Sébastien Pietrapiana (Corpus Delicti): «Πάντα με γοήτευε η ψυχική αποξένωση»

 

Οι Corpus Delicti, ένα από τα πιο διακριτά γαλλικά -και εν γένει ευρωπαϊκά- συγκροτήματα της gothic rock/post-punk σκηνής, επιστρέφουν συναυλιακά στην Αθήνα το Σάββατο 10 Οκτωβρίου για μια ανεπιτήδευτα σκοτεινή βραδιά.

Ενόψει του λάιβ, κουβεντιάζουμε με τον Sébastien Pietrapiana, τραγουδιστή του συγκροτήματος.

Ως νομικός όρος, το «corpus delicti» μεταφράζεται ως «σώμα του εγκλήματος».

Η επιλογή του ως ονόματος για το συγκρότημα ήταν τυχαία ή φέρει συγκεκριμένους συνειρμούς (που δεν σχετίζονται απαραίτητα με τη λατινική γλώσσα ή τη νομική επιστήμη);

Ο όρος «corpus delicti», από τον οποίο το συγκρότημα πήρε το όνομά του, αναφέρεται σε μια σουρεαλιστική φωτογραφική προσέγγιση που βασίζεται στην αποδόμηση και την επακόλουθη ανασύνθεση μιας εικόνας.

Το αποτέλεσμα είναι μια εικόνα στην οποία η πραγματικότητα παραμένει αναγνωρίσιμη, αλλά καθίσταται σωματικά αδύνατη:

Ένα σώμα μπορεί να εμφανίζεται παραμορφωμένο, διάφορες προοπτικές μπορεί να συνυπάρχουν και διαφορετικά τμήματα της εικόνας μπορεί να φαίνονται μετατοπισμένα ή συγχωνευμένα.

Επομένως, δεν έχει καμία σχέση με τον νομικό όρο.

Οι έντονες, και συνήθως βουτηγμένες στην αγωνία, συνθέσεις σας αντλούν εξίσου στοιχεία από το post-punk και το gothic rock, ενώ κατά καιρούς διαπνέονται από μια ιδιαίτερη κινηματογραφική αισθητική.

Ποιο είναι το «σύνηθες» σημείο εκκίνησης για μια σύνθεση των Corpus Delicti;

Μπορεί να διαφέρει, αλλά πολύ συχνά ξεκινά με μια ιδέα για το μπάσο ή τα ντραμς.

Ωστόσο, στο Liminal, θα μπορούσε επίσης να ξεκινήσει από τα τύμπανα -όπως στο Crash, για παράδειγμα-, ή από τα φωνητικά, όπως στο Under His Eye.

Η πρώτη demo κασέτα σας, στην οποία κάνατε παραγωγή μόνοι σας, κυκλοφόρησε το 1992. Πώς θα περιέγραφες το γενικότερο κλίμα στη Γαλλία την εποχή που ηχογραφήθηκε η κασέτα;

Για το κλίμα στη Γαλλία, δεν είμαι πια και τόσο σίγουρος...

Μπορώ, όμως, ακόμα να σου μιλήσω για τον ενθουσιασμό μας. Για τους περισσότερους από εμάς, ήταν η πρώτη φορά σε στούντιο.

Για μένα, ήταν ένα όνειρο το οποίο γινόταν πραγματικότητα, καθώς τραγουδώ από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου.

Ήταν μια μαγική περίοδος: ανακάλυπτα όλες τις δυνατότητες τις οποίες προσέφερε το στούντιο και έβλεπα τα τραγούδια να παίρνουν μορφή. Λάτρεψα κάθε στάδιο της διαδικασίας.

Το Twilight, το ντεμπούτο άλμπουμ των Corpus Delicti, συγκαταλέγεται στα ορόσημα του είδους. Σε ποιον βαθμό συμβάδιζε με τις κυρίαρχες τάσεις της εναλλακτικής σκηνής στη χώρα κατά την εποχή της κυκλοφορίας του;

Δεν είχε απολύτως καμία σχέση με όσα συνέβαιναν στη χώρα εκείνη την εποχή.

