Stavroz: «Δεν πρέπει να φοβόμαστε τις στιγμές σιωπής, αλλά να τις αγκαλιάζουμε»

 

Stavroz (Φωτογραφία: Alexander Popelier)

Οι Stavroz, το βελγικό κουαρτέτο-φαινόμενο της ευρωπαϊκής ηλεκτρονικής μουσικής, επιστρέφουν στην Αθήνα και το Gazarte για ένα εκρηκτικό λάιβ την Πέμπτη 5 Μαρτίου.

Εκ των ιδρυτικών μελών του σχήματος, ο DJ IJsbrand De Wilde μάς μιλά για τη μουσική, την ελευθερία, τον θόρυβο και τη σιωπή.

Πιθανότατα απαντάτε στις ερωτήσεις μου ενώ ταξιδεύετε από τη μία πόλη στην άλλη κατά τη διάρκεια της περιοδείας σας. Πόσο συναρπαστικό είναι το να μη γνωρίζετε πλήρως τι να περιμένετε από κάθε συναυλία;

Είναι συναρπαστικό να μην ξέρεις πώς θα εξελιχθεί ένα σόου. Κάθε βράδυ είναι διαφορετικό - τεχνικά, συναισθηματικά, ενεργειακά.

Μερικές φορές πρέπει να βρούμε τον δρόμο μας προς αυτό, μερικές φορές το κάνει το κοινό. Και αυτή η ένταση το κάνει δυνατό, επειδή μπορείς να νιώσεις την ακριβή στιγμή κατά την οποία ένα τραγούδι κάνει κλικ και το κοινό πραγματικά αφήνεται.

Κάποιες νύχτες όλα είναι εκεί από την πρώτη νότα - αυτό είναι μαγεία. Άλλες νύχτες χτίζονται αργά. Αλλά αυτή η απρόβλεπτη φύση της είναι που κρατά τη συναυλία ζωντανή.

Και όταν βλέπεις ανθρώπους να χορεύουν, να διασκεδάζουν και μετά να σου λένε ότι ήταν καταπληκτικό - γι’ αυτό ακριβώς το κάνουμε.

Οι Stavroz προέρχονται «από τη γη του συμβιβασμού στην καρδιά της Ευρώπης». Ποια είναι η προέλευση αυτού του ονόματος το οποίο ακούγεται ελληνικό;

Το όνομα ξεκίνησε στην πραγματικότητα ως αστείο.

Ένας από τους τέσσερίς μας ήθελε να γίνει DJ στο πανεπιστήμιο και προσποιείτο κάποιον μυστηριώδη Έλληνα -ή Ανατολικοευρωπαίο- παραγωγό που έπαιζε house μουσική εμπνευσμένη από τα Βαλκάνια.

Ήταν περισσότερο θέμα χαρακτήρα, παρά σοβαρού σχεδίου.

Αργότερα, ανακαλύψαμε στην Ελλάδα πως το «Stavroz» στην πραγματικότητα σημαίνει «σταυρός». Αυτό δεν ήταν καθόλου σκόπιμο - δεν έχουμε κάποια θρησκευτική οπτική γωνία ή κάτι τέτοιο. Ήταν καθαρή σύμπτωση.

Έτσι, στο τέλος, το όνομα έμεινε... αλλά ξεκίνησε ως αστείο.

Υπάρχει λίγη ειρωνεία στην αναφορά σας στη «γη των συμβιβασμών»; Πώς καταφέρνετε να παραμένετε ασυμβίβαστοι όσον αφορά το καλλιτεχνικό σας όραμα;

Σάς επιτρέπει η επιτυχία που απολαμβάνετε να υπαγορεύετε/επιβάλλετε τους δικούς σας «όρους»;

Όταν κάνουμε μουσική, δεν ξεκινάμε ποτέ με το να σκεφτόμαστε τι μπορεί να αρέσει στο κοινό.

