Edwin van der Velde: «Είναι ωραίο να μπορείς να ξεφεύγεις από τον κόσμο μας»

 

Επηρεασμένο από την post-punk και darkwave αισθητική, αλλά και τη ζωγραφική του Ιταλού Giovanni Bragolin, το ολλανδικό ντουέτο Bragolin έρχεται το Σάββατο 14 Μαρτίου για άλλη μια συναυλία στην Αθήνα, στο φιλόξενο Death Disco.

Κουβεντιάζοντας με την κινητήρια δύναμη του σχήματος, τον Edwin van der Velde.

Οι Bragolin είναι το αρχικά σόλο πρότζεκτ σου, επηρεασμένο από την post-punk/darkwave μουσική, το οποίο πήρε το όνομά του από τον Ιταλό ζωγράφο Giovanni Bragolin, διάσημο για τους πίνακές του με θέμα αγόρια που κλαίνε.

Με ποιους τρόπους οι μουσικές σου επιρροές συγκλίνουν με την πιο ζωγραφική διάσταση και τι σε γοητεύει περισσότερο στον συγκεκριμένο ζωγράφο;

Επινόησα αυτό το όνομα για διάφορους λόγους.

Οι πίνακες του Bragolin δεν απευθύνονταν στην ελίτ, αλλά στην εργατική τάξη. Είναι μελαγχολικοί. Υπάρχει μυστήριο γύρω από αυτούς: ποια είναι τα συγκεκριμένα παιδιά, αλλά και γιατί κάηκαν τα σπίτια και σώθηκαν οι πίνακες;

Τέλος, ανάγονται στην περίοδο πριν από τη δεκαετία του 1980, που έχω την τάση να φέρνω τακτικά στη μουσική μας, και ο ζωγράφος πέθανε τη χρονιά κατά την οποία γεννήθηκα.

Έχουμε τα τυπικά μπάσα-συνθεσάιζερ και ντραμς της δεκαετίας του ’80, αλλά οι ήχοι της κιθάρας και του οργάνου μας σχετίζονται περισσότερο με τον ήχο του Ένιο Μορικόνε των δεκαετιών του 1960 και του 1970.

Συνήθως μελαγχολικοί, αν όχι εντελώς βουτηγμένοι στον ζόφο, οι «στίχοι [σου] είναι εμπνευσμένοι από μετα-αποκαλυπτικές ταινίες και φιλμ τρόμου», σύμφωνα με το βιογραφικό σου.

Γιατί σε έλκει περισσότερο η σκοτεινή πλευρά του ανθρώπινου ψυχισμού; Και ποια είναι τα στοιχεία που σου κεντρίζουν περισσότερο το ενδιαφέρον στις «μετα-αποκαλυπτικές ταινίες και τα φιλμ τρόμου»;

Ο γενικός λόγος που χρησιμοποιώ τις ταινίες ως έμπνευση είναι η χρήση της μυθοπλασίας αντί των εμπειριών της πραγματικής ζωής. Είναι ωραίο να μπορείς να ξεφεύγεις από τον κόσμο μας, να κρύβεσαι και να ονειρεύεσαι στη μυθοπλασία.

Στην περίπτωσή μου, μου αρέσουν περισσότερο οι ταινίες παρά τα βιβλία, επειδή δυσκολεύομαι να συγκεντρωθώ σε αυτά, αλλά θα μπορούσαν επίσης να ήταν και τα βιβλία τα οποία αποτέλεσαν πηγή έμπνευσης.

Στο νέο άλμπουμ υπάρχει ένα τραγούδι εμπνευσμένο από δύο βιβλία για τον ωκεανό.

Επιπλέον, ο κινηματογράφος έχει μια τυπική χρήση της μουσικής και μου αρέσει να ενσωματώνω και αυτά τα στοιχεία, όπως η χρήση ενός οργάνου Waterphone και έγχορδων στο νέο άλμπουμ σε μερικά τραγούδια.

Το I Saw Nothing Good So I Left, ντεμπούτο άλμπουμ σου, βγήκε σε βινύλιο και CD από τη Young & Cold Records σε παραγωγή δική σου μαζί με το πρώην μέλος του συγκροτήματος, Isolde Woudstra, η οποία είναι υπεύθυνη για το εξώφυλλο.

Είναι επίσης υπεύθυνη για τα εξώφυλλα των κατοπινών κυκλοφοριών των Bragolin; Υπάρχει κάποια συγκεκριμένη ιδέα πίσω από την εικόνα της νεαρής γυναίκας που ποζάρει με την πλάτη της στον φακό;

Η Ιsolde όντως σχεδίασε τα εξώφυλλα των δύο πρώτων άλμπουμ.

