Oles Petik: “The only viable solution is solidarity of the working class and realization of our class interests”

Already counting three years of existence and activity, “Autonomous Workers’ Union” (AWU) is a Ukrainian anarcho-syndicalist organization with branches in Kiev and Kharkov, which was the product of the meeting of anarchists, libertarian Marxists and other activists. On the occasion of the ongoing crisis in Ukraine, we talk at length with Oles Petik, a member of the “Autonomous Workers’ Union” from its Kiev branch.

How do you interpret the ongoing deadly turmoil in Ukraine and how do you assess the role of the western governments, as well as Russia, so far?

The past several months, as times of trouble always are, have been a perfect opportunity for different social agents to press on their interests on different levels. We see USA and Russia using Ukraine as a pretext to undermine each other’s international sphere of influence and resolve long-time grudges- and also there is an interest for Russia’s more direct involvement, namely financing the separatists and providing armaments for them; and let’s not forget that Russia seized the opportunity to expand its territory by annexing Crimea.

But the main “actors” are the capitalist elites of the fallen regime, which are reluctant to give up their power base in the East and forfeit the economic concessions they received earlier; and against them are the investors of the new government, trying to squeeze out as much as they can both from the defeated side and from the working class. The former utilized the “federalization” and “separatism” rhetoric in order to have the upper hand in talks with the latter and repeat the consensus of 2005. This time, however, they may be unhappy to have unleashed the genie from the bottle, as the separatist movement slips away from their control, supported by local police officers and criminals.

Alas, the disorganized masses of workers, which made the change of the government possible, were unable to realize their immediate interest and resorted to cheap nationalism or, worse, social chauvinism. The anti-corruption sentiment, which was the driving of the “Maidan” and is the foundation of what popular support the anti-“Maidan” movement has in the East, is only used to fuel the petty struggles of capitalist and criminal cliques.

We went into details about this in our recent statement regarding the shoot-out in Mariupol and the “anti-terrorist operation” of the new government.

Having cautiously read the statement that you have issued and co-signed regarding the massacre in Odessa, I have the feeling that you underestimate the participation of neo-nazis in this deadly incident. Am I wrong?

One can never underestimate the involvement of neo-nazis. The participation of football hooligans and members of “Maidan” self-defense unit was obvious, as well as the atrocities they committed- and that is a universal opinion. We were not, and we will never be, equivocating nazis and fascists.

But universal opinion about one fact does not mean lack of ambiguity. The most horrible thing about the Odessa tragedy is that there died many a noncombatant; and the people behind this escaped unharmed. There were neo-nazis on both sides, and their role was nothing but the defining one. There were ordinary people, caught in the middle of the incident, some of them fired up and committed acts of violence, some of them tried to placate the former and prevent the worst, and some of them were killed. And yet there were forces that provided assistance to neo-nazis- I am speaking primarily about local anti-“Maidan” leaders.

The person we mentioned in the statement, Alexey Albu of “Borotba”, on one photo was seen chatting with “pro-Russian” attackers in the midst of armed violence; then he was directing people into the trap of the barricaded building; then, on the other, video he was seen leaving the scene unharmed- and yet he emerges the other day with bruises and speaks about being assaulted.

Horrible acts, such as the one happened in Odessa, are not something you cannot expect from a neo-nazi. In fact it goes without saying that you can expect everything from them, and fascists, under any mask, will always be our mortal enemy. And people who help them- regardless if they do so due to their ignorance, or from their stupidity, or because of their desire to use the situation for their advantage- are our enemies also.

What are the political differences between AWU and “Borotba” union?

I think it may be correct to assume that we are total opposites. They use authoritarian, stalinist rhetoric to exploit the sentiment of soviet nostalgia. And their leaders indulge in traditional representative elections, which yields nothing but satisfaction to their personal ambitions. Right now “Borotba” is trying to win the electorate of the discredited and crumbling Communist Party of Ukraine (which has nothing communist in it save the name). Let them have it, I say, but it has nothing to do with working class interests, or left agenda whatsoever.

What is the history of AWU?

In 2011, libertarian activists, who had been for some time organizing protests against the new labor code project (which was supposed to give more power to the employer over firing, imposing longer working weeks or spying on the workplace etc.), decided to join their efforts into something more organized, utilizing both political and economic methods for the class struggle. Since then, many new activists have joined, including me.

Could you outline AWU’s ideological/political background, as well as its appeal in Ukrainian society?

As I’ve already said, we believe that political and economic struggle has to be combined to make our lives better not only in the distant, abstract future, but here and now. And I think it is the only viable strategy for the radical left in the former USSR, where people heard many promises about “building communism”. This being said, I think the only connotation many Ukrainians have for communism is the authoritarian rule of nomenklatura, and that is what really hinders our growth.

To what extent and in what ways is AWU actively involved in class struggles?

We have organized many campaigns of protest. The most notable were the rallies against the labor code project, against the pension reform, against corporations, such as Privatbank and LG, against the restriction of peaceful assembly, as well as pro-choice and anti-clericalism rallies. The recent one we organized was the protest against the authoritarian policies of the “Batkivshchyna” party, which assumed nearly all the power after the“Maidan” events. We are also starting to organize our activists into industry associations, as all of us are working people. We have yet to create our first workplace primary organization, but we are working on it.

What is the extent and the gravity of the involvement and influence of extreme right-wing/openly neo-nazist elements, both in the past demonstrations and the formation of the central political agenda, through their participation in the present government? 

If you are asking about the street groups, in particular the much-feared “Right Sector”, I can assure you that the situation appears dreadful only to the outside. I will give you only one piece of statistical data by http://www.public.ru/, a Russian press monitoring agency. It has counted the references to political parties in the Russian press — the first place, obviously, is occupied by “Edinaya Rossiya”, “The Party” in Russian politics, with 19K mentions. Only 200 mentions short is the runner-up, the “Right Sector”. In the third place, Communist Party of Russia is far away, at 12K references. So, you can plainly see where all the hype is coming from- it may be very convenient to create a vision of a fearsome opponent for yourself.

But, in reality, “Right Sector” is a poorly coordinated confederation of several far right organizations. Some of my comrades go as far as to say that the government is waging an undercover war with their contribution, but I’m not sure whether this is exactly the case. What one can be sure of is that different far-right groups are employed by local authorities and politicians for their undercover business, and that means a lot of infighting between those groups. “Right Sector” is definitely not a monopolist in the “market” of right-wing violence, and it is far from being as powerful as portrayed.

The real problem is not the support the far-right receives from the population, because the popular appeal of the radicals remains fairly low, but that the people generally tolerate them. And that makes it possible for capitalists and politicians to use those groups to their own advantage. The streets remain safe, but of course the whole situation remains dangerous for any left activist, as always.