Πάντα ξεκινάμε με ένα συναίσθημα - από κάτι το οποίο ακούγεται συναρπαστικό, καινούργιο ή απλώς πολύ groovy. Μερικές φορές δημιουργούμε μαζί, μερικές φορές ξεχωριστά, αλλά πάντα ξεκινάμε από το ένστικτο.

Φυσικά, η ολοκλήρωση ενός κομματιού απαιτεί λίγους συμβιβασμούς - οι τέσσερίς μας δεν κλίνουμε ακριβώς προς την ίδια μουσική κατεύθυνση. Ο ένας μπορεί να σπρώξει ελαφρώς αριστερά, ο άλλος ελαφρώς δεξιά.

Αλλά αυτές είναι εσωτερικές δυναμικές. Δεν κάνουμε συμβιβασμούς απέναντι στο κοινό. Δημιουργούμε αυτό που αγαπάμε πραγματικά.

Η μόνη στιγμή που προσαρμοζόμαστε λίγο είναι όταν μεταφράζουμε κομμάτια σε ένα ζωντανό σετ. Τότε ίσως αναρωτηθούμε:

Μπορεί αυτό να χτυπήσει λίγο πιο δυνατά; Μπορεί η συσσώρευση να επεκταθεί περισσότερο για να δημιουργήσει μια ισχυρότερη κορύφωση; Όχι για να αλλάξουμε το ποιοι είμαστε, αλλά για να κάνουμε την ενέργεια στον χώρο ακόμα πιο ισχυρή.

Μόνο όταν οι Maxim Helincks και Pieter De Meester εντάχθηκαν στο συγκρότημα, οι Stavroz άρχισαν να εμφανίζονται ζωντανά, συνεχίζοντας παράλληλα να ανοίγουν το δρόμο τους στο σύμπαν της ηλεκτρονικής μουσικής.

Τι άλλαξε στη δυναμική του γκρουπ μετά την είσοδο αυτών των δύο νέων μελών;

Ο Pieter και ο Maxim προέρχονται από πολύ διαφορετικά μουσικά υπόβαθρα -φολκ, ροκ και πανκ-, ενώ ο Gert και ο IJsbrand έχουν ισχυρότερο ηλεκτρονικό υπόβαθρο.

Ο συνδυασμός όλων αυτών των στιλ μάς επέτρεψε να αναπτύξουμε έναν εντελώς νέο ήχο.

Αυτό που το κάνει ακόμα πιο συναρπαστικό είναι πως ανακαλύπτουμε συνεχώς νέα μουσική ο ένας μέσα από τον άλλον, η οποία προέρχεται από διαφορετικούς μουσικούς κόσμους.

Αυτή η ανταλλαγή μάς εμπνέει συνεχώς και διαμορφώνει την εξέλιξή μας ως συγκρότημα.

«Προκειμένου να διατηρήσουν την ελευθερία στην μουσική τους παραγωγή και να μπορέσουν να υποστηρίξουν άλλους καλλιτέχνες με παρόμοιο όραμα, ξεκίνησαν τη δισκογραφική τους εταιρεία ‘Moodfamily’», γράφετε στην ιστοσελίδα σας.

Πώς καταφέρνετε να εξισορροπήσετε τη λογιστική με τη δημιουργική πλευρά των πραγμάτων χωρίς να χάνετε την επαφή με κάποια από τις δύο;

Δεν είναι εύκολη η διατήρηση της ισορροπίας, αλλά με τη Moodfamily δεν υπάρχει πίεση όσον αφορά τα αυστηρά χρονοδιαγράμματα ή τις προθεσμίες, γεγονός που επιτρέπει στη δημιουργική διαδικασία να ρέει φυσικά.

Στο τέλος, είναι πάντα διασκεδαστικό να συνεργαζόμαστε, και αυτή η ενέργεια διατηρεί ευθυγραμμισμένες τόσο τη λογιστική, όσο και τη δημιουργική πλευρά.