Μου πρότεινε το πρώτο, ενώ δεν είχε σχεδιάσει τη φωτογράφιση ως εξώφυλλο άλμπουμ, ας πούμε. Μου άρεσε πολύ το θέμα της φωτογραφίας και από εκεί και πέρα ​​ ήθελα αυτό ως θέμα.

Στους Bragolin μάς αρέσει να χρησιμοποιούμε την ανωνυμία: το συγκρότημα απεικονίζεται κυρίως ως σιλουέτες, αυτά τα εξώφυλλα άλμπουμ είναι πορτρέτα από πίσω. Έτσι, υπάρχει πάντα ένα κομμάτι κρυμμένο.

Και μην ξεχνάς ότι το όνομά μας προέρχεται επίσης από έναν ζωγράφο πορτρέτων. Έτσι, το θέμα τού να έχουμε τα πορτρέτα σαν πίνακες ζωγραφικής λειτουργεί καλά. Οι στίχοι είναι γραμμένοι από την οπτική γωνία του πρωταγωνιστή.

Το εξώφυλλο του καινούριου άλμπουμ είναι φτιαγμένο από την Faallaway. Αυτό το άλμπουμ είναι περισσότερο πολυεπίπεδο από τα προηγούμενα, με πιο ατμοσφαιρικούς ήχους και ήθελα το εξώφυλλο να έχει και περισσότερη ιστορία.

Υπάρχει, λοιπόν, αυτό το κορίτσι στον εφιάλτη της (φορώντας νυχτικό). Αλλά η Ιsolde επέστρεψε σε αυτό το άλμπουμ τραγουδώντας μαζί μου ένα τραγούδι με τίτλο I Salute You Ancient Ocean, το οποίο θα κυκλοφορήσει στα τέλη Μαρτίου.

Στο Let Out The Noise Inside, το δεύτερο άλμπουμ των Bragolin από το 2019, συνεργάζεστε με τον Adam Tristar.

Ένα άκρως υποβλητικό έργο, που συνδυάζει τον ηλεκτρονικό ήχο του Adam Tristar με την χαρακτηριστική μελαγχολική ατμόσφαιρα και τα φωνητικά σου. Πώς ξεκίνησε αυτή η συνάντηση και πώς εξελίχθηκε σταδιακά;

Ο Adam Tristar κι εγώ είμαστε φίλοι και ζούμε στην Ουτρέχτη. Εκείνη την εποχή πηγαίναμε τακτικά σε φεστιβάλ και συναυλίες και μόλις είχαμε ολοκληρώσει και οι δύο το πρώτο μας άλμπουμ.

Ήταν, λοιπόν, μια εξαιρετική στιγμή για να φτιάξουμε μερικά τραγούδια μαζί και να απολαύσουμε έναν αναζωογονητικό τρόπο δουλειάς πάνω σε κάτι νέο.

Στην αυγή του τρέχοντος έτους, ξεκινάτε να κυκλοφορείτε τα τραγούδια που τελικά θα αποτελέσουν το τρίτο άλμπουμ των Bragolin, I Don’t Like What It Does To Me.

Γιατί επιλέξατε να τα αποκαλύψετε με αυτήν τη σειρά;

Η σειρά οφείλεται σε πολλούς λόγους.

Θέλαμε να ξεκινήσουμε με κάτι δυνατό αλλά και εντελώς καινούργιο, γι’ αυτό και  διαλέξαμε το I Run and Hide ως πρώτο σινγκλ. Δε χρησιμοποιήσαμε κιθάρα, αλλά ένα κλαβινέτο.

Έπειτα, περί την εποχή του Blue Monday, θέλαμε το πιο μελαγχολικό τραγούδι ως δεύτερο σινγκλ και κυκλοφόρησε το Tar With Salt Foam.

Μετά, χρειαζόμασταν μια δυνατή μουσική επένδυση  για τη χορευτική πίστα, οπότε το Not All Are Real ήρθε στην κατάλληλη στιγμή.

Το τέταρτο σινγκλ μας είναι και το πιο ρομαντικό μας, το ντουέτο με την Carrellee: Feel This Flame Unfold. Ήταν προγραμματισμένο για την παραμονή της ημέρας του Αγίου Βαλεντίνου.

Μπορείς, λοιπόν, να αντιληφθείς ότι υπήρχε κάποιος λόγος για όλους τους συγχρονισμούς. Απομένουν οι κυκλοφορίες των υπόλοιπων τραγουδιών.