The other side of the coin are the parliamentary fascists of “Svoboda” party. And these guys really hate the “Right Sector” for stealing their thunder. There has been huge decline in their popularity after the “Maidan” events, and I think this happened for two reasons. The first is obviously the rise of more radical and militant groups and also several self-organization initiatives, which “Svoboda” unsuccessfully tried to take over and appropriate (and the backlash associated with such attempts). The second, more subtle, is that “Svoboda” was used as a fake ally/opponent by Yanukovich regime and received substantial media support in the months before the “Maidan”. I think that Yanukovich was preparing a suitable opponent for himself for the presidential elections in 2015 by allowing disproportionate amount of airtime for this party on state TV (and on channels controlled by loyal oligarchs), coverage in press etc.

“Svoboda” did show it was fighting Yanukovich, but the party that took over was Tymoshenko's “Batkivshchyna”. And while it still holds some important posts in the country (including the office of the General Attorney, who ordered the release of the thugs responsible for the Odessa nightmare), I think it will silently be removed from government after the presidential elections.

Do the presidential elections constitute an opportunity, or are a charade aiming at the legitimization of Kiev’s authoritarian, as I perceive it, regime? How do you comment President Putin’s claim that these elections are, under some conditions, “a move into the right direction”?

Well, elections on the basis of the “representative democracy” are always a charade. Election in the modern capitalist state is only used to create a sense of legitimacy and of a people’s choice, while, in reality, the people never possess any meaningful choice. Regardless of what different politicians say, they do not serve the interests of the people, but the ones of the capitalist class. After the elections, only the façade changes, while the core of the system remains unaltered. And we are indifferent to what Putin, or any other politician, says. The politicians are always telling something either to please their electorate, or for negotiation with and intrigue against other politicians. What they say never reflects their true intent.

As an anarcho-syndicalist union, would you “encourage” people to participate in the electoral process at this particular moment, or is abstaining from it more compatible with your political beliefs?

At the moment we are preparing an education campaign against elections, and we always encourage people to boycott any elections and persuade their friends to do likewise. We have some experience with this- an eco-campaign we did back in 2012, urging people to recycle the political wastepaper. With lessening popular support of the elections, the charade that supports the “legitimacy” of the capitalist regime will fall, eventually.

How do you assess the outcome of these elections?

The peculiarities of the 25^th of May voting did not interfere with the fact that we got elections as good as one may get in any modern “representative democracy”. People of Ukraine went out to vote and indeed supported the one candidate with an overwhelming majority. You should not suspect anyone in forging fake results neither in tampering with the vote count, because there was no need of it, as there was no real competition. People were subtly led to accept the one candidate elected and inaugurated.

One million voters of Crimea (plus some hundred thousands in regions controlled by fascist “separatist” juntas in the East), which were lost to these election, could have perhaps delayed Poroshenko's victory by dropping his vote total below 50%. Or maybe they couldn't- Poroshenko has equal appeal in every part of Ukraine. In any case, people across Ukraine were led to believe (in no small part by Russia's diplomatic trash talk over the preceding months) that the country needs to have the "legitimate" president, and Poroshenko assumed the role. 

But being legitimate means nothing as long as you are hated. Poroshenko has been actively participating in the politics for almost 15 years now, always finding his place under the sun, but keeping a low profile- and the latter saves people's hatred for other political figures. He is well known for his unscrupulousness, but over the course of recent events he made some pinpoint moves, not appearing very much in media but choosing crucial topics to speak about- and it's no surprise that his unscrupulousness was forgotten in the light of other politicians.

Another factor is the confrontation in the East, which is presented in Ukrainian media as a threat external. It seems that in the days before the elections the army tried to maintain the level of tension while not engaging in an all-out attack. Looks like the oligarchs who control the army (along with their de-facto private armies, which is an extremely dangerous development- but I digress) wanted to have the people “unite in voting” under the patriotic sentiment; so the tension had not been neither attenuated, nor escalated during those days. Now we can observe violence on the rise, as if Poroshenko were trying to impress people with his swift and resolute actions, and the military as well were trying to impress the new president. 

We, the anarchists, unconditionally perceive the election mechanism as the one that robs people of a real choice and of a real power. Thus we are always prepared to oppose, and incite people against any president, be it Poroshenko, Tymoshenko, Yanukovich or anyone else. The elections themselves mean little, as the capitalism system preserves itself by changing masks. President is always a figurehead. While nowadays we may have the situation that oligarchs are forced to come out of the shadow and assume positions direct control (and it is a good development- the sooner they will fall!), there is always a conglomerate of capitalists and officials who support them.

One thing that was overlooked by many was the local elections. It is known that city councils are the centres of rampant corruption concerning the distribution of communal resources, land in particular. As people's and observers' attention was fixed upon the presidential elections, one can suspect any kind of falsification concerning the local. For instance, in Odessa, the international observers were banned from watching the vote count of local mayoral election, on the grounds that they were only to observe the presidential vote count. There were reports of mass falsifications on Kiev city council elections as well. 

It is important to remember that the corrupt official of lower level is as bad and as dangerous for the people as the president himself. And we have yet to find the one not corrupt.

Would you use the term “dictatorial” in order to describe the current regime?

It is a dictatorship only to the extent that every modern state is a dictatorship of bourgeoisie, as Marx said. The current regime is more like a common bourgeois oligarchy, quite similar to the one that was before the “Maidan”, only with less stability. One can compare that government to the Russian Provisional Government of 1917- there is a significant chance of some dramatic changes in the future.

The foundation of this government lies in the perfectly “legitimate” Verkhovna Rada, the Ukrainian Parliament, when dozens of deputies from the then ruling “Party of Regions” switched sides. This allowed “Batkivshchyna” to take over “Maidan’s” agenda and come to power. Apparently, they were never going to fulfill any of the Maidan’s requests, but that does not make them dictators. In fact, one of the things that tipped the scales in favor of “Maidan” was the infamous “anti-protest laws” of January 16, which greatly restricted freedom of speech and freedom of assembly. Now, if Yanukovich was ever successful with implementing those laws, that would rightfully be a dictatorship akin to the Putin’s.

What was “Maidan” about, after all?

The “Maidan” was, essentially, a movement of disorganized masses of workers, driven by the sentiment of anti-corruption. The forms in which their struggle embodied ranged from foolish, like pompous and pathetic patriotism, to outright dangerous, such as national and/or social chauvinism and hatred.

The irony of the situation is that the top officials of “Maidan” were just as corrupt as everywhere, but the movement received quite impressive material support from the population of Kiev (food/medicine/clothes donations, active participation in rallies, meetings and hostilities against the police, volunteering etc.). What is also important is that the movement generally retained the peaceful approach, while fighting against the police occurring in the space of several adjacent streets in the center (I’m deliberately avoiding the issue of shootings of February 18, because I’m speaking about people’s involvement).

The population of Eastern regions shares the anti-corruption sentiment very much. I can go as far as to say that this sentiment (and the realization that “Maidan” failed to accomplish anything in that regard) is what keeps the popular support of Eastern juntas comprised of criminals and local police. The problem is that anti-“Maidan” movement, so to say, took a shortcut by receiving armaments from Russia, and that shapes the conflict between the protesters and the government in completely different way.