Ήταν ένα εντελώς περιθωριακό είδος, το οποίο αργότερα έγινε κάπως πιο δημοφιλές, καθώς ταινίες όπως το Control και συγκροτήματα όπως οι Interpol συνέβαλαν στο να φτάσει σε ευρύτερο κοινό.

Ωστόσο, το 1993 επρόκειτο για μια πραγματικά εξειδικευμένη σκηνή και έπρεπε να ψάξεις πολύ για να βρεις συγκροτήματα αυτού του είδους. Πολύ σπάνια τραβούσαμε την προσοχή του εθνικού ροκ Τύπου, ο οποίος απλώς δεν ενδιαφερόταν για εμάς.

Τα πράγματα δεν έχουν αλλάξει και τόσο πολύ σήμερα. Πλέον, είμαστε κάπως σαν τους «νονούς» της σκηνής εδώ!

Αν το έχω καταλάβει σωστά, το The Side of the Moon -η αγαπημένη μου σύνθεση του άλμπουμ- παρουσιάζεται μέσα από την οπτική γωνία ενός (πρώην) τροφίμου ψυχιατρικού ιδρύματος.

Τι είναι αυτό που σε ελκύει στα ζητήματα ψυχικής υγείας, γενικότερα;

Παράξενο. Δεν είναι ένα τραγούδι για το οποίο μας μιλάει συχνά ο κόσμος!

Πάντα με γοήτευε η ψυχική αποξένωση και το τι μπορεί να οδηγήσει ορισμένα άτομα να ζουν σε έναν εντελώς παράλληλο κόσμο, με τις δικές του αλήθειες.

Δε θυμάμαι πια ακριβώς τον λόγο, αλλά είχα πλάσει την ιστορία ενός άντρα που πίστευε ότι το φεγγάρι είχε δύο πλευρές και ο οποίος έμεινε έκπληκτος όταν ανακάλυψε την άλλη πλευρά για πρώτη φορά, αφού βγήκε από το ψυχιατρείο. 

Μετά την κυκλοφορία τριών άλμπουμ, μπήκατε σε μια μακρά περίοδο αποχής. Πώς ερμηνεύετε, λοιπόν, τη διαρκή δημοτικότητά σας και ποια ανάγκη, συγκεκριμένα, σάς ώθησε να επιστρέψετε στη συλλογική δημιουργική σας πορεία;

Κατ’ αρχάς, από τη δική μας πλευρά, πέρα ​​από τον Roma -τον αρχικό μας ντράμερ-, κανείς μας δε σταμάτησε ποτέ να ασχολείται με τη μουσική κατά τη διάρκεια εκείνης της περιόδου.

Κοιτάζοντας πίσω, πιστεύω πως τα τρία άλμπουμ μας από τη δεκαετία του ’90 περιέχουν μερικά πραγματικά καλά τραγούδια που, τελικά, δεν ήταν υπερβολικά συνδεδεμένα με την εποχή τους.

Δεν ήταν απομιμήσεις των Sisters of Mercy, όπως τόσα άλλα συγκροτήματα εκείνης της περιόδου. Ήταν απλώς καλά ροκ τραγούδια.

Είχαμε επίσης την τύχη να συμπεριληφθούμε σε αρκετές λίστες με τις «καλύτερες επιλογές» εκείνης της εποχής,

Αυτό σήμαινε ότι, με την έλευση του διαδικτύου, η μουσική μας έγινε σταδιακά εύκολα προσβάσιμη, χωρίς εμείς να κάνουμε απολύτως τίποτα.

Στη συνέχεια, χάρη σε αυτό, άρχισαν να έρχονται προτάσεις για συναυλίες γύρω στο 2017, μεταξύ άλλων και από χώρες τις οποίες δεν είχαμε επισκεφθεί ποτέ πριν.

Κατόπιν, το 2019, η Cleopatra Records επανακυκλοφόρησε τα άλμπουμ, με τη συγκατάθεσή μας.

Τότε ήταν που οι τέσσερίς μας -ο Roma, ο Chrys, ο Franck κι εγώ- σμίξαμε ξανά και σκεφτήκαμε: γιατί να μην κάνουμε μερικές συναυλίες, να γνωρίσουμε αυτό το νέο κοινό που μας ζητούσε, αλλά και να επανασυνδεθούμε με το παλιό;

Έτσι ξεκίνησαν όλα πάλι και μείναμε πραγματικά άναυδοι από την αντίδραση του κόσμου.

Το Liminal, η πιο πρόσφατη δουλειά των Corpus Delicti, σάς βρίσκει σε εξαιρετική φόρμα.

Ο τίτλος αποτελεί αντανάκλαση του μεταβατικού χαρακτήρα της εποχής μας -σε πολιτισμικό, υπαρξιακό και πολιτικό επίπεδο- ή αναφέρεται και στο δημιουργικό στάδιο στο οποίο βρίσκεστε αυτή τη στιγμή;

Όταν βρήκαμε εκείνον τον τίτλο, ήταν απολύτως τέλειος.

Το μεταίχμιο είναι ένας χώρος ανάμεσα σε δύο κόσμους, μια μεταβατική κατάσταση, αλλά και το σημείο εκκίνησης για κάτι καινούργιο. Αποτύπωνε απόλυτα αυτό που βιώναμε και την κατεύθυνση προς την οποία οδεύαμε.

Δε θα μπορούσαμε να ονειρευτούμε καλύτερο τίτλο.

Το εξώφυλλο φιλοτεχνήθηκε από τον Jean-Luc Verna. Θα ήθελες να σχολιάσεις αυτήν τη συνεργασία;

Και πάλι, μερικές φορές όλα μπαίνουν απλώς στη θέση τους...

Θαυμάζουμε την προσωπικότητα και το έργο του Jean-Luc εδώ και πολλά χρόνια. Επικοινωνήσαμε μαζί του αρχικά για να εμφανιστεί στο βίντεο του Room 36 και δέχτηκε μέσα σε λίγα λεπτά.

Στη συνέχεια, αρχίσαμε να εμβαθύνουμε στο έργο του, και συγκεκριμένα στα σχέδιά του, και αυτό το συγκεκριμένο έργο μάς φάνηκε αμέσως ιδανικό για τον τίτλο και το εξώφυλλο του άλμπουμ. Δέχτηκε αμέσως να μας επιτρέψει να το χρησιμοποιήσουμε.

Είναι ένας εξαιρετικός άνθρωπος και καλλιτέχνης, και σήμερα έχουμε έρθει πολύ κοντά του.

Το Σάββατο 10 Οκτωβρίου επιστρέφετε συναυλιακά στην Αθήνα, περίπου έναν χρόνο μετά την εμφάνισή σας στο Open Air Festival του Death Disco (ήμουν κι εγώ εκεί!)

Τι θυμάστε περισσότερο από την προηγούμενη εμφάνισή σας στην πόλη και τι σας συνδέει με την ελληνική post-punk/goth/darkwave σκηνή;

Θυμόμαστε ακόμα τον απίστευτο ενθουσιασμό του κοινού εκείνο το βράδυ, με ανθρώπους από όλο τον κόσμο, καθώς και αρκετούς φίλους που είχαν ταξιδέψει ειδικά για τη συγκεκριμένη περίσταση και το φεστιβάλ.

Θυμόμαστε επίσης τη θερμή υποδοχή από τον Λεωνίδα Σκιαδά, τον διοργανωτή, τις άψογες συνθήκες και τη βαθιά μας αγάπη για αυτήν την πόλη, στην οποία επιστρέφουμε πάντα με χαρά.

Δε γνωρίζουμε πολύ καλά την ελληνική σκηνή, αλλά μπορούμε να αναφέρουμε τους Anima Triste, ένα συγκρότημα που μας αρέσει πολύ και τα μέλη του οποίου είναι επίσης εξαιρετικοί άνθρωποι.

Eυχαριστώ θερμά τον Μάνο Νομικό για την πολύτιμη συμβολή του στην υλοποίηση της συνέντευξης.

Οι Corpus Delicti εμφανίζονται ζωντανά στο Death Disco (Ωγύγου 16 & Λεπενιώτου 24, Ψυρρή) το Σάββατο 10 Οκτωβρίου.

Τη συναυλία ανοίγουν οι post-punk/darkwave The Villions.