Ποιο είναι το «Αυτό» στον τίτλο στο οποίο αναφέρεστε;

Το «Αυτό» στον τίτλο αναφέρεται στα προσωπικά μας ελαττώματα. Νομίζω πως οι περισσότεροι άνθρωποι που εργάζονται για την αυτοβελτίωση γνωρίζουν τα προσωπικά τους ελαττώματα και μπορεί να απογοητεύονται από «αυτό».

Π.χ. στην περίπτωσή μου, δε μου αρέσει αυτό το οποίο μου κάνουν η εσωστρέφεια, η παρορμητικότητα, η έλλειψη συγκέντρωσης, ο ανταγωνισμός και η αυτοαμφισβήτηση.

Το τραγούδι με αυτόν τον τίτλο θα κυκλοφορήσει στα μέσα Μαρτίου. Είναι ένα πολύ σκοτεινό τραγούδι σε στιλ EBM.

Όπως και στα προηγούμενα άλμπουμ, αυτό δε σημαίνει ότι το ομώνυμο τραγούδι είναι το κύριο ή το καλύτερο τραγούδι μας, απλώς πήρε το όνομά του από ένα από τα τραγούδια που ταιριάζουν στο θέμα του άλμπουμ.

Έτσι, σε αντίθεση με τα τραγούδια τα οποία είναι εμπνευσμένα από ταινίες τρόμου, αυτό αφορά περισσότερο εμένα, γραμμένο όμως με έναν σουρεαλιστικό τρόπο.

Εντρυφώντας στους στίχους του I Run and Hide, προς τα πού τρέχεις και από τι κρύβεσαι, είτε ως άτομο είτε ως καλλιτέχνης; Και σε ποιον βαθμό η μουσική απαλύνει τυχόν αγωνίες ή, αντίθετα, τις επιδεινώνει;

Αυτό το τραγούδι είναι αρχικά εμπνευσμένο από την ταινία Σε ακολουθεί, όπου η πρωταγωνίστρια ακολουθείται συνεχώς από διαφορετικές οντότητες, αλλά δε θα μοιραστώ άλλα spoilers. Τσέκαρέ το.

Αλλά τελικά το οδήγησα σε κατεύθυνση ευρύτερη από οποιαδήποτε σκηνή τρόμου, διανθίζοντάς το με στοιχεία καταδίωξης. Δεν υπάρχει, λοιπόν, τίποτα προσωπικό εδώ από το οποίο ξεφεύγω.

Το Σάββατο 14 Μαρτίου οι Bragolin εμφανίζονται ζωντανά στην Αθήνα. Είσαι ήδη εξοικειωμένος/σε επαφή με τη φαινομενικά ακμάζουσα εγχώρια darkwave/synth-punk σκηνή; Ή θα βρίσκεσαι σε μια φάση ανακάλυψης στην Αθήνα;

Αυτή είναι η τρίτη φορά κατά την οποία οι Bragolin παίζουν στην Αθήνα. Η πρώτη ήταν πριν από την πανδημία του Covid ως σαπόρτ στους She Past Away.

Έπειτα, παίξαμε στο Death Disco πριν τα τέλη του 2024. Είναι υπέροχο που επιστρέψαμε και ελπίζουμε να δούμε το κοινό μας να εξελίσσεται με το νέο άλμπουμ.

Οι Bragolin εμφανίζονται ζωντανά στο Death Disco (Ωγύγου 16 & Λεπενιώτου 24, Ψυρρή) το Σάββατο 14 Μαρτίου.

Stavroz: «Δεν πρέπει να φοβόμαστε τις στιγμές σιωπής, αλλά να τις αγκαλιάζουμε»

 

Stavroz (Φωτογραφία: Alexander Popelier)

Οι Stavroz, το βελγικό κουαρτέτο-φαινόμενο της ευρωπαϊκής ηλεκτρονικής μουσικής, επιστρέφουν στην Αθήνα και το Gazarte για ένα εκρηκτικό λάιβ την Πέμπτη 5 Μαρτίου.

Εκ των ιδρυτικών μελών του σχήματος, ο DJ IJsbrand De Wilde μάς μιλά για τη μουσική, την ελευθερία, τον θόρυβο και τη σιωπή.

Πιθανότατα απαντάτε στις ερωτήσεις μου ενώ ταξιδεύετε από τη μία πόλη στην άλλη κατά τη διάρκεια της περιοδείας σας. Πόσο συναρπαστικό είναι το να μη γνωρίζετε πλήρως τι να περιμένετε από κάθε συναυλία;

Είναι συναρπαστικό να μην ξέρεις πώς θα εξελιχθεί ένα σόου. Κάθε βράδυ είναι διαφορετικό - τεχνικά, συναισθηματικά, ενεργειακά.