«Οι Stavroz σάς προσκαλούν να απομακρυνθείτε από τον θόρυβο, από το scrolling, από τις προκατασκευασμένες ανοησίες. Να σταματήσετε. Να αναπνεύσετε. Να θυμηθείτε πώς είναι απλώς... να αναρωτιέσαι», ενθαρρύνετε τον ακροατή στην παρουσίαση του Take a Seat.

Ο θόρυβος κάθε είδους είναι μάστιγα. Η παύση, συνήθως ένας ανέφικτος στόχος. Ή μήπως όχι;

Νομίζω ότι μερικοί άνθρωποι έχουν απλώς ξεχάσει πόσο όμορφο είναι να ακούς ένα άλμπουμ από την αρχή μέχρι το τέλος, ειδικά με τις σημερινές πλατφόρμες streaming.

Αυτή είναι η βασική ιδέα πίσω από αυτό που κάνουμε. Πρόκειται για το να αφιερώνεις χρόνο, να κλείνεις το τηλέφωνό σου ή απλώς να αφήνεις το μυαλό σου να περιπλανιέται, ενώ ακούς.

Και δεν αφορά μόνο το δικό μας άλμπουμ - ισχύει για όλη τη μουσική η οποία κυκλοφορεί σήμερα.

Φτιάχνεται ακόμα τόση πολλή καταπληκτική μουσική, αλλά μερικές φορές χάνεται στην ταχύτητα του κόσμου όπου ζούμε. Ελπίζουμε να ενθαρρύνουμε το να αφιερώνουμε λίγο χρόνο στο να ηρεμήσουμε και να ακούσουμε πραγματικά.

«Αυτό το άλμπουμ δεν είναι μια απαίτηση. Είναι μια πρόταση. Ένας χώρος για να φανταστούμε, να ονειρευτούμε, να φιλοσοφήσουμε. Χωρίς αίσθηση επείγοντος. Χωρίς αλγόριθμους», συνεχίζετε.

Τι γινόμαστε ενώ ονειρευόμαστε και σε τι μετατρεπόμαστε όταν/αν δεν το κάνουμε;

Το άλμπουμ είναι απλώς μια πρόταση - μια σπίθα. Ο καθένας το βιώνει διαφορετικά, με διαφορετικές εικόνες, διαφορετικά συναισθήματα.

Το κλειδί είναι ότι η φαντασία εξακολουθεί να υπάρχει, πως οι άνθρωποι σκέφτονται, ονειρεύονται ή ακόμα και δημιουργούν ασυνείδητα.

Είτε φέρνει χαρά, δυσφορία ή κάτι ενδιάμεσο, δεν έχει σημασία. Εφόσον πυροδοτεί το συναίσθημα ή τις εικόνες, έχουμε κάνει τη δουλειά μας.

«Το βελγικό τετραμελές συγκρότημα δε φωνάζει για να κερδίσει την προσοχή σου. Ψιθυρίζει, ελπίζοντας να πυροδοτήσει κάτι το οποίο ήταν εκεί από την αρχή. Λίγη περιέργεια. Λίγη σιωπή. Μια στιγμή στο τώρα», καταλήγετε.

Γιατί φοβόμαστε τόσο συχνά τη σιωπή;

Νομίζω ότι οι άνθρωποι φοβούνται τη σιωπή επειδή κουβαλάει το άγνωστο.

Μπορεί να φέρει στην επιφάνεια συναισθήματα ή σκέψεις που δεν είχαν συνειδητοποιήσει πως είχαν. Αλλά ακριβώς γι’ αυτό είναι πολύτιμη: σού επιτρέπει να μάθεις κάτι για τον εαυτό σου, τους άλλους ή τον κόσμο.

Δεν πρέπει να φοβόμαστε τις στιγμές σιωπής, αλλά να τις αγκαλιάζουμε.

Ευχαριστώ θερμά τον IJsbrand De Wilde για τον χρόνο του και για την παραχώρηση της φωτογραφίας του συγκροτήματος.

Οι Stavroz εμφανίζονται ζωντανά στο Gazarte - Ground Stage (Βουτάδων 32-34, Γκάζι) την Πέμπτη 5 Μαρτίου.