After the recent massacre in Odessa, do you estimate that Ukraine is heading towards a generalized civil war similar to the ones that ravaged former Yugoslavia?

No, I don’t think so really. In the core of the turmoil is the interest of local capitalists, as they try to negotiate favorable terms with the government. Recent development shows that things may have gotten out of their control, but eventually the agreement will be reached, like it was in 2005, after the Orange revolution. On the other hand, I believe that many people in former Yugoslavia had also given good reasons why the situation in their country should eventually calm down, but it didn’t. We have to be careful, for sure.

And, if so, which political force, or forces, might benefit from it and how such a prospect could be avoided?

First of all, the escalation of the conflict might help the current government greatly, as it diverts attention from all the other problems the government has- and there are plenty! But of course they would prefer a token war to a real one.

A sensible person understands, of course, that no one can benefit from the all-out war, from the death and misery of thousands and millions. But we should never underestimate the extent of depravity which the various fascist, stalinist and conservative populists are capable of when it comes to their own personal advantage. Thus, we should exercise caution and never use our pure emotions when making judgements about the situation, because emotions are what the populists use as their target.

Which would a viable way out of the crisis be?

We are not going to help resolving the conflict between capitalist cliques and do the government’s job. The only viable solution for us is solidarity of the working class and the realization of our class interests. General strike, boycotting of military initiatives and fight for our rights here and now- to make possible a peaceful future, where no people will be dying for the foolishness of nationalism or for someone’s profit.

More about AWU’s statements, as well as other information, can be found translated on its website http://avtonomia.net .

This is the updated english version of the interview, previously uploaded on this blog in Greek.

Oles Petik: «Η μόνη βιώσιμη λύση είναι η αλληλεγγύη της εργατικής τάξης κι η συνειδητοποίηση των ταξικών συμφερόντων μας»

Μετρώντας ήδη τρία χρόνια ύπαρξης και δράσης, η «Αυτόνομη Εργατική Ένωση» (Autonomous Workers’ Union-AWU) είναι μια ουκρανική αναρχο-συνδικαλιστική οργάνωση με παραρτήματα στο Κίεβο και το Χαρκόβ, η οποία προέκυψε από τη συνάντηση αναρχικών, ελευθεριακών μαρξιστών κι άλλων ακτιβιστών. Με αφορμή τη συνεχιζόμενη κρίση στην Ουκρανία, συζητάμε διεξοδικά με τον Oles Petik, μέλος της «Αυτόνομης Εργατικής Ένωσης» από το παράρτημα του Κιέβου.

Πώς ερμηνεύεις το συνεχιζόμενο φονικό αναβρασμό στην Ουκρανία και πώς αξιολογείς το ρόλο των δυτικών κυβερνήσεων και της Ρωσίας, μέχρις στιγμής;

Οι τελευταίοι μήνες, όπως πάντοτε συμβαίνει σε ταραγμένους καιρούς, έχουν αποτελέσει την τέλεια ευκαιρία για διαφορετικούς κοινωνικούς φορείς να προωθήσουν τα συμφέροντά τους σε διάφορα επίπεδα. Βλέπουμε τις Η.Π.Α. και τη Ρωσία να χρησιμοποιούν την Ουκρανία ως πρόσχημα για να υπονομεύσουν η μία τη διεθνή σφαίρα επιρροής της άλλης και να επιλύσουν μακροχρόνιες έχθρες- υπάρχει, επίσης, το ενδιαφέρον της Ρωσίας για μια πιο άμεση ανάμιξη, χρηματοδοτώντας, δηλαδή, τους αυτονομιστές και παρέχοντάς τους οπλισμό. Ας μην ξεχνάμε ότι η Ρωσία εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία να επεκτείνει τις περιοχές της προσαρτώντας την Κριμαία.

Οι κύριοι «παίκτες» είναι, ωστόσο, οι καπιταλιστικές ελίτ του ανατραπέντος καθεστώτος, οι οποίες είναι απρόθυμες να εγκαταλείψουν τη βάση ισχύος τους στα ανατολικά της χώρας και να εκχωρήσουν τις οικονομικές παραχωρήσεις που εισέπραξαν νωρίτερα. Εναντίον τους τίθενται οι επενδυτές της νέας κυβέρνησης, οι οποίοι επιχειρούν να αποσπάσουν όσα περισσότερα μπορούν τόσο από την ηττημένη πλευρά, όσο και από την εργατική τάξη. Οι πρώτες χρησιμοποίησαν τη ρητορική της «ομοσπονδιοποίησης» και της «απόσχισης», ώστε να έχουν το «πάνω χέρι» στις συνομιλίες με τους δεύτερους, και να επαναλάβουν τη συναίνεση του 2005. Αυτή τη φορά, όμως, ίσως είναι δυστυχείς, γιατί ελευθέρωσαν το τζίνι από το λυχνάρι, καθώς το αυτονομιστικό κίνημα ξεφεύγει από τον έλεγχό τους, υποστηριζόμενο από τοπικούς αξιωματικούς της αστυνομίας κι εγκληματίες.

Αλίμονο, οι αποδιοργανωμένες μάζες των εργατών, οι οποίες κατέστησαν δυνατή την αλλαγή της κυβέρνησης, ήταν ανίκανες να συνειδητοποιήσουν το άμεσο συμφέρον τους και κατέφυγαν στο φτηνό εθνικισμό ή, ακόμα χειρότερα, στον κοινωνικό σοβινισμό. Το αίσθημα εναντίον της διαφθοράς, η κινητήρια δύναμη του «Μαϊντάν» και το θεμέλιο για τη λαϊκή υποστήριξη που έχει το αντι-«Μαϊντάν» κίνημα στα ανατολικά, χρησιμοποιείται μονάχα για να τροφοδοτήσει δευτερεύουσας σημασίας αγώνες καπιταλιστικών κι εγκληματικών κλικών.

Ασχοληθήκαμε λεπτομερώς με αυτό το ζήτημα σε πρόσφατη ανακοίνωσή μας, η οποία αναφέρεται στους πυροβολισμούς στη Μαριούπολη και την «αντι-τρομοκρατική επιχείρηση» της καινούριας κυβέρνησης (μπορείτε να διαβάσετε τη σχετική ανακοίνωση, μεταφρασμένη στα ελληνικά, στη διεύθυνση http://ourbabadoesntsayfairytales.wordpress.com/2014/05/14/137/).

Έχοντας διαβάσει προσεκτικά την ανακοίνωση που εκδώσατε και συνυπογράψατε σχετικά με τη σφαγή στην Οδησσό, μου δημιουργείται η αίσθηση ότι υποτιμάτε τη συμμετοχή των νεοναζί στο φονικό αυτό συμβάν. Κάνω λάθος;

Ποτέ δεν μπορείς να υποτιμήσεις την εμπλοκή των νεοναζί. Η συμμετοχή χούλιγκαν και μελών της μονάδας αυτοάμυνας του «Μαϊντάν» ήταν προφανής, όπως και οι αγριότητες που διέπραξαν- κι αυτή είναι οικουμενική άποψη. Ποτέ δεν πρόκειται να «μασήσουμε τα λόγια μας» σχετικά με ναζί και φασίστες.

Οικουμενική άποψη για ένα γεγονός δε σημαίνει την έλλειψη αμφισημίας. Το πιο φρικτό πράγμα σχετικά με την τραγωδία στην Οδησσό είναι ότι εκεί πέθαναν πολλοί άμαχοι, ενώ όσοι βρίσκονταν από πίσω τη γλίτωσαν ανέπαφοι. Υπήρχαν νεοναζί και στις δύο πλευρές, κι ο ρόλος τους ήταν αποφασιστικός. Υπήρχαν καθημερινοί άνθρωποι που βρέθηκαν στη μέση του συμβάντος, κάποιοι από αυτούς πυροβόλησαν και διέπραξαν πράξεις βίας, κάποιοι άλλοι προσπάθησαν να τους καθησυχάσουν και να αποτρέψουν το χειρότερο και κάποιοι σκοτώθηκαν. Κι όμως υπήρξαν δυνάμεις, οι οποίες παρείχαν βοήθεια στους νεοναζί- αναφέρομαι, κυρίως, στους τοπικούς ηγέτες του αντι-«Μαϊντάν».

Το άτομο που αναφέραμε στην ανακοίνωση, ο Alexei Albu της οργάνωσης «Borotba», στη μία φωτογραφία βλέπουμε να κουβεντιάζει με «φιλο-Ρώσους» δράστες επιθέσεων εν μέσω ένοπλης βίας κι έπειτα να οδηγεί κόσμο στην παγίδα του οχυρωμένου κτιρίου. Στη συνέχεια, σε άλλο βίντεο, βλέπουμε να εγκαταλείπει το σκηνικό ανέπαφος- κι όμως την επομένη εμφανίζεται με τραύματα και ισχυρίζεται ότι δέχτηκε επίθεση.

Φρικτές πράξεις, όπως αυτή που διαπράχθηκε στην Οδησσό, δεν είναι κάτι που δεν περιμένεις από έναν νεοναζί. Στην πραγματικότητα, είναι αυτονόητο ότι μπορείς να περιμένεις τα πάντα από αυτούς και οι φασίστες, όποια μάσκα κι αν φορούν, πάντοτε θα είναι οι θανάσιμοι εχθροί μας. Κι όσοι τους βοηθούν, ανεξαρτήτως αν το κάνουν από άγνοια, ηλιθιότητα, ή επειδή θέλουν να χρησιμοποιήσουν την κατάσταση προς όφελός τους, είναι, επίσης, εχθροί μας.

Ποιες είναι οι πολιτικές διαφορές ανάμεσα στην «Αυτόνομη Εργατική Ένωση» (Autonomous Workers’ Union-AWU) και την οργάνωση «Borotba»;

Νομίζω ότι σωστό να υποθέσει κάποιος πως είμαστε εντελώς αντίθετοι. Η οργάνωση «Borotba» χρησιμοποιεί ολοκληρωτική, σταλινική ρητορική, για να εκμεταλλευτεί το αίσθημα της σοβιετικής νοσταλγίας. Και οι ηγέτες της απολαμβάνουν τις παραδοσιακές αντιπροσωπευτικές εκλογές, οι οποίες δεν προσφέρουν τίποτε άλλο, παρά ικανοποίηση των προσωπικών φιλοδοξιών τους. Αυτή τη στιγμή, το «Borotba» προσπαθεί να κερδίσει το εκλογικό σώμα του απαξιωμένου και καταρρέοντος Κομμουνιστικού Κόμματος Ουκρανίας, το οποίο δεν έχει τίποτα το κομμουνιστικό, εκτός από το όνομά του. Ας το έχουν, λέω, αλλά κάτι τέτοιο δεν έχει καμία σχέση με τα συμφέροντα της εργατικής τάξης- ή με την αριστερή ατζέντα καθ’ οιονδήποτε τρόπο.

Ποια είναι η ιστορία του AWU;

Το 2011, ελευθεριακοί ακτιβιστές, που από καιρό διοργάνωναν διαδηλώσεις ενάντια στο νέο εργατικό κώδικα, ο οποίος επρόκειτο να δώσει μεγαλύτερη εξουσία στον εργοδότη σχετικά με τις απολύσεις, την επιβολή εργασιακής βδομάδας μεγαλύτερης διάρκειας και το ρουφιάνεμα στους εργασιακούς χώρους, αποφάσισαν να ενώσουν τις προσπάθειές τους, χρησιμοποιώντας τόσο πολιτικές, όσο και οικονομικές μεθόδους στον ταξικό αγώνα. Έκτοτε, πολλοί καινούριοι ακτιβιστές άρχισαν να συμμετέχουν, περιλαμβανομένου κι εμένα.

Θα μπορούσες να μου συνοψίσεις το ιδεολογικο-πολιτικό υπόβαθρο του AWU, καθώς και την απήχησή του στην ουκρανική κοινωνία;

Όπως προείπα, πιστεύουμε ότι ο πολιτικός κι ο οικονομικός αγώνας πρέπει να συνδυαστούν, έτσι ώστε να κάνουμε τις ζωές μας καλύτερες όχι σε κάποιο μακρινό, αφηρημένο μέλλον, αλλά εδώ και τώρα. Και νομίζω πως αυτή είναι η μόνη βιώσιμη στρατηγική για τη ριζοσπαστική αριστερά στην πρώην Ε.Σ.Σ.Δ., όπου οι άνθρωποι άκουγαν πολλές υποσχέσεις για την «οικοδόμηση του κομμουνισμού». Τούτου λεχθέντος, πιστεύω ότι η μόνη υποδήλωση του κομμουνισμού που πολλοί Ουκρανοί αντιλαμβάνονται είναι η ολοκληρωτική εξουσία της νομενκλατούρας. Το γεγονός αυτό πραγματικά εμποδίζει την ανάπτυξή μας.

Σε ποιο βαθμό και με ποιους τρόπους εμπλέκεται το AWU στους ταξικούς αγώνες;

Έχουμε οργανώσει πολλές εκστρατείες διαμαρτυρίας. Οι πιο αξιοσημείωτες ήταν οι συγκεντρώσεις ενάντια στον εργατικό κώδικα, ενάντια στη συνταξιοδοτική μεταρρύθμιση, ενάντια στις μεγάλες επιχειρήσεις, όπως η Privatbank κι η LG, ενάντια στον περιορισμό των ειρηνικών συναθροίσεων, καθώς και υπέρ του δικαιώματος της γυναίκας να επιλέγει αν θα προχωρήσει σε έκτρωση ή όχι κι εναντίον του κληρικαλισμού. Η πιο πρόσφατη ήταν μια διαδήλωση εναντίον των αυταρχικών πολιτικών του κόμματος «Batkivshchyna», το οποίο κατέλαβε σχεδόν όλη την εξουσία μετά το «Μαϊντάν». Ξεκινάμε, επίσης, να οργανώνουμε τους ακτιβιστές μας σε βιομηχανικούς συνδέσμους, καθώς όλοι μας είμαστε εργαζόμενοι. Δεν έχουμε ακόμη δημιουργήσει πρωτοβάθμιο σωματείο, αλλά το προσπαθούμε.

Ποια είναι η έκταση και η βαρύτητα της εμπλοκής και της επίδρασης ακροδεξιών κι ανοιχτά νέο-ναζιστικών στοιχείων τόσο στις διαδηλώσεις των προηγούμενων μηνών, όσο και στη διαμόρφωση της κεντρικής πολιτικής ατζέντας, μέσω της συμμετοχής τους στην παρούσα κυβέρνηση;

Αν ρωτάς για τις ομάδες που δρουν στο δρόμο, ιδίως για τον επίφοβο για πολλούς «Δεξιό Τομέα», μπορώ να σε διαβεβαιώσω ότι η κατάσταση φαίνεται τρομακτική μόνο εξωτερικά. Θα σου δώσω μόνο ένα στατιστικό δεδομένο, που προέρχεται από το http://www.public.ru/ , ένα ρωσικό παρατηρητήριο τύπου. Έχουν καταμετρήσει τις αναφορές σε πολιτικά κόμματα στο ρωσικό τύπο- στην πρώτη θέση βρίσκεται, φυσικά, το κόμμα «Edinaya Rossiya» (σημ.: το κυβερνών κόμμα στη Ρωσία) με 19.000 αναφορές. Μόλις 200 αναφορές λιγότερες έχει ο «Δεξιός Τομέας». Την τρίτη θέση, σε μεγάλη απόσταση, καταλαμβάνει το Κομμουνιστικό Κόμμα Ρωσίας με 12.000 αναφορές. Βλέπεις, λοιπόν, ξεκάθαρα από πού προέρχεται όλος αυτός ο θόρυβος. Μπορεί να είναι πολύ βολικό να δημιουργήσεις την εικόνα ενός επίφοβου αντίπαλου για σένα.

Αλλά, στην πραγματικότητα, ο «Δεξιός Τομέας» είναι μια φτωχά συντονισμένη συνομοσπονδία διάφορων ακροδεξιών οργανώσεων. Κάποιοι από τους συντρόφους φτάνουν μέχρι του σημείου να υποστηρίξουν ότι η κυβέρνηση διεξάγει έναν κρυφό πόλεμο με τη συνδρομή τους, αλλά δεν είμαι σίγουρος πως κάτι τέτοιο ισχύει. Αυτό που είναι σίγουρο είναι ότι τοπικές αρχές και πολιτικοί προσλαμβάνουν διάφορες ακροδεξιές ομάδες για τις κρυφές τους δουλειές, γεγονός που συνεπάγεται πολλές συγκρούσεις ανάμεσα σε αυτές τις ομάδες. Ο «Δεξιός Τομέας» σίγουρα δε διαθέτει το «μονοπώλιο» στην «αγορά» της ακροδεξιάς βίας κι απέχει από το να είναι όσο επικίνδυνος αποτυπώνεται.

Το πραγματικό πρόβλημα είναι η υποστήριξη που η Ακροδεξιά δέχεται από τον πληθυσμό, γιατί η λαϊκή απήχηση των ριζοσπαστών παραμένει σχετικά χαμηλή, οι άνθρωποι, όμως, γενικά τους ανέχονται. Αυτό καθιστά δυνατή τη χρησιμοποίηση των ομάδων αυτών από καπιταλιστές και πολιτικούς για το δικό τους όφελος. Οι δρόμοι παραμένουν ασφαλείς, αλλά, βεβαίως, η εν γένει κατάσταση είναι, όπως πάντα, επικίνδυνη για έναν αριστερό ακτιβιστή.

Η άλλη πλευρά του «νομίσματος» είναι οι κοινοβουλευτικοί φασίστες του κόμματος «Svoboda». Αυτοί οι τύποι πραγματικά μισούν το «Δεξιό Τομέα», γιατί τους έκλεψε τη «δόξα». Έχει υπάρξει τεράστια υποχώρηση στη δημοτικότητά του μετά τα γεγονότα του «Μαϊντάν», και νομίζω ότι αυτό συνέβη για δυο λόγους. Ο πρώτος είναι, προφανώς, η άνοδος περισσότερο ριζοσπαστικών και μαχητικών ομάδων, καθώς και διάφορων αυτοοργανωμένων πρωτοβουλιών, τις οποίες το «Svoboda» ανεπιτυχώς προσπάθησε να θέσει υπό τον έλεγχό του, κι η αντίδραση που συνδέεται με αυτές τις απόπειρες. Ο δεύτερος, πιο λεπτός, είναι ότι το «Svoboda» χρησιμοποιήθηκε ως ψεύτικος σύμμαχος/ αντίπαλος του καθεστώτος του Γιανουκόβιτς κι έλαβε σημαντική υποστήριξη από τα Μ.Μ.Ε. τους μήνες πριν το «Μαϊντάν». Νομίζω πως ο Γιανουκόβιτς προετοίμαζε έναν κατάλληλο αντίπαλο για τον ίδιο ενόψει των προεδρικών εκλογών του 2015, επιτρέποντας τη δυσανάλογη προβολή του «Svoboda» στην κρατική τηλεόραση, καθώς και σε τηλεοπτικά κανάλια που ελέγχονταν από πιστούς ολιγάρχες, κάλυψη στον τύπο κ.λπ.

To «Svoboda» όντως φάνηκε να αντιμάχεται τον Γιανουκόβιτς, αλλά το κόμμα που ανέλαβε την εξουσία είναι το «Batkivshchyna» της Γιούλια Τιμοσένκο. Κι ενώ ακόμη κατέχουν μερικές σημαντικές θέσεις στη χώρα, περιλαμβανομένου και του γραφείου του Γενικού Εισαγγελέα που διέταξε την απελευθέρωση των τραμπούκων που ευθύνονται για τον εφιάλτη της Οδησσού, νομίζω πως θα απομακρυνθούν σιωπηρά από την κυβέρνηση μετά τις επικείμενες προεδρικές εκλογές.

Αποτελούν οι επικείμενες προεδρικές εκλογές μια ευκαιρία, ή είναι μια φάρσα, η οποία αποσκοπεί στη νομιμοποίηση ενός αυταρχικού, όπως το αντιλαμβάνομαι, καθεστώτος; Πώς σχολιάζεις την πρόσφατη δήλωση Πούτιν ότι αυτές οι εκλογές είναι, υπό κάποιες προϋποθέσεις, «μια κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση»;

Οι εκλογές στα πλαίσια της «αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας» είναι πάντα μια φάρσα. Στο σύγχρονο καπιταλιστικό κράτος χρησιμοποιούνται μονάχα για να δημιουργείται μια αίσθηση νομιμοποίησης της επιλογής των ανθρώπων, όταν στην πραγματικότητα οι άνθρωποι δεν έχουν κάποια ουσιώδη επιλογή. Ανεξάρτητα από το τι διαφορετικοί πολιτικοί λένε, δεν υπηρετούν τα συμφέροντα του λαού, αλλά εκείνα της καπιταλιστικής τάξης. Μετά τις εκλογές, μόνο το προσωπείο αλλάζει, το σύστημα παραμένει αναλλοίωτο. Και μας είναι αδιάφορο τι λέει ο Πούτιν, ή οποιοσδήποτε άλλος πολιτικός. Οι πολιτικοί πάντοτε λένε κάτι είτε για να ευχαριστήσουν το εκλογικό σώμα τους, ή στα πλαίσια διαπραγματεύσεων με και ίντριγκας εναντίον άλλων πολιτικών. Ό,τι λένε, ποτέ δεν αντικατοπτρίζει τις πραγματικές τους προθέσεις. 

Ως αναρχο-συνδικαλιστικό συνδικάτο, θα «ενθαρρύνατε» τους ανθρώπους να συμμετάσχουν στην εκλογική διαδικασία κατά τη συγκεκριμένη χρονική συγκυρία, ή η αποχή από αυτήν θα ήταν πιο συμβατή με τις πολιτικές πεποιθήσεις σας;

Αυτή τη στιγμή ετοιμάζουμε μια εκπαιδευτική αντι-εκλογική εκστρατεία και πάντοτε ενθαρρύνουμε τους ανθρώπους να μποϊκοτάρουν κάθε εκλογική διαδικασία και να πείσουν τους φίλους τους να κάνουν το ίδιο. Έχουμε κάποια εμπειρία σε αυτό τον τομέα- μια οικολογική εκστρατεία που διοργανώσαμε το 2012, προτρέποντας τους ανθρώπους να ανακυκλώνουν την πολιτική χαρτοσαβούρα. Με τη μείωση της λαϊκής υποστήριξης στις εκλογές, η φάρσα που υποστηρίζει τη «νομιμότητα» του καπιταλιστικού καθεστώτος τελικά θα καταρρεύσει.

Θα χρησιμοποιούσες τον όρο «δικτατορικό», προκειμένου να περιγράψεις το τρέχον καθεστώς;

Είναι μια δικτατορία μόνο στο βαθμό που κάθε σύγχρονο κράτος είναι μια δικτατορία της αστικής τάξης, όπως είχε πει ο Μαρξ. Το τρέχον καθεστώς περισσότερο αποτελεί μια συνηθισμένη αστική ολιγαρχία, αρκετά όμοια με εκείνη που προϋπήρχε του «Μαϊντάν», απλώς με λιγότερη σταθερότητα. Μπορούμε να συγκρίνουμε εκείνη την κυβέρνηση με τη Ρωσική Προσωρινή Κυβέρνηση του 1917- υπάρχει σημαντική πιθανότητα για ορισμένες δραματικές αλλαγές στο μέλλον.

Θεμέλιο αυτής της κυβέρνησης συνιστά η απολύτως «νόμιμη» Verkhovna Rada, την ουκρανική Βουλή, όταν δεκάδες αντιπρόσωποι από το τότε κυβερνών «Κόμμα των Περιφερειών» άλλαξαν πλευρές. Αυτό επέτρεψε στο κόμμα «Batkivshchyna» να οικειοποιηθεί την ατζέντα του «Μαϊντάν» και να έρθει στην εξουσία. Προφανώς δεν επρόκειτο να υλοποιήσουν οποιοδήποτε αίτημα του «Μαϊντάν», αλλά αυτό δεν τους κάνει δικτάτορες. Στην πραγματικότητα, αυτό που άλλαξε το κλίμα υπέρ του «Μαϊντάν» ήταν οι διαβόητοι «νόμοι εναντίον των διαδηλώσεων» της 16ης Ιανουαρίου 2014, οι οποίοι περιόριζαν σημαντικά την ελευθερία του λόγου και των συναθροίσεων. Αν ο Γιανουκόβιτς είχε καταφέρει να εφαρμόσει εκείνους τους νόμους, το καθεστώς του θα ήταν δικαιωματικά δικτατορικό, όπως του Πούτιν.

Περί τίνος επρόκειτο το «Μαϊντάν», τελικά;

Επί της ουσίας, το «Μαϊντάν» ήταν ένα κίνημα αποδιοργανωμένων εργατικών μαζών, οδηγούμενο από το αίσθημα της αντι-διαφθοράς. Οι μορφές, μέσω των οποίων ο αγώνας τους απέκτησε σάρκα κι οστά, κυμαίνονταν από τη βλακώδη, όπως ο πομπώδης και παθητικός πατριωτισμός, μέχρι την πέρα για πέρα επικίνδυνη, όπως ο εθνικός ή/και κοινωνικός σοβινισμός και μίσος.

Η ειρωνεία της κατάστασης ήταν ότι οι επίσημοι επικεφαλής του «Μαϊντάν» είναι εξίσου διεφθαρμένοι με οποιουσδήποτε άλλους, αλλά το κίνημα δέχτηκε εξαιρετικά εντυπωσιακή υλική υποστήριξη από τον πληθυσμό του Κιέβου (δωρεές σε φαγητό, φάρμακα και ρούχα, παροχή εθελοντικής βοήθειας, συμμετοχή σε διαδηλώσεις και συγκεντρώσεις, ενεργός συμμετοχή σε εχθρικές πράξεις εναντίον της αστυνομίας κ.λπ.). Αυτό που ήταν επίσης σημαντικό ήταν πως το κίνημα σε γενικές γραμμές διατήρησε μια ειρηνική προσέγγιση, ενώ ταυτόχρονα βρίσκονταν σε εξέλιξη συγκρούσεις με την αστυνομία σε πολλούς παρακείμενους δρόμους στο κέντρο της πόλης. Σκοπίμως αποφεύγω το ζήτημα των πυροβολισμών στις 18 Φεβρουαρίου 2014, γιατί αναφέρομαι στη συμμετοχή του κόσμου.

Ο πληθυσμός των ανατολικών περιοχών συμμερίζεται πολύ το αίσθημα της αντι-διαφθοράς. Μπορώ, μάλιστα, να φτάσω μέχρι του σημείου να υποστηρίξω ότι είναι αυτό το αίσθημα (και η συνειδητοποίηση πως το «Μαϊντάν» απέτυχε να υλοποιήσει το οτιδήποτε από αυτή την άποψη) που διατηρεί τη λαϊκή υποστήριξη των δικτατοριών των ανατολικών περιοχών, οι οποίες απαρτίζονται από εγκληματίες και την τοπική αστυνομία. Το πρόβλημα είναι ότι το αντι-«Μαϊντάν» κίνημα κατά κάποιο τρόπο «έκοψε δρόμο», δεχόμενο οπλισμό από τη Ρωσία και το γεγονός αυτό μορφοποιεί τη σύγκρουση ανάμεσα στους διαδηλωτές και την κυβέρνηση με έναν εντελώς διαφορετικό τρόπο.

Μετά την πρόσφατη σφαγή στην Οδησσό, εκτιμάς ότι η Ουκρανία οδεύει προς ένα γενικευμένο εμφύλιο πόλεμο, παρόμοιο με εκείνους που ρήμαξαν την πρώην Γιουγκοσλαβία;

Όχι, δε νομίζω. Στον πυρήνα του αναβρασμού βρίσκεται το ενδιαφέρον των ντόπιων καπιταλιστών, καθώς προσπαθούν να διαπραγματευτούν ευνοϊκούς όρους με την κυβέρνηση. Οι πρόσφατες εξελίξεις δείχνουν ότι η κατάσταση ίσως να έχει ξεφύγει από τον έλεγχό τους, αλλά τελικά θα προκύψει συμφωνία, όπως συνέβη και το 2005, μετά την «Πορτοκαλί Επανάσταση». Από την άλλη, πιστεύω ότι πολλοί άνθρωποι στην πρώην Γιουγκοσλαβία είχαν εξηγήσει πολύ καλά γιατί η κατάσταση στη χώρα τους θα έπρεπε τελικά να ηρεμήσει, αλλά αυτό δεν έγινε. Σίγουρα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί.

Ποια πολιτική δύναμη, ή δυνάμεις, ίσως ωφελούνταν, τότε, από ένα τέτοιο πόλεμο και πώς μπορεί να αποφευχθεί μια τέτοια προοπτική;

Πρώτα από όλα, η κλιμάκωση της σύγκρουσης θα βοηθούσε σημαντικά την τρέχουσα κυβέρνηση, καθώς αποσπά την προσοχή από όλα τα υπόλοιπα προβλήματα που αντιμετωπίζει- κι είναι πολλά! Σίγουρα, πάντως, θα προτιμούσαν ένα συμβολικό πόλεμο από ένα πραγματικό. Ένας λογικός άνθρωπος καταλαβαίνει, βέβαια, ότι κανείς δεν ωφελείται από ένα γενικευμένο πόλεμο, από το θάνατο και τη δυστυχία χιλιάδων κι εκατομμυρίων. Αλλά ποτέ δε θα πρέπει να υποτιμούμε την αχρειότητα, για την οποία οι διάφοροι φασίστες, σταλινικοί και συντηρητικοί λαϊκιστές είναι ικανοί, όταν πρόκειται για τα ατομικά τους συμφέροντα. Συνεπώς, θα πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να μη χρησιμοποιούμε ποτέ τα συναισθήματά μας, όταν προβαίνουμε σε κρίσεις για την κατάσταση, γιατί τα συναισθήματα είναι αυτά που οι λαϊκιστές χρησιμοποιούν ως στόχο τους. 

Ποια θα ήταν μια βιώσιμη έξοδος από την κρίση;

Δεν πρόκειται να βοηθήσουμε στην επίλυση της αντιπαράθεσης ανάμεσα στις καπιταλιστικές κλίκες και να κάνουμε τη δουλειά της κυβέρνησης. Για μας, η μόνη βιώσιμη λύση είναι η αλληλεγγύη της εργατικής τάξης κι η συνειδητοποίηση των ταξικών συμφερόντων μας. Γενική απεργία, μποϊκοτάρισμα των στρατιωτικών πρωτοβουλιών και μάχη για τα δικαιώματά μας εδώ και τώρα- να καταστήσουμε δυνατό ένα ειρηνικό μέλλον, όπου κανένας δε θα πεθαίνει για την ανοησία του εθνικισμού ή για το κέρδος κάποιου.

Κάποιες από τις κατά καιρούς ανακοινώσεις της AWU, καθώς κι άλλες πληροφορίες για την ένωση, βρίσκονται μεταφρασμένες στο site της http://avtonomia.net/  .

Yulia Matsiy: «Η Ρωσία είναι πολύ ομοφοβική χώρα»

Περιθωριοποιημένοι από την άθεη πλειονότητα της LGBT κοινότητας στη Ρωσία και υφιστάμενοι θεσμικές διακρίσεις από το κράτος κι επιθέσεις από εθνικιστικές ομοφοβικές ομάδες, οι LGBT Χριστιανοί στη Ρωσία συνιστούν μια διπλή μειονότητα. Το ντοκιμαντέρ They hate me in vain- LGBT Christians in today’s Russia της Yulia Matsiy, ανεξάρτητης σκηνοθέτριας ρωσικής καταγωγής, σκιαγραφεί την καθημερινότητά τους. Με αφορμή την προβολή του στα πλαίσια του 8^ου «Outview» Film Festival τη Δευτέρα 19 Μαΐου, συζητάμε με την σκηνοθέτρια.

Θα ήθελες να μου πεις περισσότερα για το εκπαιδευτικό σου υπόβαθρο; Τι σε προσέλκυσε στη δημιουργία ταινιών; Το να είσαι μια ανεξάρτητη δημιουργός κάνει τα πράγματα πιο απαιτητικά και δύσκολα; 

Δεν μπορούσα να πραγματοποιήσω το όνειρό μου να γίνω σκηνοθέτρια όσο ήμουν στη Ρωσία- ήταν υπερβολικά δύσκολο. Ακόμα κι όταν μετακόμισα στην Ιταλία, εξακολουθούσα να νομίζω ότι ήταν αδύνατο για μένα. Έτσι, ξεκίνησα να σπουδάζω στο προπτυχιακό πρόγραμμα Γραφιστικού Σχεδίου στη Νέα Ακαδημία Καλών Τεχνών (ΝΑΒΑ) στο Μιλάνο. Μόνο τότε συνειδητοποίησα πως η υλοποίηση του ονείρου μου ήταν εφικτή στην Ιταλία. Άρχισα, λοιπόν, ένα μεταπτυχιακό πρόγραμμα στον Κινηματογράφο και τα Οπτικά Μέσα, κάνοντας πρακτική σε πολλές και διαφορετικές κινηματογραφικές παραγωγές, ενώ, παράλληλα, σκηνοθέτησα μικρού μήκους ταινίες. Έτσι, πέρυσι γύρισα την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία μου. 

Υπάρχουν πολύ λίγες γυναίκες ανάμεσα στους σκηνοθέτες. Αυτό δεν αποτελεί έκπληξη. Ο δρόμος για την επιτυχία είναι εξαιρετικά πολύπλοκος, πιο δύσκολος απ’ ότι σε άλλα επαγγέλματα- και το ίδιο το επάγγελμα είναι περίπλοκο. Απαιτούνται «ατσάλινα» νεύρα, φυσική αντοχή, δύναμη θέλησης και τεράστια υπομονή. 

Όχι μόνο αποφάσισες ν’ ασχοληθείς μ’ ένα λεπτό ζήτημα (την καθημερινότητα των LGBT ανθρώπων στη Ρωσία), αλλά και να εστιάσεις στους LGBT Χριστιανούς. Γιατί; Πώς αντιμετωπίζονται τα άτομα αυτά τόσο από κράτος και παρακρατικά στοιχεία, όσο και από την πλειονότητα της LGBT κοινότητας στη Ρωσία;

Είναι ένα ευαίσθητο ζήτημα, το οποίο, όμως, την ίδια στιγμή γνωρίζω. Έχω υπάρξει ακτιβίστρια επί πολλά χρόνια. Οι LGBT Χριστιανοί συνιστούν μια διπλή μειονότητα: αποτελούν υποκείμενα μίσους από την άθεη πλειονότητα της LGBT κοινότητας στη Ρωσία, καθώς κι απ’ τους υπόλοιπους Χριστιανούς. Το ζήτημα της θρησκείας είναι εξαιρετικά σημαντικό για πολλούς. Για τα LGBT άτομα είναι ένα ζόρικο θέμα, που συχνά προκαλεί εσωτερική και κοινωνική σύγκρουση. Είναι κάτι πολύ προσωπικό. Γι’ αυτό αποφάσισα να κάνω μια ταινία για το συγκεκριμένο κομμάτι της LGBT κοινότητας. 

Πώς θα περιέγραφες τη ρωσική κοινωνία; Σε ποιο βαθμό είναι ομοφοβική και δυσανεκτική; 

Η Ρωσία είναι γενικά πολύ ομοφοβική κι η κατάσταση επιδεινώνεται. Υπάρχουν βίαιες ομάδες, όπως η «Κάντε κατάληψη στους παιδόφιλους», οι οποίες προσποιούνται ότι μάχονται την παιδοφιλία, αλλά στην πραγματικότητα κατηγορούν τους ομοφυλόφιλους γι’ αυτό το έγκλημα, προκειμένου να νομιμοποιήσουν τη βία εναντίον τους. Το να κακολογείς ομοφυλόφιλους έχει εξελιχθεί σε μια ιδιαίτερα αγαπητή ασχολία. Πρόσφατα, το ίδιο άρχισε να ισχύει και για τa διεμφυλικά άτομα. Αλλά η Ρωσία είναι αχανής. Υπάρχουν και άνθρωποι, οι οποίοι δε συμμερίζονται τις ομοφοβικές αντιλήψεις. 

Βιώνουν τα μέλη της LGBT κοινότητας των Χριστιανών ότι υπάρχει μια αντίφαση ανάμεσα στις επιταγές της πίστης τους και το σεξουαλικό τους προσανατολισμό; 

Πρόκειται όντως για προσανατολισμό, όχι για επιλογή. Κι η πίστη, πάντως, δεν αφορά σε πολλούς- είναι κι αυτή ένα κάλεσμα. Η ανάγνωση κι η ερμηνεία της Βίβλου συχνά οδηγούν σε αντιπαράθεση. Υπάρχουν, ωστόσο, ορισμένες εκκλησίες και θεολόγοι που ισχυρίζονται πως ο Θεός δεν καταδικάζει την ομοφυλοφιλία στον κόσμο. Η ακόλαστη συμπεριφορά, ομοφυλοφιλική ή ετεροφυλοφιλική, μπορεί ν’ αποτελεί αντικείμενο κριτικής, όχι, όμως, η αγάπη κι η έκφρασή της. Δεν το γνωρίζουν όλοι αυτό. Αλλά ανάμεσα στους LGBT Χριστιανούς το πνεύμα της αγάπης και της υποστήριξης είναι έντονο. Οι άνθρωποι που συνάντησα στη Ρωσία και την Ουκρανία είναι υπέροχοι, γεμάτοι αγάπη κι ευγένεια, άνθρωποι με εσωτερική αρμονία, «οπλισμένοι» με τη δύναμη της πνευματικής γνώσης. Το κουράγιο τους είναι αξιοθαύμαστο.

Αντιμετώπισες δυσκολίες ή κινδύνους κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων είτε από την πλευρά της κυβέρνησης, ή από μέλη εθνικιστικών ομάδων;

Προσωπικά όχι. Υπήρχε, όμως, ένα κλίμα παράνοιας και φόβου στον αέρα. Έτσι, όταν έκανα μια ταινία στη Μόσχα, όλα τα ρωσικά Μ.Μ.Ε. ενημέρωναν ότι επίκειτο η σύλληψη μιας ομάδας Ολλανδών κινηματογραφιστών. Έκαναν το ίδιο πράγμα μ’ εμένα- μια ταινία για τη ρωσική LGBT κοινότητα. Το υλικό τους κατασχέθηκε και διαγράφηκε κι οι ίδιοι απελάθηκαν στις χώρες τους. Υπήρξα πιο τυχερή.

Ποιος είναι ο στόχος του ντοκιμαντέρ σου; Να διαφωτίσει, να πληροφορήσει, να προωθήσει μια συζήτηση, να προκαλέσει; Θα προβληθεί ποτέ δημοσίως στη Ρωσία; 

Δεν έχει προβληθεί στη Ρωσία ακόμη. Κάτι τέτοιο μπορεί να προκαλέσει προβλήματα σε κάποιους από τους ανθρώπους που εμφανίζονται. Από νομικής άποψης μπορώ να διοργανώσω την προβολή, αλλά το ζήτημα είναι ο ανθρώπινος παράγοντας, όχι τα ντοκουμέντα. Ελπίζω ότι κάποια μέρα, όταν η κατάσταση στη Ρωσία είναι διαφορετική, να μπορέσω να δείξω την ταινία.

Θα παρουσιάσεις την ταινία σου στα πλαίσια του Φεστιβάλ «Outview» στην Αθήνα. Τι ξέρεις για τον ελληνικό κινηματογράφο;

Όχι πολλά, ελπίζω να μάθω περισσότερα κατά τη διάρκεια του Φεστιβάλ. Θα είναι, επίσης, το πρώτο μου ταξίδι στην Ελλάδα.

Το ντοκιμαντέρ της Yulia Matsiy They hate me in vain- LGBT Christians in today’s Russia προβάλλεται τη Δευτέρα 19 Μαΐου, 22:30, στην Ταινιοθήκη της Ελλάδος (Ιερά Οδός 48 & Μεγάλου Αλεξάνδρου 134-36), αίθουσα 2, στα πλαίσια του 8^ου «Outview» Athens Queer Film Festival. Το πλήρες πρόγραμμα του Φεστιβάλ βρίσκεται στο http://www.outview.gr/ . Το μπλογκ του ντοκιμαντέρ είναι http://invanomiodiano.wordpress.com/english/ .