Μερικές φορές πρέπει να βρούμε τον δρόμο μας προς αυτό, μερικές φορές το κάνει το κοινό. Και αυτή η ένταση το κάνει δυνατό, επειδή μπορείς να νιώσεις την ακριβή στιγμή κατά την οποία ένα τραγούδι κάνει κλικ και το κοινό πραγματικά αφήνεται.

Κάποιες νύχτες όλα είναι εκεί από την πρώτη νότα - αυτό είναι μαγεία. Άλλες νύχτες χτίζονται αργά. Αλλά αυτή η απρόβλεπτη φύση της είναι που κρατά τη συναυλία ζωντανή.

Και όταν βλέπεις ανθρώπους να χορεύουν, να διασκεδάζουν και μετά να σου λένε ότι ήταν καταπληκτικό - γι’ αυτό ακριβώς το κάνουμε.

Οι Stavroz προέρχονται «από τη γη του συμβιβασμού στην καρδιά της Ευρώπης». Ποια είναι η προέλευση αυτού του ονόματος το οποίο ακούγεται ελληνικό;

Το όνομα ξεκίνησε στην πραγματικότητα ως αστείο.

Ένας από τους τέσσερίς μας ήθελε να γίνει DJ στο πανεπιστήμιο και προσποιείτο κάποιον μυστηριώδη Έλληνα -ή Ανατολικοευρωπαίο- παραγωγό που έπαιζε house μουσική εμπνευσμένη από τα Βαλκάνια.

Ήταν περισσότερο θέμα χαρακτήρα, παρά σοβαρού σχεδίου.

Αργότερα, ανακαλύψαμε στην Ελλάδα πως το «Stavroz» στην πραγματικότητα σημαίνει «σταυρός». Αυτό δεν ήταν καθόλου σκόπιμο - δεν έχουμε κάποια θρησκευτική οπτική γωνία ή κάτι τέτοιο. Ήταν καθαρή σύμπτωση.

Έτσι, στο τέλος, το όνομα έμεινε... αλλά ξεκίνησε ως αστείο.

Υπάρχει λίγη ειρωνεία στην αναφορά σας στη «γη των συμβιβασμών»; Πώς καταφέρνετε να παραμένετε ασυμβίβαστοι όσον αφορά το καλλιτεχνικό σας όραμα;

Σάς επιτρέπει η επιτυχία που απολαμβάνετε να υπαγορεύετε/επιβάλλετε τους δικούς σας «όρους»;

Όταν κάνουμε μουσική, δεν ξεκινάμε ποτέ με το να σκεφτόμαστε τι μπορεί να αρέσει στο κοινό.

Πάντα ξεκινάμε με ένα συναίσθημα - από κάτι το οποίο ακούγεται συναρπαστικό, καινούργιο ή απλώς πολύ groovy. Μερικές φορές δημιουργούμε μαζί, μερικές φορές ξεχωριστά, αλλά πάντα ξεκινάμε από το ένστικτο.

Φυσικά, η ολοκλήρωση ενός κομματιού απαιτεί λίγους συμβιβασμούς - οι τέσσερίς μας δεν κλίνουμε ακριβώς προς την ίδια μουσική κατεύθυνση. Ο ένας μπορεί να σπρώξει ελαφρώς αριστερά, ο άλλος ελαφρώς δεξιά.

Αλλά αυτές είναι εσωτερικές δυναμικές. Δεν κάνουμε συμβιβασμούς απέναντι στο κοινό. Δημιουργούμε αυτό που αγαπάμε πραγματικά.

Η μόνη στιγμή που προσαρμοζόμαστε λίγο είναι όταν μεταφράζουμε κομμάτια σε ένα ζωντανό σετ. Τότε ίσως αναρωτηθούμε:

Μπορεί αυτό να χτυπήσει λίγο πιο δυνατά; Μπορεί η συσσώρευση να επεκταθεί περισσότερο για να δημιουργήσει μια ισχυρότερη κορύφωση; Όχι για να αλλάξουμε το ποιοι είμαστε, αλλά για να κάνουμε την ενέργεια στον χώρο ακόμα πιο ισχυρή.

Μόνο όταν οι Maxim Helincks και Pieter De Meester εντάχθηκαν στο συγκρότημα, οι Stavroz άρχισαν να εμφανίζονται ζωντανά, συνεχίζοντας παράλληλα να ανοίγουν το δρόμο τους στο σύμπαν της ηλεκτρονικής μουσικής.

Τι άλλαξε στη δυναμική του γκρουπ μετά την είσοδο αυτών των δύο νέων μελών;

Ο Pieter και ο Maxim προέρχονται από πολύ διαφορετικά μουσικά υπόβαθρα -φολκ, ροκ και πανκ-, ενώ ο Gert και ο IJsbrand έχουν ισχυρότερο ηλεκτρονικό υπόβαθρο.

Ο συνδυασμός όλων αυτών των στιλ μάς επέτρεψε να αναπτύξουμε έναν εντελώς νέο ήχο.

Αυτό που το κάνει ακόμα πιο συναρπαστικό είναι πως ανακαλύπτουμε συνεχώς νέα μουσική ο ένας μέσα από τον άλλον, η οποία προέρχεται από διαφορετικούς μουσικούς κόσμους.

Αυτή η ανταλλαγή μάς εμπνέει συνεχώς και διαμορφώνει την εξέλιξή μας ως συγκρότημα.

«Προκειμένου να διατηρήσουν την ελευθερία στην μουσική τους παραγωγή και να μπορέσουν να υποστηρίξουν άλλους καλλιτέχνες με παρόμοιο όραμα, ξεκίνησαν τη δισκογραφική τους εταιρεία ‘Moodfamily’», γράφετε στην ιστοσελίδα σας.

Πώς καταφέρνετε να εξισορροπήσετε τη λογιστική με τη δημιουργική πλευρά των πραγμάτων χωρίς να χάνετε την επαφή με κάποια από τις δύο;

Δεν είναι εύκολη η διατήρηση της ισορροπίας, αλλά με τη Moodfamily δεν υπάρχει πίεση όσον αφορά τα αυστηρά χρονοδιαγράμματα ή τις προθεσμίες, γεγονός που επιτρέπει στη δημιουργική διαδικασία να ρέει φυσικά.

Στο τέλος, είναι πάντα διασκεδαστικό να συνεργαζόμαστε, και αυτή η ενέργεια διατηρεί ευθυγραμμισμένες τόσο τη λογιστική, όσο και τη δημιουργική πλευρά.

«Οι Stavroz σάς προσκαλούν να απομακρυνθείτε από τον θόρυβο, από το scrolling, από τις προκατασκευασμένες ανοησίες. Να σταματήσετε. Να αναπνεύσετε. Να θυμηθείτε πώς είναι απλώς... να αναρωτιέσαι», ενθαρρύνετε τον ακροατή στην παρουσίαση του Take a Seat.

Ο θόρυβος κάθε είδους είναι μάστιγα. Η παύση, συνήθως ένας ανέφικτος στόχος. Ή μήπως όχι;

Νομίζω ότι μερικοί άνθρωποι έχουν απλώς ξεχάσει πόσο όμορφο είναι να ακούς ένα άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος, ειδικά με τις σημερινές πλατφόρμες streaming.

Αυτή είναι η βασική ιδέα πίσω από αυτό που κάνουμε. Πρόκειται για το να αφιερώνεις χρόνο, να κλείνεις το τηλέφωνό σου ή απλώς να αφήνεις το μυαλό σου να περιπλανιέται, ενώ ακούς.

Και δεν αφορά μόνο το δικό μας άλμπουμ - ισχύει για όλη τη μουσική η οποία κυκλοφορεί σήμερα.

Φτιάχνεται ακόμα τόση πολλή καταπληκτική μουσική, αλλά μερικές φορές χάνεται στην ταχύτητα του κόσμου όπου ζούμε. Ελπίζουμε να ενθαρρύνουμε το να αφιερώνουμε λίγο χρόνο στο να ηρεμήσουμε και να ακούσουμε πραγματικά.

«Αυτό το άλμπουμ δεν είναι μια απαίτηση. Είναι μια πρόταση. Ένας χώρος για να φανταστούμε, να ονειρευτούμε, να φιλοσοφήσουμε. Χωρίς αίσθηση επείγοντος. Χωρίς αλγόριθμους», συνεχίζετε.

Τι γινόμαστε ενώ ονειρευόμαστε και σε τι μετατρεπόμαστε όταν/αν δεν το κάνουμε;

Το άλμπουμ είναι απλώς μια πρόταση - μια σπίθα. Ο καθένας το βιώνει διαφορετικά, με διαφορετικές εικόνες, διαφορετικά συναισθήματα.

Το κλειδί είναι ότι η φαντασία εξακολουθεί να υπάρχει, πως οι άνθρωποι σκέφτονται, ονειρεύονται ή ακόμα και δημιουργούν ασυνείδητα.

Είτε φέρνει χαρά, δυσφορία ή κάτι ενδιάμεσο, δεν έχει σημασία. Εφόσον πυροδοτεί το συναίσθημα ή τις εικόνες, έχουμε κάνει τη δουλειά μας.

«Το βελγικό τετραμελές συγκρότημα δε φωνάζει για να κερδίσει την προσοχή σου. Ψιθυρίζει, ελπίζοντας να πυροδοτήσει κάτι το οποίο ήταν εκεί από την αρχή. Λίγη περιέργεια. Λίγη σιωπή. Μια στιγμή στο τώρα», καταλήγετε.

Γιατί φοβόμαστε τόσο συχνά τη σιωπή;

Νομίζω ότι οι άνθρωποι φοβούνται τη σιωπή επειδή κουβαλάει το άγνωστο.

Μπορεί να φέρει στην επιφάνεια συναισθήματα ή σκέψεις που δεν είχαν συνειδητοποιήσει πως είχαν. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό είναι πολύτιμη: σού επιτρέπει να μάθεις κάτι για τον εαυτό σου, τους άλλους ή τον κόσμο.

Δεν πρέπει να φοβόμαστε τις στιγμές σιωπής, αλλά να τις αγκαλιάζουμε.

Ευχαριστώ θερμά τον IJsbrand De Wilde για τον χρόνο του και για την παραχώρηση της φωτογραφίας του συγκροτήματος.

Οι Stavroz εμφανίζονται ζωντανά στο Gazarte - Ground Stage (Βουτάδων 32-34, Γκάζι) την Πέμπτη 5 Μαρτίου.

Laura Agnusdei: «Ο καπιταλισμός μάς οδηγεί σε μαζική εξαφάνιση, χρειαζόμαστε αλλαγή τώρα»

 

Laura Agnusdei (Φωτογραφία: Matilde Piazzi)

Σαξοφωνίστρια και συνθέτρια ηλεκτροακουστικής μουσικής, η πολυσχιδής Ιταλίδα Laura Agnusdei εμφανίζεται ζωντανά, για πρώτη φορά στην Ελλάδα, στη σκηνή του Κέντρου Ελέγχου Τηλεοράσεων την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου.

Μαζί της, η εγχώρια κολεκτίβα Free Piece of Tape. Συνομιλώντας με την καλλιτέχνιδα.

Με έδρα την Μπολόνια, είσαι σαξοφωνίστρια και συνθέτρια ηλεκτροακουστικής μουσικής. Είναι η ενασχόλησή σου με το σαξόφωνο σε συνεχή συνομιλία με τις ηλεκτροακουστικές σου πρακτικές;

Απολύτως. Το μεγαλύτερο μέρος της δουλειάς μου εξακολουθεί να περιλαμβάνει το παίξιμο σαξοφώνου μου σε διάλογο με τη χρήση τεχνολογίας όπως: συνθεσάιζερ, sampler, παραγωγή λογισμικού...

Το Night/Lights, το ντεμπούτο άλμπουμ σου, «είναι μια μελωδική ηλεκτροακουστική μουσική. Μιλάει για τη μοναξιά και την αγάπη, την απώλεια και την ανακάλυψη, τον φόβο και την ελπίδα. Μιλάει για το σκοτάδι που μετατρέπεται σε φως», σύμφωνα με τα λόγια σου.

Πώς ένιωσες μετά την κυκλοφορία του;

Η υλοποίηση του πρώτου μου σόλο EP ήταν ένα σημαντικό βήμα για μένα. Με έκανε πιο σίγουρη για τις ικανότητές μου στη σύνθεση της δικής μου μουσικής. Πριν από αυτό, είχα πάντα συνεργατικά μουσικά projects.

Κατόπιν, άρχισα να βλέπω τον εαυτό μου ως συνθέτρια με την προσωπική της προσέγγιση στους ήχους.

Με εντυπωσιάζει ιδιαίτερα το εξώφυλλο. Είναι η Emilie Josso το άτομο πίσω από αυτό; Είναι εμπνευσμένο από την ιδέα του άλμπουμ;

Η Emilie Josso είναι Γαλλίδα εικονογράφος, η οποία έμενε στο σπίτι μου όσο σπούδαζα στην Ολλανδία. Το Night/Lights κυκλοφόρησε από την αγγλική δισκογραφική εταιρεία The Tapeworm, που διαχειρίζεται ο Philip Marshall.

Ο Philip μού είπε ότι θα ήθελε πολύ να έχει ένα σχέδιο για το εξώφυλλο και η Emilie μού έδωσε εκείνο το έργο της το οποίο ήταν μια θέα από το σπίτι μου, το ίδιο μέρος όπου γράφτηκε κυρίως η μουσική σε εκείνο το EP.

