουν απόλυτα.

Τώρα βλέπω πως μέσω της μουσικής, της γραφής μπορούσα να καταλάβω καλύτερα τον εαυτό  μου και τους γύρω μου. Άδειαζα όλα τα αρνητικά συναισθήματα και ένιωθα ανάλαφρη. Δεν το πολυαναλύω, απλά μου βγαίνει.

To Lost Childhood Tapes, το πιο πρόσφατο άλμπουμ σου, βασίζεται σε ξεχασμένες μελωδίες τις οποίες είχες συνθέσει μεταξύ 14 και 16 ετών και πρόσφατα ανακάλυψες εκ νέου σε ένα παλιό CD.

Τι είχες κατά νου -αν είχες κάτι- όταν ηχογραφούσες, σχεδόν παιδί ακόμα, εκείνα τα πρώιμα συνθετικά «σκιρτήματα» και πώς ένιωσες όταν τα ξαναβρήκες;

Δεν είχα πραγματικά τίποτα κατά νου τότε, απλά ηχογραφούσα τις μελωδίες γιατί δεν ήξερα σύνθεση και το έκανα απλά για να μην τις ξεχάσω.

Επίσης, ήταν και ένας τρόπος να ακούω πώς παίζω και να διορθώνω το παίξιμό μου. Όταν τα βρήκα, μου «έσκασαν» όλα, πραγματικά μπόρεσα και είδα όλη την παιδική μου ηλικία μέσα στο δωμάτιό μου ώρες ατελείωτες (Γέλιο).

Είναι 20 μελωδίες συνολικά. Τώρα έβγαλα μόνο 3 από αυτές. Έχω σκοπό να βγάλω κι άλλες, αλλά δεν ξέρω ακόμα πότε.

Το Lost Childhood Tapes «προσκαλεί τους ακροατές να επανσυνδεθούν με το παιδί μέσα τους, να καθίσουν με ηρεμία, να βιώσουν τα άβολα συναισθήματα που τείνουμε να αποφεύγουμε και να απελευθερώσουμε όσα δε μας εξυπηρετούν πλέον», γράφεις.

Πόσο σημαντικό είναι να παραμένουμε παιδιά -και τι αυτό σημαίνει-, ποια είναι «τα άβολα συναισθήματα που τείνουμε να αποφεύγουμε» και γιατί το κυρίαρχο κοινωνικοοικονομικό σύστημα μάς αποτρέπει από το να καθίσουμε «με ηρεμία»;

Να παραμείνουμε παιδιά δε γίνεται, αλλά να θυμόμαστε ποιοι ήμασταν, πριν μας πουν τι να είμαστε.

Να μην ξεχνάμε τις προσωπικές μας αξίες. Να μη σταματάμε να εξερευνούμε. Να μην αφήνουμε αρνητικές εμπειρίες να καθοδηγούν το υπόλοιπο της ζωής μας.

Να κάτσουμε με την ντροπή μας και να μάθουμε να ζητάμε συγγνώμη, να παραδεχόμαστε τα λάθη μας και να συγχωρούμε τον εαυτό μας και τους άλλους.  Όσο μπορούμε, δεν είναι πάντα εφικτό.

Άλλωστε, όπως είχε πει μια φορά και ένας φίλος με λίγα λόγια, «Η ζωή είναι μικρή, ας προσπαθήσουμε να τη ζήσουμε όσο καλύτερα μπορούμε με αυτά που έχουμε».

Ευτυχώς, κανείς δεν μπορεί να μας πάρει τη δύναμη του μυαλού μας και τις σκέψεις μας.

Εγώ, για το συγκεκριμένο άλμπουμ έκοψα ολα τα υποκατάστατα (αλκοόλ, τσιγάρα κ.λπ.), και μετά βγήκαν όλα στην επιφάνεια. Εκεί, δεν υπάρχει κάτι άλλο για να ξεφύγεις από αυτό, μόνο να αντικρίσεις και να κάτσεις. Και να νιώσεις.

Μετά, έκοψα περιβάλλοντα και παρέες και σταμάτησα να ανέχομαι. Αυτό το άλμπουμ ήταν σαν να άνοιξα το κουτί της Πανδώρας.

Τα συναισθήματα που αποφεύγουμε είναι συνήθως τα αρνητικά.

Συνήθως αποφεύγουμε να δούμε ότι είμαστε οι επιλογές που κάνουμε, να σταματήσουμε να κατηγορούμε τους άλλους, να πάρουμε την ευθύνη των πράξεών μας, να δούμε πού σφάλλουμε εμείς και μετά να διορθώσουμε τον κόσμο.

Είναι πολύ μεγάλος ο κόσμος - ας ξεκινήσουμε να γινόμαστε εμείς καλύτεροι, να συγχωρέσουμε τον εαυτό μας, να συμφιλιωθούμε με την σκοτεινή πλευρά μας και να την αποδεχτούμε. Νομίζω πως μόνο τότε θα καταλάβουμε και τους άλλους.

Ο καθένας κουβαλάει τα δικά του.

Ζεις και εργάζεσαι στο Βερολίνο.