«Τα όνειρά μου πέφτουν κάτω/ σαν άγγελοι τσακισμένοι, χωρίς φτερά/ τρέξτε τρέξτε, /ξεμένω/ τόσο σκοτεινό το φεγγάρι είναι λεμόνι», τραγουδάς στο EP Goro, ένα ακόμη σημείο καμπής στην πορεία σου.

Ποια είναι τα πιο ζωντανά όνειρά σου;

Αρχικά ανατεθείσα από την Maple Death και τον εκδοτικό οίκο κόμικς Canicola Edizioni, η μουσική του Goro είναι άμεσα εμπνευσμένη από το ντεμπούτο του Ιταλού συγγραφέα Pastoraccia, Quasi Nessuno Ha Riso Ad Alta Voce.

Σε πρώτο χρόνο, μεταφράστηκε ζωντανά ως μια περφόρμανς και ηχητική εγκατάσταση.

Οι στίχοι τους οποίους παραθέτεις μιλούν για την ιστορία αυτού του graphic novel, και συγκεκριμένα αυτό το κομμάτι αφορά τον χαρακτήρα της Μatilde, που έχει πάθος για τα λεμόνια, όπως κι εγώ.

Το Flowers Are Blooming In Antarctica, το τελευταίο σου άλμπουμ, είναι «ένας βαθύς διαχρονικός στοχασμός πάνω στη σχέση μας με τον πλανήτη Γη, τις οικολογικές συγκρούσεις οι οποίες προκύπτουν και τη γοητεία που ασκούν οι μη ανθρώπινες μορφές ζωής».

Ανθρώπινες και μη ανθρώπινες μορφές ζωής, βρισκόμαστε αυτήν τη στιγμή σε βιολογικά, υπαρξιακά και κοινωνικοπολιτικά σταυροδρόμια, σε έναν κόσμο στα πρόθυρα ενός τρίτου παγκόσμιου πολέμου. Τι απαιτείται για μια αλλαγή πορείας;

Αυτό το οποίο απαιτείται είναι το θάρρος να οραματιστούμε έναν ολοκαίνουργιο κόσμο, ένα νέο κοινωνικό σύστημα όπου θα σταματήσουμε να υπερεκμεταλλευόμαστε τον πλανήτη μας και τους εαυτούς μας.

Πρέπει να αντιμετωπίσουμε το γεγονός ότι ο καπιταλισμός μάς οδηγεί σε μαζική εξαφάνιση και χρειαζόμαστε αλλαγή τώρα. Είναι ήδη πολύ αργά.

Οι πηγές έμπνευσης περιλαμβάνουν το Ways Of Being του James Bridle, το Codex Seraphinianus του Luigi Serafini και τον «στοχασμό της κλιματικής φαντασίας που προμηνύει την επιστημονική φαντασία» του J.G. Ballard.

Πώς συνέκλιναν αυτά τα σημεία αναφοράς με τη μουσική;

Όταν φτιάχνω μουσική, συχνά σκέφτομαι τους ήχους ως σύνθεση ενός φανταστικού σεναρίου. Δεν είναι κάτι που έχει σχεδιαστεί συνειδητά και ο σαφής ορισμός αυτού του σεναρίου έρχεται συχνά όταν ολοκληρωθεί το κομμάτι.

Έτσι, διάβαζα Ballard και Bridle όσο συνέθετα το άλμπουμ, και όλα βγήκαν πολύ φυσικά, ενώ το Serafini είναι περισσότερο μια οπτική αναφορά για το artwork.

Στο βινύλιο υπάρχει επίσης ένα κείμενο που απεικονίζει την ιδέα του άλμπουμ: soundtrack για έναν κόσμο του μέλλοντος (2087) όπου η Ιταλία είναι μια τροπική χώρα.

Το Ways of Being είναι ένα βιβλίο για τη νοημοσύνη των μη ανθρώπινων μορφών ζωής, ένας ισχυρός στοχασμός πάνω στα όρια του ανθρωποκεντρισμού.

Eίναι γεμάτο με δυνατές ιστορίες και ανέκδοτα και χρησιμοποίησα μερικές από αυτές για να βρω ονόματα για τα κομμάτια.

Το άλμπουμ σου συνοδεύεται από έργα τέχνης, εικόνες και ένα εικονογραφημένο βιβλίο του Daniele Castellano. Εμπνευσμένος από τους ήχους σου, ο καλλιτέχνης μετέτρεψε τα θέματα και την αφήγηση του άλμπουμ σε εικόνες.

Πώς εξελίχθηκε αυτή η συνεργασία; Θεωρείς την τέχνη μια ολιστική, διεπιστημονική διαδικασία;

Το Flowers Are Blooming In Antarctica είναι η πρώτη κυκλοφορία της Opale, μιας σειράς που επιμελήθηκε ο Maple Death και ο εκδοτικός οίκος Canicola Edizioni.

Κάθε κυκλοφορία της Opale συνοδεύεται από την παράλληλη παραγωγή ενός δίσκου βινυλίου και ενός εικονογραφημένου βιβλίου.

Όταν τελείωσα το άλμπουμ μου και το έστειλα στην Maple Death, ο Jonathan Clancy, ο άνθρωπος πίσω από την δισκογραφική εταιρεία, με ρώτησε με ποιον καλλιτέχνη θα ήθελα να συνεργαστώ.

Επέλεξα τον Daniele Castellano, επειδή η τέχνη του μου θύμισε τον Codex Seraphinianus.

Έκανε καταπληκτική δουλειά μεταφράζοντας όλες τις ιδέες και τις εμπνεύσεις της μουσικής σε εκπληκτικές εικόνες, δημιουργώντας το βιβλίο 2087: Flowers Are Blooming in Antarctica, το οποίο είναι επίσης ένα ημερολόγιο για το έτος 2087 και έχει τις ίδιες ημέρες και αριθμό με το 2025, το έτος κυκλοφορίας και του άλμπουμ.

Ό,τι μου έκανε εντύπωση στην τέχνη του Daniele ήταν αυτή η πτυχή της «οικοδόμησης του κόσμου», η δύναμη της δημιουργίας εναλλακτικών πραγματικοτήτων. Υπό αυτήν την έννοια ήταν εύκολο να συνεργαστούμε, με διεπιστημονικό τρόπο.

Αυτό που προσπαθούσα να πετύχω με τη μουσική μου για αυτό το άλμπουμ ήταν πολύ παρόμοιο.

Την Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου θα βρεθείτε στη σκηνή του Κέντρου Ελέγχου Τηλεοράσεων (KET) στην Αθήνα, μαζί με την κολεκτίβα Free Piece of Tape. Είναι η πρώτη σου περφόρμανς στο KET;

Πώς αξιολογείς τη σημασία των ανεξάρτητων χώρων τέχνης στην καλλιέργεια ενός διαφορετικού, λιγότερο καταναλωτικού και πιο συλλογικού ήθους βίωσης της τέχνης - και της μουσικής, ειδικότερα;

Ναι, θα είναι η πρώτη φορά που θα εμφανιστώ στην Ελλάδα και είμαι πολύ χαρούμενη γι’ αυτό.

Πιστεύω ότι ο ρόλος χώρων όπως το KET είναι καθοριστικός για να διατηρηθεί ζωντανή η πειραματική μουσική.

Η λέξη «πειραματική» τα λέει όλα: χρειαζόμαστε χώρο και χρόνο για να δοκιμάσουμε, να θέσουμε νέες συνθήκες για να δημιουργήσουμε νέους ήχους.

Αυτό είναι δυνατό μόνο σε μέρη τα οποία δε διαχειρίζονται άνθρωποι που επικεντρώνονται στο κέρδος ή/και την ψυχαγωγία.

Και πώς ορίζεις την «underground» μουσική στις μέρες μας, δεδομένου του συνεχούς αγώνα της ενάντια στην εμπορευματοποίηση και την αφομοίωση;

Η underground μουσική συχνά σημαίνει τέχνη που παραμένει πιστή στην νοοτροπία του «Κάν’ το μόνος σου».

Μουσική η οποία δημιουργείται από την επείγουσα ανάγκη να επικοινωνηθεί κάτι, ακόμα κι αν δεν υπάρχει κάποια μεγάλη δισκογραφική εταιρεία υπεύθυνη για τη διανομή και την προώθησή του.

Νομίζω ότι το να είσαι underground καλλιτέχνης είναι πολύ πιο βολικό από άποψη ελευθερίας έκφρασης και δυνατότητας πειραματισμού και εξέλιξης:

Δεν έχεις τίποτα να χάσεις, έχεις τα πάντα να εφεύρεις όσον αφορά το πώς να καταστήσεις αυτό που κάνεις βιώσιμο ή πώς να το επικοινωνήσεις.

Με κάποιον τρόπο φτιάχνεις τους δικούς σου κανόνες, και αυτό είναι περισσότερο ευλογία, παρά μειονέκτημα.

Ευχαριστώ θερμά την Laura Agnusdei για την παραχώρηση της φωτογραφίας της.

Η Laura Agnusdei εμφανίζεται ζωντανά στο Κέντρο Ελέγχου Τηλεοράσεων (Κύπρου 91Α & Σικίνου 35Α, Κυψέλη) την Παρασκευή 27 Φεβρουαριου, 20:30. Μαζί της, οι Free Piece of Tape.