Ποια είναι τα πλεονεκτήματα και τα μειονεκτήματα της απόστασης από τον «γενέθλιο» τόπο και πόσο οικεία αισθάνεσαι στο πλαίσιο μιας ραγδαία συντηρητικοποιούμενης γερμανικής κοινωνίας; 

Είμαι μισή Γερμανίδα, οπότε δεν μου ήταν όλα καινούργια. Βασικά, νομίζω ότι εγώ παίζει να είμαι πιο συντηρητική από το Βερολίνο. (Γέλιο).

Νιώθω άνετα στο Βερολίνο, αλλά έχω περάσει και τεράστια μοναξιά. Πιστεύω, όμως, πως αυτό βοηθάει πολύ στην ανακάλυψη του εαυτού.

Τα πλεονεκτήματα είναι η απόσταση, επειδή μπορώ να κάνω ό,τι θέλω χωρίς να ξέρει κανείς τίποτα και τα μειονεκτήματα είναι και πάλι η απόσταση, επειδή μπορεί να μη σε ξέρει κανείς στο τέλος της ημέρας πραγματικά.

Αλλά μένω 17 χρόνια εκεί, είναι απίστευτα οργανωμένο κράτος και για μένα παίζει να είναι ένας τεράστιος λόγος που δεν έχω γυρίσει ακόμα πίσω. Φυσικά έχει και τόσα πολλά πράγματα να κάνεις, που μου πήρε καιρό να το ανακαλύψω.

Την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου παρουσιάζεις το Lost Childhood Tapes στην Αθήνα, στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων, το οποίο διανύει την πιο κρίσιμη περίοδο της ύπαρξής του.

Πού, κατά τη γνώμη σου, έγκειται η σπουδαιότητα και η αναγκαιότητα των όντως ανεξάρτητων καλλιτεχνικών χώρων και ομάδων, γενικότερα, και του ΚΕΤ, ειδικότερα;

Όλες οι επιλογές έχουν τίμημα, έτσι το βλέπω εγώ. Ή είσαι ανεξάρτητος ή είσαι mainstream. Tο ένα απαιτεί χρόνο, θυσίες, πολλή ψυχή και μεράκι. Το άλλο είναι πιο βατό. Πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις, εννοείται.

Τι σηματοδοτεί η απώλεια, η συρρίκνωση ή η αφομοίωση τέτοιων χώρων και ομάδων και κατά πόσο το είδος της τέχνης στο οποίο επιλέγουμε να εστιάζουμε αποκαλύπτει πολλά για το είδος της κοινωνίας όπου επιλέγουμε να ζούμε;

Τελικά, όλα οδηγούν στην Παιδεία. Όταν δεν υπάρχει μουσική Παιδεία, πιο λίγοι άνθρωποι είναι ανοιχτοί σε κάτι καινούργιο, μέχρι να γίνει mainstream και μετά όλως περιέργως χάνει την αυθεντικότητα του, τη νοστιμιά του. Πάντα έτσι ήταν, νομίζω.

Δεν πιστεύω ότι κάτι είναι καλύτερο ή χειρότερο από κάτι άλλο- όλα είναι εξίσου σημαντικά, αλλά είναι η πρόσβαση σε αυτό το μη γνώριμο και πώς το προσεγγίζει κάποιος. Επίσης, είναι πώς σε βρίσκει κάτι!

Συνήθως τέτοιοι χώροι -ειδικά στην Ελλάδα- δεν υποστηρίζονται από το κράτος και αυτό δημιουργεί τη δυσκολία να συντηρηθούν, με αποτέλεσμα να κινδυνεύουν να κλείσουν.

Επίσης, θεωρώ ότι κάποιοι άνθρωποι είναι από τη φύση τους περίεργοι να ανακαλύψουν όσο πιο πολλά μπορούν, κάποιοι άλλοι πιο δύσκολα και όλοι έχουν τον δικό τους χρόνο στον να ανοιχτούν σε νέα μονοπάτια.

Επιπλέον, κάποια είδη μουσικής σε κάνουν να σκέφτεσαι και κάποια να ξεχνάς. Ε, τι κερδίζει πάντα; (Γέλιο). Η πλειοψηφία δε θέλει να σκέφτεται, αλλά να αποφεύγει οτιδήποτε την κάνει να «δουλέψει» με τον εαυτό της.

Όλα αυτά είναι θεωρίες, ωστόσο. Όπως τη βρίσκει ο καθένας, τελικά, αρκεί να μην ενοχλεί τους άλλους, να μην επιβάλλει, να μην επιβάλλεται και να μη φανατίζεται.

Πιστεύω πως αυτό το δήθεν intellectual και η «ξερολίαση» είναι που συνήθως απωθούν κάποιον από το να δώσει μια ευκαιρία σε κάτι το οποίο δε γνωρίζει.

Γιατί άμα το δεις και από την άλλη, και οι δήθεν intellectual σνόμπαρουν το άλλο: πόσο ανοιχτοί είναι εκείνοι στο ανάλαφρο; Απλά αναρωτιέμαι.

Ευχαριστώ θερμά την Αγγελική Καράμπελα από το ΚΕΤ για την πολύτιμη συνδρομή της στον προγραμματισμό της συνέντευξης.

Η CALMDOWN (Ελίζα-Ειρήνη Βιδάλη) παρουσιάζει ζωντανά το Lost Childhood Tapes την Παρασκευή 20 Νοεμβρίου στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων (Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α, Κυψέλη).

Ακολουθεί ένα live σετ weird electronica από τον Degear0001.

Πόρτες: 20:30. Έναρξη: 21:00.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου